Wat Zegt de Bijbel Over Scheiding?

Door Rev. Mike Osborne

Toen Jezus deze dingen had gezegd, verliet Hij Galilea en ging naar het gebied van Judea, aan de andere kant van de Jordaan. Grote menigten volgden Hem, en Hij genas hen daar. Sommige Farizeeën kwamen naar Hem om Hem te testen. Zij vroegen: “Is het geoorloofd dat een man zijn vrouw scheidt om enige en elke reden?”

“Hebt u niet gelezen,” antwoordde Hij, “dat in het begin de Schepper hen mannelijk en vrouwelijk maakte, en zei: ‘Om deze reden zal een man zijn vader en moeder verlaten en zich aan zijn vrouw verenigen, en de twee zullen één vlees worden’? Zij zijn dus niet langer twee, maar één. Daarom mag de mens niet scheiden wat God heeft samengevoegd.”

“Waarom,” vroegen zij, “beval Mozes dan dat een man zijn vrouw een scheidingsbrief geeft en haar wegstuurt?”

Jezus antwoordde: “Mozes stond het toe dat u uw vrouwen scheidde omdat uw harten hard waren. Maar het was niet zo vanaf het begin. Ik zeg u dat iedereen die zijn vrouw scheidt, behalve vanwege huwelijksontrouw, en met een andere vrouw trouwt, overspel pleegt.”

De discipelen zeiden tegen Hem: “Als dit de situatie is tussen een man en een vrouw, is het beter om niet te trouwen.”

Jezus antwoordde: “Niet iedereen kan dit woord aanvaarden, maar alleen degenen aan wie het is gegeven. Sommigen zijn eunuchen omdat zij zo geboren zijn; anderen zijn zo gemaakt door mensen; en anderen hebben het huwelijk verworpen vanwege het koninkrijk van de hemel. Degene die dit kan aanvaarden, moet het aanvaarden.”

Het Woord van de Heer.

U bent waarschijnlijk, net als ik, naar veel huwelijken geweest. En ergens onderweg, in bijna elk huwelijk, worden geloften afgelegd. De bruidegom zal iets zeggen als: “Ik, Joe, neem u, Mary, tot mijn gehuwde vrouw, en ik beloof en maak een verbond voor God en deze getuigen om uw liefhebbende en trouwe echtgenoot te zijn—in overvloed en in gebrek, in vreugde en in verdriet, in ziekte en in gezondheid—as lang als wij beiden zullen leven.”

Helaas, als de statistieken enigszins nauwkeurig zijn, kunnen Joe en Mary na vijf, zeven, tien, vijftien, twintig jaar of meer besluiten om het op te geven. Ze zullen hun vrienden vertellen dat ze te jong getrouwd zijn. Ze zullen de rechter vertellen dat ze onoverbrugbare verschillen hadden. Ze zullen hun kleine jongen uitleggen dat het niet zijn schuld is, maar dat mama en papa niet langer samen kunnen leven, en dat het beter zal zijn als papa verhuist. En zo stort weer een gezin te pletter op de rotsen van echtscheiding.

45 tot 50 procent van alle huwelijken eindigt in echtscheiding. Maar zoals velen van jullie uit de eerste hand weten, eindigt echtscheiding niet echt iets. In feite veroorzaakt het meestal meer problemen — financieel, emotioneel, spiritueel, sociaal, zelfs fysiek.

Sommigen van jullie denken dat het nooit kan gebeuren. Sommigen van jullie die single zijn, denken: "Oh, ik zal nooit eens overwegen om te scheiden." Jullie die getrouwd zijn en al lang getrouwd zijn, denken misschien dat je boven zo'n probleem staat. Maar ik wil jullie deze ochtend vertellen: geen enkel huwelijk in deze zaal is echtscheidingsvrij. Als je getrouwd bent, zou je, zonder Gods genade, vandaag gescheiden zijn.

En als je gescheiden bent, wil ik je deze ochtend vragen — loop niet weg voor dit onderwerp. Laat schuld of schaamte je niet overweldigen. Het is belangrijk dat we hierover praten. We hebben veel jongeren in onze kerk, veel kinderen, singles en getrouwde koppels. Dit moet een onderwerp zijn waarover we vrijuit en zonder angst kunnen discussiëren.

