ଲଜ୍ଜାର ଅନ୍ତ

ଅପମାନର ଅନ୍ତ

ଜେଫାନିୟା 3:14-16

ଗେବ ଫ୍ଲୁହ୍ରର ଦ୍ୱାରା

ତୁମ୍ଭେ ବସି ପଡ଼ିଥିବା ବେଳେ, ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ବିବଳୀ ନେଇ ଜେଫାନିୟା ଅଧ୍ୟାୟ 3 ରେ ପରିଣତ ହୁଅ । ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଜାଣ ନାହିଁ କି ଏହି ପୁସ୍ତକ କଥାରେ ଅଛି, ତାହା ଠିକ୍ । ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ ଯେ ମୁଝ ପ୍ରଚାରକ ଭାବେ ଏହା ସ୍ଵୀକାର କରିବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ପ୍ରେସବିଟେରୀ ସଭାରେ ମୁଁ ବସିଥିବା ସ୍ଥିର, ମୁଝେ ଏହି ପୁସ୍ତକ ଖୋଜିବା ଲାଗି ସୂଚନାମୂଳକ ସୂଚୀ ଦେଖିବାକୁ ହୋଇଥିଲା ! ଠିକ୍ ? ତେବେ ଏହା ମାସ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଥିବା ସମୟ ଥିଲା, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଭୟ କର ନାହିଁ ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଏହା ପାଇ ନାହିଁ । ଏହା 790 ପୃଷ୍ଠାରେ ତୁମ୍ଭେ ପ୍ୟୁ ବିବଳୀ ରେ ଅଛି ; 790 । ଏବଂ କେବଳ ଦୁଇ ରାତି ପରେ ଆମ୍ଭେ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଏହା 3:14-16 ପାଠ କରିବାମାନ, ଏବଂ ପରସ୍ତ ରାତି, ପ୍ରଭୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଅନୁସାରେ, ଆମ୍ଭେ ଦେଖିବାମାନ [[BVRଯୋହନ 3:16] ଯାହା ମାନଙ୍ଗ ମୋର ପ୍ରଯାନ୍ତ ବିବଳୀ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି । ତେବେ ମୁଁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଚିନ୍ତା କରି ରହିଥିଲୁ ଏବଂ ଆଜ ରାତ୍ରି ଆମ୍ଭେ ଅଧ୍ୟାୟ 3, 14-16 ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବାମାନ ।

ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା, ଏବଂ ଆମ୍ଭେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ।

ହେ ଆମାର ପିତା, ଯାହା ଆମ୍ଭେ କ୍ୱାଲା ଗାଇଥିଲୁ, ତାହା ଆଜ ରାତ୍ରି ଆମାର ମହା ଆଶା - ଯେ ଯେସୁ, 2,000 ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଉଚ୍ଚ କରାଯାଇଥିଲେ, ଆଜ ରାତ୍ରି ଉଚ୍ଚ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେ ଉଚ୍ଚତା ପାଇଥିବା, ପୁନର୍ଜୀବିତ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତ ଯିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନ ନଷ୍ଟ ପାପୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଆଶା । ଯେ କଥା କହେ ସେ କମ୍ ହୋଇଯାଉ, ଯେସୁ ବଢ଼ ହୋଇଯାଉ ଏବଂ ସବକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦିଅନ୍ତୁ । ଆମ୍ଭେ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଯେ ଶବ୍ଦକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଦିଅନ୍ତୁ, ଜୀବନ୍ତ ଏବଂ କଟାରେ ଦ୍ୱି-ଧାର ଖଡ୍ଗ ଅପେକ୍ଷା ତୈର୍ୟ ହୋଇଯାଉ । ଏବଂ ଯେସୁଙ୍କ ନାମରେ ଆମ୍ଭେ ଏସବ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଆମେନ୍ ।

ଜେଫାନିୟା 3, 14 ଶାସ୍ତ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୁଅ । ଏହା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶବ୍ଦ :

ସିଓନର କନ୍ୟା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାନ କର, ଇସ୍ରାଏଲ, ଆନନ୍ଦ କର ! ହେ ଯେରୁସାଲେମର କନ୍ୟା, ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଉଲ୍ଲାସ କର ତୈର୍ୟ ହୃଦୟ ସହିତ ! ପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧ ଦିଆଯାଏଥିବା ଦୋଷାରୋପ ଦୂର କରି ଦିଏଛନ୍ତି ; ସେ ତୁମ୍ଭ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରି ଦିଏଛନ୍ତି । ଇସ୍ରାଏଲର ରଜା, ପ୍ରଭୁ, ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି ; ତୁମ୍ଭେ ପୁଣି କଦାପି ଭୟ କରିବ ନାହିଁ । ସେଦିନ ଯେରୁସାଲେମରେ ଏହି କଥା କହାଯିବ : "ଭୟ କର ନାହିଁ, ହେ ସିଓନ, ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଉ ନାହିଁ ।"

ଘାସ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ, ଫୁଲ ଝଡ଼ିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶବ୍ଦ ସଦା ଏବଂ ଚିରଦିନ ରହିବ ।

The greatest airline is Southwest Airlines, and we do not have them here anymore, I learned right when we moved here! It was our lifeline to get back from the foreign country of Pennsylvania down to South Carolina when I was up at Westminster. And they had this ad campaign a few years ago, which was one of the best I’ve seen, and the tagline of the ad campaign was, “Want to get away?” And there was this one ad where you saw this man and this woman sitting in a kind of corporate boardroom looking setting, obviously executive types, and they’re both looking straight ahead and he kind of nervously looks around and says, “You know, I’ve been meaning to tell you this for a long time, but I’ve always had feelings for you.” And she just gets very excited and looks over and grabs his arm and says, “So do I!” And he kind of looks started and turns, and you see an earpiece in, and he goes, “Hold on just a second. What was that?” And you see her face and she’s going, “Oh no!” And the tagline comes, “Want to get away?”

Guilt vs. Shame

ପ୍ରଥମ ବଡ଼ ଏୟାରଲାଇନ୍ ହେଉଛି ସାଉଥୱେସ୍ଟ ଏୟାରଲାଇନ୍ସ, ଏବଂ ଆମ୍ରା ଏଥାରେ ଆଉ ପାଇଁ ନାହାନ୍ତୁ, ମୁଁ ଏହା ସମ୍ପର୍କ ଜାଣି ପାଇଁ ଯେବେ ଆମ୍ରା ଏହାରେ ଚଲି ଆସିଥିଲୁ! ଏତା ଆମାର ପାଞ୍ଜାବରୁ ଦକ୍ଷିଣ କାରୋଲାଇନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରି ଆସିବାର ଲାଇଫଲାଇନ୍ ଥିଲା ଯେବେ ମୁଁ ଓପରେ ଓୟେସ୍ଟମିନ୍ସ୍ଟର୍‌ରେ ଥିଲୁ। ଏବଂ ସେମାନେ କିଛି ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ବିଜ୍ଞାପନ ଅଭିଯାନ ଥିଲା, ଯାହା ମୁଁ ଦେଖିଥିଲୁ ସବସେ ଭଲ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟି, ଏବଂ ବିଜ୍ଞାପନ ଅଭିଯାନର ଟାଗଲାଇନ୍ ଥିଲା, “ଆପଣ ଦୂରକୁ ଯାଇବାକୁ ଚାହିଁଚନ୍ତି କି?” ଏବଂ ସେଥିରେ ଗୋଟି ବିଜ୍ଞାପନ ଥିଲା ଯେଥିରେ ତୁମ୍ହେ ଗୋଟି ପୁରୁଷ ଏବଂ ଗୋଟି ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ବ୍ୟାପାର ପରିଷଦ ଧରଣାରେ ବସିଥିବା ଦେଖ୍ ପାର, ସାଫ଼ କର୍ମଚାରୀ ପ୍ରକାର, ଏବଂ ସେମାନେ ଉଭୟ ସମ୍ମୁଖରେ ତାକାତାକି କରିରହିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ କିଛି ଚିନ୍ତିତ ଭାବେ ଚାରିପାଶ୍ୱ ତାକାଇ କହେ, “ତୁମ୍ହେ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଏହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କହିବାକୁ ଚାହିଁଚି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସର୍ବଦା ତୁମ୍ହ ପ୍ରତି ଭାବ ରଖିଛି।” ଏବଂ ସେ କେବଳ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତାକାଇ ତାର ବାହୁ ଧରି କହେ, “ମୁଁ ସମାନ!” ଏବଂ ସେ କିଛି ଚିନ୍ତିତ ଭାବେ ତାକାଇ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ, ଏବଂ ତୁମ୍ହେ ଏକ କାନ ପ୍ରଶ୍ନ ଦେଖ୍ ପାର, ଏବଂ ସେ କହେ, “ଏକ ସେକେଣ୍ଡ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। କି ଥିଲା?” ଏବଂ ତୁମ୍ହେ ତାର ମୁଖ ଦେଖ୍ ପାର, ଏବଂ ସେ କହେ, “ଓ ନାହିଁ!” ଏବଂ ଟାଗଲାଇନ୍ ଆସେ, “ଆପଣ ଦୂରକୁ ଯାଇବାକୁ ଚାହିଁଚନ୍ତି କି?”

