Gebouwd op de Rots

Door Wiley Lowry

Als u uw Bijbel wilt openslaan bij Handelingen hoofdstuk 9; het staat op pagina 918 in uw kerkbankbijbel. Als u hier vaak komt, hoort u dat we vaak de eerste vraag en het eerste antwoord van de Westminster Kortere Catechismus herhalen. En het is echt een verbazingwekkend duidelijke en nuttige samenvatting van het doel van het leven. “Het hoofd doel van de mens is om God te glorificeren en Hem voor altijd te genieten.” Als ik één toevoeging kon maken – en ik ben er zeker van dat de mannen die in de Jeruzalem Kamer in de Westminster Vergadering zaten, heel graag zouden willen horen wat ik te zeggen had! Maar als ik één toevoeging kon maken, zou ik dit zeggen: Het hoofd doel van de mens is om God te glorificeren en Hem samen voor altijd te genieten. En de reden dat ik dit zeg, is omdat de kerk centraal staat in Gods doel voor Zijn volk. En wat we zien in Handelingen hoofdstuk 9 vers 31 is dat de kerk werd gebouwd op Christus. En terwijl het werd gebouwd op Christus, gingen ze “in de vrees des Heren en in de troost van de Heilige Geest.” Zie je, ze glorificeerden God en genoten samen van Hem.

Met dat in gedachten, laten we tot Hem gaan in gebed en dan zullen we dit vanavond lezen.

Onze Vader, we vragen dat U ons de vrees des Heren zou geven en ons de troost van de Heilige Geest zou geven, zelfs als we dit vers lezen en het vanavond bestuderen. En als we hier weggaan, dat we dan zouden weggaan om U te glorificeren en samen met U voor altijd te genieten. We bidden deze dingen in de naam van Christus, amen.

Handelingen 9, slechts één vers; vers 31:

“Zo had de kerk in heel Judea en Galilea en Samaria vrede en werd opgebouwd. En wandelde in de vrees des Heren en in de troost van de Heilige Geest, en het vermenigvuldigde zich.”

Het gras verdort en de bloemen vallen, maar het Woord van onze God blijft voor altijd bestaan.

Ik wil dat we deze tekst vannacht op twee punten bestuderen. Het eerste is – opgebouwd. En het tweede is – uitgewerkt. Opgebouwd en uitgewerkt. We zullen de meeste tijd aan het eerste besteden, en daar beginnen we mee, met opgebouwd.

Opgebouwd

Er staat dat “de kerk in heel Judea en Galilea en Samaria vrede had en werd opgebouwd.” Een andere manier waarop we dit kunnen zeggen, is dat het werd gebouwd. Het werd versterkt. De kracht van de kerk is een belangrijke zaak. De kerk is het lichaam van Christus; het is de bruid van Christus. Het is de kudde van de Goede Herder. Het werd bijeengebracht volgens het eeuwige plan van God, veiliggesteld door het bloed van Christus, en het wordt geregeerd door de verrezen en overwinnende Heer Jezus Christus. Het is veilig om te zeggen dat de groei en de kracht van de kerk afhankelijk zijn van Christus.

En in deze tekst denk ik dat we drie dingen zien, drie manieren waarop Christus degene is waarop de kerk is gebouwd. Drie manieren waarop de kerk op Christus is gebouwd. Eén is dat de kerk is gebouwd op het bevel van Christus. We zien ook dat de kerk wordt opgebouwd als de kerk van Christus. En dan zien we ook dat het wordt opgebouwd door de toewijding van Christus. Laten we naar die drie dingen kijken.

