Dochters, Vertwijfeling, Angst en Verlossing

Dochters, Vertwijfeling, Angst & Bevrijding

Lucas 8:40-56

Door Dr. Jonathan Pennington

Ons Schriftgedeelte vanmorgen komt uit Lucas 8:40-56. Als u in staat bent, wilt u dan alstublieft opstaan voor het lezen van Gods Woord?

Nu Jezus terugkeerde, werd hij verwelkomd door een menigte, want ze verwachtten hem allemaal. Toen kwam een man genaamd Jairus, een leider van de synagoge, en viel aan Jezus' voeten, terwijl hij hem smeekte om naar zijn huis te komen omdat zijn enige dochter, een meisje van ongeveer twaalf jaar, stervende was.

Terwijl Jezus onderweg was, werd hij bijna verpletterd door de menigte. En er was een vrouw die al twaalf jaar lang aan bloedingen leed, maar niemand kon haar genezen. Ze kwam achter hem aan en raakte de rand van zijn mantel aan, en onmiddellijk stopte haar bloedingen.

“Wie heeft mij aangeraakt?” vroeg Jezus.

Toen ze allemaal het ontkenden, zei Petrus: “Meester, de mensen verdringen en drukken tegen u aan.”

Maar Jezus zei: “Iemand heeft mij aangeraakt; ik weet dat kracht uit mij is uitgegaan.”

Toen kwam de vrouw, ziende dat ze niet onopgemerkt kon blijven, bevend en viel aan zijn voeten. In het bijzijn van al het volk vertelde ze waarom ze hem had aangeraakt en hoe ze onmiddellijk was genezen.

Toen zei hij tegen haar: “Dochter, je geloof heeft je genezen. Ga in vrede.”

Terwijl Jezus nog sprak, kwam iemand uit het huis van Jairus, de leider van de synagoge. “Je dochter is dood,” zei hij. “Stoor de leraar niet langer.”

Dit horend, zei Jezus tegen Jairus: “Wees niet bevreesd; geloof alleen, en ze zal genezen worden.”

Toen hij bij het huis van Jairus aankwam, liet hij niemand met hem mee naar binnen gaan behalve Petrus, Johannes, Jakobus, en het kind's vader en moeder. Ondertussen jammerden en treurden alle mensen om haar.

“Stop met jammeren,” zei Jezus. “Ze is niet dood maar slaapt.”

Ze lachten hem uit, wetend dat ze dood was. Maar hij nam haar bij de hand en zei: “Mijn kind, sta op!” Haar geest keerde terug, en meteen stond ze op. Toen zei Jezus dat ze haar iets te eten moesten geven.

Haar ouders waren verbijsterd, maar hij gebood hun niemand te vertellen wat er was gebeurd.

Dit is het Woord van de Heer.

Wel—wow. Dat is een krachtig verhaal. Een bekend verhaal. Echt, twee verhalen die samen zijn geweven. En een deel van de reden dat het zo beroemd is, is dat Matteüs, Markus en Lucas het allemaal op dezelfde manier opnemen: één verhaal begint, een tweede onderbreekt het, en dan concludeert het eerste. Het is wat geleerden intercalatie noemen, maar omdat het Grieks is, vind ik het leuk om het een gyro te noemen—een laag, dan de vulling, dan de laatste laag.

En Lucas plaatst dit “gyro-verhaal” aan het einde van een hele reeks scènes die Jezus' macht in het doen van goed laten zien. Terug in hoofdstuk 7 geneest hij de dienaar van de centurio van verre. Hij laat een weduwe's zoon opstaan. Hij vergeeft zonden. Hij kalmeert de storm. Net daarvoor toont hij gezag over het geestelijke rijk door een legioen demonen uit te werpen. En nu krijgen we, om deze reeks portretten van Jezus' gezag af te sluiten, dit dubbele verhaal.

Maar er is hier meer aan de hand dan alleen twee verhalen die aan elkaar zijn gekleefd. Deze verhalen spiegelen elkaar opzettelijk. Je zou het de geschiedenis van twee dochters kunnen noemen. De dochter van Jairus in het eerste verhaal, en dan deze vrouw—die Jezus “Dochter” noemt op het meest cruciale moment.

Beide dochters zijn ook, volgens de joodse wet, ritueel onrein—de ene door chronische bloedingen, de andere door de dood. We komen daar later op terug.

