କନ୍ୟାର ମାର୍ଗଦର୍ଶିକା: ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଚରିତ୍ରର ସାମର୍ଥ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

The ଯୁବତୀର ଗାଇଡ୍ ଟୁ ଦି ହର୍ମୋନିଅସ୍ ଡେଭେଲପମେଣ୍ଟ ଅଫ୍ କ୍ରିସ୍ଚିଆନ୍ କ୍ୟାରକ୍ଟର୍

ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ସାରାଂଶରେ ପ୍ରଗତିଶୀଳ

ହର୍ଭେ ନ୍ୟୁକମ୍ବ ଦ୍ୱାରା

ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଯାହା ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେ ନେତାଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ନୂତନ ଜନ୍ମ ସହ ତୁଳନା କରାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ଆତ୍ମିକ ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ । ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପଦଟି କେବଳ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନର ଆରମ୍ଭରେ ଆବେଦନ କରେ, ଯାହା ତୁରନ୍ତ । ତେବେ ଯୁବ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅତି ଉଚିତ୍ ଭାବେ ପେତ୍ରର ଆପୋସ୍ଟଲ୍ ଏକ "ନୂତନ ଜନ୍ମି ଶିଶୁ" କହି ଅଭିହିତ କରିଛନ୍ତି । ତେବେ ଏହି ଭୁଲ୍ ଅଧାରଣା କରିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, ଯେ ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ଈସାଇ, ଯିନି ସନ୍ତ ମନୋଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଆପଣା ରୂପାନ୍ତରଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆପଣା ସବୁଠାରୁ ଜୀବନ୍ତ ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ କ୍ରପାର ଅଭ୍ୟାସ କିମ୍ବା କ୍ରପାର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ପ୍ରମାଣ ପାଇଁ ତାକ ରୂପାନ୍ତରଣ ଅବସ୍‌ଥାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ପାଇଁ । ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟରେ ଅଧିକ ଜ୍ଞାତ ହୋଇପାରେ, କାରଣ ପ୍ରକୃତିର ଅବସ୍ଥାରୁ ଧର୍ମର ଅବସ୍ଥାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ବହୁତ ବଡ ଅଛି । ତେବେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ "ପୁରାତନ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଅପସାରଣ କରିବା" ର ବହୁତ କାମ, "ଶରୀରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଏବଂ ତାହାକୁ ଅଧୀନରେ ରଖିବା" ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି; ଯେତି "ନୂତନ ମନୁଷ୍ୟ" ଶିଶୁର ଦୁର୍ବଲତାରୁ ଉପର ଉଠିଅସି "ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କରେ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତିର ଆକାର" ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ।

ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ଜାତିରେ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ହୋବା ଉଚିତ । ଏହା ପରମପଦାରଥ ବଚନରେ ହୃଦୟରେ ଅନୁଗ୍ରହର କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାରେ ବ୍ୟବହୃତ ସମସ୍ତ ଚିତ୍ରର ସାଫ ଅଭିପ୍ରାୟ । ଏଥିରେ ସ୍ତାନ୍ ଦିଆଯାଏ ଏକ ସୁପ୍ରା ବିଚାର କରିବାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ପ୍ରଥମେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଅବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଢ଼ିଆ ହୋଇ ଉଠାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସହଜରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ ଯାଏ । ତଥାପି ଆମ୍ବା ଅପେକ୍ଷା କରିବ ନାହିଁ କରି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ସ୍ଥିର ରହିବ । ଯଦି ଏହା ବଧା କରିବ, ତେବେ ଜଡ଼ି ବା କେହି ଘାତକ ରୋଗ ଥାକିବ, ଯାହା ଏହାକୁ ଶୁଷ୍କ କରି ଦେଇଥାକିବ ।

ଅନୁଗ୍ରହର କାର୍ଯ୍ୟ ଖମିରା ସାଙ୍ଗ୍ୟ କରାଯାଏ; ଯାହା ପ୍ରଥମେ ଏତୋ ଛୋଟ ଯେ ଭାତରେ ତାହାର ଉପସ୍ଥିତି କେବଳ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଯେବେ ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରେ, ତେବେ ଏହା ବଢ଼ିଆ ହୋଇ ବିସ୍ତାର ହୁଅଯାଏ, ଯେବେ ସମସ୍ତ ଖମିରା ହୋଇଯାଏ । ତଥାପି ଏହାର ପ୍ରଗତି ଶୀତଳତା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ହୋଇପାରେ; କିଅବା ପ୍ରକ୍ରିୟା କମ୍ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅଯାଏ, ଯାହା ଉତ୍ପାଦନକୁ କ୍ଷତି କରିବ । ସେଇରୂପ, ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିବା ଓ ପାପ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଠାଣ୍ଡା ହୋଇଯାଉଥିବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମୀ କମ୍ ସମୟରେ ଆଗକୁ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଉଥିବା ପ୍ରଭାବରେ ପ୍ରକ୍ଷାନ୍ତ ହୁଅନା ।