En zelfs als je zonde heeft bijgedragen aan je echtscheiding, wil ik je herinneren aan wat we eerder vandaag zongen:

Jezus heeft de donder van de wet gesust. Hij heeft de vlam van de Sinaï gedoofd. Hij heeft ons gewassen met Zijn bloed, en Hij presenteert onze ziel aan God.

Grace is groter, vrienden — genade is groter dan je echtscheiding.

Wat ik deze ochtend wil doen, is drie dingen brengen. We zijn in een zomerse serie genaamd Eerlijke Antwoorden op Eerlijke Vragen, en iemand heeft deze vraag een paar maanden geleden ingediend: Wat zegt de Bijbel over echtscheiding?

Dat gaan we dus doen. En ik wil drie dingen doen:

1. Gods ontwerp voor het huwelijk. 2. Gods toegeving van echtscheiding. 3. Enkele woorden van toepassing.

Laten we erin duiken.

1. Gods ontwerp voor het huwelijk

Deze passage die je hebt horen voorlezen is een van de fundamentele plaatsen in de hele Bijbel waar het onderwijs van de Heer over huwelijk, echtscheiding en hertrouwen wordt gepresenteerd. Het is heel belangrijk.

De context staat in vers 3. Kijk in je Bijbel. Er staat dat de Farizeeën naar Jezus kwamen om Hem te testen. Ze probeerden Hem in een val te lokken — probeerden Hem in een hoek te drijven, probeerden Hem te laten tegenspreken met de Mozaische Wet en Hem belachelijk te maken voor de menigte. Dus vroegen ze: “Mag een man zijn vrouw echtscheiden om welke reden dan ook?”

Er waren twee scholen van denken in de tijd van Jezus — een conservatieve school en een liberale school. Net als vandaag de dag zie je conservatieven en liberalen zich opstellen bij gemeenteraadsvergaderingen om vragen te stellen die bedoeld zijn om een kandidaat belachelijk te maken en de stemming te beïnvloeden. Op dezelfde manier stelden deze Farizeeën zich op voor Jezus omdat ze wisten dat er een rechts en een links was over deze kwestie van echtscheiding.

Hun vraag draaide rond een passage uit het Oude Testament — Deuteronomium 24. De sleutelzin in die passage is “iets onbehoorlijks”. Letterlijk betekent het in het Hebreeuws “een ding van naaktheid” of “een ding van onreinheid”. Het is moeilijk voor ons vandaag om precies te weten wat Mozes bedoelde. De enige andere plaats waar de zin voorkomt, verwijst naar, nou... menselijk afval in het kamp. Een ding van onreinheid.

De conservatieve school, die Rabbi Shammai volgde, zei dat “iets onbehoorlijks” seksuele zonde moest zijn — huwelijksontrouw of overspel. De liberale school, die Rabbi Hillel volgde, zei dat het bijna alles kon zijn wat de man niet lekker vond. Als de vrouw de bacon verbrandde, kon hij haar echtscheiden. Als ze aankwam, kon hij haar echtscheiden.

Dus komen de Farizeeën naar Jezus en zeggen: “Dus Jezus, heeft Hillel gelijk? Kan een man zijn vrouw echtscheiden omdat ze de bacon verbrandt — om welke reden dan ook?”

En Jezus weigert om partij te kiezen. In plaats daarvan neemt Hij hen terug naar Genesis 1 en 2.

“Hebben jullie niet gelezen,” zegt Hij, “dat in het begin de Schepper hen mannelijk en vrouwelijk maakte… en de twee zullen één vlees worden? Daarom mag de mens niet scheiden wat God heeft samengevoegd.”

Wat zegt Jezus?

Hij zegt dat het huwelijk een permanente unie is van één man en één vrouw — een onlosmakelijke, levenslange verbintenis die alleen door de dood kan worden verbroken. Dat is Gods ontwerp.

Let op enkele sleutelwoorden:

Vers 6: het huwelijk is een samengaan — een samengaan van twee mensen door God.

Vers 5: het huwelijk is een verlaten en een aankleven. Een man en vrouw verlaten hun ouders, doen beloften voor God en getuigen, en gaan een geheel nieuwe relatie aan die hen aan elkaar bindt als lijm. Waar ze eerder twee waren, zijn ze nu één.