Opgebouwd op het bevel van Christus

Ten eerste zien we dat de kerk wordt opgebouwd in vervulling en in gehoorzaamheid aan Christus' gebod. Je weet dat een van de dingen die dit vers doen opvallen in het boek Handelingen is dat het dient als een samenvatting. Het is een samenvatting van alles wat eraan voorafgaat in het boek Handelingen, maar het is ook een overgangsvers. Het stelt ons dus in staat om ons te vertellen wat er gaat gebeuren in de rest van dit boek Handelingen. En als een samenvatting zegt vers 31 ons dat de kerk, in heel Judea, Galilea en Samaria, werd opgebouwd. Nu worden we door het noemen van die drie plaatsen in het bijzonder verbonden met het zeer doel en de orde en de indeling van het boek Handelingen. Want zie je, waar begint het boek Handelingen? Het boek Handelingen begint in Jeruzalem en het begint met Jezus en Hij is bij Zijn discipelen en Hij zegt tegen hen om in Jeruzalem te wachten, om te wachten op de komst van de belofte van God, de komst van de Heilige Geest. En vlak voor Zijn hemelvaart zegt Jezus dit tegen Zijn discipelen. Hij zegt: “U zult kracht ontvangen als de Heilige Geest over u is gekomen, en u zult mijn getuigen zijn in Jeruzalem en in heel Judea en in Samaria en tot de einden der aarde.” Het boek Handelingen begint met Jezus in Jeruzalem. Het eindigt met Paulus in Rome. En het volgt deze lijn van locaties die Jezus aan Zijn discipelen geeft – Jeruzalem, Judea, Samaria, en tot de einden der aarde.

“Op deze Rots”

En zo vinden we in vers 31 dat, terwijl het nieuws over Jezus' opstanding zich verspreidt, de kerk in vrede wordt opgebouwd – waar? “In heel Judea en Galilea en Samaria.” Het is net zoals Jezus had geboden; net zoals Jezus had geboden, zo groeide de kerk en werd versterkt. U ziet, wat Christus gebiedt, geeft Christus ook. Als Hij zijn discipelen, zijn volgelingen, de opdracht geeft om getuigen te zijn en discipelen te maken, zal Hij vervullen wat Hij heeft geboden. Hij zal ervoor zorgen dat er vrucht komt uit hun arbeid voor Hem, omdat dit Gods plan is en dit Gods werk is. U herinnert zich in de evangeliën dat Petrus Jezus belijdt als de Christus – en wat zegt Jezus tegen Petrus? Hij zegt: “Op deze rots,” deze belijdenis van Jezus als de Christus, “Op deze rots zal ik mijn kerk bouwen en de poorten van de hel zullen daar niet tegen op kunnen.” En er was hevige vervolging en oppositie tegen de kerk in de tijd van het boek Handelingen. En de discipelen, de apostelen, werden in de gevangenis gegooid. Ze kregen de opdracht om niet over Jezus te spreken. We lezen over Stefanus en de manier waarop hij valselijk werd beschuldigd en gestenigd werd; de eerste martelaar in de vroege kerk. We lezen dat, zelfs in het hoofdstuk daarvoor, Saul, die Paulus werd, de kerk aan het verwoesten was.

Maar als we de boodschap van Handelingen konden distilleren tot slechts een paar woorden, konden we zeggen dat het de getuigenis van de opstanding is met kracht en met vervolging. En dat is wat we vinden – dat als de Boodschap van het Evangelie, dat Jezus uit de doden is opgewekt, het naar buiten gaat en door de kracht van de Heilige Geest de kerk zich vermenigvuldigt en groeit en bouwt en versterkt wordt in vervulling van het gebod van Christus en in het gezicht van intense vervolging. Nu kunnen we verschillende lessen trekken uit dit ene punt, omdat we in een cultuur leven waarin het in bijna elke zin tegen de wegen van God is; het is tegen Gods waarheid. We zien acties van terrorisme, die bijna een wekelijkse realiteit zijn, en het drukt meer en meer op de geesten van mensen. En toch wat zien we hier in deze passage? Dat hoewel de kerk lijkt alsof hij op wankele grond staat, hij moet worden hervormd; de echte behoefte is om terug te keren naar de boodschap van de opstanding en naar een afhankelijkheid van de Heilige Geest, wetend dat dit is hoe Christus Zijn kerk bouwt en versterkt.

Het is ook een bemoediging voor ons. Misschien vragen sommigen van u zich af of het de moeite waard is om zich aan de kerk te committeren? Is het de moeite waard om te dienen en te geven en zichzelf kwetsbaar te maken in het leven van de gemeente? Misschien hebben sommigen van u al vele jaren in de kerk gediend; u bent moe? Misschien is het niet meer de prioriteit die het ooit was? Wat we hier zien is dat de groei van de kerk, de kracht van de kerk, het gebod van Christus is. Het is Gods plan en God zal Zijn werk tot voltooiing brengen, tot vervulling, tot het einde der tijden, tot eer van Christus en tot het goed van Zijn volk. Dit vers zegt ons: “Kijk naar wat God doet voor Zijn kerk, met Zijn kerk. Hij geeft wat Hij gebiedt.” Verwacht dat! Bid daarvoor. Wacht daarop. En committeer u aan Zijn kerk.

