Openbaring: Zijn Rol en Uitkomst

Openbaring: Zijn Rol en Resultaat

Door Dr. Neil Neilson

Voor bijna al de 34 jaar van ons huwelijk — en zelfs een paar jaar daarvoor — heb ik een Valentijnsdag gedicht voor mijn vrouw geschreven.

Raak niet te opgewonden.

Elk gedicht heeft als onderwerp mijn liefde voor haar gehad, en heeft de jaren van ons huwelijk gemarkeerd met verschillende thema's, vormen en stemmingen. Sommige zijn serieus geweest, sommige grappig. Maar één ding is bij allen gemeenschappelijk geweest: het is echt slechte poëzie.

En hier is dit jaar's versie, die zij voor het eerst dinsdagavond zal zien. Jij kunt het niet zien. En als zij het ziet, zal zij genadig haar ware poëtische gevoel opzij zetten. Zij is een uitstekende dichter — een echte dichter — en zij zal ervan genieten en het waarderen. En met een ietwat ironische toon in haar stem zal zij het zelfs analyseren alsof wat ik geschreven heb, een soort Shakespeariaanse aandacht verdient.

En dat brengt ons bij Psalmen 19, waarover C. S. Lewis schreef,

“Ik beschouw dit als het grootste gedicht in de Psalmen en één van de grootste lyrische gedichten ter wereld.”

Met andere woorden, het is beter dan het mijne.

Er is zoveel ware literaire kwaliteit hier, vooral de onderscheidende elementen van Hebreeuwse poëzie: ritme, parallele structuren van betekenis, en provocatieve metaforen en vergelijkingen. Zoals Lewis ook opmerkt, zijn deze onderscheidende elementen, in Gods voorzienigheid, in staat om vertaling in andere talen te overleven — in tegenstelling tot rijm, dat bijna onmogelijk te vertalen is. En dus kunnen we, zelfs in het Engels, de grandeur en schoonheid van dit gedicht waarderen.

Als je geïnteresseerd bent in het verder verkennen van de literaire en poëtische kwaliteiten van de Psalmen, raad ik zeker C. S. Lewis' Reflections on the Psalms aan, en ook Leland Ryken's Words of Delight: A Literary Introduction to the Bible. Ik moet eraan toevoegen dat Dr. Ryken heeft gediend als literaire adviseur gedurende het vertalingsproces van de English Standard Version van de Bijbel, die ik geloof dat je deze ochtend in handen hebt.

Maar Psalm 19 is niet alleen een magnifiek stuk poëtische kunst. Het is ook een psalm die Gods volk een manier biedt om de grootheid en schoonheid van Zijn openbaring van Zichzelf te begrijpen—zowel in de natuur als in de Schriften—en ons dan laat zien wat onze juiste reactie zou moeten zijn op zo’n grootse waarheid.

Deze schat, zoals je hem mooi uitgelegd zult zien—and ik ben dankbaar voor de manier waarop hij in ons bulletin vanmorgen is gerangschikt—komt in secties.

Versen 1–6 leggen uit wat gewoonlijk Gods algemene openbaring wordt genoemd.

Versen 7–11 leggen uit wat gewoonlijk Gods bijzondere openbaring wordt genoemd.

Versen 12–14 leggen uit het krachtige, reddende, heiligende effect dat God voor ons bedoelt als gevolg van die openbaring.

Hier is een eerste verklaring van de melodische lijn van de psalm, zodat je, terwijl je luistert, hem kunt volgen:

De studie van en het genieten van Gods algemene openbaring leidt terecht tot de studie van en het genieten van Gods bijzondere openbaring—and beide leiden ons terecht, uiteindelijk, tot genieten van het evangelie en tot evangelie-vrucht in ons leven.

Hier leren we hoe God Zijn wereld en Zijn Woord bedoelt om ons uiteindelijk tot verlossing te leiden.

Eerst spreekt de psalmist, in versen 1–6, over Gods woordloze getuigenis in en door Zijn schepping. Dit wordt gewoonlijk algemene openbaring genoemd—soms aangeduid als “het boek van de wereld.” En het belangrijkste punt van de psalmist is dat de hemelen, en bij implicatie alle geschapen dingen, getuigen van hun Schepper.

Zoals James Boice, lange tijd predikant bij de Tenth Presbyterian in Philadelphia, het zei: het boek van de wereld biedt een openbaring van Gods bestaan en macht zo groot dat het elke mens op het gezicht van de aarde zou moeten leiden om God te zoeken, Hem te danken voor het brengen van hem of haar in het bestaan, en om Hem te aanbidden.

