Het jonge vrouw's gids voor de harmonieuze ontwikkeling van christelijk karakter

Het Gids voor Jonge Dames voor de Harmonieuze Ontwikkeling van Christelijk Karakter

Echte Religie is in Wezen Progressief

Door Harvey Newcomb

De grote morele en spirituele verandering die de Schrift noodzakelijk acht voor het behoud, wordt door Christus en de apostelen vergeleken met een nieuwe geboorte, omdat het het begin is van het geestelijke leven. De term regeneratie heeft echter alleen betrekking op deze verandering in zijn begin, die onmiddellijk is. De jonge bekeerling wordt daarom door de apostel Petrus heel terecht een "nieuwgeboren kind" genoemd. Het is dus een grote fout om aan te nemen dat een ware christen die in een rechte geestelijke staat verkeert, terug moet kijken op het moment van zijn bekering voor zijn meest levendige en krachtige oefeningen van genade, of voor zijn belangrijkste bewijzen dat hij in een genadige staat verkeert. Het kan inderdaad in die tijd meer merkbaar zijn, omdat de verandering van een natuurlijke staat naar een staat van genade zeer groot is. Toch is deze verandering onvolmaakt, en het grootste deel van het werk van "het oude mens afleggen", van "het lichaam onderwerpen en het in onderwerping houden", moet nog gedaan worden; terwijl de "nieuwe mens" moet opgroeien van de zwakheid van het kind tot de "statuur van een volmaakte mens in Christus Jezus".

Ware religie moet daarom in wezen progressief zijn. Dit is de duidelijke implicatie van alle figuren die in het Woord van God worden gebruikt om het werk van genade in het hart te beschrijven. Het wordt vergeleken met een mosterdzaadje, dat het kleinste van alle zaden is. Maar als het opschiet, groeit het en spreidt het zijn takken uit totdat het het grootste van alle kruiden wordt. De schoonheid en de geschiktheid van deze figuur zullen niet worden gewaardeerd tenzij we rekening houden met de weelderige groei van planten in Oosterse landen. Maar we mogen nooit verwachten dat zo'n plant in één keer tot volle volwassenheid opschiet. Het is de paddenstoel die voor het eerst de ochtendzon ziet en al volwassen is; maar hij verwelkt even snel. Toch mogen we ook niet verwachten dat zo'n plant stationair wordt in zijn groei voordat hij volwassenheid bereikt. Als hij stopt met groeien, moet er een worm aan de wortel zijn, of een dodelijke ziekte die ervoor zorgt dat hij verschrompelt en sterft.

De werking van de genade wordt ook vergeleken met zuurdesem; die is in het begin zo klein dat zijn aanwezigheid in het meel nauwelijks kan worden waargenomen. Maar als het begint te werken, neemt het toe en breidt het zich uit totdat het hele deeg zuur is. Toch kan zijn voortgang worden belemmerd door kou; en het proces kan zelden worden hersteld zonder de productie te beschadigen. Zo zal de christen zelden herstellen van de schadelijke effecten van terugval en afkoeling in zijn vrome gevoelens.

Opnieuw wordt genade vergeleken met een levende bron — een fontein waarvan het water opborrelt en een constante stroom voortbrengt. Christus zegt: "Het water dat Ik hem zal geven, zal in hem een bron van water zijn, opborrelend tot in het eeuwige leven." Toen deze woorden werden uitgesproken, zat onze Heer bij een diepe put, in gesprek met de vrouw van Samaria. Zoals zijn gewoonte was, putte hij instructie uit de objecten om hem heen. Hij richtte haar aandacht af van het water dat alleen maar natuurlijke dorst kon lessen, naar het levende water dat de ziel verfrist. Maar zij, die hem niet begreep, wilde weten hoe hij levend water uit een diepe put kon verkrijgen, zonder iets om mee te putten. Om de superioriteit van het water van het leven te tonen, vertelde hij haar dat degenen die ervan dronken, het in zich zouden hebben, constant opborrelend van zichzelf, als uit een overstromende fontein.

Een van de diep gekoesterde herinneringen van de auteur uit zijn vroege leven is de levende bron die uit een rots bij het huis van zijn jeugd stroomde. De hevigste droogte had nooit invloed op het, en in het koudste seizoen van een noordelijke winter was het nooit bevroren. Vaak, als hij 's ochtends opstond, wanneer de koude tocht om het huis floot, en alles leek afgesloten met eeuwige vorst, zou het ijs en de sneeuw rond de bron rokend zijn. Zo, als een constante stroom, zouden onze genaden moeten vloeien, onaangedaan door de droogte of onvruchtbaarheid van anderen, smeltend de ijzige harten om ons heen.