Opgebouwd als Christus' Kerk

Dat brengt ons bij de tweede zaak. Van wie is de kerk? Het is de kerk van Christus! Dit is de kerk van Christus die wordt opgebouwd. Christus is het hoofd van de kerk en er is één kerk; één kerk met vrede en eenheid in Christus. Kijk terug naar het vers daar, vers 31. Kijk wat het zegt. Het zegt: “Zo had de kerk,” de kerk in het enkelvoud, “vrede en werd opgebouwd.” Het is één kerk, hoewel het op meerdere plaatsen is. Het is in Judea en Galilea en Samaria, maar het is nog steeds één kerk. In feite, als we dat woord “overal” zouden vertalen, waar staat “overal”, zouden we kunnen zeggen: “in het geheel”. Dus je zou kunnen zeggen dat het de kerk is “in het geheel van Judea en Galilea en Samaria”. En dat woord in het Grieks is eigenlijk hetzelfde woord waar we het woord “katholiek” vandaan krijgen. Dit is wat we belijden of bekennen als we het Apostolische Credo zeggen en we zeggen dat we geloven in de “heilige katholieke kerk”. We zeggen niet dat we geloven in de Rooms-katholieke kerk, maar dat we geloven in de ene universele kerk, de wereldwijde kerk van Christus. We bevestigen ons geloof en onze toewijding daaraan. Een kerk die bestaat uit gelovigen uit elke natie, elke stam, elke taal, elk volk.

Één Kerk In Christus Jezus

Dat is waar Jezus voor bad voordat Hij werd gekruisigd. Hij bad met zijn discipelen dat “allen die in Hem geloven één zouden zijn, net zoals Hij en de Vader één zijn.” Het is ook wat Jezus zijn discipelen opdroeg te doen aan het einde van het boek Matteüs, toen Hij zei: “Ga en maak discipelen van alle naties.” En wat vinden we als we bij het boek Openbaring komen? Een gemengde menigte die niemand kan tellen, die voor de troon staat en het Lam aanbidt, Christus aanbidt. Dit is Gods belofte, teruggaand naar zijn belofte aan Abraham dat door de nakomelingen van Abraham alle families van de aarde zullen worden gezegend. Het is één kerk en die is in Christus Jezus. En we zien het begin van die eenheid hier in het boek Handelingen, in vers 31 van hoofdstuk 9, als degenen uit Judea, Galilea en Samaria bij elkaar worden gebracht en zij genieten vrede en zij genieten opbouw, worden opgebouwd.

Overwinnen van Barrières

En reeds op dit punt in het boek Handelingen heeft de kerk grote barrières overwonnen. U weet dat als u die drie woorden neemt: “Judea en Galilea en Samaria”, er in die drie woorden een gecompliceerde en verontrustende geschiedenis is. Er is afgoderij, er is burgeroorlog, er is haat, er is ballingschap, er is vooroordeel, er is wereldlijkheid, er is zelfgerechtigheid. Judea was de plaats van de tempel. Het was waar de religieuze elite woonde en waar ze zich vestigden. Galilea was joods gebied, maar het was veel meer beïnvloed en beïnvloed door culturele invloeden van de Romeinse en Griekse cultuur. Samaria lag tussen de twee in en ze waren niet van zuivere joodse afkomst en ze volgden verschillende religieuze praktijken. En de joden haatten de Samaritanen. We worden verteld dat degenen uit Galilea, als ze naar Judea gingen, de Jordaan zouden oversteken om het gebied van Samaria te vermijden. Ze wilden geen contact hebben met deze mensen. En van tijd tot tijd brak er intense geweld uit tussen deze groepen mensen. Maar hier wordt ons verteld dat er één kerk was in deze plaatsen en dat die kerk vrede had en dat ze werd gebouwd. Het was niet alleen vrij van oppositie; er was vrede onder hen. Er was vrede tussen deze mensen die ooit in vijandschap met God waren en nu waren verzoend met de Vader en het geschenk van het eeuwige leven in Jezus Christus hadden ontvangen, het geschenk van de Heilige Geest. Dit waren mensen die in vijandschap met elkaar waren, en nu zijn ze samen blij in vreugde, in geloof en in gemeenschap. En dat woord voor “kerk” dat we hier hebben, betekent letterlijk “uitgeroepen”. Ze werden “uitgeroepen” uit hun vroegere manieren en uit hun diverse achtergronden om in één kerk te komen, één lichaam, één volk tot eer van Christus.