En dan is er de opvallende verbinding van twaalf. Een twaalfjarig meisje. Een vrouw die al twaalf jaar lijdt. Het jaar dat dit meisje geboren werd, was het jaar waarin het lijden van deze vrouw begon. Onzichtbare draden verbinden hun levens, en nu — hoewel ze elkaar waarschijnlijk nooit hebben gekend — kruisen ze elkaar op deze dag, in dit moment, als beiden Jezus ontmoeten en volledig worden getransformeerd.

Traditioneel wordt een meisje op twaalfjarige leeftijd een vrouw. Hier hebben we dus twee dochters, twee vrouwen, wiens verhalen met elkaar verbonden zijn. En door ze samen te zien, denk ik dat God iets diepgaands te zeggen heeft.

De volgorde van hun verhalen is dezelfde: wanhoop, angst, en redding. Dat is de beweging die we zullen volgen.

Dus als je een Bijbel hebt — of er een kunt openen — draai dan naar Lukas 8, vanaf vers 40. Ik wil vertragen, aandacht besteden, en doorlopen wat er gebeurt, zodat we kunnen horen wat God voor ons heeft.

De eerste fase is wanhoop.

Jezus is teruggekeerd van die vreemde excursie met zijn discipelen, waar hij de demonische mens ontmoette en genas. Nu is hij terug in een bevolkt gebied, en iedereen zoekt hem. Ze hebben hem horen onderwijzen. Ze hebben hem zien genezen. Ze weten dat iets van Gods aanwezigheid op hem rust. Dus dringen de menigten naar voren.

Maar te midden van die dringende menigte opent zich een weg. Een VIP arriveert: Jairus, de synagogeleider. Een gerespecteerde, waardige man. En hoe nadert hij Jezus?

Hij valt aan Jezus' voeten en smeekt hem.

Lukas gebruikt dit beeld opnieuw en opnieuw — vallen aan Jezus' voeten — als een lichamelijke uitdrukking van wanhoop. Het is onwillekeurig. Het is wat er gebeurt als de bodem uitvalt.

Ik had dat zelf nooit meegemaakt tot een paar momenten in het laatste decennium — één tijdens een periode van diepe angst en onrecht, toen ik letterlijk op de grond viel. En toen, vorig jaar, na de operatie voor een hersentumor van mijn vrouw, ongeveer achttien uur later, toen ze in hevige pijn verkeerde en we dachten dat het einde gekomen was — ik kon niet anders dan naast haar bed neervallen. Sommigen van jullie zijn daar geweest. Sommigen van jullie niet. Maar het is een universele menselijke uitdrukking van wanhopigheid.

En waarom is Jairus wanhopig? Omdat zijn enige dochter — zijn kostbare twaalfjarige — stervende is. Niet alleen ziek. Niet alleen haar ouders zorgen makend op de manier waarop kinderen dat vaak doen. Ze is stervende.

En dus is hij ten einde.

En als je alleen naar die eerste paar verzen kijkt — verzen 41 en 42 — zoveel smart, zoveel pijn, zoveel angst is daarin verpakt dat het gemakkelijk is om voorbij te lezen aan het emotionele gewicht van wat deze man meemaakt. Jezus, die we constant zien overlopen van mededogen, zegt ja. Hij gaat met Jairus mee. En het einde van vers 42 herinnert ons er opnieuw aan dat de menigten hem verpletteren. Iedereen wil dicht bij hem zijn.

Toen introduceert vers 43 de onderbreking:

Er was daar een vrouw die al twaalf jaar lang aan bloedingen leed, maar niemand kon haar genezen.

Marcus voegt eraan toe dat ze alles had uitgegeven wat ze had aan dokters, en in plaats van beter te worden, werd ze alleen maar erger.

Dus zien we bij Jairus acute wanhopigheid — een plotselinge crisis. Bij deze vrouw zien we chronische wanhopigheid — twaalf lange jaren van lijden. En volgens Leviticus 15 plaatste haar medische toestand haar in de categorie van ritueel onrein zijn. Niet zondig. Niet schuldig. Maar gescheiden. Afgesloten.

En omdat haar toestand nooit eindigde, eindigde de scheiding nooit. Alles wat ze aanraakte, kon onrein worden. Iedereen die ze aanraakte. Ze kon niet aanbidden in de tempel. Ze kon waarschijnlijk niet eens Jeruzalem binnenkomen. Ze was geïsoleerd. Alleen. Arm. Een paria.