Deze glorie van God is niet wat we morele glorie zouden kunnen noemen. Je zult merken dat de naam voor God hier in het Hebreeuws El is, een zeer algemene naam die God, Schepper, betekent. En de glorie hier heeft niet te maken met morele glorie — Zijn eigenschappen zoals gerechtigheid, barmhartigheid, liefde, goedheid, genade. Het verwijst veeleer naar Zijn bestaan, majesteit en macht in het scheppen van alles wat er is. We hebben er deze ochtend prachtig over gezongen.

In Romeinen 1 zegt Paulus dat de glorie van Gods schepping niet alleen aanleiding geeft tot aanbidding van Zijn ontzaglijke majesteit, maar voor elke mens op het aardoppervlak beschikbaar is. Zijn eeuwige macht en goddelijke natuur zijn duidelijk zichtbaar, en kunnen worden begrepen uit wat er is gemaakt, zodat mensen zonder excuus zijn. Dit magnifieke panorama van Gods glorie in de schepping inspireert terecht aanbidding en ontzag — en brengt terecht veroordeling over degenen die weigeren de Schepper te erkennen.

Interessant genoeg hebben de verzen 1–6 voor ons die betrokken zijn bij onderwijs — vooral Christelijk onderwijs — prachtige implicaties voor wat we in de klas doen over de verschillende disciplines heen. We leren hier dat de natuur het waard is om bestudeerd te worden; dat ze mooi, waarneembaar en begrijpelijk is. We zijn niet gevangen in de subjectiviteit van onze eigen geesten. We kunnen patronen, regelmaat en orde waarnemen. We kunnen ze meten. We kunnen causale interacties identificeren. We kunnen conclusies trekken over hoe onze inspanningen de bestaande situatie kunnen beïnvloeden, ten goede of ten kwade.

De natuur spreekt voortdurend — dag en nacht. Ze spreekt universeel — ze gaat naar de uithoeken van de aarde. Er is geen enkel mens op aarde die niet dit woordloze getuigenis van God recht voor zijn ogen heeft.

Tens slotte moedigt deze psalm niet alleen de studie van de astronomie aan, die hier de specifieke verwijzing lijkt te zijn, maar alle hoofdstukken van het "boek van de wereld". We zien wiskunde en natuurkunde — meten, berekenen, patronen, orde. En we hebben al opgemerkt dat de vorm van deze psalm poëzie is, magnifieke hoge literaire kunst met metafoor, vergelijking, lyrische vorm en ritme.

Natuur spreekt. Ik hou van de regel: de zon is als een bruidegom die uit zijn kamer komt.

En als je merkt in je Bijbels, dan zegt de inleiding: "Aan de leider van de muziek" — dit is bedoeld als een psalm om te zingen.

Er is ook bevestiging van de muzikale kunsten hier. Met andere woorden, in de breedste zin hebben we in deze eerste zes versen niet alleen een mandaat om de grote Schepper van het universum te aanbidden, maar ook een bevestiging — een glorieuze bevestiging, geloof ik — van al onze roepingen, al onze beroepen, die als hun grondstof de stof van Gods geschapen wereld hebben. En de realisatie van zo'n geschenk, zo'n schepping in al zijn orde en nut en variëteit, zou iedereen moeten aansporen om de Schepper te prijzen.

Dus als je morgenmorgen naar je werk gaat — of zelfs als je hier vanmorgen zit — kijk dan om je heen. Alles wat je ziet, roept de glorie van God uit. Of je nu in het bedrijfsleven zit, of in de geneeskunde, of in de wet, of in de productie, of zelfs in het priesterschap, wat de materialen en instrumenten van je vak ook zijn, wat de principes ook zijn die hun juiste gebruik beheersen, wat de voordelen en vruchten van je roeping ook zijn — het allemaal verkondigt de glorie van God. En zoals Romeinen 1 opnieuw zegt, negeren we die glorie op ons gevaar. Wat een viering is dit van de grootheid en schoonheid van de wereld en alles wat erin is.

Maar de psalmist stopt daar niet, omdat dat beeld van Gods openbaring nog niet compleet is. God openbaart Zich niet alleen in het woordloze getuigenis van Zijn schepping, maar ook — en veel specifieker en dieper — in Zijn Woord, Zijn volledige getuigenis, de Schrift. Dus ten tweede spreekt de psalmist in de versen 7–11 over Gods geschreven getuigenis in de Schrift, vaak speciale openbaring genoemd, soms aangeduid als “het boek van het Woord”.