En misschien is het meest voor de hand liggende voorbeeld van die radicale transformatie die deze mensen ervaren, de transformatie die gebeurde met Saul of Paulus. Hier was de man eerder in dit hoofdstuk, hier is de man die de belangrijkste vervolger en onderdrukker van de kerk was en nu wordt hij in de kerk gebracht, in de gemeenschap van de heiligen. En niet alleen is hij geen vervolger meer, maar nu is hij een van de belangrijkste instrumenten voor het opbouwen van de kerk. Dat is de radicale transformatie die hier in dit hoofdstuk, in dit vers, gebeurt. De groei van de kerk brengt vrede onder degenen die divers en verdeeld zijn. Waarom is dat belangrijk? Waarom is het belangrijk om eenheid te hebben onder die diversiteit? Omdat niets anders dat kan doen; alleen Christus doet dat. Het gebeurt alleen in Christus' kerk, en dat brengt eer aan de naam van Christus. En we zien dat rechtstreeks in dit vers.

Opgebouwd door Christus' Toewijding

Het derde dat we zien over hoe de kerk wordt opgebouwd op Christus, is deze beschrijving van het leven dat genoten werd onder de gelovigen. We zien hier Christus' voortdurende toewijding, Zijn dienst aan de kerk. De kerk wordt opgebouwd door Christus' toewijding aan hen. Het vers vertelt ons dat ze "wandelden in de vrees des Heren en in de troost des Heiligen Geestes." Denk nu eens over de kenmerken van Jezus' dienst. Wat waren de aspecten van Christus' dienst? Nou, je kon deze twee kenmerken hier identificeren, nietwaar? Omdat alles wat Jezus deed en zei, werd gedaan tot eer van God. Zijn toewijding om tijd door te brengen met Zijn Vader in gebed. Al Zijn machtige werken en wonderen en tekenen en het onderwijs dat Hij gaf, was om God eer te brengen. En zelfs tot Zijn dood aan het kruis en het dragen van de toorn van de Vader, dat werd gedaan uit gehoorzaamheid en onderwerping aan de wil van Zijn Vader. Het was de vrees des Heren die alle dienst van Christus doordrong.

En de Heilige Geest, die Heilige Geest die bovennatuurlijke wonderen heeft gewerkt in Jezus' leven en door Zijn dienst is de Heilige Geest die nu Zijn dienst voortzet in en door allen die in Christus geloven. Jezus had dat beloofd. Hij had beloofd dat Hij Zijn discipelen zou verlaten, maar dat Hij hen niet alleen zou laten, maar dat Hij de Heilige Geest zou sturen om hen toe te rusten, om hen te leren zodat zij de dienst in Zijn naam konden voortzetten. Een andere naam van de Heilige Geest, zo wordt ons gezegd, is de Trooster of de Helper. Wat zien we hier gebeuren in deze passage? Het is dat de Trooster troost brengt. Zij gaan te werk "in de vrees des Heren en de troost van de Heilige Geest." Dat is het bewijs dat Christus aan het werk was in Zijn kerk. Hij was toegewijd aan Zijn kerk. Hij bleef Zijn mensen dienen, omdat zij de vrees des Heren en de troost van de Heilige Geest tentoonspreiden. Die twee kenmerken gaan altijd samen – een ontzag, een eerbied, een toewijding en een aanbidding van God samen met een bemoediging en troost, vreugde en zegen van de Heilige Geest.

De Vrees des Heren

We horen niet veel over de vrees voor de Heer, hè? Het lijkt misschien een term uit het Oude Testament. En inderdaad, dat was de juiste reactie op Gods heerlijkheid in het hele Oude Testament: de vrees voor de Heer. Maar in het Nieuwe Testament roepen de schrijvers ons op verschillende momenten op om te vrezen in het licht van de realiteiten van het Evangelie. Want zie, dat is wat het Evangelie ons leert. Het Evangelie leert ons om de Heer te vrezen. Het Evangelie leert ons dat onze zonde de toorn en het ongenoegen en de straf van God verdient. Dat er niets is wat we kunnen doen om onze zonde te verwijderen en om Gods zegen te verdienen. Maar onze redding komt niet minder dan door de dood en de opstanding van Jezus Christus, de Zoon van God. Dat is hoe armzalig we zijn zonder Christus. Dat is hoe kostelijk onze redding is. Wat zou een meer gepaste reactie kunnen zijn dan om in vrees en ontzag en eerbied en aanbidding voor God te staan? Wat zou een meer gepaste reactie kunnen zijn dan wat J.I. Packer, of om te lenen uit de titel van zijn boek, om "God serieus te nemen"? Hoe kunnen we ooit genieten van het comfort van de Heilige Geest als we niet onze hoogste toewijding aan God geven?