ପୁଣି, ଦ୍ୱିତୀୟ କର୍ମ ହେଉଛି ଜୀବନତା ଦାୟକ ଜଳର ଏକ ଜନ୍ତୁ ଭଳି—ଏକ ଧାରା, ଯାହାର ଜଳ ଉବ୍ବଳିତ ହୋଇ ଏକ ନିରନ୍ତର ଧାରା ପଠାଇଥାକେ । ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଥିନାଥି, "ଯେ ଜଳ ମୁଁ ତାହାକୁ ଦେବି, ତାହା ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନତା ଦାୟକ ଜଳର ଏକ କୁଅଁ ହୋଇଯାଏ, ସଦା ଜୀବନତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାର ଉଦ୍‌ଧାର କରିବ ।" ଏହି ଶବ୍ଦମାନ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ବେଳରେ, ଆମର ପ୍ରଭୁ ଏକ ଗଭୀର କୁଅଁ ପାଶ୍ୱରେ ବସିଥିଲେ, ସାମରିୟ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଆଲାପ କରିଥିଲେ । ସେ ତାହାର ରୈତି ଅନୁସାରେ, ସେ ତାହାର ଚାରିପାଶ୍ୱରେ ଥିବା ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦେଶ ଦିଲେ । ସେ ତାହାର ଧ୍ୟାନ ସେ ଜଳଦ୍ୱାରା କେବଳ ପ୍ରାକୃତିକ ତୃଷ୍ଣା ଶାନ୍ତ କରିବାରୁ ଦୂର କରି, ଜୀବନତା ଦାୟକ ଜଳ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ କରିଲେ, ଯହା ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରଫ୍ରେଶ କରେ । କିନ୍ତୁ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାହାକୁ ବୁଝି ନଥିଲେ, ସେ ଜାନିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ, କିଭାବେ ସେ ଗଭୀର କୁଅଁରୁ କୌଣସି ଜଳ ତୋଳାର ବିନା ଜୀବନତା ଦାୟକ ଜଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ । ଜୀବନତା ଦାୟକ ଜଳର ଉତ୍କର୍ଷତା ଦେଖାଇବାର ଲାଗି, ସେ ତାହାକୁ କହିଲେ, ଯେଜନ ଲୋକ ଏହା ପିଇବେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସଦା ବହୁଳ ହୋଇ ଉବ୍ବଳିତ ହୋଇ ଏକ ଅତିଶୟ ଧାରା ଭଳି ଜଳ ପଠାଇବ ।

ଲେଖକଙ୍କ ପ୍ର—ारମ୍ଭିକ ଜୀବନର ଅତି ପ୍ରିୟ ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ପିଲାପଣରେ ଘର ପାଶ୍ୱରେ ପାଥରରୁ ବହନ୍ତୁ ଜୀବନତା ଦାୟକ ଧାରା । ସବୁଠାରୁ ଭୟାନକ ସୁଖା ସେ ଧାରାକୁ କଦାପି ପ୍ରଭାବିତ କରିନଥିଲେ, ପୁଣି ଉତ୍ତର ଅଞ୍ଚଳର ଶୀତ ଋତୁରେ ସେ ଧାରା କଦାପି ଜମାଇ ନଥିଲେ । ଅନେକ ସମୟ ଭୋରୁ ଉଠି, ଘର ଚାରିପାଶ୍ୱରେ ଠାଣ୍ଡା ହାଆ ବହୁବା ବିସ୍ଫୋରଣ କରିବା ବେଳରେ, ସବ କଠିନ ହୋଇ ପରସ୍ପର ସହ ଜମାଇ ରହିଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଧାରାର ଚାରିପାଶ୍ୱରେ ବରଫ ଓ ତୁଷାରା ଧୋଇଁ ରହିଥାକେ । ଏଥି ପରି, ଏକ ସ୍ଥିର ଧାରା ଭଳି, ଆମର ଅନୁଗ୍ରହଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରବହିତ ହେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟର ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ବାରିତ ହୋବାରୁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିବା, ଚାରିପାଶ୍ୱରେ ଥିବା ହୃଦୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗଳାଇ ରହିବ ।