"De rechtvaardigen," zegt David, "zullen bloeien als een palmboom; hij zal groeien als een ceder in de Libanon." De palmboom blijft groeien en toenemen, en behoudt zijn kracht en vruchtbaarheid misschien langer dan enige andere boom. Hij is ook bekend om zijn vermogen om zijn eigen soort te vermenigvuldigen, zijn wortel produceert een groot aantal loten; en wanneer hij bij een levende bron in de woestijn wordt geplant, zal er spoedig een klein bos van palmbomen om hem heen groeien. Dit is een van de meest nuttige bomen, waarvan elk deel voor enig nuttig doel wordt gebruikt. "Bloeien als de palmboom" is dus vol betekenis. Dit kan door de christen alleen worden bereikt wanneer hij vooruitgang maakt in zijn eigen geestelijke groei, bijdraagt aan de toename van de "bomen van gerechtigheid" in de tuin van de Heer, en overvloedig is in nuttige werken.

De ceder is een groenblijvende boom. Hij werpt, in tegenstelling tot veel bomen, zijn loof niet af en blijft schijnbaar levenloos gedurende de ene helft van het jaar, om dan weer luxueus uit te schieten voor een korte periode; maar zijn groei is stabiel en zeker. Hij is voortdurend groen. Groeien als een ceder duidt dus op een stabiele vooruitgang in het goddelijke leven.

De motieven die ons aansporen om een hoog niveau van vroomheid na te streven en te behouden, zijn de hoogste die aan onze geest kunnen worden gepresenteerd. De heerlijkheid van God vereist het. Dit is het grootste mogelijke goed. Het is de manifestatie van de goddelijke volkomenheden aan zijn intelligente wezens. Deze manifestatie wordt gedaan door aan hen zijn werken van schepping, voorzienigheid en genade te openbaren, en door zijn morele beeld op hun harten te drukken. In dit hun geluk bestaat. In het bevorderen van zijn eigen heerlijkheid oefent God dus de hoogste graad van onzelfzuchtige goedheid uit. Niets kan aan zijn geluk toevoegen: niets kan het verminderen. Als de hele schepping zou worden uitgewist, en God zou de enige zijn in het universum, zou hij nog steeds volkomen heerlijk en gelukkig zijn in zichzelf. Er kan dus geen zelfzucht zijn in zijn behoud van zijn eigen heerlijkheid. De heerlijkheid van de Schepper is essentieel voor het goed van de schepsel. Een verlangen om God te glorificeren moet dan de heersende beginsel van ons gedrag zijn, de bewegende veer van onze handelingen.

Maar hoe wordt de heerlijkheid van God bevorderd door onze groei in genade?

1. Het wordt aan ons geopenbaard door zijn beeld op onze harten te drukken, en door ons een geestelijke ontdekking te geven van de uitnemendheid, zuiverheid en lieflijkheid van zijn morele natuur.

2. Het wordt aan anderen geopenbaard, zover als wij een heilig leven behouden; want daardoor wordt het morele beeld van Christus tentoongesteld, zoals de heerlijkheid van de zon verschijnt door het gereflecteerde licht van de maan.

3. De heerlijkheid van God wordt bevorderd door anderen bekend te maken met de rijkdom van de vrije genade, en hen tot Christus te brengen; want daardoor ontvangen zij geestelijk licht om de schoonheid en heerlijkheid van de goddelijke volkomenheden te aanschouwen, en zijn beeld wordt op hun ziel gedrukt.

We hebben evenzo grote aanmoediging om te streven naar vooruitgang in goddelijke dingen. Het woord van God is vol beloften voor degenen die streven naar hoge prestaties in goddelijke kennis en heiligheid. De profeet Hosea zegt: "Dan zullen we weten, als we voortgaan om de HEER te kennen: zijn uitgang is bereid als de ochtend; en hij zal tot ons komen als de regen, als de late en vroege regen op de aarde." Zijn uitgang, voor degenen die voortgaan om hem te kennen, zal zo zeker, regelmatig en standvastig zijn als de dagelijkse terugkeer van de ochtend; en zo progressief als de zon, wanneer zijn stralen uit het oosten breken, en toenemen in helderheid en intensiteit, totdat ze de brandende hitte en standvastige, heldere licht van de perfecte dag uitstorten. "Als we voortgaan om de HEER te kennen," zullen onze troostingen zo constant zijn, en onze ervaring van de goedheid van de HEER zo zeker als de regelmatige opeenvolging van nacht en dag; en onze gemeenschap met God, en toename van licht, zal zo standvastig zijn als de voortgang van de zon van vroege ochtend tot middag. Er kunnen af en toe wolken zijn; maar ze zullen snel verdwijnen, en de Zon der Gerechtigheid zal opbreken met zoetere stralen en meer opbeurende glans.