Nu weet ik dat dat heel mystiek is. Het is moeilijk voor ons om ons eromheen te wikkelen. Het is een beetje zoals de Drie-eenheid. We geloven dat God één is — één wezen, één God — maar in drie personen. Drie verschillende personen in de Godheid, en toch zijn ze één. Het huwelijk is iets dergelijks: twee worden één.

Of denk aan klittenband. Er is een soort industriële klittenband die, als hij eenmaal is samengedrukt, bijna onmogelijk uit elkaar te trekken is. Dat is het huwelijk. In het huwelijksverbond “cement” God, zou je kunnen zeggen, de man en vrouw samen op zo’n manier dat ze, zonder hun individuele persoonlijkheden te verliezen, vanaf het moment van het huwelijk één vlees, één persoon zijn.

Romeinen 7:2 zegt dat een getrouwde vrouw gebonden is aan haar man. Dezelfde idee—bindend, zich hechten, een eenheid van één vlees. Dat betekent dat ze intiem zijn op elke manier. Ze delen alles. Ze praten over alles. Ze houden geen geheimen. Ze nemen samen beslissingen. Ze lijden samen. Ze slagen samen. Ze falen samen. Ze zijn naakt en onbeschaamd samen—niet alleen fysiek, maar ook emotioneel, psychologisch en geestelijk. Ze zijn, met andere woorden, elkaars naaste metgezel. Elkaars beste vriend.

En dat is waarom God het huwelijk in de eerste plaats heeft ingesteld: om aan onze diepe menselijke behoefte aan gezelschap te voldoen. Dat betekent niet dat elke persoon geroepen is tot het huwelijk, maar de meeste mensen vinden hun naaste metgezel binnen het huwelijk.

Het echtscheiding is dus in strijd met Gods ideaal. Het scheidt mensen die waren bedoeld om voor het leven bij elkaar te blijven. Echtscheiding is, je zou kunnen zeggen, een amputatie—een scheiding van de ene persoon van de andere. Een pijnlijke verscheuring van een stof die God heeft ontworpen om bij elkaar te blijven.

Sommigen van jullie weten dat ik ongeveer anderhalf jaar geleden een ACDF heb gehad—een anterieure cervicale discectomie en fusie. Ik had een hernia tussen C6 en C7 in mijn nek. Ze gaan door de keel—sorry om je te choqueren—verwijderen de hernia, plaatsen een stuk bot van een lijk om de wervels te fusioneren, en bevestigen vervolgens een metalen plaat om alles bij elkaar te houden. Stel je nu voor dat iemand die metalen plaat eruit trekt en uit mijn keel rukt. Ondenkbaar. Pijnlijk. Vreselijk. Dat is wat echtscheiding is—een verscheuring van wat God heeft samengevoegd.

Nu kun je denken dat vanwege Jezus' harde taal, dat het einde van de vraag is. Als je eenmaal getrouwd bent, is er geen uitweg. Echtscheiding is uitgesloten.

Fout.

Omdat Jezus in Mattheüs 19 verder zegt dat er tijden zijn waarop echtscheiding is toegestaan.

Wat ik in de komende minuten wil doen, is jullie laten zien dat Jezus echtscheiding niet gebiedt, maar evenmin veroordeelt. Hij prijst echtscheiding niet aan, maar staat haar toe. Er is een groot verschil.

Kijk naar de verzen 7, 8 en 9. De Farizeeën vragen: “Waarom beval Mozes dan dat een man zijn vrouw een scheidingsbrief moet geven en haar weg moet sturen?” Jezus antwoordt: “Mozes stond jullie toe om je vrouwen te verlaten omdat jullie harten hard waren. Maar zo was het niet vanaf het begin. Ik zeg jullie dat iemand die zijn vrouw verlaat, behalve bij ontrouw in het huwelijk, en met een andere vrouw trouwt, overspel pleegt.”

Let op dat de Farizeeën het verkeerd hadden. Ze zeiden dat Mozes echtscheiding had geboden. Hij deed niets dergelijks. Deuteronomium 24 was een casusrecht. Het nam aan dat echtscheiding zou kunnen gebeuren en zei: “Hier is wat je moet doen als het gebeurt.” Mozes stelde echtscheiding niet in; hij regelde het. En Jezus corrigeert hen: Mozes stond echtscheiding toe.