ଦୋଷବୋଧ ବନାମ ଲଜ୍ଜା

ଏବଂ ମୁଁ ଏଥି ବାବଦରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ସମୟରେ, ଆମ ଜୀବନରେ ଏପରି ସମୟ ଅଛି ଯେଥିରେ ଆମ୍ରା ସେହି ବିକଳ୍ପ ରହିବା କାମନା କରେ, କି? ଯେଥିରେ ଆମ୍ରା କେବଳ ଯାହା ହୋଇଛି – ପରିସ୍ଥିତି, ଲୋକ, ଯାହା ହୋଇପାରେ – ତାଥିରେ ଦୂର ହୋଇ ଯାଇପାରିବା । ଅଧିକାଂଶ ସମୟ, ମାନସିକ କରେ ଆମ୍ରା ସେହି ସ୍ମୃତି ଏବଂ ଆମ ଅତୀତର ଭାଗ ଯାହା ଲଜ୍ଜା ଜନକ କରେ, ତାଥିରେ ଦୂର ହୋଇଯାଇପାରିବା କାମନା କରେ । ଏବଂ ଆମ୍ରା ଆରମ୍ଭରେ ଏଥିରେ ଦୋଷ ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥକ୍ୟ କରିବା ଦରକାର । ଲଜ୍ଜା ଅନୁସନ୍ଧାନକାରୀ, Brene Brown – ଯଦି ତୁମ୍ହ୍ରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଣିନାହିଁ, ତେବେ କୋଇ ବିଷୟ ନୁହେଁ । ଯଦି ତୁମ୍ହ୍ରେ ସୁଯୋଗ ପାଉ, ସେ ଏକ ଟେଡ ବାର୍ତ୍ତା ଦିଅଛି ଯାହାର ଲଗଭଗ ୩୦ ଲକ୍ଷ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି "The Power of Vulnerability and Shame." ଏଟି ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ । ସେ ଏହି ବିଷୟରେ ଅନେକ ଲେଖା ଲେଖିଛି ଏବଂ ସେ ଦୋଷ ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ମଧ୍ୟ ଏପରି ପାର୍ଥକ୍ୟ କରେ । ସେ କହେ, "ଦୋଷ ହେଉଛି ଏକ ମାନଦଣ୍ଡ ଅନୁସାରେ କିଛି କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇପରି ଏବଂ ସହି ମାନସିକ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରା ।" ଏବଂ ଖ୍ରେଷ୍ଟିଆନ୍ ଭାବରେ, ମାନେ କରେ ସେ ଖ୍ରେଷ୍ଟିଆନ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଖ୍ରେଷ୍ଟିଆନ୍ ଭାବରେ, ଆମ୍ରା ତାଥି ସହମତ ହୋଇପାରିବା । ଯେତେବେଳ ଆମ୍ରା ଭଗବାନଙ୍କ ନିୟମ ପାଳନ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇପରି, ତେବେଳ ଆମ୍ରା ଦୋଷୀ ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ ।

ଲଜ୍ଜା ଭିନ୍ନ । ସେ କହେ, "ଲଜ୍ଜା ହେଉଛି ନିର୍ବିଶେଷ ଭାବରେ ଅସହ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଅଯୋଗ୍ୟ ହୋଇପରି ।" ଆମ୍ରା ଏହାକୁ ତିନ୍ ଶବ୍ଦରେ ରଖିପାରିବା । ଲଜ୍ଜା ଆମ୍ରାଙ୍କୁ କହେ, "ତୁମ୍ହ୍ରେ ଏଥିରେ ସହଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।" ଦୋଷ ଅଧିକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ । ଲଜ୍ଜା, ଗୋଟିଏ ଲେଖକ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, "ଦର୍ଶକ ଅଛି ।" ଏଟି ଏକ ଜନତା ଘଟଣା । ଏଟି କିଛି ଆମ୍ରା ଭୁଲ୍ କରିପରିଛି ଏବଂ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଫଳ ହୋଇପରିଛି ଏବଂ ଏଟି ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ସ୍ମୃତି । ଏତି ଆମ୍ରା ଭାବିବା ସମୟରେ ଅସୁଖ କରେ । ଏବଂ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଲଜ୍ଜା ଅଛି, କି? ଏବଂ ଏଥିରେ ଲଜ୍ଜା ଅଛି – ଭଗବାନଙ୍କ ମାନଦଣ୍ଡ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ଆମ୍ରା ଭାବିବା ଲଜ୍ଜା । କିନ୍ତୁ ତେବେଳ ଅଛି ଯେଥିରେ ଲଜ୍ଜା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ନୁହେଁ । ଆମ୍ରା ସହଜନ ହୋଇପରିଛି – ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର, ଅନ୍ୟ ଜିନିସ ଯାହା ପରି । କିମ୍ବା ପରସ୍ତିତି ଯାହାରେ ଆମ୍ରା ରହିପରିଛି ଯେଥିରେ ଅତ୍ୟଧିକ ବାର୍ତ୍ତା ଆମ୍ରାଙ୍କୁ କହାଯାଇଛି, "ତୁମ୍ହ୍ରେ ଏଥିରେ ସହଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।"

ଏବଂ ଆଜ ପ୍ରାର୍ଥୀ ଜେଫାନୟାହ ଆମ୍ଭଙ୍କ ସହିତ ଲଜ୍ଜାର ଅନ୍ତ ବାବଦରେ କଥା ହେବାକୁ ଯାଉଚନ୍ତି । ଏବଂ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଏହାର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଭର୍ର ସାନ କରି ଦେଉ । ଜେଫାନୟାହ ଏକାଦଶ ଛୋଟ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ । ଏହାର ନାମ ପ୍ରକାର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ । ଏହା ପରମପିତାଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ କ୍ୱନ୍ ଛୋଟ କିଅବା ଅନ୍ୟ ଭାଗ ଅପେକ୍ଷା କମ୍ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ ନାହିଁ । ଛୋଟ ପ୍ରାର୍ଥୀ କେବଳ ଓଲଡ ଟେସ୍ଟାମେଣ୍ଟରେ ସେମାନଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଛୋଟ ହେବାରେ ସେମାନେ ନାମିତ । ସେତେ ଆପଣଙ୍କ ପାସ୍ ବଡ ପ୍ରାର୍ଥୀ – ଏସାଇଜା, ଜେରେମିଆହ, ଏଜେକିଏଲ, ଏବଂ ଡାନିଏଲ । ଏବଂ ତାପରେ ଆପଣଙ୍କ ପାସ୍ ଏହି ଛୋଟ ପ୍ରାର୍ଥୀ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଜେଫାନୟାହ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ । ସେ ପ୍ରାୟ ୬୪୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରେ ଯେସୁ ଜନ୍ମ ହେବା ପୂର୍ବରେ ଓଲଡ ଟେସ୍ଟାମେଣ୍ଟର ସବସେ ବଡ ସୁଧାରକ ରାଜା ଯୋସିଆହର ଶାସନ କାଳରେ ଲେଖିଥିଲେ । ଯଦି ଆପଣ ରାଜାଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ପଛକୁ ଫିରି ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଆସିଲଜାହ ଯିସ୍ରାଏଲରେ ପୂଜା ଫେରାଇ ଆଣିବାକୁ ଯାଉଚନ୍ତି । ସେ ସମୟରେ ଯିସ୍ରାଏଲରେ ବହୁତ ସୁଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।

ଏବଂ ଜେଫାନୟାହର ପୁସ୍ତକର ଏକ ଅନୋକା ବିଶେଷତା ହେଉଛି ଯେ ସେ ଆପଣଙ୍କ ଭାବବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ ସବସେ ବଡ କସ୍ମିକ ବିଚାର ଦୃଶ୍ୟ ସହିତ ଆରମ୍ଭ କରେ । ମୁଁ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭାବବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଚି ଯେ କସ୍ମିକ ବିଚାର ଦୃଶ୍ୟ, ଏତା କେହି ପ୍ରାର୍ଥୀ ଭଳି ନାହିଁ ଯେଥି ପରମପିତା କହେଚନ୍ତି, “ଦେଖ, ମୁଁ ଆସିବୁ ଏବଂ ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବୁ ଯିସ୍ରାଏଲ, ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କ ପୂଜା ବିଷୟ ଏବଂ ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କ ପାପ ଏବଂ ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କ ଭ୍ରଷ୍ଟତା ବାବଦରେ ।” ସେ ତାହା କରେ, କିନ୍ତୁ ଏହା କସ୍ମିକ ବିଚାର ଦୃଶ୍ୟ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ସମସ୍ତେ ଏହି ବିଷୟରେ ଜଡ଼ିତ । କେହି ପଣ ବଚି ଜାଇନାହିଁ । ଏତେ ପ୍ରଥମେ ଖରାପ ସମାଚାର ଅଛି ଯାଏଁ ଆମ୍ଭେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାହିଁ ପହନ୍ଚି । ଏବଂ ପ୍ରାୟ ଶାସନ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଯେହି ସମସ୍ତ ଜିନିସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରେ ସେ ହେଉଛି ୧୧ ଶାସନ । “ସେହି ଦିନରେ, ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜାରେ ପାତାଲାଯି କରାଯିବ ନାହିଁ ।” ଏବଂ ଆମ୍ଭେ ଆଜ ରାତରେ ଆମର ପଠନରେ ସେ “ସେହି ଦିନ” ବିଷୟ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଚନ୍ତି । ଏବଂ ପରମପିତା ଏହାନରେ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରେଚନ୍ତି ସେ ହେଉଛି, “ମୁଁ ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ଲଜ୍ଜା ଦୂର କରିବୁ” – ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଉଚିତ ଲଜ୍ଜା – “ମୁଁ ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ଲଜ୍ଜା ଦୂର କରିବୁ ଏବଂ ଆଶିଷ ଦେବୁ ଯାହା ତୁମ୍ଭ୍ୟଙ୍କୁ କଲ୍ପନା କରାଯିବ ନାହିଁ । ଏତାଇ ଆମ୍ଭେ ଆଗାମୀ ସପ୍ତାହରେ ଯାଉଚନ୍ତି ।