Hij zal ook "tot ons komen als de regen, als de late en vroege regen op de aarde." In Palestina valt de regen niet, zoals in dit land, in alle seizoenen van het jaar; maar zware regens dalen neer om de grond te wateren op het tijdstip van zaaien, om het zaad te laten opschieten en groeien; en deze regens zijn zo overvloedig dat ze de vegetatie in stand houden met een gestage voortgang, totdat bijna de oogst komt, wanneer de "late regen" valt om de oogst te vervolmaken — om het korrel vol lichaam te geven, zodat het, als het rijp is, plomp en vol zal zijn. Als deze late regen uitblijft, krimpt het korrel en verschrompelt het, zodat de graan kwalitatief achteruitgaat en in kwantiteit afneemt. De "vroege regen" in de aangehaalde tekst zou dan lijken te duiden op die "verfrissing van boven" die de ziel ervaart wanneer het "goede zaad" van het woord voor het eerst opschiet; en als deze overvloedig is, en de jonge bekeerling "zal voortgaan om de Heer te kennen", de impuls die hij dan ontvangt, zal hem in een gestage loop van geestelijke groei voortdrijven totdat de "late regen" komt om zijn vruchten te vervolmaken.

In de ervaring van christenen die veel vooruitgang hebben geboekt in het goddelijke leven, is er iets dat sterk lijkt op deze "late regen". Zij gaan door in een gestage loop, na hun bekering, altijd vooruitgaand, hoewel misschien minder merkbaar in sommige seizoenen dan in andere, zoals er seizoenen in de vegetatie zijn wanneer dingen geen voortgang lijken te maken. Maar uiteindelijk, na getrouw gevolgd te hebben om de Heer te kennen, ontvangen zij een nieuwe zalving van boven. De Geest van de Heer wordt opnieuw over hen uitgestort, als de "late regen", om de groei van de christelijke genaden te vervolmaken. Het kan gebeuren dat in de groei van de vegetatie in het Oosten, voor een tijdje voordat de "late regen" valt, de droogte zo ernstig kan zijn dat het graan begint te hangen, en misschien lijkt alsof het gaat uitdrogen en verschrompelen.

Zo wordt de christen vaak, voorafgaand aan deze nieuwe ervaring waarover ik spreek, door grote beproevingen geleid, die vaak de kracht van de verleiding en de macht van de overtuiging te boven gaan die aan zijn eerste ervaring van vergevende genade voorafgingen. Maar wanneer het licht opnieuw over zijn geest breekt, wordt hij uitgeleid in "een ruime plaats", en aanschouwt hij de "schoonheid van de Heer", en de glorieën van zijn genade, met een helderder zicht dan ooit tevoren. De rijkdom van de volle verzekerdheid breekt over zijn ziel binnen, en zijn vrede stroomt als een rivier die nooit opdroogt. Hij heeft nieuwe en helderdere ontdekkingen van de glorie van God, en van die goddelijke en onuitsprekelijk glorieuze mysterie, "God manifest in het vlees". Zijn ziel wordt opgeheven in Gods wegen, hoewel hij zichzelf buitengewoon vernederd en voor God vernederd is. Hij heeft de "geest van slavernij" verwisseld voor de "geest van aanneming". Zijn geest is in "volkomen vrede, op God gegrond". En deze "laatste regen" brengt zijn vruchten tot volwassenheid. Zijn liefde en vreugde, evenals al zijn vrome gevoelens, zijn zuiverder en geestelijker, met minder mengsel van menselijke passie; zijn geloof is sterker, helderder en standvastiger; zijn geduld wordt versterkt; hij is meer verdraagzaam, meer zacht, meer zachtmoedig, meer nederig, consistenter in zijn temperament en gedrag te allen tijde. Hij brengt letterlijk en waarlijk "vrucht voort met geduld"; en zijn vrucht blijft bestaan, en wordt gezien, tot eer van Gods genade. En bij velen wordt deze verfrissing vaak herhaald, door een lang christelijk leven, waardoor zij altijd "vrucht voortbrengen in hun seizoen".