Nu lijkt de overgang van vers 6 naar vers 7 — u merkte dat ik even pauzeerde — aan sommigen zo abrupt dat zij concluderen dat deze oorspronkelijk twee afzonderlijke psalmen moesten zijn, op de een of andere manier kunstmatig samengevoegd. Ik denk eigenlijk dat het bewijs is dat de psalmist begreep dat deze twee onderwerpen — het boek van de wereld en het boek van het Woord — onlosmakelijk en innig met elkaar verbonden zijn.

Luister naar hoe C. S. Lewis die verbinding beschrijft in termen van de poëzie van de psalm. Het is een vrij lange quote, maar de moeite waard. Lewis schrijft:

Eerst denkt hij aan de hemel, hoe dag na dag de pracht die we daar zien ons de glorie van zijn Schepper toont. Dan denkt hij aan de zon — de bruidsjubel van zijn opkomst, de onvoorstelbare snelheid van zijn dagelijkse reis van oost naar west; ten slotte aan zijn hitte, niet de milde hitte van ons klimaat, maar de wolkeloze, verblindende, tirannieke stralen die de heuvels hamerend, elke spleet zoekend. De sleutelzin waarop het hele gedicht berust is “daar is niets verborgen voor de hitte daarvan”. Het dringt overal door met zijn sterke, schone vurigheid. Dan gaat hij meteen, in vers zeven, over tot iets anders, dat hem nauwelijks iets anders lijkt, omdat het zo lijkt op de allesdoordringende, allesonthullende zonneschijn. De wet is onbesmet, schoon en eeuwigdurend — licht, streng, ontsmettend, jubelend. Zoals hij de zon heeft gevoeld, misschien in de woestijn, hem zoekend in elke hoek van schaduw waar hij probeerde zich ervoor te verstoppen, zo voelt hij de wet, die alle verstopplaatsen van zijn ziel zoekt.

En natuurlijk staat Lewis hier op sterke bijbelse grond. U herinnert zich die woorden uit Hebreeën 4: Het woord van God is levend en actief, scherper dan enig tweesnijdend zwaard… het doorboort de gedachten en bedoelingen van het hart. En geen schepsel is verborgen voor zijn zicht. De fysieke zon, met al zijn zoekende licht en brandende hitte, wijst ons krachtig op de nog meer—oneindig meer—doordringende, withete, oordelende en reddende schittering van het geschreven Woord van God.

Het is interessant: ik merkte eerder op dat de naam voor God in de verzen 1–6 El is, de meest algemene naam, die Creator betekent. Maar hier in vers 7 verandert Gods naam. Het is nu Jahweh—de belofte-maker, belofte-houder, sprekende God van Abraham en Isaak en Jakob en David. En deze Heer, Jehovah God, heeft inderdaad gesproken. Hij heeft gesproken in woorden die voor ons zijn opgenomen in de Schriften, opgeschreven zodat alle generaties en alle volken en alle taalgroepen in alle tijden en plaatsen dit woordelijke getuigenis in hun handen zouden hebben.

U weet misschien dat de eerste keer dat een mens Gods woorden opschreef—voor zover ik kan nagaan—in Deuteronomium 31 was, waar Mozes en het volk op het punt staan om het land van de belofte binnen te gaan en Mozes de leiding aan Josua overdraagt. En we lezen in Deuteronomium 31:9 deze woorden: Toen schreef Mozes deze wet. Die woorden kunnen zo gemakkelijk voorbijgaan, maar ze zijn enorm, spelveranderend. Mensen die God alleen maar hoorbaar hadden gehoord, zouden nu in staat zijn om voor generaties te komen de zeer woorden van God te horen—tot ons toe.

Let op hoe dit Woord—deze gesproken woorden van God—wordt beschreven. Eerst, de zelfstandige naamwoorden: wet, voorschriften, geboden, bevelen, vrees, ordeningen. Al deze samen vormen een uitgebreid begrip van Gods spreken tot ons in de Schriften. Terwijl de kennis van het boek van de wereld ontzag en dankzegging vereist voor Zijn majesteit, vereist het boek van het Woord—wet, geboden, vrees—een morele en geestelijke reactie. Wij moeten Hem eerbiedigen. Wij moeten Hem vrezen. Wij moeten Hem gehoorzamen.