ତେବେ ଜେଫାନିଆର ମୂଳ ବିଷୟ ହେଉଛି ଏହି । ଅପମାନ ସମାପ୍ତ ହୁଏ ଯେବେ ଆମ୍ଭେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରିବା ସହିତ କୌଣସି ସଂକୋଚ ବିନା ସେ ଆମ୍ଭ ଉପରେ କୌଣସି ବିଚାର କରିନାହିଁ କରିବାରେ ଆମ୍ଭେ ତାଙ୍କ ସାମନାରେ କୌଣସି ଭୟ ରଖିବନାହିଁ । ଅପମାନ ସମାପ୍ତ ହୁଏ ଯେବେ ଆମ୍ଭେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରିବା ସହିତ କୌଣସି ସଂକୋଚ ବିନା ସେ ଆମ୍ଭ ଉପରେ କୌଣସି ବିଚାର କରିନାହିଁ କରିବାରେ ଆମ୍ଭେ ତାଙ୍କ ସାମନାରେ କୌଣସି ଭୟ ରଖିବନାହିଁ । ଏବଂ ସେ ‘କୌଣସି ନାହିଁ’ ଆମ୍ଭେର ତିନୋଟି ଶିର୍ଷକ ହେବ । ତେୟ ପଦ ୧୪ରେ, କୌଣସି ସଂକୋଚ ନାହିଁ । ପଦ ୧୫, କୌଣସି ବିଚାର ନାହିଁ । ଏବଂ ୧୬ ପଦ, କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ ।

କୌଣସି ସଂକୋଚ ନାହିଁ

ତେବେ ମୋ ସହିତ ୧୪ ପଦରେ ତାକ୍ରେ ତାକାନ୍ତୁ - କୌଣସି ସଂକୋଚ ନାହିଁ । “ସିଙ୍ଗାଲାଉ, ହେ ସିଓନର କନ୍ୟା ! ଆଉରାର୍ଲାଉ, ହେ ଇସ୍ରାଏଲ ! ତୁମ୍ଭ ହୃଦୟର ସାରା ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଉଲ୍ଲାସ କର, ହେ ସିଓନର କନ୍ୟା !” ମୁଁ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିନ୍ତୁ, ଆମ୍ଭେ କେବଳ ଖରାପ ସମାଚାର ଶୁଣିଆସ୍ତୁ ଏବଂ ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଏହା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଇବ । ଏବଂ ଏହା ଶାସ୍ତ୍ର ଏକ ପ୍ରକାର ଅଚମଭା ପରି । “ଆଉରାର୍ଲାଉ; ଆନନ୍ଦ କର” – ଏହା କେବଳ ସାଧାରଣ, ଯାହା ଆମ୍ଭେ ପ୍ରେସ୍ବିଟେରିୟାନ-ଶୈଳୀ ପୂଜା କହିବା ପରି ନୁହେ । ଆମ୍ଭେ ଏହି ପ୍ରକାର ପୂଜା ବିଷୟରେ ଭାବିବାରେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରିବା । ଏଥିରେ ଏତେ କିଛି ଅଛି ଯାହା ମୁଁ ଆମର ପରମ୍ପରା ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରେମ କରିବା, ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଶାସ୍ତ୍ର, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମ୍ଭେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ଈମାନଦାର ହୁଏଁ, ଆମ୍ଭେ ଆନନ୍ଦର କାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ପରି କରିବନାହିଁ । କି କରିବା ? କାରଣ ଦେଖ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଫୁଟବଲ ଖେଳ ଦେଖିଅଛି ଏବଂ ଏହା ମୋତେ ମୋର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହିତ ଫୁଟବଲ ଖେଳ ଦେଖିବାରେ ମୋର ଭ୍ରାତା ସହଯୋଗୀ କଲେଜରେ ଥିଲା, ସେ ସବସେ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ଲୋକ ଥିଲା ଏବଂ ତୁମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶନିବାର ସକାଳରେ ସାଉଥ କାରୋଲାଇନାରେ ଡବ୍ଲ୍ୟୁ-ବ୍ରାଇସ ଷ୍ଟେଡିୟମରେ ରଖିଦିଅଛ, ସେ ଜଣେ ଜନ୍ୱରେ ପରିଣତ ହୁଏ ! ସେ ଚିତ୍କାର କରି ପାରିବ, ନାଚ କରି ପାରିବ, ତାଲି ଦେଇ ପାରିବ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ପାରିବ ।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କିପରି ରଖିବ

ଏବଂ ମୋ କଥା ଏହା ଅଟେ । ଯେବେଳେ ଆମ୍ବେ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରତଯୋଗିତା ଦେଖିବା ଏବଂ ଆମ୍ବର ଦଳ ଜିତିଲେ – ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ଯେ ଓଲେ ମିସ୍ ଆଲାବାମାକୁ ହରାଇଲେ କିପରି ଦିଖାଯାଇଥିଲା , କିଅବା , ଏହାର ସମାନ ସୁଯୋଗ , କିଅବା ଷ୍ଟେଟ୍ ଏହାର ଓଲେ ମିସ୍‌କୁ ଏହି ବର୍ଷ ହରାଇଲେ । ମୁଁ ଉଭୟ ପକ୍ଷରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଥିବା ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲୁ । ଏବଂ ଯେବେଳେ ଏହା ଘଟିବା ସ୍ଥିତିରେ , ଆମ୍ବେ ସମସ୍ତେ ଆବିର୍ଭାବ ହାରାଇବା । ଆମ୍ବେ ଆମ୍ବର ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ହାରାଇବା ଯେବେଳେ ଆମ୍ବର ଦଳ ଜିତିଲେ । ଏବଂ ଏହାର ଭାବବିଷ୍ୟବାଣୀ କର୍ତ୍ତା ଏହା ସମସ୍ତ କଥା କହିଚାନ୍ । ଭାବବିଷ୍ୟବାଣୀ କର୍ତ୍ତା କହୁଚାନ୍ ଯେବେଳେ ଏହା ଘଟିବ , ଯେବେଳେ ଆମ୍ବେ ବୁଝିବା କିଅବା କର୍ମ କର୍ତ୍ତା କରିବାରେ , ଏହା ଆମ୍ବର ଘରେ ପ୍ରବେଶ କରେ , ଏହା ଫଳାଫଳ – ଆତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ; ଗାୟନ ; କର୍ମ କର୍ତ୍ତା କରିଥିବା ବିଷୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇବା । ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ ଏହା ଅଟେ । ଆମ୍ବର ଜୀବନରେ ଏହା କେତି ଜିନିସ୍ ଆନନ୍ଦ ଜାଗାଉଥିବା ଅଛି ? ଆମ୍ବେ କେତି ଖୁସି ଅଛି ? ଏବଂ ପରମପିତା କହୁଚାନ୍ , “ମୁଁ କର୍ମ କରୁଥିବା ଜିନିସ୍ ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣଙ୍କ୍ ଅନ୍ୟତମ ଆନନ୍ଦ ନେଇଥିବା ଅଛି ,” ଯାହା ଭଲ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ କ୍ରୀଡ଼ା ଦଳ ବିଷୟରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇବାରେ କୌଣସି ଭୁଲ୍ ନାହିଁ , କିନ୍ତୁ ସେ କହୁଚାନ୍ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ବାସ୍ତବିକତାର ସୂଚକ ଅଟେ । “ଏହା କିପରି ମୁଁ ଚାହୁଁ ଯେ ଆପଣଙ୍କ୍ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦିଆନ୍ତୁ । ଏହା କିପରି ମୁଁ ଚାହୁଁ ଯେ ଆପଣଙ୍କ୍ ମୋ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖନ୍ତୁ ।” ପରମପିତା ଏହା ସମସ୍ତ କଥା କହୁଚାନ୍ । “ମୁଁ ଚାହୁଁ ଯେ ଆପଣଙ୍କ୍ ମୋର ଜୀବନରେ କରୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଏହି ପ୍ରକାର ଆନନ୍‌ଦ ରଖନ୍ତୁ ।”