Er is iets soortgelijks als deze "laatste regen" in de ervaring van Bijbelse heiligen, zoals in die van Job, in zijn beproeving, en van David en Petrus, na hun val. Zo vinden we het ook in de memoires van eminente Christenen, zoals Bunyan, mevrouw Edwards, (vrouw van Jonathan Edwards,) Edward Payson, James Brainerd, Taylor, Griffin, en vele anderen. Mevrouw Edwards genoot lange tijd, zoals ze zei, "de rijkdom van volle verzekerdheid." Ze voelde "een ononderbroken en volledige overgave aan God, met betrekking tot gezondheid of ziekte, gemak of pijn, leven of dood; en een volledige overgave van het leven van haar naaste aardse vrienden." Ze voelde ook een "zoete vrede en sereniteit van de ziel, zonder een wolk om het te onderbreken; een voortdurende vreugde in al de werken van de natuur en de Voorzienigheid; een wonderlijke toegang tot God door gebed, gevoeliglijk met Hem converserend, alsof God hier op aarde was; frequente, duidelijke, gevoelige en onmiddellijke antwoorden op het gebed; alle tranen weggewassen; alle vroegere problemen en verdriet van het leven vergeten, behalve droefheid over zonde; alles doend voor Gods eer, met een voortdurende en ononderbroken vrolijkheid, vrede en blijdschap." Tegelijkertijd ging ze met grote ijver de gewone plichten van het leven aan, beschouwende ze als een deel van de dienst van God; en, wanneer ze uit deze motief gedaan werden, zei ze dat ze even aangenaam waren als het gebed zelf. Ze toonde ook een "extreme angst om elke zonde te vermijden en elke morele verplichting na te komen. Ze was meest voorbeeldig in de uitvoering van elke sociale en relatieve plicht; toonde grote onschadelijkheid van leven en gesprek; grote zachtmoedigheid, goedheid en vriendelijkheid van geest; en vermeed, met opvallende gewetensgrondigheid, al die dingen die ze beschouwde als tekortkomingen in haar eigen karakter."

Maar hoe kwamen deze mensen tot deze hoogte in het christelijke leven? Hoewel door vrije, soevereine genade — toch was het geen wonder. Als we dezelfde middelen gebruiken, kunnen we hetzelfde doel bereiken; en dat zonder enige afbreuk te doen aan onze afhankelijkheid van God, of zijn soevereiniteit in de uitdeling van zijn genade; want hij heeft de middelen evenzeer vastgesteld als het doel. In het spreken over de verworvenheden van mevrouw Edwards zegt haar man: "Mevrouw Edwards was lange tijd op een ongebruikelijke manier in genade gegroeid; en ze steeg, door zeer merkbare graden, tot een hogere liefde tot God, onthechting aan de wereld, en meesterschap over zonde en verleiding, door grote beproevingen en conflicten, en langdurige strijd en strijd tegen zonde, en vurige en constante gebeden en arbeid in vroomheid, en betrokkenheid van geest bij het gebruik van alle middelen. Deze groei was niet alleen gepaard met een grote toename van religieuze gevoelens, maar ook met een zeer zichtbare verandering van uiterlijk gedrag; inzonderheid in het leven boven de wereld, en in een grotere mate van standvastigheid en kracht in de weg van plicht en zelfverloochening; het onderhouden van de christelijke strijd onder verleidingen, en het overwinnen, van tijd tot tijd, onder grote beproevingen; volhardend in een onbeweeglijke, onaangeroerde kalmte en rust, onder de veranderingen en ongevallen van de tijd, zoals seizoenen van extreme pijn, en schijnbaar gevaar van onmiddellijke dood."

We vinden verslagen van vergelijkbare beproevingen en worstelingen in het leven van anderen. Dit is wat we kunnen verwachten. Het stemt overeen met het christelijke leven, zoals dat in Gods woord wordt beschreven. Het is "door veel verdrukking dat we het koninkrijk van de hemel binnengaan." Dit is de weg die we moeten gaan, als we daar ooit binnen willen komen. We moeten de vroomheid tot het grote doel van ons leven maken, waaraan alles anders moet wijken. We moeten ons met onze hele ziel op het werk storten, terwijl we naar Christus kijken voor kracht tegen onze geestelijke vijanden; door het voorbeeld van Paulus te volgen, "en vergeten wat achter ons ligt, en ons uitstrekken naar wat voor ons ligt; streven naar het doel voor de prijs van de hoge roeping van God in Christus Jezus;" en dan zullen we uiteindelijk overwinnaars worden, "door hem die ons heeft liefgehad, en zichzelf voor ons heeft gegeven."