Ik denk dat het veilig is om te zeggen dat we allemaal verlangen naar en verlangen naar het comfort van de Heilige Geest, maar nemen we God serieus? Ik vraag me af of we onze kinderen, onze buren, onze collega's zouden vragen: "Wat is de hoogste prioriteit in ons leven?" Ik vraag me af wat ze zouden zeggen! We nemen onszelf allemaal serieus. Nemen we dat niet? We nemen ons werk serieus, we nemen onze sporten serieus, we nemen ons uiterlijk, ons eten en drinken, onze entertainment serieus, we nemen onszelf serieus. Wat is meer evident daarvan dan de prevalentie van een selfie? We willen een foto van onszelf maken. En als we onszelf serieus nemen, willen we anderen over onszelf vertellen. Dus zien we dat in onze cultuur. Maar nemen we God serieus? Ik beken dat ik wil dat de Geest levens verandert, maar doe ik dat altijd met een verwachting en een verlangen naar wat God kan doen? En wil ik een beetje krediet krijgen voor dat onderweg? Ik vraag me af hoeveel van ons willen dat onze kinderen, we willen dat de jongeren groeien en genieten van het comfort van de Heilige Geest, volwassen worden in het geloof, groeien in discipelschap, maar alleen als ze plezier hebben terwijl ze dat doen. En hoe vaak modelleren we een juiste vrees voor de Heer in ons eigen leven en de prioriteiten die we kiezen voor onze families? We zijn allemaal geneigd om het comfort van de Heilige Geest te zoeken en de vrees voor de Heer te verwaarlozen. Maar het comfort van de Heilige Geest komt met de vrees voor de Heer.

En als ik spreek over de vrees des Heren, bedoel ik geen sombere of somber makende houding. Er is een warmte in, een vreugde in de vrees des Heren. Er is een vrijheid en een oprechtheid, een hoop in tijden van beproeving; een vertrouwen in tijden van lijden. Sterkte en diepte en eenheid worden gebouwd als de kerk van Christus. Dit is een mooi beeld van de kerk die wordt opgebouwd in Handelingen 9 vers 31. De kerk is Gods plan voor de heerlijkheid van Christus en voor het goed van Zijn volk. U weet, in onze familie zijn we een beetje gek geworden op vogels. Ik zal er niet veel over zeggen, want ik weet niet hoeveel ik wil onthullen over hoe gek we zijn, maar we zijn zeer attuned op de gang van zaken van de vogels in onze tuin! En gisteren kwam ik een vogel nest tegen. We zien deze de hele tijd, maar het viel me op hoe indrukwekkend dit vogel nest was. Hier was stro en puin en vuil en deze vogels kunnen het samenvoegen en een nest maken voor hun eieren en voor zichzelf. Is het niet verbazingwekkend wat God doet in het bouwen van de kerk? Hij neemt Jood en heiden, Galileër en Samaritaan, slaaf en vrij, rijk en arm, en Hij brengt het samen als Zijn kerk, als Christus' kerk voor Zijn heerlijkheid, dit mooie beeld van wandelen in de vrees des Heren en in de troost van de Heilige Geest? Dat is wat God doet in het bouwen van Zijn kerk. Dus de kerk wordt opgebouwd. Het wordt gebouwd.