Sommigen van jullie zouden verrast kunnen zijn om te weten dat er voorbeelden in de Bijbel zijn waar God duidelijk echtscheiding goedkeurt. In Ezra 9–10 gebiedt God de Israëlieten om hun buitenlandse vrouwen te verlaten. In Mattheüs 1 overwoog Jozef—een “rechtvaardige man” genoemd—om Maria stiekem te verlaten. En in het Oude Testament “verlaat” God zelf Israël vanwege haar herhaalde afgoderij (Hosea 2, Jeremia 3 en anderen).

Stel je een stuk fijne porselein voor—duur, gekoesterd, bedoeld om te worden bewaard en geëerd. Als je zegt dat het niet gebroken moet worden, betekent dat niet dat het niet gebroken kan worden. En op dezelfde manier, hoewel het huwelijk bedoeld is om te worden bewaard en behouden, zijn er situaties waarin de verbondsband daadwerkelijk kan worden gebroken.

Je zou kunnen vragen: “Wanneer kan die verbondsband worden gebroken?”

Hier is het antwoord: behalve door de dood van een echtgenoot—en ik raad niemand aan dat te proberen—zijn er twee manieren waarop het huwelijksverbond kan worden gebroken.

Laten we het eerst hebben over: huwelijksontrouw. Dat is de uitdrukking in vers 9: “Iedereen die zijn vrouw verstoot, behalve in het geval van huwelijksontrouw, en met een andere vrouw trouwt, pleegt overspel.”

Deze vers is al eeuwenlang onderwerp van debat. Laat me het zo eenvoudig mogelijk maken.

Er zijn twee Griekse woorden in vers 9 die je moet begrijpen.

De uitdrukking “huwelijksontrouw” vertaalt het Griekse woord porneia—de wortel van ons woord pornografie. Het is het meest algemene Griekse woord voor seksuele zonde. Het dekt prostitutie, overspel, ongehuwde seks, incest, homoseksuele handelingen, polygamie, beestachtigheid—elke uiting van seksualiteit buiten het huwelijk tussen een man en een vrouw.

Porneia wordt ook figuurlijk in de Schrift gebruikt om Israëls afgodendienst te beschrijven—haar ontrouw aan de Heer. Daarom gebruikt de NIV de bredere uitdrukking huwelijksontrouw. De ESV is meer letterlijk en gebruikt seksuele immoraliteit.

Laten we het dus zo zeggen: porneia is elke immorele activiteit—vooral seksuele—which het covenantale één vlees verbond tussen man en vrouw verbreekt.

Het andere Griekse woord in vers 9 is moicheia—een smaller woord dat overspel betekent, intimiteit tussen een getrouwde persoon en iemand anders dan zijn of haar echtgenoot.

Jesús zegt dus in deze passage dat wanneer een man of vrouw zich bezondigt aan bepaalde soorten activiteit—activiteit die dat één vlees verbond dat we hebben besproken schendt of verbreekt—de beledigde echtgenoot een scheiding kan aanvragen. Dat zou geen zondige scheiding zijn, hoewel zonde de scheiding veroorzaakt heeft. Zie je dat? De scheiding zelf zou legitiem zijn, hoewel zonde de oorzaak is.

Nu hoeft deze man of vrouw geen scheiding aan te vragen. Scheiding is niet geboden; het is toegestaan. En als er een scheiding komt vanwege de seksuele zonde van één van de partners, mag de onschuldige partij, zegt Jezus, hertrouwen—omdat het huwelijk is beëindigd. Als de uitzonderingsclausule van vers 9 is vervuld, mag de beledigde partij hertrouwen.

Nu komen er waarschijnlijk allerlei vragen bij je op. Bijvoorbeeld:

Kan iemand scheiden van een partner die een verslaving heeft —pornografie, gokken, zoiets dergelijks?

Of wat als je partner een emotionele affaire aangaat?

Als porneia een algemeen woord is dat van toepassing kan zijn op allerlei vormen van ontrouw, zou het dan ook van toepassing kunnen zijn op zulke dingen?

Hier is mijn antwoord: misschien… en misschien niet.

Laten we toegeven, vrienden, dat het menselijk hart bedrieglijk is boven alles. We zijn wanhopig slecht, en zonde zal ons naar proberen te rechtvaardigen dat we willen scheiden. Dus moeten we dat niet doen. We moeten de lijst van zonden die onder deze brede of figuurlijke toepassing van porneia vallen, niet uitbreiden.