ଏବଂ ତେ ବିଷୟ ଦେଖ କେବେ ପରମେଶ୍ୱର ସମାନଙ୍ଗତା କରିବାର ଆଦେଶ ଦିଅଛନ୍ତି । ଏତା ସେତେ ସମୟ ନୁହଁ ଯେବେ ସବୁ କିଛି ଠିକ୍ ଚାଲୁଛି । ଏଗୁଡ଼ି ସବୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଆସିବାକ ଦିନର ବିଷୟରେ ଯାହା ପରମେଶ୍ୱର କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି । ଏଗୁଡ଼ି ସବୁ ଭବିଷ୍ୟତର ବିଷୟ । ଏଗୁଡ଼ି ଏଥର ଘଟଣା ଘଟି ନାହିଁ । ତେ ପରମେଶ୍ୱର କହିଛନ୍ତି, “ତୁମ୍ଭେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ବେଳେ, ସବୁ ଭାଙ୍ଗି ପଡ—଼ିବା ମଧ୍ୟରେ, ଇସ୍ରାଏଲ୍, ଆନନ୍ଦିତ ହୂ!” କେଉଁଟା ପ୍ରତିନ୍ଧି ନୁହଁ କି? ଏଥିରେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ଭକୁ କହିଚନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି, “—ୁମ୍ଭର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଲଜ୍ଜା କାହଣ କରେ? ଏଟା ତୁମ୍ଭର ଅତୀତ ଜୀବନରୁ କିଛି କି? ଏଟା କି ରାତ୍ରି ଭୋଜନ ସମାରୋହରେ ତୁମ୍ଭେ କହିଚଥା କିଛି କି? ଏଟା କି ତୁମ୍ଭେ ବିଦେଶରେ ଥାଇଁ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ ଥିବା ବେଳେ ତୁମ୍ଭେ ଯେ ବ୍ୟଵହାର କରିଚଥ, ତାହା କି? ତୁମ୍ଭର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଲଜ୍ଜା କାହଣ କରେ?” ଇସ୍ରାଏଲ୍‍ର ପରମେଶ୍ୱରକୁ ଛାଡ଼ି ଚଲାଗଲା ସମୟ ତାହା ଥିଲା । ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚଲାଗଲେ ଏବଂ କହିଚନ୍ତି, “ଆମ୍ଭେ ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କ ପିଛା ଯାଉଛନ୍ତି ।” ପରମେଶ୍ୱର କହିଛନ୍ତି, “ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ସହ ଏଥର କର୍ମ କରୁନଥି ଏବଂ ତୁମ୍ଭର ଲଜ୍ଜା ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ବେଳେ – ଏବଂ ଆମ୍ଭେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାହା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି – ସେ କହିଛନ୍ତି, “ଅପେକ୍ଷା କରିବା ବେଳେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୂ!” ତୁମ୍ଭେ ଏବଂ ଆମ୍ଭେ ଏଥରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି, ସେଥରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ ସକାରେ । ଏଟା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତିଜ୍ଞା । ତେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନରେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ଭକୁ ତାଙ୍କୁ ଭଲବାସିବା, ସେବା କରିବା ଏବଂ ସର୍ବସ୍ୱ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି । କୌଣସି ରଖା ନାହିଁ । କୌଣସି ରଖା ନାହିଁ । ପରମେଶ୍ୱରଙ୍ଗତ ଆନନ୍ଦ ସହ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଛାଡ଼ି ଦିଅ ।

କୌଣସି ବିଚାର ନାହିଁ

ତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନରେ କ୍ୱାନ ୧ପ୍ ୧ପ ଆତ୍ ନିର୍ଣୟ କରିବାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ । “ଭଗବାନ୍ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦିଆଯାଏଥିବା ବିଚାରସମୂହକୁ ହଟାଇ ଦିଏଛନ୍ତି; ସେ ତୁମ୍ଭ ଶତ୍ରୁସମୂହକୁ ଦୂର କରି ଦିଏଛନ୍ତି । ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା, ଭଗବାନ୍, ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ତୁମ୍ଭେ ଆଉ କଦାପି ଅନିଷ୍ଟକୁ ଭୟ କରିବନା ।” କାହିଁକି ଆମ୍ଭେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବା ଉଚିତ? ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭାବେ କହିଛନ୍ତି, “କାରଣ ମୁ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦିଆଯାଏଥିବା ଆନ୍ତରିକ ବିଚାରସମୂହକୁ ହଟାଇ ଦିଏଛି ଏବଂ ମୁ ଆପଣାଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରିବାର ବହିରାଗତ ପ୍ରତିବନ୍ଧକସମୂହକୁ ହଟାଇ ଦିଏଛି ।” ତୁମ୍ଭେ ସେ ଭାଷା ଦେଖିଛନା? “ଭଗବାନ୍ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦିଆଯାଏଥିବା ବିଚାରସମୂହକୁ ହଟାଇ ଦିଏଛନ୍ତି ।” ଦେଖନ୍ତୁ, ଏହା ଆମ୍ଭର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଦୋଷ ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ଯାହା ଆମ୍ଭ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଛି । ଆମ୍ଭେ ଜାଣିବା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଭାବେ, ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଚିତ୍ର ହୋଇ, ଯେ ଆମ୍ଭେ ତାଙ୍କ ସହ ସନ୍ମିଳିତ ହୋଇ ନାହୂଁ, ଯେବି ଆମ୍ଭେ ହୋଇନାହୂଁ । ଆମ୍ଭ ସମସ୍ତଙ୍କର ଗଭୀର ଅନ୍ତରାଳରେ ଏହି ପ୍ରକାରର ଅସନ୍ତୋଷ ଅଛି । ଆମ୍ଭେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ଏହାକୁ ଢାକିବା ଚେ କରିବା ଚେ କରିବା । ଭଗବାନ୍ ଆମାଙ୍କ ଆଖ ଉଜାଳା କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ୍ଭେ ଜାଣିନାହୂଁ କି ଏହା ସହ କରିବ । ଆମ୍ଭେ ଜାଣିବା ଯେ ଆମ୍ଭେ ପଵିତ୍ର ନୁହଁ । ଆମ୍ଭେ ଜାଣିବା ଯେ ଭଗବାନ୍ ସମ୍ମୁଖରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେବା ଉଚିତ । ଆମ୍ଭେ ଏହା ଅନୁଭବ କରିବା । ଏବଂ ଭଗବାନ୍ କହିଛନ୍ତି, “ମୁ ଏହାକୁ ଦୂର କରି ଦିଏଛି ।”

ଏବଂ ତାପରେ ସେ ବହିରାଗତ କାରଣସମୂହକୁ ଯାଉଚନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି, “ମୁ ତୁମ୍ଭ ଶତ୍ରୁସମୂହକୁ ହଟାଇ ଦିଏଛି । ଇସ୍ରାଏଲକୁ କୌଣସି ହୁମକି, ମୁ ହଟାଇ ଦିଏଛି ।” ଏଥିରେ ଲଜ୍ଜା ସମ୍ପର୍କରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ । ଯେବି ଲଜ୍ଜା ଆମାଙ୍କ ଜୀବନରେ ସର୍ବଦା ଜନ୍ମ ଦିଏଚନ୍ତି ସେମାନେ ଆମାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହୋଇପାରନ୍ତି କିଅବା ନାହୂଁ । ତେବେଳେ କଥା ଏକ ହୋଇଥାରେ । ଭଗବାନ୍ ଏଥିରେ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛନ୍ତି ତାହା ହେଲା ଯେ ସେ ଆମ୍ଭର ବହିରାଗତ କାରଣ ସମୂହକୁ ହଟାଇ ଦିଏଚନ୍ତି, ଯାହା ଆମ୍ଭର ଲଜ୍ଜା ଜନ୍ମ ଦିଏ । ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଏହି ଯେ ଆଉ କୌଣସି ସାକ୍ଷ୍ୟ ନାହୂଁ ହୋଇପାରିବ କାରଣ ଆଉ ଲଜ୍ଜାର କୌଣସି କାରଣ ନାହୂଁ । ଏହା ଭଗବାନ୍ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ଲଜ୍ଜା ମୂଳତଃ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦେଇ ସୃଷ୍ଟ ଏକ ବାସ୍ତବିକତା ।

ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି

ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଏହି କଥା କହିଛି ବେଳେ, ସେ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ କହୁଚନ୍ତି ଯେ ଆମ୍ଭ ସମସ୍ତେ, ଏହି ହୁମ୍କି କାରଣରେ - ଅନ୍ୟଙ୍କଠାରୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କଠାରୁ, ଲଜ୍ଜାଦାୟକଙ୍କଠାରୁ, ଯେଭରି ହୋଇପାରେ - ସେ କହେ ଯେ ଏହା ଆମ୍ଭଙ୍କୁ କ୍ରାନ୍ତିକ ଚିନ୍ତାକ୍ରସ୍ତ କରେ ତୋଳେ । କି ଆମ୍ଭେ ବହୁତ ଚିନ୍ତା କରିବା ନାହିଁ? ଲଜ୍ଜା କି ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଚିନ୍ତାକ୍ରସ୍ତ କରେ ନାହିଁ? ହୃଦୟରେ କେହି ହୋଇପାରେ, ଆପଣ ଜନ୍ମ ଜାତରେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇଥିବା କି ଜୀବନଭର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଚନ୍ତି, “ମୁଁ କେବେ ଗ୍ରହଣୀୟ ହୋଇପାରିବି? ମୁଁ କେବେ ଦଳରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବି? ମୁଁ କେବେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇପାରିବି?” ଏବଂ ଏହା ପୁଣି ଚିନ୍ତାନା ଆନ୍ତରିକତା ସୃଷ୍ଟି କରେ । ଆମ୍ଭେ ନିରାପଦ ଅଛି କି ନାହିଁ ଚିନ୍ତା କରିବା । “କେହି ମୁଝାକୁ ଶାରିରିକ କି ମାନସିକ ଉପାୟରେ କ୍ଷତି ପହୁଞ୍ଚାଇବ କି?” କି ହୋଇପାରେ? ଚିନ୍ତା, ଚିନ୍ତା, ଚିନ୍ତା । ଏବଂ ଏହା ପରମେଶ୍ୱର କହିଛି । ସେ କହେ ଯେ ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି, ପ୍ରକୃତ ଆନନ୍ଦ, ଯେହି ସମସ୍ତେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ ଏବଂ ଅଳ୍ପ ଲୋକ ପାଇଛନ୍ତି, ତାହା ତୁମ୍ଭେ ପାଇସାକାର୍ । ସେ କହେ ଯେ ଏହା ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି, ଟାପ କରିବା ପର୍ୟ୍ୟନ୍ତ, ରାତିରେ ଏହା ପାଇବା ପାଇଁ ।