"ଧାର୍ମିକ ଲୋକ," ଦାଉଦ କହିଛନ୍ତି, "ଏକ ତାଳ ଗଛ ପରି ସଫଳ ହେବ; ସେ ଲବାନୋନରେ ଏକ ଅର୍କ ଗଛ ପରି ବଢ଼ିବ ।" ତାଳ ଗଛ ବଢ଼ତା ରହେ ଓ ବର୍ଦ୍ଧିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗଛ ଅପେକ୍ଷା ହୃଦୟବାନ ଓ ଫଳଦ ରହେ । ଏତବଦ୍ଧ ଏହା ଆପଣା ପ୍ରଜାତିକୁ ଗୁଣନ କରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହାର ମୂଳ ଅନେକ ଛୁଟି ଉତ୍ପାଦନ କରେ; ଓ ଯେବେ ଏହା ଜୀବନ୍ତ ଊଦ୍‌ଜଳ ପାସ୍ର୍ଵରେ ମରୁଭୂମିରେ ରୋପା ହୁଏ, ସେବେ ଶୀଘ୍ର ତାଳ ଗଛର ଏକ ଛୋଟ ଜଙ୍ଗଲ ତାର ଚାରିପାସ୍ରେ ବଢ଼ି ଉଠେ । ଏହା ସବୁଠାରୁ ଉପଯୋଗୀ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଗଣା ହୁଏ, ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଶ କିଛି ଲଭକାର୍ୟ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ । "ତାଳ ଗଛ ପରି ସଫଳ ହେବା," ତେବେ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ । ଏହା କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ୍ ତାର ନିଜ ଆତ୍ମିକ ବର୍ଧିଷ୍ଣୁତାରେ ପ୍ରଗତି କରିବା ବେଳେ ସାଧନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଯେହେତୁ ସେ ତାର ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବଗିଚାରେ "ଧାର୍ମିକତାର ଗଛମାନଙ୍କ" ବୃଦ୍ଧିକୁ ସହାୟତା କରେ, ଓ ଉପଯୋଗିତାର କାର୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ହୁଏ ।

ଅର୍କ ଗଛ ଏକ ସଦାବାହାର ଗଛ । ଏହା ଅନେକ ଗଛ ପରି ଆପଣା ହରିତ ଝଡ଼ି ପକାଇ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପର୍ୟ୍ୟନ୍ତ ବହୁତ ଉତ୍ସାହରେ ବଢ଼ି ଉଠେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହାର ବର୍ଧିଷ୍ଣୁତା ସ୍ଥିର ଓ ନିଶ୍ଚିତ । ଏହା ସଦା ହରିତ ରହେ । ଅର୍କ ଗଛ ପରି ବଢ଼ିବା, ତେବେ ଦିବ୍ୟ ଜୀବନରେ ଏକ ସ୍ଥିର ପ୍ରଗତି ସୂଚନା କରେ ।

ଜିନ୍ତାଗୁ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ପବିତ୍ରତାର ଏକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତର ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ବଜାୟ ରଖିବାକୁ ଉଦ୍‌ବୋଧନ କରେ, ସେଗୁଳି ଆମ୍ଭଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରକାଶ କରା ସର୍ଵୋଚ୍ଚ । ପରମପିତାଙ୍କ ଗୌରବ ଏହା ଆବଶ୍ୟକ କରେ । ଏହା ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ପଦ । ଏହା ପରମପିତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ପ୍ରକାଶ, ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୃଷ୍ଟିଙ୍କ ପ୍ରତି । ଏହି ପ୍ରକାଶ ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି, ପରିପାଳନା ଏବଂ କୃପାର କାର୍ୟଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନୈତିକ ଛାପ ଆମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାଦ୍ୱାରା କରାଯାଉଥକେ । ଏହାରେ ଆମ୍ଭଙ୍କ ସୁଖ ସନ୍ତୋଷ ରହିଛି । ଅତଏବ, ପରମପିତାଙ୍କ ନିଜ ଗୌରବ ପ୍ରମୋଦନା କରିବାରେ, ପରମପିତା ସର୍ଵୋଚ୍ଚ ପରିମାଣର ଅନାତ୍ମତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦାରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ । କିଛି ତାଙ୍କ ସୁଖ ବଢ଼ାଇ ପାରିବ ନାହିଁ : କିଛି ତାଙ୍କ ସୁଖ କମିଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ଯଦି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓଜାଲ ହୋଇ ଯାଏ, ଏବଂ ପରମପିତା ଏକମାତ୍ର ବିଶ୍ୱବସ୍ତୁ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ତିନ୍କି ଏକା ନିଜରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୌରବାନ୍ ଏବଂ ସୁଖୀ ହୋଇ ରହନ୍ତି । ଅତଏବ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୌରବ ବଜାୟ ରଖିବାରେ କୌଣସି ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ସୃଷ୍ଟିକର୍ତାଙ୍କ ଗୌରବ ସୃଷ୍ଟିଜନଙ୍କ ଭଲ ପରି ଆବଶ୍ୟକ । ଅତଏବ, ପରମପିତାଙ୍କୁ ଗୌରବାନ କରିବା ଆମ୍ଭଙ୍କ ଜୀବନର ପ୍ରଧାନ ନୀତି ହୋଇଥିବା ଦରକାର ।

କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ବୃଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ପରମପିତାଙ୍କ ଗୌରବ କିପରି ପ୍ରମୋଦିତ ହୁଏ?

1. ଏହା ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଆମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ଛାପ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନୈତିକ ପ୍ରକୃତିର ଉତ୍କର୍ଷ, ଶୁଦ୍ଧତା, ଏବଂ ସୁନ୍ଦରତାର ଆତ୍ମିକ ଅନ୍ୱେଷଣ ଦେଇ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ।

2. ଏହା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ୍ଭେ ଏକ ପବିତ୍ର ଜୀବନ ବଜାୟ ରଖିବା; କାରଣ ଏଥି ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନୈତିକ ଛାପ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୁଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍୍ୟଙ୍କ ଗୌରବ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ ଦିସିଥକେ ।

3. ପରମପିତାଙ୍କ ଗୌରବ ତାଙ୍କ ମୁକ୍ତ କୃପାର ସମ୍ପଦାର ସାଙ୍ଗପାଙ୍ଗେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପରିଚିତ କରାଇବା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଖରେ ନେଇ ଯାଇବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମୋଦିତ ହୁଏ; କାରଣ ଏଥି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରମପିତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ସୌନ୍ଦର୍୍ୟ ଏବଂ ଗୌରବ ଦେଖିବାର ଆତ୍ମିକ ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରପ୍ତ କରେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛାପ ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମାରେ ସ୍ତମ୍ଭିତ ହୁଏ ।

ଆମ୍ଭର ଏଥାରେ ମଧ୍ୟରେ ପରମପିତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିବାକୁ ବହୁତ ଉତ୍ସାହ ଅଛି । ପରମପିତାଙ୍କ ବଚନ ଏସବ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେଉଁମାନେ ପରମପିତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ ସନ୍ତାନତାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତର ହାସଲ କରିବାକୁ ଆନ୍ଦୋଳନ କରନ୍ତି । ଭକ୍ତ ହୋସେୟ କହିଛନ୍ତି, "ତେବେ ଆମ୍ଭେ ଜାଣିବ ଯଦି ଆମ୍ଭେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଅନୁସରଣ କରୀୟ; ତାଙ୍କ ବହିର୍ଗତି ସକାଳ ପ୍ରକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଅଛି; ପୁଣି ସେ ଆମ୍ଭଙ୍କ ନିକଟକୁ ବର୍ଷା ପରି, ଭୂମି ଉପରେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚାତ୍ ବର୍ଷା ପରି ଆସିବେ ।" ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବହିର୍ଗତି ସକାଳ ପ୍ରକାଶ ପରି ନିୟମିତ ଓ ସ୍ଥିର ହୋଇଅଛି; ପୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ଦିଗନ୍ତରେ ତାର କିରଣ ବିସ୍ଫୋରିତ ହୋଇ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଓ ଉଜ୍ଜବଳତାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିନର ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଓ ଉଜ୍ଜବଳତା ସହିତ ଭୂମି ଉପରେ ଓଜସ୍ବୀ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ସେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଓ ଉଜ୍ଜବଳତା ହାସଲ କରିବେ । "ଯଦି ଆମ୍ଭେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଅନୁସରଣ କରୀୟ," ତାହାଲେ ଆମ୍ଭର ଆନନ୍ଦ ସନ୍ତାନତା ସନ୍ତାନତା ପରି ନିୟମିତ ହୋଇଅଛି, ପୁଣି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସ୍ୱାଦୁତା ଜ୍ଞାନ ଆମ୍ଭର ନିୟମିତ ହୋଇଅଛି ଯେତେ ରାତ ଓ ଦିନ ପରି ନିୟମିତ ହୋଇ ଆସେ; ପୁଣି ପରମପିତାଙ୍କ ସହିତ ଆମ୍ଭର ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ବୃଦ୍ଧି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ଦିଗନ୍ତରେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ହୋଇ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିର ହୋଇ ବର୍ଧିତ ହୁଏ । ସେଥିରେ ବାଦଳ ହୋଇ ପଡ଼ିବ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୀଘ୍ର ବିଚ୍ଛୁରି ଯାଇବ, ପୁଣି ଧାର୍ମିକତାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧୁର କିରଣ ଓ ଉଜ୍ଜବଳତା ସହିତ ଉଦୟ ହୁଏ ।