Maar tegelijkertijd hebben onze vrienden in de PCA, na uitgebreid onderzoek, een standpunt ingenomen dat als volgt luidt:

Als iemand zo bezeten raakt van bepaalde activiteiten —verslavingen, gewoonten, voortdurende betrokkenheid bij immoreel gedrag— dat deze activiteiten een vervanging worden voor het voldoen aan de huwelijkse rechten van de partner, dan kunnen ze worden beschouwd als de eenheid van vlees te verbreken.

Het oordeel, zeggen ze, moet bij de sessie —onze ouderlingen— liggen in hun toepassing van bijbelse principes. Het leidende principe zou moeten zijn of de zonde daadwerkelijk de eenheid van vlees verbreekt.

Goed, laten we daar even stoppen. Ik zei dat het huwelijksovereenkomst op twee manieren kan worden verbroken. Eén manier is porneia —Mattheüs 19:9 en Mattheüs 5:32. De andere manier staat in 1 Korintiërs 7.

Dus draai met me van Mattheüs 19 naar 1 Korintiërs 7. Eerste Korintiërs is een brief geschreven door de apostel Paulus. Kijk naar de verzen 1–9. In die verzen herhaalt Paulus Genesis 1 en 2 over de gave van het huwelijk en de intimiteit van de eenheid van vlees.

Daarna spreekt Paulus in de verzen 10–16 tot twee groepen.

1. Twee christenen getrouwd met elkaar (vv. 10–11)

De verzen 10–11 richten zich tot mannen en vrouwen die beiden christenen zijn:

“Aan de getrouwden geef ik dit gebod (niet ik, maar de Heer): Een vrouw moet zich niet van haar man scheiden…”

Dat woord scheiden is eenvoudigweg een synoniem voor echtscheiding.

Paulus zegt dat als zij zich scheidt, zij ongehuwd moet blijven of anders weer verzoend moet worden met haar man. En een man moet zijn vrouw niet echtscheiden.

Merk op dat Paulus de uitzonderingsclausule die Jezus gaf in Mattheüs 19:9 niet herhaalt. Hij hoeft dat niet te doen — het wordt verondersteld. Maar hij voegt iets nieuws toe:

Als echtscheiding plaatsvindt om een andere reden dan porneia, moeten de man en vrouw ongehuwd blijven. Dat is de straf voor een zondige echtscheiding. Ongehuwd blijven houdt de mogelijkheid van verzoening open — wat het ideaal is.

2. Een gemengd huwelijk (vv. 12–16)

In de verzen 12–16 spreekt Paulus een huwelijk aan waar één partner christen is en de ander niet.

Hij zegt dat als de ongelovige partner bereid is om met de gelovige te leven, de gelovige niet moet proberen een echtscheiding aan te gaan enkel omdat de partner zijn/haar geloof niet deelt. In feite zegt Paulus dat God de gelovige partner kan gebruiken om verbondsgrace in dat huis te brengen — en misschien zelfs het behoud.

Maar kijk naar vers 15:

“Als de ongelovige vertrekt, laat hem/haar dan gaan. Een gelovige man of vrouw is niet gebonden in dergelijke omstandigheden. God heeft ons geroepen om in vrede te leven.”

Paulus leert dat als je niet-christelijke partner je verlaat, je niet gebonden bent om in dat huwelijk te blijven. Je mag scheiden. Dat is een legitieme echtscheiding. En bij implicatie ben je vrij om te hertrouwen, omdat de huwelijksband is verbroken.

Het verlaten van een gelovige partner door een ongelovige is de tweede omstandigheid die echtscheiding toestaat. De echtscheiding zou niet zondig zijn, hoewel zonde het heeft veroorzaakt.

En opnieuw, alleen omdat echtscheiding is toegestaan, betekent dit niet dat het het juiste ding is om te doen — of het enige ding om te doen. God kan de slechtste relaties genezen. Soms is je vergevende houding, je onzelfzuchtige geest, je toewijding aan het goede van de andere persoon wat hem of haar tot berouw brengt.

Maar Wat Telt als “Verlating”?