Let op de bijvoeglijke naamwoorden: volmaakt, zeker, recht, rein, waar. Volledige volmaaktheid van Gods openbaring. Volledige waarheid. Geen enkel draadje valsheid of fout doorheen.

En let dan op de werkwoordelijke uitdrukkingen die de vrucht beschrijven van Gods Woord dat in ons wordt opgenomen: het geeft het leven aan de ziel. Het maakt de eenvoudige wijs. Het geeft vreugde aan het hart en licht aan de ogen. Het duurt voor altijd. Het waarschuwt ons en brengt grote beloning.

Het boek van de wereld—met al zijn grandeur en schoonheid en wonder en rijkdom en nut—kan eenvoudigweg niet zulke voldoeningen en vreugden en zegeningen bieden als deze.

De psalmist spoort ons aan om al onze betrokkenheid in de wereld—ons studie, ons werk, onze roepingen, ons genieten—te zien in de context van Zijn geopenbaarde Woord, dat meer te wensen is dan goud, zoeter dan de zoetste honing.

Hoe wonderlijk onze roepingen ook zijn, hoe interessant en productief ze ook kunnen zijn, ze zijn onvolledig, niet-verlossend en uiteindelijk onbevredigend zonder de bijzondere openbaring van de Schriften. In feite zegt de hele raad van de Schrift ons duidelijk dat we de wereld om ons heen uiteindelijk niet kunnen begrijpen zonder Gods geschreven Woord, dat ons in staat stelt alles te zien in het licht van Gods hart voor Zijn schepping en Zijn uiteindelijke doel om alle dingen tot Zichzelf te verloven en te verzoenen.

En laat me even kort zeggen: dit is een van de waarheden van de Schrift die mij met opwinding heeft vervuld als ik nadenk over wat er hierna voor mij komt. Want op plaatsen waar het evangelie krachtig is, waar de kerk groeit, waar bevolking en economische groei explosief toenemen — op plaatsen zoals Indonesië en India, en binnenkort Cambodja en Laos — is er een bloeiende beweging in christelijk onderwijs. Kerkleiders daar zoeken ernaar om de waarheden van het evangelie en het kader van de Schrift in elke hoek en spleet van hoe mensen over alles denken, te dringen.

In feite vertellen ze me dat ze de geschiedenis van dit land liefhebben, waar eeuwen geleden universiteiten en colleges werden gesticht en gegrondvestigd op het kader van de Schrift. En ik denk dat we eerlijk kunnen zeggen dat leren in die context aanleiding heeft gegeven tot zo veel van de zegeningen van onze cultuur. Ik denk ook dat het eerlijk is om te zeggen dat we in dit land in gevaar zijn die geschiedenis te negeren of te vergeten — of ervan uit te gaan dat die vanzelfsprekend is. Niet zo in Indonesië, waar er een honger is naar grondig bijbels christelijk onderwijs, verbonden met bevolkingsgroei en economische groei. Ik zal daar later meer over spreken.

Maar het punt is hier: als het boek van de wereld ons terecht inspireert om de Schepper God te aanbidden vanwege wat Hij heeft gemaakt, hoeveel meer zou het boek van het Woord in ons dan verwondering en nederigheid en aanbidding en gehoorzaamheid en heiligheid en vreugde moeten oproepen. El is Jehovah.

En als je geniet van Gods schepping in al zijn vormen en manifestaties — als je van de natuur houdt en van werken in je tuin, als je van je huis en je werk en je familie en je spullen houdt — dan zou je, eerlijk gezegd, moeten toegaan naar die kansen en contexten waar je deze Schepper God daadwerkelijk in woorden kunt horen spreken die jij en ik kunnen begrijpen.

God heeft gesproken. En God spreekt. En ik wil alleen maar zeggen: hoe durven we, als Gods volk, tevreden te zijn met het woordloze getuigenis van de schepping — hoe wonderlijk het ook is — wanneer we dit volledige getuigenis van het Woord hebben, dat volgens Jakobus 1 onze ziel kan redden.

Maar we zijn nog niet aan het einde van het verhaal van de psalm. Want God is van plan dat al Zijn openbaring — zowel algemene als bijzondere — ons ergens heen leidt. En dus wenden we ons tot de verzen 12–14, waar de psalmist spreekt over het uiteindelijke doel van dit alles. Waarom het boek van de wereld, uiteindelijk? Waarom het boek van het Woord?