Probeer je het voor te stellen: twaalf jaar lang niet aangeraakt. Twaalf jaar lang niet welkom in iemands huis. Twaalf jaar lang geen gemeenschap.

En nu—hier—ziet ze haar kans. De menigte is enorm. Iedereen duwt en trekt. Niemand kan iets duidelijk zien. De discipelen proberen de chaos te beheersen. En ze denkt: Als ik maar dicht genoeg kan komen… niemand zal me opmerken. Niemand zal me herkennen. Als ik maar de rand van zijn mantel kan aanraken… ik geloof dat ik genezen zal worden.

Ze glipt dus door de menigte, waarschijnlijk met haar sjaal laag over haar hoofd, en steekt haar hand uit. Ze raakt de zoom van zijn kleding aan.

En onmiddellijk—weet ze het. Haar lichaam vertelt het haar. Als een gewricht dat weer op zijn plaats klikt. Of als dat moment waarop een psychologische last die je niet eens volledig begreep plotseling verdwijnt en je beseft hoe zwaar die was. Ze weet dat ze genezen is.

Ik denk dat ze het nauwelijks kon geloven—vreugde vermengd met ongeloof, vermengd met angst om weer hoop te hebben.

Het verhaal had daar kunnen eindigen. Veel verhalen eindigen zo. Mensen ontmoeten Jezus, ontvangen genezing, en gaan hun weg. En met Jairus had Jezus eenvoudigweg zijn dochter van verre kunnen genezen, zoals hij in hoofdstuk 7 deed.

Maar er gebeurt iets onverwachts. Er is nog een stap. Niet alleen wanhopigheid en redding—maar ook angst.

Kijk naar vers 45:

“Wie heeft me aangeraakt?” vroeg Jezus.

Iedereen ontkent het. Petrus zegt wat ieder van ons zou zeggen: Meester, iedereen raakt je aan. Maar Jezus weet dat er iets anders is gebeurd. Hij weet dat er kracht van hem is uitgegaan.

En dit is vreemd. Het is het enige wonder zoals dit—iemand raakt Jezus' kleding aan en wordt genezen. Het voelt bijna magisch, als een staf van genezing of een kristal in een fantasieverhaal. Maar dat is niet wat er gebeurt. Dit is persoonlijk. Dit is geloof. Daarom weet Jezus het.

Per slot van rekening botsten heel veel mensen tegen hem aan. Alleen één persoon ontving genezing.

En nu slaat de wanhoop van de vrouw om in angst. Ze had gehoopt anoniem te blijven. Dat was haar gelukt. Ze had haar genezing ontvangen. Ze had stiekem kunnen wegglippen. Maar Jezus houdt de hele menigte tegen en vraagt: Wie heeft mij aangeraakt?

Haar kortstondige vreugde stort in tot angst. Twaalf jaar schaamte, uitsluiting, eenzaamheid — nu is ze blootgesteld. Ze heeft Jezus aangeraakt, waardoor hij mogelijk onrein is geworden. Ze heeft het stiekem gedaan. En nu staat ze voor een man van God met onvoorstelbare autoriteit.

Vers 47:

Toen kwam de vrouw, ziend dat ze niet onopgemerkt kon blijven, bevend en viel aan zijn voeten. In het bijzijn van al het volk vertelde ze waarom ze hem had aangeraakt en hoe ze ogenblikkelijk was genezen.

Net als Jairus valt ze aan Jezus' voeten. Maar niet alleen in wanhoop — ook in angst. Ze heeft geen idee wat er nu zal gebeuren. Alles wat ze kan doen is eerlijk zijn en zichzelf voor hem werpen.

En voordat we Jezus' reactie horen, kijk naar vers 49:

Terwijl Jezus nog sprak, kwam iemand uit het huis van Jairus. "Je dochter is dood," zei hij. "Bother de leraar niet meer."

Zoals het verhaal van de vrouw beweegt van wanhoop naar vreugde naar angst, beweegt het verhaal van Jairus ook van wanhoop naar angst. Hij ziet de bode. Hij hoort de koude woorden.

En als je je Jairus' situatie hier probeert voor te stellen — echt voor te stellen — kun je de spanning voelen. Hij is wanhopig. Hij heeft Jezus gesmeekt om te komen. Jezus heeft ingestemd. Maar de menigte vertraagt alles. Mensen drukken van alle kanten op hem. En Jairus moet denken: Heer, alsjeblieft — mijn dochter sterft. We hebben geen tijd voor dit.