Net als bij porneia, rijzen er meer vragen op. Kan “verlating” meer omvatten dan fysiek het huis verlaten?

De meeste evangelische denkers zeggen ja.

Opnieuw zegt het PCA-document dat verlating kan plaatsvinden “door het opleggen van ondraaglijke omstandigheden evenals door het vertrek zelf.”

Maar laat me ons waarschuwen: niet alles wat je niet leuk vindt aan je partner, moet worden opgenomen. Het PCA zegt terecht dat de lijst van zonden die gelijk staan aan verlating “niet erg lang kan zijn.”

Soms roept God ons op om in pijnlijke relaties te blijven. Petrus herinnert ons in 1 Petrus 2 dat Christus voor ons heeft geleden, ons een voorbeeld nalatend. Toen ze Hem beledigden, wraakte Hij niet terug. Toen Hij leed, deed Hij geen bedreigingen. Hij vertrouwde Zichzelf toe aan Hem die rechtvaardig oordeelt. Soms is dat je roeping in een moeilijke huwelijk.

Maar dingen zoals fysiek misbruik, ontrouw, alcohol- of drugsverslaving, wreedheid, criminele activiteiten, afwezigheid, of enig regelmatig gedrag dat jou of je kinderen in gevaar brengt — deze zijn zeker een soort verlating. En zelfs als die partner beweert een Christen te zijn, als hij of zij regelmatig dergelijke gedragingen vertoont, op enig moment handelt hij of zij als een niet-Christen en moet als zodanig worden behandeld.

De sleutel hier is dat de ouderlingen van de kerk erbij betrokken moeten zijn.

De Bijbel spreekt niet over elke mogelijkheid. Het zal geen pornografie-verslaving bij naam noemen. We moeten bijbelse principes nemen, ze met gebed doordrenken, de leiding van de Heer zoeken en de beste beslissing nemen die we kunnen.

Samenvatting

Wat hebben we vandaag geleerd?

– God heeft echtscheiding niet ingesteld; Hij staat het toe, verdraagt het, reguleert het.

– Echtscheiding is altijd het gevolg van zonde, maar echtscheiding zelf is niet noodzakelijkerwijs zondig.

– Echtscheiding maakt een einde aan het huwelijksverbond.

– Als een partner het verbond verwerpt door seksuele immoraliteit (porneia) of verlating, is echtscheiding toegestaan.

– Waar echtscheiding is toegestaan, is hertrouwen door de onschuldige partij ook toegestaan.

Ik weet zeker dat velen van jullie nog meer vragen hebben. Ik wil zeggen: laten we praten. Het is moeilijk om dit alles in één preek te behandelen. Als je deze dingen wilt verkennen, of als je er nu door wordt beïnvloed, laten we dan praten.

We zijn een gemeenschap die om deze kwestie geeft. We geven om jullie en willen de huwelijken in onze kerk verzorgen. Laat me dus een paar woorden van eindtoepassing bieden – enkele conclusies.

Ten eerste, herinner je wat ik eerder vanmorgen zei: er is geen enkel huwelijk in deze zaal dat echtscheidingsvrij is. Je moet dat weten. Je moet je huwelijks-pad nederig bewandelen, bewust van je kwetsbaarheid voor allerlei soorten zonden.

Maar als je je huwelijk zo echtscheidingsvrij mogelijk wilt maken, zal ik zeggen: zorg ervoor dat je een volgeling van Jezus bent. Zorg ervoor dat je tot Christus behoort en dat je je inzet voor een sterke, gezonde, Bijbelgelovige kerk.

Je hebt waarschijnlijk de statistieken gehoord die zeggen dat echtscheiding net zo gewoon is in de kerk als in de wereld. Dat moet worden gekwalificeerd. Beter onderzoek toont aan dat als we het hebben over mensen die zich inzetten voor Jezus, die hun geloof serieus nemen, die betrokken zijn bij en zich inzetten voor een lokale kerk, het echtscheidingspercentage sterk daalt. Er is een reden voor dat: de Heilige Geest stelt je in staat – door geloof in Christus, door het evangelie, en door je betrokkenheid bij je broeders en zusters – om deze problemen te overwinnen.

Tweedeens, als je getrouwd bent—or als je op een dag getrouwd zult zijn—let dan op deze woorden: je partner moet onder Christus je tweede prioriteit zijn. En als je je huwelijk zo sterk mogelijk wilt maken, moet je bereid zijn erin te investeren.