ଆସ୍ତୁ ଆମ୍ଭଙ୍କ ନିକଟକୁ ବର୍ଷା ଯେପରି, ଧାନ କିଅବା ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ଭୂମି ଉପରେ । ପଲେସ୍ତାଇନରେ, ବର୍ଷା ଏହି ଦେଶ ପରି ବର୍ଷା ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ହୁଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଭାରୀ ବର୍ଷା ବିଜ ସମୟରେ ଭୂମିକୁ ସିଞ୍ଚିବାର ଲାଗି ବର୍ଷିଛି, ବିଜକୁ ଉଗ୍ରାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ; ଏବଂ ଏହି ବର୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ଭରପୂର ଯେ ସ୍ଥିର ଗତିରେ ଉଦ୍‌ବେଗ ଚାଲିଛି, ଯାଏ ଫାସିଲି ନିକଟରେ, ଯେତେବେଳେ "ପଶ୍ଚାତ୍ ବର୍ଷା" ପଡ଼ି ଫସଲକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାର ଲାଗି ଆସେ—ଦାନାକୁ ଶକ୍ତି ଦେବାର ଲାଗି, ଯାହାକୁ ଯେବେ ପରିପକ୍୍ଷ ହୁଏ, ତାହା ଭରପୂର ଏବଂ ସୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ । ଯଦି ଏହି ପଶ୍ଚାତ୍ ବର୍ଷା ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ଦାନା କୁଞ୍ଚିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ହୁଏ, ଯାହାତେ ଶସ୍ୟ ଗୁଣରେ ଖରାପ ହୁଏ ଏବଂ ପରିମାଣରେ କମ୍ ହୁଏ । ତେବେ, ଉଦ୍‌ଦିଷ୍ଟ ପଠିତ ପାଠରେ "ପୂର୍ବ ବର୍ଷା" ଦିସିବାର ପରି ଲାଗେ, ଯେହି "ଉଚ୍ଚରେ ପ୍ରଶସ୍ତି" ଆତ୍ମା ଅନୁଭବ କରେ, ଯେବେ ଶବ୍ଦର "ଭଲ ବିଜ" ପ୍ରଥମେ ଉଗ୍ରାଇଛି; ଏବଂ, ଯଦି ଏହି ଭରପୂର ହୁଏ, ଏବଂ ଯୁବା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ "ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିବାର ଲାଗି ଅନୁସରଣ କରିବ", ତେବେ ସେ ତେବେ ଆଗକୁ ଯାଇ ସ୍ଥିର ଗତିରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବଢ଼ତି ହୁଏ, ଯାଏ ପଶ୍ଚାତ୍ ବର୍ଷା ଫଳନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାର ଲାଗି ଆସେ ।