En toen stopte Jezus.

En deze vrouw — een paria — komt naar voren en valt aan zijn knieën. En alles wat Jairus kan denken is: We hebben geen tijd voor dit. Mijn dochter sterft. Alsjeblieft, Heer, we moeten gaan.

En toen, in het midden van die martelende vertraging, hoort hij de koude woorden:

"Je dochter is dood.

Bother de leraar niet meer."

Het weerklinkt de smart van Maria en Martha in Johannes 11, toen hun broer stierf en Jezus niet op tijd arriveerde.

Beide verhalen nemen een onverwachte wending. Ze gaan van verschrikkelijk naar erger. Van wanhopig naar angstaanjagend.

Maar deze twee dochters staan op het punt iets anders te ervaren. En hier komt de derde beweging—bevrijding—in.

Laten we terugkeren naar de bloedende vrouw. Ze beeft aan Jezus' voeten, waarschijnlijk bang dat hij de genezing weer in zou nemen, of haar publiekelijk zou schamen, of op zijn best zou zeggen: Goed, je kunt het houden, maar wat je deed was verkeerd.

Wat zal hij zeggen?

Vers 48:

“Dochter, je geloof heeft je genezen.

Ga in vrede.”

In plaats van haar te berispen, in plaats van zijn kracht in te trekken, zegent hij haar. Hij noemt haar Dochter—een woord dat Jezus nooit voor iemand anders in de Evangeliën gebruikt. En hij stuurt haar weg in vrede.

En dit laat ons opnieuw zien: dit was geen magie. Dit was geen moment van een genezingsamulett. Jezus benadrukt haar geloof. Hij wil dat zij—en iedereen anders—begrijpt wat er echt gebeurde.

En merk op de parallel met Jairus. Onmiddellijk in vers 50, wanneer het nieuws van de dood van zijn dochter arriveert, draait Jezus zich naar hem toe en zegt:

“Wees niet bang.

Geloof, en zij zal genezen worden.”

Geloof opnieuw.

En dat is precies wat er gebeurt. Als je naar de volgende paar verzen kijkt, gaat Jezus naar het huis van Jairus. Het meisje is dood. Iedereen weet het. Hij laat de menigte niet volgen—alleen Petrus, Jakobus, Johannes, en de ouders. Ze gaan de kamer binnen waar het jonge meisje ligt.

Onderweg zegt Jezus: “Waarom huilen jullie? Ze is niet dood maar slaapt.” Ze lachen hem uit. Ze weten wat dood is als ze het zien. Maar Jezus bedoelt vaak meer dan zijn woorden aanvankelijk suggereren.

En waarom zegt hij dit? Kijk naar vers 56. Nadat hij haar opgewekt had, zegt hij tegen hen dat ze niemand moeten vertellen wat er gebeurd is. Jezus probeert niet de menigte op te zwepen. Hij probeert geen populariteit te winnen of een beweging te starten. Als hij faam wilde, zou hij deze wonderdaad op straat hebben gedaan.

Hij handelt uit compassie — pure, oprechte compassie. Hij geeft leven terug aan deze familie, maar hij is niet geïnteresseerd in spektakel. Hij is gekomen om te genezen, ja — maar ook om te onderwijzen, om het koninkrijk te verkondigen, en uiteindelijk om te sterven en weer op te staan, waardoor een nieuwe relatie tussen God en de mensheid wordt ingehuldigd.

Zo verandert de wanhoop die in angst was omgeslagen nu in redding — voor beide dochters.

En wat betekent dit voor ons?

Terwijl ik deze week over dit verhaal mediteerde, dacht ik: in één opzicht zou het genoeg zijn om eenvoudigweg in ontzag te staan. Om Jezus' macht te zien. Om te herinneren dat dezelfde Jezus die deze dingen deed, vandaag leeft, bij ons aanwezig is, machtig en compassievol en doelbewust.

Maar ik wil twee zinnen — twee waarheden — naar voren halen waarvan ik denk dat God ons uitnodigt die te zien.

Eerst:

God wil dat we een voller beeld krijgen van wie Jezus is en wat hij voor mensen doet — voor ons.

We praten terecht over Jezus' dood en opstanding voor de vergeving van zonden. Dat is essentieel. Niet onderhandelbaar. Maar het is niet het hele verhaal.