ଏବଂ ସେ ସେଥାରେ କିପରି ରଖିଛନ୍ତି ତାହା ଦେଖନ୍ତୁ । ସେ କହେ, “ତୁମ୍ଭେ ପୁଣି କଦାପି ଅନିଷ୍ଟକୁ ଭୟ କରିବ ନାହିଁ ।” କି ତୁମ୍ଭେ ଅନିଷ୍ଟକୁ ଭୟ କରିବା କି? ମୁଁ ଭୟ କରିବା । ମୁଁ ଜାଣି ନଥି କିଅଟା । ମୁଁ ମୋ ସନ୍ତାନଙ୍କ ବଡ଼ିହୋଇପାରିବା ସମୟ ଦେଖି ଆମ୍ଭେ ଅଧିକ ଚିନ୍ତାକ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଛି । ତୁମ୍ଭେ ମାତା-ପିତା ହୋଇପାରିବା ମୋତେ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ହୋଇଗଲା; ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ କହିପାରିବ କି? କିନ୍ତୁ ମୋ ସନ୍ତାନଙ୍କ ବଡ଼ିହୋଇପାରିବା ସମୟ ଯେ ଅଧିକ ହୋଇପାରିବା ଦେଖି, ମୁଁ ବହୁତ ଭୟ କରିବା ଯେ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଅନିଷ୍ଟ ରହିଛି ଏବଂ ମୁଁ ସନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବା । ଏବଂ ହାଁ, ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଏବଂ ସହାୟତା ମାଙ୍ଗିବା, କିନ୍ତୁ ଏହା ମୋ ସାଥିରେ ରହିଛି ଯେତେବେଳେ ଭୋରୁ ଜାଗି ଉଠିବା । ଏବଂ ଏହା ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ଭଙ୍କୁ କହିଛି । ମହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହେଲା ପୁଣି କଦାପି ଅନିଷ୍ଟକୁ ଭୟ କରିବ ନାହିଁ । ଆମ୍ଭେ ଚିନ୍ତା କରିବା ବନ୍ଦ କରିପାରିବା ଏବଂ ଭୟ କରିବା ବନ୍ଦ କରିପାରିବା ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିପାରିବା । ଆମ୍ଭେ ପୁଣି ସମସ୍ତ ଏଥିରେ ଫିରି ଆସିବା ।

ତେବେ ଦେଖନ୍ତୁ ସେଥାରେ ପରମେଶ୍ୱର କଣ କହୁଛନ୍ତି । ସେ କହୁଛନ୍ତି “ଇସ୍ରାଏଲର ରଜା, ପ୍ରଭୁ, ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି ।” ତାହା ଇସ୍ରାଏଲର ମହା ଆଶା ନା ? ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ପୁରାତନ ନିୟମ ପଛ୍ଚାକୁ ପଢ଼, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଆରମ୍ଭ କର ଓ ଜେନେସିସ୍ ପଢ଼ - କିଭାବେ ମନୁଷ୍ୟ ଜାତି ଆସିଲା, ଓ ତେବେ ତାହା ଅବ୍ରାହାମକୁ ସାରାଲା, ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଏହି ଲୋକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଓ ତେବେ ସେମାନେ ଦାସ୍ୟତ୍ୱରେ ପଡ—়ିଲେ । ଓ ତେବେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦାସ୍ୟତ୍ୱରେଥି ଉଦ୍ଧାର କରିଲେ, ଓ ସେମାନେ ମିସରର ବନ୍ଧନ ବାହାରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ । ଓ ସେମାନେ କଣ କହିବାଗକ୍ରମେ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ ? “ଆମ୍ଭେ ଆମ ଚାରିପାଶ୍ୱରେ ଥିବା ଜାତିଙ୍କ ପରି ଏକ ରଜା ଚାହୁଁ !” ଓ ପରମେଶ୍ୱର କହୁଛନ୍ତି, “ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ରଜା ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦାସ୍ୟତ୍ୱରେ ପକାଇବ, ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ଖରାପ ହେବ । ଓ ମୁଁ ତୁମ୍ଭର ରଜା ହୋଇଅଛି ବେଳେ ତୁମ୍ଭେ ରଜା କାହିଁକୁ ଚାହୁଁଛ ?” ଓ ତେବେ ସେମାନେ କହୁଚନ୍ତି, “ନାହିଁ, ଆମ୍ଭେ ଏକ ରଜା ଚାହୁଁ !” ଓ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ରଜା ଦିଲେ । ଓ ଏଥାରେ ଆମ୍ଭେ ଇସ୍ରାଏଲରେ ଏକ ରଜା ଥାକିବା ପରେ ଚାର ବା ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ହୋଇଗଲେ, ଓ ଦେଖନ୍ତୁ ସେମାନେ କିଭାବେ କରୁଚନ୍ତି । ରାଜ୍ୟଟି ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣରେ ବିଭକ୍ତ; ବହୁତ ବିଦ୍ରୋହ ଓ ବିପ୍ଲବ ହୋଇଅଛି । ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ହୃଦୟର ମନୁଷ୍ୟ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବିଫଳ ହେଲେ, ଯେପରି ପରମେଶ୍ୱର ତାହାର ବଂଶ ଓ ତାହାର ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ତାହାର ଅଧର୍ମ ଓ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଅଭିଶପ୍ତ କରିଲେ ! ଇସ୍ରାଏଲର ଭଲ ହୋଇରହିଛି ନାହିଁ ! ଓ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହେଉଛି, “ମୁଁ ତୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଇଁ ଆସୁଛି । ମୁଁ ସଦାବେଳା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବାରେ ତୁମ୍ଭର ରଜା ହେବି ।”

ଏହା କେବଳ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ

ଏହା ମୋତେ ଏକ କଥା ମୋନେ କରାଇଥି ଯେବିର୍ ମୁଁ ସାମ୍ପ୍ରତି ପଢ଼ିଥିଲି ଏକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯିନି ବିବାହିତ ଥିଲେ, ଦୁଇଟି ସନ୍ତାନ ଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅନୁସାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବିବାହ ଥିଲେ । ଏବଂ ଗୋଟି ଦିନ, ସେ କେବଳ ଉଠି ଚଲି ଗଲେ । ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହା ଆଉ କରିପାରିବ ନାହିଁ” ଏବଂ ଚଲି ଗଲେ । ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଭାଙ୍ଗି ପଡ—়ିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ଫୋନରେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହ କଲ୍ କରିଥିଲେ, ଏବଂ କହିଥିଲେ, “କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥା କନ୍ତୁ ।” ଏବଂ ସେ କେବଳ ଫୋନ କଟି ଦିତେ ଥିଲେ । ତେବେ ଶେଷରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଟ୍ରାକ୍ କରି ସେ କେଥି ଅଛି ଜାଣି ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜର ବହୁତ ଖର୍ଚ୍ଚରେ – ଆର୍ଥିକ, ଭାବନାତ୍ମକ, ଭୌତିକ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ – ସେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାସ୍ ଯାଇ କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭଲବାସି । ଦୟା କରି ଫିରି ଆସନ୍ତୁ !” ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ କୋଳରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ । ଏବଂ ସେ କହିଥିଲେ, “ଆମ୍ରା ତାଙ୍କୁ ଫୋନ କରିଥିଲାମ୍ । ଆମ୍ରା ପତ୍ର ଲେଖିଥିଲାମ୍ । ଏହା ମଧ୍ୟରେ କାହିଁରେ କିଛି ପ୍ରଭାବ ପଡ—়ିନାହିଁ ?” ସେ କହିଲେ, “ତତ୍କାଳ ସେ କେବଳ ଶବ୍ଦ ଥିଲେ । ତେବେ ତୁ ଆସିଥିଲେ ।”

ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲ୍‌ଙ୍କୁ ଏହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରାଯାଇଥି ଏହି । ଏହା କେବଳ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ । “ତୁମ୍ଭର ରଜା ପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଆସିବେ ।” ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲ୍‌ଙ୍କ ରଜା ପ୍ରତି ଆଶା ଆମ୍ରା ଆଶା ସମାନ, କି ନୁହେଁ ? ଆମ୍ରା ଏକ ଭାଙ୍ଗା, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଡିସକନେକ୍ଟେଡ୍ ଯୁଗରେ ବସିଅଛି । କଥାବାର୍ତ୍ତା ମାଧ୍ୟମ ଆମ୍ରା ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ୍, କମ୍ପ୍ୟୁଟର, ଏବଂ ଆଇପାଡ୍ ସହ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସାମର୍ଥ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପରେ ମଧ୍ୟ କି ଏହା ସବୁ ସମ୍ପର୍କ ହୀନ ସମୟ କି କଦାଚିତ ହୋଇପରେ ରହିଛି ? ଏବଂ ଆମ୍ରା ଇଚ୍ଛା କରୁଥାମ୍ କେହି ଆମ୍ରାଙ୍କୁ କେଉଁକୁ ଯାଇ, କିପରି ସେଥିରେ ପହନ୍ଚିବ, ଏବଂ ସେଥି ପହନ୍ଚିବା ବେଳେ କେତେ ଦେଖାଯାଏ ତାହା ଜାଣିବାର ଆଶା କରୁଥାମ୍ । ଆମ୍ରା ଏକ ରଜା ଆଶା କରୁଥାମ୍ । ଆମ୍ରା ଇଚ୍ଛା କରୁଥାମ୍ କେହି ଆମ୍ରାଙ୍କୁ କେତି କରିବ, କିନ୍ତୁ ପାପ କାରଣରୁ, ଏକ ସମୟରେ, ଆମ୍ରା କାହିଁରେ କେହି ଆମ୍ରାଙ୍କୁ କେତି କରିବାର ଇଚ୍ଛା କରୁନାହିଁ । ଆମ୍ରା ଆଧିପତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରୂପେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରୁଥାମ୍ । ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ରଜା, ଯିନିର ତୁମ୍ଭର ଭରସା କରିପାରିବ । ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ପାସ୍ ଆସିବେ । ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଅଧିପତ୍ୟମାନଙ୍କ ସମାନ ନୁହେଁ । ମୁଁ ତୁମ୍ଭରେ ଭରସା ଭଙ୍ଗ କରିବ ନାହିଁ । ମୁଁ ସେ ପରମେଶ୍ୱର ଯିନି ଲଜ୍ଜିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ପଥ ହାଟିବାରେ ଆସିଥିଲେ ।