Je moet samen uit eten gaan. Mannen en vrouwen, jullie moeten samen weggaan. Jullie moeten tijd met elkaar doorbrengen. Jullie hebben grenzen nodig rond jullie relatie. En jullie moeten gebruikmaken van elke bron—elke conferentie, elk boek—die jullie kan helpen een betere man of vrouw te worden.

Ten derde, geef God altijd een kans om een wonder te doen. Altijd. Ik heb huwelijken gezien die hopeloos leken en door Gods genade toch weer op de rails kwamen. Echtscheiding moet je laatste optie zijn. Voordat je opgeeft, doe alles wat je kunt. Identificeer de dingen die je hier gebracht hebben. Bekeer je diep van de zonden die je zelf hebt begaan. Bid samen en vraag God je een geest van vergeving en helende genade te geven. Vergeef zoals de Heer jou heeft vergeven. Vraag je vrienden om voor je te bidden en te vasten. Ga naar een professionele counselor.

En nog één ding: betrek de ouderlingen erbij. Als je problemen hebt in je huwelijk, kom dan met een van de predikanten praten. Laat de ouderlingen je leiden. Als echtscheiding noodzakelijk wordt—and sommigen van jullie hebben echtscheiding meegemaakt—dan moet je dit doen: rust in de liefde van Christus. Rust in Zijn liefde en ga verder. Begin je leven in Hem opnieuw op te bouwen. Realiseer je dat we in een gevallen wereld leven waar dingen soms niet beter worden. Kreun naar de hemel. Kreun naar de nieuwe aarde, waar dingen beter zullen zijn.

Herinner je wat ik eerder vandaag zei, dat God Israël heeft verlaten. God Zelf heeft dat meegemaakt. Maar hoor wat Hij zegt in Hosea 2:

Daarom ga ik haar nu lokken; ik zal haar in de woestijn leiden en zacht met haar spreken… Ik zal je voor altijd aan mij verloven; ik zal je in gerechtigheid en rechtvaardigheid, in liefde en barmhartigheid aan mij verloven… Jij bent mijn volk, en zij zullen zeggen: "Jij bent mijn God.”

Het is vanwege Jezus—vanwege Zijn dood aan het kruis—dat jij en ik kunnen weten dat echtscheiding niet het laatste woord is.

Laten we samen bidden:

Heer Jezus, dank U dat U ons hebt geleerd over echtscheiding en huwelijk en hertrouwen. Dank U voor de instelling van het huwelijk. Dank U, Vader, dat U het huwelijk hebt geschapen voor het geluk en het welzijn van de mensheid.

Heer, we bidden voor elkaar hier. We erkennen dat geen van ons immuun is. Geen van ons heeft een zelfvoldaan been om op te staan. We zijn allemaal zondaars. We zijn allemaal kwetsbaar om te vallen.

En er zijn mensen in onze kerk die gescheiden zijn en nog steeds de pijn daarvan voelen. Er zijn kinderen van gescheiden ouders in onze kerk—mensen die zijn opgegroeid zonder vader of moeder, of in een gebroken gezin.

Heer Jezus, dank U dat U de stukken van onze puzzels weer bij elkaar kunt brengen. Dank U dat U een gewond huwelijk kunt genezen en het weer heel kunt maken. Dank U dat U gescheiden mensen kunt genezen en hen kunt helpen om in U genade te vinden die groter is dan al onze strijd, al onze zonden, al onze uitdagingen.

Heer, wees onze man vandaag. Wees de man van deze bruid, de Kerk.

We vragen dit in de naam van Jezus. Amen.

De Rev. Mike Osborne is in maart 2019 toegetreden tot de staf van RTS Orlando als de nieuwe decaan van studenten. Hij dient ook als directeur van veldeducatie en plaatsing, waarbij hij MDiv-studenten helpt en mentort terwijl ze zich voorbereiden op fulltime evangelieministerie. Daarnaast is Mike vaak in de klas te vinden, waar hij preeklabs en pastorale counselinglessen geeft.

Dit artikel is gebaseerd op een letterlijke tekst van een preek van Rev. Osborne. Het is licht bewerkt door Copilot, evenals de theologische staf bij Third Millennium Ministries.