ଆତ୍ମିକ ଜୀବନରେ ବହୁତ ପ୍ରଗତି କରିଥିବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନଙ୍କ ଅନୁଭବରେ, ଏହି "ପଶ୍ଚାତ୍ ବର୍ଷା" ସହିତ ବହୁତ ସମାନ କିଛି ରହିଛି । ସେମାନେ ଆପଣା ପରିବର୍ତ୍ତନ ପରେ ଏକ ସ୍ଥିର ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚଲେ, ସବସମୟ ଏଡ଼ାଇ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କିଛି ଋତୁ ଅଛି ଯେବେ ଜୀବନ ବଢ଼ତି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ । କିନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିବାର ଲାଗି ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚରେ ଏକ ନୂତନ ଅଭିଶିକ୍ଷେପ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆତ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନୂତନ ଭାବରେ ଢାଳିଛି, ଯେପରି "ପଶ୍ଚାତ୍ ବର୍ଷା", ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ଗୁଣର ବଢ଼ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାର ଲାଗି । ଏହି ପଶ୍ଚାତ୍ ବର୍ଷା ଆସିବା ପହଲେ ପୂର୍ବରେ ପ୍ରାଚ୍ଛନ୍ନ ହୁଏ, ପଶ୍ଚିମ ଏସିଆରେ ଉଦ୍‌ବେଗ ଜୀବନ ବଢ଼ତି ହୁଏ, ଯେ ଶସ୍ୟକୁ ନମ୍ର କରିଦିଏ, ଏବଂ, କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଶୁଷ୍କ ହୁଏ ଏବଂ ଶିକ୍ଷିତ ହୁଏ ।

ଏଥିରେ, ଅନେକ ସମୟ, ମୁଁ ଯେବି କହୁଛି, ଏହି ନୂତନ ଅଭିଜ୍ଞାନ ପୂର୍ବରୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ୍ ମହାନ ପରୀକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟଦେଇ ନେଇ ଆସା ଯାଇଥାକନ୍ତି, ଅନେକ ସମୟ ପ୍ରଲୋଭନାର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦୋଷାଦେଖର ଶକ୍ତିରେ ଅତିରିକ୍ତ ହୋଇଥାକେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଅଭିଜ୍ଞାନ କ୍ଷମା ଦାନ ପୂର୍ବରୁ ଆଗତ ହୋଇଥାକେ । କିନ୍ତୁ, ଯେବି ଆଲୋକ ପୁଣିରେ ତାଙ୍କ ମନ ଉପରେ ପତିତ ହୁଏ, ସେ "ଏକ ବଡ଼ି ସ୍ଥାନ" ରେ ବାହାର ହୋଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୁନ୍ଦରତା ତଥା ତାଙ୍କ କ୍ରପାର ଉଜ୍ଜଳତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟରେ ଦେଖନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚୟତାର ସମ୍ପଦ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଢାଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶାନ୍ତି କେହି ଶୁଷ୍କ ନଦୀ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ । ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ଏବଂ ସେହି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୌରବମୟ ରହସ୍ୟ, "ପରମେଶ୍ୱର ମାନବ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ" ଉପରେ ନୂତନ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦର୍ଶନ ପାଇଥାକନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥରେ ଉନ୍ନତ ହୁଏ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ନିଜରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିମ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ସମ୍ମୁଖରେ ନମ୍ର ହୁଏ । ସେ "କର୍ମର ଆତ୍ମା" ରେ ଆଦିପ୍ରରୂପ ବଦଳାଇ କର୍ମର ଆତ୍ମା ପାଇଥାକନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମନ "ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥିର ଶାନ୍ତି" ରେ ରହେ । ଏବଂ ଏହି "ପରସ୍ତ ବର୍ଷା" ତାଙ୍କ ଫଳକୁ ପକ୍୍ୱତା ଆଣିଦିଏ । ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ, ଆନନ୍ଦ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଧାର୍ମିକ ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ, କମ୍ ମାନବ ପ୍ରଲୋଭନା ସହିତ, ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ପଷ୍ଟ, ଏବଂ ସ୍ଥିର; ତାଙ୍କ ଧିରଜ ବଳିୟ ହୁଏ; ସେ ଅଧିକ ସହନଶୀଳ, ଅଧିକ କୋମଳ, ଅଧିକ ଦୃଢ଼, ଅଧିକ ନମ୍ର, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଏବଂ ବ୍ୟଵହାରରେ ଅଧିକ ସଙ୍ଗତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ । ସେ ଶାବଦିକ ଏବଂ ପ୍ରକୃତରେ "ଫଳ ଜନ୍ମାଉଥାକନ୍ତି ଧିରଜ ସହିତ;" ଏବଂ ତାଙ୍କ ଫଳ ରହେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରପାର ଉଜ୍ଜଳତା ପାଇଁ ଦେଖାଯାଏ । ଏବଂ, ଅନେକ ଲୋକ ସହିତ, ଏହି ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଅନୁଭବ ଅନେକ ସମୟ ପୁଣିରେ ପୁଣି ହୁଏ, ସାଧୁ ଜୀବନ ମଧ୍ୟଦେଇ ସଦା ତାଙ୍କଙ୍କୁ "ନିଜ ଋତୁରେ ଫଳ ଜନ୍ମାଉଥାକନ୍ତି ।"