ଭୟ ନାହିଁ

ଏବଂ ଏହା ଆମ୍ବର ଶେଷ ପଦରେ ନେତ୍ୟାଯାଏ, 16 ପଦ । ଭୟ ନାହିଁ - ଆମ୍ବର ତୃତୀୟ ଶିର୍ଷକ । “ସେଦିନ ଯିରୁଶାଲିମକୁ ଏହି କଥା କହାଯିବ: 'ଭୟ ନାହିଁ, ହେ ସିଓନ; ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହେବନି ।'” “ସେଦିନ” କିଅହୁଁ? ଆମ୍ବେ ସଦା ପୁରାତନ ନିୟମରେ ଏବିବି ପଢ଼ୁଥିବା କଥା, “ସେଦିନ; ସେଦିନ ।” ମାନିଚି ଏହି କଥା ଏକ ସନ୍ଦର୍ଭ ଅଛି । ଏହି ଭାବରେ ଏହା ବିଚାର କର । ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ପାହାଡ଼ି ପାଶାପାଶି ଦାରି ଦେଖ, ତେବେ ସେମାନେ ଏହି ପ୍ରକାର ପିକ ପରି ଦିସିବ - ଉପର ଓ ନିଚେ । ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିକ୍ ଉପରେ ଦାରି ଦେଖ, ତେବେ ସେମାନେ ସବୁ ଗୋଟିକ୍ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦିସିବ । ସଚ୍ଚରାଚର ଜେକରିୟା ଭବିଷ୍ୟତ୍ ରେ ଆସିବା ଯେସୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ କିଅହୁଁ ଦେଖୁଥିବା । ସେଇ ଭାବରେ ଯେସୁଙ୍କ ଆଗମନ ପ୍ରଥମ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି; ୟେସୁଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନ । ଯେସୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସେଇ ଦୂର ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି । ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ସମୟର କରିଡୋର ଦ୍ୱାରା ତାକ ଏକତା କରି କହିବାଯାଏ, “ଏକ ଦିନ ଆସିବ ଯେଦିନ ଏହାର ସବୁ ସମାପ୍ତ ହେବ” ଏବଂ ସେଦିନ ଯେସୁଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନ ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା । ସେ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିବା । ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆଣିଥିବା । ସେ ଆମ୍ବାଙ୍ଗକୁ ଆସିଥିବା । ଏସା ଆଗେ କେବଳ ଶବ୍ଦ ଥିଲା; ଏତା ଉପସ୍ଥିତି ଥିଲା । ଏତା ଯେସୁ ଯିନି ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ବାଙ୍ଗରେ । ଏବଂ ତାପରେ ଏହା ଆଗକୁ ଆସିବା ଦିନଟିକୁ ଦେଖ୍ ରହିଛି । ସେଦିନ ଯେଦିନ ଏହାର ସବୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବର୍ତ୍ତମାନ ରୂପ ହୋଇଯାଇବ । ଯେଦିନ ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ଥାନରେ ଦର୍ଶନ ହୋଇଯାଇବ ଏବଂ ଆମ୍ବେ ଆପଣା ଆଖିରେ ସବୁ କଥା ଦେଖିବା ଯାହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ୱାନୀ ଆମ୍ବାଙ୍ଗକୁ ଚିତ୍ର ଓ ଛାୟାରେ ଦେଖାଉଚି । ସେ ମହାନ ଦିନ, ଯେଦିନ ସବୁ କଥା ଆମ୍ବାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଦୂର କରେ, ଲଜ୍ଜିତ କରେ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଲଜ୍ଜିତ କରେ, ସେମାନେ ଚଲିଯାଇବ, ଚଲିଯାଇବ, ଚଲିଯାଇବ । ସେ କହିବାଯାଏ, “ସେଦିନ ଏହି କଥା କହାଯିବ, 'ଭୟ ନାହିଁ ।'”

ନିରାଶ ନହୁଁ

ଏବଂ ପ୍ରତିନିଧି କର୍ମରେ ତାଙ୍କ କଥା ଦେଖନ୍ତୁ । “ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୁଅ ନାହିଁ ।” ଏକ ଟିକାକାର ଏହାକୁ ଏଇ ପ୍ରକାର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ । ସେ କହେ, “ପସ୍ତାତ ହସ୍ତ ପିଲା ହେବା ସନ୍ତାପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ ଯେହି ପରସ୍ତିତି ଉପରେ ଆଶାହୀନତା ଜନ୍ମ ଦିଏ ଏବଂ ଜଣଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ ପଡ—଼ିଅଛି ।” ପରସ୍ତିତି ଉପରେ ଆଶାହୀନତା ଯେହି ଜଣଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ ପଡ଼ିଅଛି । ତୁମ୍ଭ୍ କେବେ ଏହି ଅନୁଭବ କରିଛ କି ? ତୁମ୍ଭ୍ କେବେ ତୁମ୍ଭ ଜୀବନ ପ୍ରତି ତାକାଇଛ, ହୃଦୟରେ ଲଜ୍ଜା ଦେଖି ଏବଂ କହିଛ, “ମି ଆଜ ସକାଳେ ବିଛଣାରେ ଉଠିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ” ? ପରମେଶ୍ୱର ଏହା ବିଷୟରେ ଜାଣିଅଛନ୍ତି । ସେ କହେ ଯେହି ହସ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୁଅନ୍ତି, ତାହା ଏହି ପରସ୍ତିତି ସଦୃଶ । ଏବଂ ସେ କହେ, “ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୁଅ ନାହିଁ ।” କେଉଁତାରେ ? ଯେହି ଦିନ ସେ କରିବାରେ ଯାଉଥିବା ଅଛି । ତୁମ୍ଭ୍ ଜାଣିବା କି ? ଯେସ୍ତୁର ପ୍ରଯାନ୍ତ ସବ୍ଦ “ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭୟବର୍ଜିତ ହୁଅ” କିଅଛି ? ଆମ୍ରା ଅନେକ କଥା ଭାବିପାରିବା । ମନ୍ଦ କର୍ମ କରିବା ବିଷୟରେ ଯେସ୍ତୁ ସର୍ବଦା ଏବଂ ସଦା କହୁଥିବା ବିଷୟ ଭାବି କିଛି ଆମ୍ରା ଏହା ଭୁଲ୍ କରିବା । ସେ ବହୁତ କଥା କହିଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରଯାନ୍ତ “ତୁ ଭୟବର୍ଜିତ ହୁଅ ନାହିଁ । ଭୟ କର ନାହିଁ ।” ଏହା ସେ ଅଧିକ କରି କହିଛନ୍ତି, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରର ପୂରଣ ହୋଇ । ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର କହେ, “ଯେହି ସମୟ ଆସିବ, ଯେହି ସମୟ ତୁମ୍ଭ୍ ଉଠିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ ନାହିଁ, ଯେହି ସମୟ ତୁମ୍ଭ୍ ପରସ୍ତିତି ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଅଛ,” ସେ କହେ, “ଆଶାହୀନ ହୁଅ ନାହିଁ । ଏକ ଦିନ ଆସିବ ଯେହି ଦିନ ଆର ଆଶାହୀନତା ହୁବନା । ଏହା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କର । ଏହାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କର ।” ଆମ୍ରା ଏକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ପରେ ଏହାକୁ ଫେରି ଆସିବା ।