We worden ook verteld in het laatste woord van dit vers dat terwijl het werd gebouwd, het ook werd uitgebreid. Dit zal ons laatste punt vanavond zijn. De kerk werd uitgebreid; de kerk vermenigvuldigde zich. Terwijl de kerk werd gebouwd, vermenigvuldigde de kerk zich. In feite kunnen we zeggen dat een van de tekenen van de kracht van de kerk is dat deze naar buiten gericht is. Het werd uitgebreid terwijl het werd gebouwd en het werd gebouwd terwijl het werd uitgebreid. Dit is geen statisch lichaam van gelovigen. Dit is geen exclusieve club. Dit is een dynamische gemeenschap waarover we hier worden verteld. Een van de modewoorden in de kerk vandaag, in onze cultuur, denk ik, is “gemeenschap – samenleven.” En dat is zeker een van de prioriteiten van deze passage; het is een van de mooie dingen hier. Ze ervaren samen gemeenschap. Maar een van de gevaren van het verhogen en focussen op de gemeenschap is dat de focus naar binnen kan gaan en de gemeenschap ingegroeid kan raken. En het kan moeilijk worden om nieuwkomers of buitenstaanders te omarmen. En ik ben er zeker van dat velen van ons dat hebben ervaren in kleine groepen of zondagsscholen of dat soort dingen.

Uitgebreid

Maar we zien hier dat wanneer de focus op God ligt en wanneer de focus op Christus' gebod ligt om Zijn kerk te bouwen en om te gaan en discipelen te maken, de kerk zich uitstrekt en de groei van de kerk brengt eer aan Christus' naam. En wat we zien als de kerk zich uitstrekt, zijn de kwaliteiten die de kracht aan de kerk geven, dezelfde kwaliteiten die de groei leveren. Die dingen die aanwezig en duidelijk waren in Christus' dienst aan hen – de vrees voor de Heer en de troost van de Heilige Geest – dat zijn de twee dingen die hen uitsturen, hen drijven en de vermenigvuldiging van degenen buiten de kerk binnenbrengen. Het is terwijl ze wandelden in de vrees voor de Heer en in de troost van de Heilige Geest dat de kerk zich vermenigvuldigde. Het werd uitgebreid.

Opbouw leidt tot Vermenigvuldiging

Dat is in wezen het principe dat je Ed van tijd tot tijd hebt horen zeggen, dat “wat het diepst in het hart gaat, gaat het breedst naar de wereld.” Dat terwijl de kerk wordt opgebouwd, zij ook wordt uitgebreid. Vaak horen we tijdens zendingsconferenties de quote van John Piper, die zegt: “Zending bestaat omdat aanbidding ontbreekt!” Maar we kunnen ook zeggen dat zending bestaat omdat aanbidding bestaat. En dat is wat Piper eigenlijk verderop in die preek zegt waar hij het over heeft. Het is dat opbouw leidt tot vermenigvuldiging. En de reden waarom dat zo belangrijk is, is dat de kerk zich uitstrekt naar moeilijke plaatsen; zij gaat naar mensen met echte, diepe behoeften. Want wat is de toestand van de wereld? Wat is de toestand van degenen die buiten de kerk staan? Nou, het is het tegenovergestelde van wat we hier zien. Zij zijn zonder de vrees des Heren en zij zijn zonder de troost van de Heilige Geest. Er is geen gevoel van afhankelijkheid van God. Er is geen hoop en vrede en troost, maar alleen hoogmoed en ijdelheid. Ik denk niet dat we voorbeelden nodig hebben van hoe dat de wereld om ons heen kenmerkt, maar Christus geeft ons iets beters. Hij geeft ons Zichzelf. En in Hem worden we geroepen tot kracht en eenheid en vreugde en vrede en verwondering en liefde. We worden geroepen tot leven, eeuwig leven in Hem.

Terwijl we hopen op die dingen, bidden we voor die dingen, wachten we op die dingen, één van de aanmoedigingen die we hebben, is dat we bidden voor een opleving. We bidden voor hervorming, voor verfrissing, vernieuwing. Heb je dat “her” gehoord? We vragen God om iets te doen dat Hij eerder heeft gedaan. We bidden dat Hij dat zou doen. En we kunnen verlangend zijn omdat we zien dat Hij het eerder heeft gedaan. En het bewijs daarvan is hier in Handelingen 9 vers 31. We vragen God om dat opnieuw te doen, tot eer van Christus en tot het goed van Zijn volk.

Ik lees op dit moment een boek over de overstroming van de Mississippi in 1927, Rising Tide. En het boek is geweldig! Een van de hoofdpersonen in het boek is de Mississippi zelf. Het is een van de meest dominante personages in het boek. En het is verbazingwekkend om te horen hoe hij de kracht en intensiteit van de rivier beschrijft terwijl deze naar beneden stroomt en terwijl deze omhoog rijst. En op elk punt onderweg probeert de rivier door de dijken te breken. Hij probeert over de dijken heen te stijgen en buiten de oevers van de rivier te verspreiden. Dat is de intensiteit en de kracht van de rivier.