Verhalen zoals dit laten ons zien dat Jezus' werk ook inhoudt: * het reinigen van wat onrein is * het verwijderen van schaamte * het overwinnen van de dood * het bevrijden van mensen uit wanhopige situaties * het herstellen van mensen in de gemeenschap

Beide dochters worden hersteld in hun gemeenschappen. Net als de demonische in het vorige verhaal. Tom Wright zegt het prachtig: Jezus maakt zijn handen vuil met de problemen van de wereld. Hij verwelkomt onze bevende aanraking. En hij reageert met het centrale bijbelse gebod: Wees niet bevreesd.

Jezus vergeeft niet alleen zonden — hij verwijdert schaamte. Hij belooft niet alleen eeuwig leven — hij overwint de dood. Hij verzoent ons niet alleen met God — hij herstelt ons in onze relaties met elkaar.

En dat is nog steeds waar vandaag. Sommigen van jullie hier — of online kijken — voelen zich geïsoleerd. Schaamte. Spijt. Beschaamdheid. Van buitenaf lijken jullie in orde. Van binnen voelen jullie je alleen.

Jezus kwam niet alleen om je te vergeven, maar om je te herstellen — tot zichzelf en tot anderen. Of je fouten nu publiek of privé zijn, relationeel of financieel, je schaamte kan worden verwijderd. Je kunt worden hersteld in de gemeenschap die je verlangt.

Een commentator zei het goed:

“‘Stoor de leraar niet langer’ is nooit het juiste antwoord op onze problemen.”

Misschien voel je je vandaag hopeloos. Te schaamde. Te gebroken. Te ver gone.

Maar “stoor de leraar niet langer” is nooit het juiste antwoord.

Dezelfde Jezus die deze levens aanraakte, raakt ook de onze aan. En we willen een kerk zijn waar die restauratie welkom is. Je hoeft je leven niet eerst op orde te krijgen. Je bent welkom om te worden hersteld.

En dit alles wordt niet verkregen door prestaties, maar door geloof — door aan Jezus' voeten te vallen, in je hart of met je lichaam, en je behoefte te belijden.

Wat leidt tot de tweede waarheid:

God gebruikt wanhopigheid en angst om ons te transformeren — of de redding nu komt of niet.

In deze verhalen gebeurt de redding. Maar soms gebeurt het niet. En toch gebruikt God wanhopigheid en angst om ons te transformeren — of de redding nu komt of niet.

Deze week heb ik de gelegenheid gehad — sommige gepland, veel ongepland — om veel tijd door te brengen met velen van jullie. Tijd met mensen hier, mensen ver weg. Tijd om te pastoreren, te luisteren, ruimte te houden, te adviseren, te bidden. Het is een bijzonder zware week geweest — vol wanhopige situaties en desperate situaties.

Ik ben bij oudere heiligen geweest die voor echtgenoten met dementie zorgen terwijl ze zelf met kanker te maken krijgen.

Ik heb met mensen te maken gehad van wie het leven er aan de buitenkant gepolijst uitziet, maar die van binnen vol schuldgevoelens, angst en spijt zitten.

Ik heb met mensen gezeten in de puinhopen van baanverlies, kapotte huwelijken en conflicten met volwassen kinderen die ze niet weten te navigeren.

Ik sprak zelfs met een student en vriend die op de staf van Christ Covenant Church in Nashville werkt, waar de tragische gebeurtenissen een maand geleden plaatsvonden. Hij was in zijn kantoor toen het gebeurde — nauwelijks gespaard — en stond vervolgens in de parkeerplaats getuige van de ontzetting. Wanhoop.

Er is één gesprek dat ik met je wil delen, omdat deze persoon me dat vroeg. Chris gaf me toestemming om het te delen. Anders zou ik het niet gedaan hebben.

Het gaat over onze broer, Andrew Toy. Veel van jullie kennen Andrew en Sarah Beth. Ze zijn leden van Sojourn. Andrew heeft al lange tijd gezondheidsproblemen, maar de afgelopen weken is het bijzonder moeilijk geworden. Hij ligt nu in een ziekenhuisbed — misschien kijkt hij nu naar ons — in Cincinnati, en wacht op een grote operatie met aanzienlijke complicaties. Een paar dagen geleden vroeg hij zijn artsen heel direct: “Wat zijn mijn kansen om te sterven?” En het antwoord was niet laag.