ଏତିକି କି ଅର୍ଥ? ମୁଁ କହିଛି ଯେ, ଅମ୍ବର ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆଉ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଫେରି ଆସିବେ । ଏତିକି କି ଅର୍ଥ? ଅମ୍ରା ଏଥିରେ ଯେସୁଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିବା? ମୁଁ ଭାବିଛି ଯେ ଏଥିରେ ଅନେକ ଉପାୟ ଅଛି । ଯାହା ଅମ୍ରା ହାସ୍ୟ କରିବା ନାହିଁ, ତାହା ଏହା ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ଭାନି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରଖିଛନ୍ତି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନରେ । ଅମ୍ରା କଥା ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତି ପରିବର୍ତ୍ତରେ, ଅମ୍ରା ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତି । ଅମ୍ରା ତାଙ୍କ ଜୀବନ, ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଜୀବନ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଯାହା ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁସ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇ ଗିଅଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ, ଦୟା, ସହନଶୀଳତା, ଓ ନରମତାର ଜୀବନ । ଯଦି ଆପଣ ଭାବନ୍ତି କେହି ଆପଣଙ୍କ ଲଜ୍ଜା ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା ତିନି । ଓ ଯଦି ଆପଣ ଭାବନ୍ତି ପରମେଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲବାସନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦି ଆପଣ ନିରୂପଯୋଗୀ ଭାବନ୍ତି, ଯଦି ଆପଣ ଭାବନ୍‌ତି ଆପଣ ସମାଜରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ନାହିଁ, ଯେସୁ କହନ୍ତି, "ଆପଣ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ । ଆପଣ ମୋର । ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆସିଛି ।" ସେ ଆମ୍ଭାନି ପାସରେ ଆସନ୍ତି, ଓ ତେବେ ଯେସୁ ଆମ୍ଭାନି ଭୟକୁ ଦୂର କରନ୍ତି । ପରମେଶ୍ୱର ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଗୁଳିକ କିପରି କରିପାରିଲେ? “ଆପଣେ ପୁଣି କଦାପି ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ ।" କାରଣ ଯଦ୍‌ଅମ୍ରା ସବସେ ଅଧିକ ଭୟ କରିବା ପ୍ରଯୋଜନ, ଯେସୁ ଆମ୍ଭାନି ସ୍ଥାନରେ ତାହା ନେଇଛନ୍ତି । ସେ ଆମ୍ଭାନି ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରାଯାଇଛି, ତାହା ଠିକ୍ । ସେ ରାଜାଙ୍କ ରାଜା ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି । ସେ ଯହୂଦୀଙ୍କ ରାଜା ହୋଇ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି । ହେରୋଦ ଜଣିଛିଲ, ପଗାନ ଶାସକ । କିନ୍ତୁ ସେ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ଯିନି ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉନଥି । ସେ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ଯିନି ଦୁର୍ବଲତା, ଭୋଗନରେ, ଓ ଶେଷରେ ନଙ୍ଗା ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛନ୍ତି ।

କାରଣ? କାରଣ ପ୍ରଥମ ଜୋଡ଼ି ସୃଷ୍ଟି ସନ୍ତାନ ବାଗିଚାରେ ନଙ୍ଗା ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇପରେ, ଅମ୍ରା ସବେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରିଛି । ଅମ୍ରା ସବେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନରେ ଲଜ୍ଜା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି । ଓ ଏଥି ଲଜ୍ଜା, ଯେସୁ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅଧିକ ଆଦାମ, ଆମ୍ଭାନି ଲଜ୍ଜାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାରେ, ତାଙ୍କ ନଙ୍ଗାତା ଆମ୍ଭାନି ଉପରେ ନେଇଚନ୍ତି ଓ କ୍ରୁସ୍ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛନ୍ତି, "ଆମ୍ଭାନି ଲଜ୍ଜା ଓ ଉପହାସ ବହନ କରିବା ପାଇଁ ।" ତାହା ପାଇଁ ଅମ୍ରା କୌଣସି ଭୟ ରଖିବା ନାହିଁ । ଅମ୍ରା ସବେ ଯେ ଭୟ କରିବା ପ୍ରଯୋଜନ, ତାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଚାର ଯାହା ଅମ୍ରା ସବେ ଯୋଗ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ଇସ୍ରାଏଲ ଯୋଗ୍ୟ ଅଛି । ଓ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବା ବେଳେ, “ମୁଁ ଏହା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଉପାୟ କରିଦେବି, ଯାହା ପରେ ଆଉ କଦାପି ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ,” ତାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ।

ଲଜ୍ଜା ସହଜରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ନାହିଁ, କି? ତୁମ୍ମ୍େ ଏଟାକୁ ଦୂର କରିବାର ଆଶା କରିପାର ନାହିଁ । ଆମ୍ରେ କେବଳ ସୁଖୀ ଚିନ୍ତା ଚିନ୍ତି ପାରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଆମ୍ରେ ଜାଣିବା ଦରକାର କି ଆମ୍ର ମଧ୍ୟରେ କେହି ଅଛି । ଏବଂ ପୁଣି, ଏଟା ଆସି ଯେସୁଙ୍କ ପାଲି କରେ । ସେ ଲଜ୍ଜା ଭରା ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ । ଠିକ କି ଠିକ୍ ନୁହେଁ, ଲଜ୍ଜା । ସେ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା କରୁଥିନଙ୍କୁ, ଆତ୍ମ-ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ । ଯେରା ପୁଣି ପୁଣି ଭୁଲ୍ କରି ପକା କରେ ଏବଂ କରି ରଖେ । ସେ କହେ, “ମୋ ପାସକୁ ଆସ । ମୁଁ ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରେ । ତୁମ୍ମ୍େ ଏକା ନୁହେଁ ଏବଂ କେବେ ହୋବ ନାହିଁ ।” ଏଇ କାରଣରେ ଆମ୍ରେ ପୁଣି ଭୟବର୍ଷଣ ହୋବାର ଡର ନାହିଁ ।

ଆର ଭାଣ୍ଡିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ

ଏଟା ଆମ୍ରେ ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ଚିନ୍ତା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବା ଏକ ଉପାୟ । ଏବଂ ସେ ଆମ୍ର ଜୀବନରେ ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର କରେ ଦଏ । ଏବଂ ସେ ତାହା କରିବା ବେଳେ, ସେ ଆମ୍ରେ ଲୋକଙ୍କୁ ପରିଣତ କରେ ଯେରା ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ସାମନା କରିବାର ଡର ନାହିଁ । ଏଟା ଆମ୍ରେ ଖ୍ରିସ୍ତିଆନ୍ ଭାଇ ଭଣ୍ଡିବା ଏକ ସମସ୍ୟା, କି ନାହିଁ ? ଆମ୍ରେ ବହୁତ ଭାଣ୍ଡିବା କରେ । ଏବଂ ଭାଣ୍ଡିବାର ସମସ୍ୟା ଏହି ଯେ ତୁମ୍ମ୍େ ଏଟାକୁ ଭଲ କରି ଫେଳେ । କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ର ହୃଦୟ ଜାଣେ, କି ନାହିଁ ? ଏବଂ ସେ କହେ, "ତୁମ୍ମ୍େ ଆର ଭାଣ୍ଡିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।" ଏହାର ଭିତରେ ଥିବା କେହି ଲୋକ ଭୟ କରିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ଯେ ସେ ଭୁଲ୍ କରିଫେଳେଛି । ଠିକ୍ ? ଆମ୍ର ସମସ୍ତେ କରିରଖିଛ୍ ଏଟା । ସପ୍ତାହିକ! ସର୍ବଦା! ଏବଂ ପ୍ରତିବାର ମୁଁ ଏଟା କରିବା ବେଳେ, ପାସ୍ତୋର ଭାବିକ ଜୀବନରେ ଏଟା ଦେଖିବା ବେଳେ, ମୁଁ ତାହାର କୃପା ଏବଂ ପାପୀ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ତାହାର ସହନଶୀଳତାର ମହତ୍ତ୍ୱ ସ୍ମରଣ କରେ । ଆମ୍ରେ ସମସ୍ତେ, ଆମ୍ରେ ସମସ୍ତେ, ଆମ୍ରେ ସମସ୍ତେ ଭୁଲ୍ କରିରଖିଛ୍ । ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର କହେ, "ମୁଁ ତୋର ସ୍ଥାନରେ ତୋର ଲଜ୍ଜା ଭାର ବହନ କରିବାରେ ମୋ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ କରିଛି ଯେନେ ତୁମ୍ମ୍େ ପୁଣି ସେହି ଲଜ୍ଜା ଭାର ବହନ କରିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।” ଏବଂ ଯେବେଳେ ଆମ୍ରେ ଏଟା ବୁଝେ, ଯେବେଳେ ଏଟା ଆମ୍ର ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ତେବେଳେ ଆମ୍ରେ ଲୋକଙ୍କୁ ପରିଣତ କରେ ଯେରା ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଡର ନାହିଁ । ଏବଂ ଲଜ୍ଜାର ମୃତ୍ୟୁ ଏହି, ଯେବେଳେ ଆମ୍ରେ ଏପରି ସଭ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ।

ତେବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେସୁ ଆମ ଲଜ୍ଜା କେଉଁ ଶେଷ କରିଦିଅଛନ୍ତି? ଲଜ୍ଜା ଆମ ଉପରେ ଅଧିକାର ବିସ୍ତାର କରେ, କି? ଏ ଭୟାନକ । ଏଥିରେ ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ: ତୁମ୍ଭେ ଏହି ସପ୍ତାହରେ କେତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ ଯାହା ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି? ତୁମ୍ଭେ ଗୋଟିଏ ଅତୀତ ସ୍ମୃତି ପାଇଛ ଏବଂ ଏହା ତୁମ୍ଭ ଗ୍ରହଣ କରା ନିର୍ଣୟରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଛି । ତୁମ୍ଭେ କହିଛ, “ମୁଁ ସେହି କର୍ମ କରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ସ୍ମରଣ ରଖିଛି ଯେହି ଭାବରେ ତାହା ଅନୁଭବ କରିଛି ଏବଂ ମୁଁ ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ଫେରି ଯାଇବା ନାହିଁ କାରଣ ମୁଁ ଏହି କର୍ମ କରିବ ଏଥିରେ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଛି ।” ଏହା ଆମ ଉପରେ ଅଧିକାର ବିସ୍ତାର କରେ ଏବଂ ଆମ୍ରା ଗଭୀର ହ୍ରସ୍ତା, ଉଦ୍‌ବେଗପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଜୀବନ କରୁ । ଏବଂ ଯେସୁ କର୍ମ କରେ ଯେହି ଦିନକୁ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ଆଣିଦିଅଛନ୍ତି । ଲଜ୍ଜା ଆମ ଜୀବନରେ କିଭାବେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବ? ଯେହି ସମୟରେ ଆମ୍ରା ଅଧିକ ଏବଂ ଅଧିକ ବ୍ରହମଣ କରିବ ଯେ ଖ୍ରୀସ୍ତଙ୍କ ପ୍ୁନର୍ଜନ୍ମ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଘଟଣାର ପ୍ରଥମ ପର୍ବ ଥିଲା । ଏଥିରେ ଯାଅ, ଏହି ଘଟଣା ଏକ ବିଶ୍ୱ-ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ବିଶ୍ୱ-ପରିବର୍ତ୍ତନକାରୀ ଘଟଣା, ଯାହାରେ ଆମ୍ରା ମଧ୍ୟରେ ବସ୍ବ କରୁ । ଏବଂ ସେ ଫେରି ଆସିବା ସମୟରେ ଏବଂ ଆମ୍ରା ମୃତରେ ଉଠିବ ସେତେବେଳେ ସେ କେବଳ ସେହି ଘଟଣାର ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ବ ଯାହା ୨୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ କଲ୍ବାରୀରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି । ଏବଂ ଆମ୍ରା ଅପେକ୍ଷା କରିବା ସମୟରେ, ଏହାତେ ପାଉଲ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିବା ସମୟରେ କହିଛନ୍ତି, “ଆମର ବହିର୍ବାହ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଉଚି, କିନ୍ତୁ ଆମର ଅନ୍ତର୍ବାହ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଦିନେ ଦିନେ ନଵିନ ହୋଇ ଉଠୁଚି ।” କେଉଁ ଜିନିସର ସହିତ? ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାର ପ୍ୁନର୍ଜନ୍ମ ଶକ୍ତି ସହିତ ।