Dat is wat we zien met de kerk als deze wordt opgebouwd, als deze groeit, als deze zich uitstrekt. Hij zoekt ernaar om uit te reiken en om uit te bouwen en te groeien en te vermenigvuldigen tot eer van Christus. Dat doet de kerk. Dat zien we hier in Handelingen 9 vers 31. We bidden dat dit in onze eigen tijd ook zo zal zijn.

Een leven van eenvoud

Laat me even afsluiten met een paar opmerkingen om af te sluiten. Als ik bij een passage als deze kom, vind ik het altijd moeilijk om te prediken en te onderwijzen over de vrees des Heren. Ik denk dat het ligt aan de transcendentie van God; het is moeilijk om in woorden uit te drukken en vast te leggen, niet alleen een terreur maar een eerbiedige ontzag en liefde in die vrees. Wat ziet dit eruit? Wat ziet het eruit om de vrees des Heren en de troost van de Heilige Geest te hebben? Een paar woorden schieten te binnen. En één daarvan is, zou ik zeggen, dit – het is een leven van eenvoud. We zijn zo afgeleid en we zijn zo vaak bezig. We worden aangetrokken om elke vorm van rust of stilte te vullen met geluid of visuele stimulatie. Maar er is hier een oproep, denk ik, voor ons om stil te zijn. Ik denk dat David eerder bad, om “stil te zijn en te weten dat Ik God ben”, en om de tijd te nemen om te verwonderen en te verbazen over Gods schepping; om Zijn zegeningen te herinneren, om het Evangelie te herinneren, en om Hem dank te geven voor dat. Om de waardering te laten groeien voor wat Hij heeft gedaan.

Er is ook een eenvoud die we zien in de kerk in Handelingen. Is het niet zo? Als we teruggaan naar hoofdstuk 2, wat deed de kerk in de tijd van de vroege kerk? Het was eigenlijk vrij eenvoudig. Ze waren toegewijd aan lofprijzing en gebed. Ze waren toegewijd aan het Woord en het sacrament. En ze gaven zichzelf over aan gemeenschap en vrijgevigheid. Het is eenvoudig, maar het is buitengewoon. Is het niet zo? En terwijl ze zich aan die dingen toegewijd hadden, waren ze bereid om anders te zijn dan de wereld om hen heen, om zout en licht te zijn in hun wereld. Er was een bereidheid bij hen om ontberingen te doorstaan, om door lijden heen te gaan, om te lijden, met hoop, en om klaar te zijn om aan degenen die hen zagen, de reden voor hun hoop te geven. Waarom hadden ze zo'n grote hoop? Het is vanwege de opstanding; het is vanwege het eeuwige leven in Christus Jezus. En ze waren samen bezig elkaar te versterken in die tijden. En ze waren bereid om een getuige te zijn voor Christus.

En misschien is dat waar we dit moeten meten. Als we een verlangen en een zorg voor de verloren hebben, misschien hebben we de zegen van de vreze des Heren en het troost van de Heilige Geest nog niet volledig begrepen. Misschien hebben we het ongelooflijke voorrecht van de kerk nog niet volledig gewaardeerd, maar ook de ongelooflijke behoefte van de verloren. En misschien moeten we teruggaan naar waar we de dienst begonnen, Klaagliederen hoofdstuk 3, de oproep tot aanbidding – “Laat ons zoeken en onderzoeken onze wegen en terugkeren tot de Heer en laat ons onze harten en handen opheffen tot God in de hemel.” Laten we tot Hem gaan in gebed!

Vader, wij geven U dank voor Uw Woord en voor deze dag des Heren, die komt, 's morgens en 's avonds, om Uw Woord te horen en om Uw lof te zingen. Wij bidden dat U, door Uw Geest, in ons zou werken om ons te vernieuwen en te doen herleven en ons vreugde te geven in Christus en ons een hart te geven voor de verloren en ons kansen te geven om uit te reiken. En terwijl wij opbouwen, dat wij dan ook uitbouwen, tot Uw eer, tot de eer van Christus en tot ons eeuwig goed. En wij bidden deze dingen in de naam van Christus, amen.