Omdat in Gods ontwerp algemene openbaring niet een doel op zichzelf is. Het is een glorieuze zaak — goed en nuttig om elke mens die het niet willens en wetens ontkent te brengen tot erkenning en aanbidding van God als Schepper. Maar het is niet genoeg om eenvoudigweg Gods scheppingsgaven en onze roepingen te vieren.

En in Gods ontwerp is ook bijzondere openbaring geen doel op zichzelf. De Bijbel — Gods geïnspireerde, uitgeademde Woord — hoewel noodzakelijk en essentieel voor ware gelovigen en discipelen, is uiteindelijk bedoeld om ons door Gods Geest te brengen tot berouw, geloof, heiligheid en vertrouwen.

We kunnen uitstekende Bijbelgeleerden worden. We kunnen het bestuderen, kennen, en het zelfs van cover tot cover genieten — en toch Gods bedoeling voor ons missen. We kunnen worden zoals degenen in Johannes 5:39, van wie Jezus zegt: “U doorzoekt de Schriften omdat u denkt dat u in hen het eeuwige leven hebt; en het zijn zij die van Mij getuigen, maar u wilt niet tot Mij komen om leven te hebben.”

En dus komen we bij de verzen 12–14:

"Wie kan zijn fouten onderscheiden? Verklaar mij onschuldig van verborgen fouten. Houd uw dienaar ook terug van vermetele zonden; laat ze geen heerschappij over mij hebben. Dan zal ik onberispelijk en onschuldig zijn van grote overtreding."

Hier zien we het antwoord dat God verlangt. Mijn goede vriend Don Carson zegt het zo: dit is wat God verlangt van algemene openbaring en bijzondere openbaring. Carson schrijft dat God meer verlangt dan ontzag in het gezicht van transcendente macht, meer dan persoonlijke vreugde in de persoonlijke, pratende God. De juiste reactie is berouw en geloof en ijverige gebeden dat God Zelf ons van binnen zou reinigen en onze woorden en overpeinzingen aangenaam zou maken in Zijn ogen.

Berouw van verborgen fouten—die zo diep begraven zijn dat we misschien niet eens weten dat ze er zijn.

Berouw van vermetele zonden—die opzettelijke daden van opstandigheid tegen Gods verwachtingen.

En niet alleen berouw, maar ook een gebed om Gods bescherming: Houd uw dienaar terug van vermetele zonden; laat ze geen heerschappij over mij hebben.

Maar het is meer dan een gebed van berouw, meer dan een gebed om bescherming in het gezicht van verleiding. Ik geloof dat dit echt een gebed van reddend geloof is, omdat David een heel merkwaardige uitdrukking bidt: Verklaar mij onschuldig... dan zal ik onschuldig en vrij van grote overtreding zijn.

Wat kan David onschuldig en vrij van schuld maken? Wat kan ons onschuldig en vrij van schuld maken? Niet onze werkelijke onschuld—we zijn niet werkelijk onschuldig. David wist dit heel goed. Lees Psalmen 32. Lees Psalmen 51. Hij beweert niet onschuld als grond van zijn aanvaarding voor God. Hij smeekt om Gods verklaring.

Verklaar mij onschuldig, roept hij uit—and alleen dan zal ik onschuldig zijn.

Wat is dit? Ik geloof dat hier, verborgen vele eeuwen voordat Jezus naar de aarde kwam, een glorieuze aanwijzing is naar wat de Bijbel het evangelie noemt—de goede nieuws van hoe God genadig en vriendelijk vergeeft en verlost.

Uit het boek van de wereld begrijpen we dat Hij de soevereine Schepper is.

Door het boek van het Woord begrijpen we dat Hij heilig en rechtvaardig is — en dat wij, in weerwil van David, rebellen zijn die God in onze harten tarten. We zijn hulpeloos en hopeloos, niet in staat onszelf te redden uit onze vervloekte situatie.

En zo werpt David zich in de barmhartigheid van God — God die, in Zijn barmhartigheid, kiest om David of ons niet te behandelen zoals onze zonden verdienen, maar vergeeft, en David en ons onschuldig verklaart. Niet omdat wij onschuldig zijn, maar omdat God kiest om te kijken naar de dood van Zijn eigen Zoon, Jezus — die David slechts in schaduw zag, en die wij nu duidelijk zien — wiens dood wij samen vieren als wij deelnemen aan het Ontvangstmaal van de Heer.