ବିବଲର ସନ୍ତମାନଙ୍କ ଅନୁଭବରେ ଏପରି କିଛି "ଶେଷ ବର୍ଷା" ରହିଛି, ଯାହା ଇୟୋବର ପରୀକ୍ଷଣ ସମୟରେ, ତାହା ଦାଉଦ ଓ ପେତ୍ରର ପତନ ପରେ ଥିଲା । ସେପରି, ଆମ୍ରା ବୁନ୍ୟାନ୍, ଶ୍ରୀମତୀ ଏଡୱାର୍ଡସ୍ (ଜୋନାଥନ୍ ଏଡୱାର୍ଡସ୍ ପତ୍ନୀ), ଏଡୱାର୍ଡ ପେସନ୍, ଜେମ୍ସ ବ୍ରେନର୍ଡ, ଟେଲର, ଗ୍ରିଫିନ୍ ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ମୃତିଚାରରେ ଏହା ପାଇଛି । ଶ୍ରୀମତୀ ଏଡୱାର୍ଡସ୍ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି "ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚୟତାର ସମୃଦ୍ଧି" ଉପଭୋଗ କରିଛି । ସେ ଅନୁଭବ କରିଛି "ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ସୁଖ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ପର୍କରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ଅବିଚଛିନ୍ନ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମ-ସମର୍ପଣ" । ସେ ଏପରି ଅନୁଭବ କରିଛି "ଆତ୍ମାର ଏକ ମଧୁର ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଶାନ୍ତତା, ଏହାର କୌଣସି ବାଦଳ ବିନା ; ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ପରମପିତାମହଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅବିଚଛିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ; ପ୍ରପ୍ତ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରିବା, ଯେନେ ଈଶ୍ୱର ଏହାର ପୃଥିବୀରେ ଅଛି ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ; ବାରମ୍ବାର, ସାଧାରଣ, ସ୍ପଷ୍ଟ, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଉତ୍ତର ; ସମସ୍ତ ଅନ୍ଶ୍ରୁ ମୋଚିତ ; ଜୀବନର ସମସ୍ତ ପୂର୍ବ କଲେଶ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଯାଇଛି, ପାପ ବିଷୟରେ କେବଳ ଦୁଃଖ ବିନା ; ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୌରବ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କର୍ମ କରିବା, ଏକ ଅବିଚଛିନ୍ନ ଏବଂ ଅବିଚଛିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ, ଶାନ୍ତି, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ।" ସେ ସମୟରେ ସେ ଜୀବନର ସାଧାରଣ କର୍ତବ୍ୟଗୁଳିକୁ ମହତ୍ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ସମ୍ପାଦନ କରିଛି, ସେଗୁଳିକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବାର ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରି ; ଏବଂ, ଏହି ପ୍ରେରଣାରେ କରିବା ସମୟରେ, ସେ କହିଛି ଯେ ସେଗୁଳି ପ୍ରାର୍ଥନା ସ୍ୱୟଂ ପରଯାୟ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ । ସେ ଏପରି ଦେଖାଇଛି "ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାପ ଏଡ଼ାଇବାର ଏକ ଚରମ ଉତ୍ସାହ ; ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୈତିକ ବଦ୍ଧତା ପାଳନ କରିବା ; ସେ ସାମାଜିକ ଏବଂ ସାପେକ୍ଷିକ କର୍ତବ୍ୟ ପାଳନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଦାହରଣୀୟ ଥିଲା ; ଜୀବନ ଏବଂ ଆଲୋଚନାରେ ମହତ୍ ନିର୍ଲେପତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛି ; ମହତ୍ ଦୃପ୍ତତା, ଉପକାର, ଏବଂ ଆତ୍ମାର କୋମଳତା ; ଏବଂ ବିଶେଷ ଯତ୍ନଶୀଲତା ସହିତ ସେ ତାହାର ନିଜ ଚରିତ୍ରରେ ତାହାର ବିଫଳତା ଭାବରେ ବିବେଚନା କରିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏଡ଼ାଇଛି ।"

କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ଏହି ଉଚ୍ଚତାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଜୀବନରେ କିଭାବେ ପହନ୍ଚିଲେ? ଯଦିଓ ଏହା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଅନୁଗ୍ରହର ଦ୍ୱାରା—ତଥାପି ଏହା କୌଣସି ଚମତ୍କାର ଦ୍ୱାରା ହୋଇନାହିଁ । ଯଦି ହମ୍ ସମାନ ଉପାୟ ବ୍ୟବହାର କରିବ, ତବେ ଆମ୍ରା ସମାନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପହନ୍ଚିବ; ଏବଂ ଏହା ଆମ୍ର ପରମପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିର୍ଭରତା କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ବଣ୍ଟନରେ ତାଙ୍କ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନତା ପ୍ରତି କୌଣସି ହ୍ରାସ କରିବନାହିଁ; କାରଣ ସେ ଉପାୟ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିର୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି । ସ୍ତ୍ରୀ ଏଡୱାର୍ଡ଼ସ୍‌ଙ୍କ ସାଧନାରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କହିଛନ୍ତି, "ଏଡୱାର୍ଡ଼ସ୍‌ଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକ ଅସାଧାରଣ ପ୍ରକାରରେ ଅନୁଗ୍ରହରେ ବଢ଼ି ରହିଛିଲେ; ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଡଗରୀରେ ଉଚ୍ଚ ପରମପିତାଙ୍କ ପ୍ରେମ, ଜଗତ ପ୍ରତି ଅକାଶ, ଏବଂ ପାପ ଏବଂ ପ୍ରଲୋଭନ ଉପରେ ଅଧିକାର ହାସଲ କରିଛିଲେ, ଅନେକ ପରୀକ୍ଷଣ ଏବଂ ସଂଘର୍ଷ, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ-ସମୟ ଧରି ପାପ ସହିତ ସଂଘର୍ଷ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ଉତ୍ସାହିତ ଏବଂ ନିରନ୍ତର ପ୍ରପ୍ତି ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଲାଗି ରହିଛିଲେ । ଏହି ବଢ଼ତି କେବଳ ଧର୍ମ ଭାବନାର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ସହିତ ହୋଇନାହିଁ, ବହିର୍ଗତ ବ୍ୟଵହାରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହିତ; ବିଶେଷତଃ ଜଗତ ଉପରେ ବସି ରହିବାରେ, ଏବଂ କର୍ମ ଏବଂ ଆତ୍ମ-ତ୍ୟାଗର ପଥରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିରତା ଏବଂ ଶକ୍ତି ସହିତ, ପ୍ରଲୋଭନାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ସଂଘର୍ଷ ବଜାୟ ରଖିବାରେ, ଏବଂ ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏବଂ ଘଟଣାରେ, ଯେମାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ତୁରିସ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଆପାତକାଳେ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅଚଳ ରହିଛିଲେ ।

ଆମ୍ଭେ ଅନ୍ୟଦ୍ୱର ଜୀବନରେ ଏପରି ପରୀକ୍ଷଣ ଓ ସଂଘର୍ଷର ବର୍ଣ୍ଣନା ପାଇଥାମ୍। ଏତା ଆମ୍ଭେ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏତା ପରମପିତାଙ୍କ ବଚନରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଖ୍ରେଷ୍ଟିୟାନ ଜୀବନ ସହିତ ସାଙ୍ଗୋପାଙ୍ଗ ହୋଇଥାକେ। "ଅନେକ ତାପ ଓ ଉଦ୍‌ବେଗ ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭେ ସ୍ୱର୍ଗ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ।" ଏତା ସେ ପଥ, ଯଦି ଆମ୍ଭେ ସେଥିରେ କଦି ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା। ଆମ୍ଭେ ଧାର୍ମିକତାକୁ ଜୀବନର ମହତ୍ ବ୍ୟାପାର କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାର ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଆମ୍ଭେ ଆତ୍ମାର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଖ୍ରେଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି କରି ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜଡ଼ିତ ହୋଇବା ଉଚିତ୍; ପାଉଲଙ୍କ ଉଦାହରଣ ଅନୁସରେ କରି, "[ପଛରେ ଥିବା କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଭୁଲି] ଏବଂ ଆଗରେ ଥିବା କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଧରି ରଖି; ପରମପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଖ୍ରେଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କରେ ଉଚ୍ଚ ଆହ୍ୱାନର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତି ଧାଇଁ ଯାଉଛି;" ଏବଂ ତେବେ ଆମ୍ଭେ ଶେଷତର ଜୟୟୁକ୍ତ ହୋଇବା, "ତାହା ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଭଲବାସିଥିବା ଓ ଆମ୍ଭଙ୍କ ପାଇଁ ଆତ୍ମଦାନ କରିଥିବା ତାହା ଦ୍ୱାରା ।"