We hadden dus een lang telefoongesprek. De dood is op dit moment heel reëel voor hem op een manier waarop de meeste van ons in ontkenning leven. We praatten over Lukas 18 — één van mijn favoriete passages — waar Jezus het verhaal vertelt van twee mannen die bidden: één zelfverzekerd in zijn eigen gerechtigheid, de ander pijnlijk bewust van zijn zonde en gebrokenheid. Eén zegt: “Dank je dat ik niet zoals die man ben.” De ander kan alleen maar zeggen: “God, heb medelijden met mij, een zondaar.” En Jezus vraagt: Wie ging gerechtvaardigd naar huis?

We hebben daarover gesproken. We hebben over Lukas 8 gesproken. We hebben vandaag over dit verhaal gesproken. En loof God voor de genade in Andrews stem — de eenvoud van het vertrouwen op Jezus in het gezicht van angst, de duidelijkheid die komt als de dood niet theoretisch is maar mogelijk. Dit is het vreemde geschenk van wanhopigheid. Het vreemde geschenk van angst. Het maakt duidelijk wat belangrijk is. Het maakt duidelijk waar het leven voor is.

En je kunt je bij mij aansluiten in het bidden dat God hem volledig zou leveren — dat God hem en zijn familie deze pijn zou sparen. God kan dat doen. Maar volgens Andrews eigen getuigenis — wat hij me wilde laten zeggen — is dit:

God is aanwezig bij hem in deze gevreesde situatie, of er nu verlossing komt of niet.

Dat is mooi. Want met God zijn dingen anders. Als je weet wie God is als Verlosser — zelfs als de verlossing uitstelt of niet komt — verandert alles.

Ik hou van deze verzen uit Deuteronomium. Israël heeft veertig jaar in de woestijn doorgebracht — veertig jaar van wanhopigheid, angst, verlies en pijn. En Mozes zegt in Deuteronomium 8:

Gij zult gedenken den gansen weg, dien de HEERE uw God u geleid heeft, deze veertig jaren in de woestijn, opdat Hij u vernederde, u beproevende, om te weten, wat in uw hart was... En Hij vernederde u, en Hij liet u hongeren, en spijzigde u met manna... opdat Hij u bekend maak zou zijn, dat de mensch niet leeft van het brood alleen, maar van al het woord, dat uit den mond des HEEREN uitgaat... opdat Hij u vernederde, en u beproefde, om u in het einde goed te doen.

Dat is de duidelijkheid die in de woestijn komt.

Dat is de duidelijkheid die in wanhopigheid komt.

Dat is de duidelijkheid die in angst komt.

Henry David Thoreau zei beroemd: “De meeste mensen leiden een leven van stille wanhopigheid.” Hij gaat verder: wat wij berusting noemen is eigenlijk bevestigde wanhopigheid. En onbewuste wanhoop verbergt zich onder de vermaken van het leven.

Ik weet niet waar jij je vandaag bevindt. Ik weet dat velen van jullie in wanhoop zijn. Sommigen van jullie zijn bevangen door angst. Sommigen van jullie voelen zich goed—and dat is goed. Er zijn seizoenen van rust. Maar vroeg of laat zal ieder van ons onze grenzen moeten erkennen—onze sterfelijkheid, ons gebrek aan controle.

En de boodschap van God is hier dat dezelfde God die aanwezig was voor Jairus en zijn dochter, en voor deze bloedende vrouw, dezelfde God is die niet is veranderd. Hij is nu aanwezig voor ons in Jezus. Dat is echt het goede nieuws.

Waar je je ook bevindt vandaag—or als het niet vandaag is, dan toch snel—als je geconfronteerd wordt met wanhopigheid en angst, is er hoop.

Er is hoop omdat God bij je zal zijn.

Er is hoop omdat Jezus de bevenden welkom heet.

Er is hoop omdat geloof—eenvoudig, wanhopig geloof—de deur opent naar zijn aanwezigheid.

Dr. Jonathan T. Pennington is momenteel Professor van de Interpretatie van het Nieuwe Testament aan de Southern Seminary in Louisville, Kentucky. Hij heeft ook regelmatig gediend als gastprofessor aan de Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas), en The Institute of Biblical Studies in Orlando, FL evenals Morling College (Melbourne, Australië).

Dit artikel is gebaseerd op de letterlijke tekst van een preek van Dr. Pennington. Het is licht bewerkt in Copilot, evenals door het theologische team bij Third Millennium Ministries.