Jezus, de enige rechtvaardige, de enige die ooit werkelijk onschuldig en onberispelijk was, stierf in onze plaats als onze vervanger — de onschuldig voor de schuldige, de onberispelijke voor de schuldige — en betaalde de prijs voor onze opstand tegen onze heilige God. En God aanvaardt die betaling. Op grond van de verdiensten van Jezus' dood verklaart Hij ons onschuldig en onberispelijk voor Hem.

Wist u dat Psalmen 19 de rechtvaardiging door het geloof alleen verkondigt? Wat een heerlijkheid.

Maar zelfs dat is niet het einde. De psalm sluit af met die mooie, bekende verzen:

"Laat de woorden van mijn mond en de overdenking van mijn hart aanvaardbaar zijn in uw ogen, o Heer, mijn rots en mijn Verlosser."

David weet dat hij door Gods genadige verklaring is vergeven. Nu bidt hij dat zijn mond en zijn hart — alles wat hij zegt en zelfs alles wat hij denkt en voelt — aanvaardbaar en behaaglijk zou zijn voor God. Met andere woorden, hij bidt dat de God die rechtvaardigt, ook zou heiligen. Het is echt 1 Johannes 1:9: Als wij onze zonden belijden, is God getrouw en rechtvaardig om ons onze zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.

Wat kunnen we anders aanbieden aan zo'n reddende God, die ons heeft verlost uit onze hulpeloze en hopeloze toestand, dan om te reageren met levens die gevoerd worden door het evangelie, gevoerd door Zijn genade — levens van gehoorzaamheid en het nastreven van heiligheid in elk aspect van ons leven?

En zo hebben we de volledige beweging van deze psalm:

Als we ons verheugen in de woordloze getuigenis van God in de algemene openbaring, hoeveel te meer zouden we ons dan moeten verheugen in de woordrijke getuigenis van God in de bijzondere openbaring? Onze betrokkenheid bij Gods wereld zou ons moeten aansporen om naar Gods Woord te lopen, waar we God horen spreken.

Maar als we ons verheugen in de woordrijke getuigenis van God in de bijzondere openbaring, hoeveel te meer zouden we — zelfs vanmorgen — ons open moeten stellen voor Zijn overtuigende, vergeeflijke, rechtvaardigende en heiligende werk? Nederig en berouwvol, zoals David, zouden we naar Hem moeten lopen, zodat Hij dat werk in ons zou doen — niet eenmaal voor altijd, alsof we dat lang geleden al hadden geregeld, maar voortdurend verblijdend in het goede nieuws van Gods verklaring van onze onschuld, claimend Jezus' dood als de basis voor die verklaring, en nastrevend evangelie-gevoede heiligheid en gehoorzaamheid aan Degene die onze vaste Rots en gezegende Verlosser is.

Zusters en broeders, verheug u in Gods wereld en de roepingen die Hij u heeft gegeven om in die wereld te vervullen. Nog beter, verheug u in Gods Woord en al dat Hij ons daarin vertelt over Zichzelf en Zijn reddende doelstellingen. Maar bovenal, volg het pad van Psalm 19 — volg het boek van de wereld en het boek van het Woord helemaal tot aan het evangelie: het goede nieuws dat God zondaren vergeeft omdat Jezus op het kruis is gestorven, en het goede nieuws dat door dit evangelie kunnen we spreken, denken en leven op een manier die aanvaardbaar is in Zijn ogen.

Die traject — die logica van het boek van de wereld, het boek van het Woord, rechtvaardiging en heiliging — mag dan het einde zijn van de melodische lijn van Psalm 19, maar het is niet het einde van de melodische lijn van Gods reddingsdoelstellingen voor Zijn schepping en voor u.

En we zullen afsluiten met het zingen van een hymne die het uiteindelijke doel van Gods grootse doel beschrijft: om Zichzelf te openbaren, zodat we Hem kunnen kennen, vergeven worden en in heiligheid voor Hem wandelen. Je zult het zo mooi horen in de laatste strofe:

"Voltooi, dan, Uw nieuwe schepping; rein en onbesmet laat ons zijn. Laat ons Uw grote zaligheid zien, volmaakt hersteld in U; veranderd van heerlijkheid in heerlijkheid…. Aan Jezus Christus alleen zij de eer en de lof."

Niel Nielson is de president van Covenant College in Lookout Mountain, GA.

Dit artikel is gebaseerd op een letterlijke transcriptie van een preek van dr. Nielson. Het is licht bewerkt door Copilot en het theologische team bij Third Millennium Ministries.