ତେବେ ଆମ ଲଜ୍ଜା ଶେଷ କରିବାକୁ ଯେସୁ କି କରନ୍ତି? ସେ କହନ୍ତି, “ତୁମ୍ଭେ ମାସହ ଉଠିଆସିଛ! ତୁମ୍ଭେ ଆଗଙ୍କାର ଯେହି ଥିଲ, ସେ ନୁହଁ । ତୁମ୍ଭେ ଆଗଙ୍କାର ତୁମ୍ଭ ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ପରିଭାଷିତ ନୁହଁ । ତୁମ୍ଭେ ଏଥରେ ଅଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ହୋଇ ପ୍ରଜ୍ଞାନ ଜୀବନ ସହ ବହିର୍ଗତ ହୋଇଥରାସ, ଯଦିନ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏହା ଦେଖିବ ।” ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାନ ଜୀବନ ଶକ୍ତି କେବଳ ଇସ୍ଟରରେ ଆମ୍ରା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଥରାଉ ଏକ ଚମତ୍କାର ନୁହଁ । ଏତା ଏକ ଦିନାନ୍ତର ବାସ୍ତବତା ଯେହି ଆମ୍ରା ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ହରାଉଥିବା ସକଳ ବିଷୟଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଆଦର୍ଶ କରିବା । ସରଳ ଭାଷରେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ଯେହି ପ୍ରଚାରକମାନେ ଶବ୍ଦମାନ ବଢ଼ାଇ ଦିତେ ଭଲ ପାଉନ୍ତି, ଏଥରେ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଜୀବନ ଯାପନ କର । ଏତା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆପଣା ଲଜ୍ଜା ସହ କରୁଥିବା ପ୍ରମୁଖ ଉପାୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ । ସେ କହନ୍ତି, “ମୈ ଭବିଷ୍ୟତରେ ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରଜ୍ଞାନ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବାଲା ଭାବରେ ତୁମ୍ଭେ ପରିଭାଷିତ କରିଛି” ଏବଂ ଏତା ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ପଵିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବର୍ତ୍ତମାନ ବାସ୍ତବତା, ଯଦ୍ୱାରା ତୁମ୍ଭେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ପାରିବ ଏବଂ ମୈ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ପାରିବ । ଏତାରେ ଆମ୍ରା ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା । ଏତାରେ ଯେସୁ ଆମ୍ରାଙ୍କୁ କହୁଥିବା କଥା । ସତ୍ୟ କଥା ।

ଆରକ୍ଟା ଏକ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୋଇପାରିବ

ଏଥିରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି । କାହାକୁ ଆମ୍ଭେ ଶୁଣିବ଼? ଅତୀତର ଲଜ୍ଜା, ଅନ୍ୟ ସ୍ୱର ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଗୋଟେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବ଼, ବା ପରମେଶ୍ୱର, ଯେସୁ, ଆରେକ କଥା କହିବ଼? କାହାକୁ ଆମ୍ଭେ ଶୁଣିବ଼? ଯାହାଙ୍କଙ୍କୁ ଆମ୍ଭେ ଶୁଣିବ଼, ତାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନିର୍ଧାରଣ କରିବ଼ । ଏହା ମୋତେ ଏକ ନାଟକର ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ରେ ମୋର ପ୍ରଯୋଜନା କରେ, ଭିକ୍ଟର ହୁଗୋଙ୍କ ଲେସ୍ ମିଜେରାବ୍ଲେସ୍ । ସେଇ ଅଭିନେତା, ଜୀଆନ୍ ଭାଲଜିଆନ୍ ପାପ୍ କରିଚି ଥାଏ, ବିଶପ୍ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିଚି ଥାଏ । ସେ ଚୋରି କରିବ଼ ସିଲ୍ଭର୍, ବିଶପ୍ ତାଙ୍କୁ ନେଇଁ ଆସିବ଼, କପ୍ ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଁ ଯାଇବ଼ ଏବଂ ବିଶପ୍ କହିବ଼, “ନା, ନା, ନା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧାର ଦେଇଥାଉ ।” ଏବଂ ଭାଲଜିଆନ୍ ତାଙ୍କୁ ପାସ୍ କରି କହିବ଼, “କାହିଁକି ?” ଏବଂ ସେ କହିବ଼, “ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିଥାଉ ।” ଏବଂ ଭାଲଜିଆନ୍ ବିଶପ୍ କ୍ଷମା ପାଇ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଗାଇବ଼, “—ୁଁ କି କରିଥାଉ ?” ଏବଂ ଗୀତର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ସେ ଏକ ନୂତନ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବ଼ । ଏବଂ ଗୀତର ଶେଷ ପଦ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଜାଣିବ଼ କି Zephaniah ଆଜ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିବ଼ାର ଚେ କଥା । ସେ ଏଇ ପଦ ଏହି ପ୍ରକାର । “ମୁଁ ପହନ୍ଚି ରହିଥାଉ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପଡ଼ି ଯାଉଥାଉ, ଏବଂ ରାତ୍ରି ଆସି ପଡ଼ିବ଼ । ଏବଂ ମୁଁ ଶୂନ୍ୟତା ପାଇଁ ତାକାଇ ରହିଥାଉ, ଜଳଭଗାବର୍ତ୍ତର ଶୂନ୍ୟତା । ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେରୁ ପଳାଇ ଯାଉଥାଉ, ଜୀଆନ୍ ଭାଲଜିଆନ୍ ନାମ ଜିନିଷ ଆଜ କିଛି ନୁହଁ । ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେବ଼ ।”

ଏହା କ୍ରୁସ୍ ର ବର୍ତ୍ତା । ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଲଜ୍ଜା ପାଇଁ, ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେବ଼ । ଏବଂ ଏହା ସୁସମାଚାର ଅଛି । ୨୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଏହା ଆରମ୍ଭ ହେବ଼ । ଆମ୍ଭେ ଭାଲଜିଆନ୍ ସହ କହିପାରିବ଼, “ସେଇ ପୁରାତନ ଆମ୍ଭେ କିଛି ନୁହଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା ଖ୍ରୀସ୍ଟରେ ଆରମ୍ଭ ହେବ଼ ।” ଏହା କଥାର ଶେଷ ହେଉଛି ପୁନର୍ଜନ୍ମ – ଅତୀତ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ୍ । ଏବଂ ଏହା କଥାର ଶେଷ ହେଉଛି ଲଜ୍ଜାର ଶେଷ । ଆସନ୍ତୁ ଆମ୍ଭେ ପ୍ରପାତ କରିବ଼ ।

ପିତା, ଆଜ୍ ରାତ୍ରି ଏଥାରେ ଆମ୍ଭେ ଏହାକୁ ଏତେ ଗଭୀର ଭାବେ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ । ଆମ୍ଭେ ଆମ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁଛୁ ଏବଂ ଆମ୍ଭର ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା ଦରକାର ଯାହା ତାହାର ସ୍ଥାନ ନିଏଚ୍ଚି ପାରେ । ଏବଂ ଆମ୍ଭେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅଛୁ ଯେ ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ବଚନ ଶୁଣିବା ବେଳେ, ଆମ୍ଭେ କୌଣସି ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ ପୂର୍ବ ପଶ୍ଚିମ ରହସ୍ୟବାଦୀର ଭାବନା ଶୁଣୁନି ନାହିଁ । ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ବଚନ ଶୁଣୁଛୁ ଯାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ନୂତନ ଜୀବନ ଦିଅଛି, ଏବଂ ତେବେନ୍ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରକୃତ କଥା ଦିଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭେ ଆମ ଜୀବନର ବାକି ଦିନମାନ ବସବାସ କର ପାରିବା । ଏହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହତୁ ସତ୍ୟ ହୋଇଉଠେ ଏହା ଆମ୍ଭେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଯେସୁଙ୍କ ନାମରେ, ଆମେନ୍ ।