ପ୍ରକାଶିତ ବର୍ଣ୍ଣର ଭୂମିକା ଏବଂ ଫଳାଫଳ

ପ୍ରକାଶିତ ଭୂମିକା ଏବଂ ଫଳାଫଳ

ଡକ୍ଟର ନେଇଲ ନେଇଲସନ ଲିଖିତ

ଆମ ବିବାହର ୩୪ ବର୍ଷ ଧରି—ଏବଂ ତାର ଅଗ୍ରେ କିଛି ବର୍ଷ ଧରି— ମ୍ୟା ଆମ ପତ୍ନୀ କ୍ରିସ୍ତାନ ଦିବସ ପାଇଁ ଏକ କବିତା ଲିଖିଆସ୍।

ଜନ୍ତୁ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ପ୍ରତିଟି କବିତା ତାର ପ୍ରତି ମୋ ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ, ଆମ ବିବାହର ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକୁ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟ, ରୂପ, ଏବଂ ଭାବନା ସହିତ ଚିହ୍ନିତ କରେ । କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କିଛି ମଜାକିଆ । କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍ଗୁଡ଼ିରେ ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ବିଷୟ ରହିଛି: ଏ ସବ କବିତା ବହୁତ ଖରାପ ।

ଏବଂ ଏଇ ବର୍ଷର କବିତା ଏଥାରେ ଅଛି, ଯଦିଓ ମୋ ପତ୍ନୀ ମଙ୍ଗଳବାର ରାତରେ ଏହା ପ୍ରଥମ ଦେଖିବେ । ଆପଣମାନେ ଏହା ଦେଖିବାକୁ ପାଇବେ ନାହିଁ । ଏବଂ ଯେବେ ସେ ଏହା ଦେଖିବେ, ସେ ତାର ପ୍ରକୃତ କାବ୍ୟ ବୋଧକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବେ । ସେ ଜଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କବି—ଜଣେ ପ୍ରକୃତ କବି—ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କରିବେ ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରିବେ । ଏବଂ ଏକ ହାସ୍ୟରସ ସ୍ୱରରେ, ସେ ଏହାକୁ ଶାିକ୍ସପିୟରଙ୍କ ଧରଣର ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇ ବିଶ୍ଲେଷଣ କରିବେ ।

ଏବଂ ଏହା ଆମନଙ୍କୁ ଭଜନଗୁଚ୍ଛ ୧୯ କୁ ନେଇ ଆସେ, ଯାହା ସମ୍ପର୍କେ ସି. ଏସ. ଲୁଇସ୍ ଲିଖିଛନ୍ତି,

“ମୁଁ ଏହାକୁ ଭଜନଗୁଚ୍ଛରେ ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠ କବିତା ଏବଂ ସାହିତ୍ୟରେ ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ବୋଲି ମନେ କରେ ।”

ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ, ଏହା ମୋର ଲିଖିତ କବିତାରୁ ଭଲ ।

ଏଥାରେ ପ୍ରକୃତ ସାହିତ୍ୟିକ ଗୁଣ ବହୁତ ଅଛି, ବିଶେଷ କରି ହିବ୍ରୁ କବିତାର ବିଶିଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ: ରିଦ୍ୟମ୍, ଅର୍ଥର ସାମାନ୍ତର ଗଠନ, ଏବଂ ଉକ୍ତିପ୍ରୟୋଗ । ଲୁଇସ୍ ଯେବେ ଦିଶା ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ ପରମପିତାଙ୍କ ପ୍ରଭୂତାରେ ଅନ୍ୟ ଭାଷାରେ ଅନୁବାଦ ହେବା ସମୟରେ ରକ୍ଷା ପାଇ ରହିଛନ୍ତି—ଯେତେବେଳ ସାମ୍ୟ ପଦ୍ୟ ଅନୁବାଦ ହେବା ସମୟରେ ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ । ଏବଂ ଏଥିରେ, ଇଂରାଜୀରେ ସେମାନେ, ଆମ୍ରା ଏହି କବିତାର ଶୌନ୍ଦର୍ୟ ଏବଂ ଭାବନାକୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କରି ପାରିବା ସ୍ଥିତିରେ ।

ଯଦି ଆପଣମାନେ ଭଜନଗୁଚ୍ଛର ସାହିତ୍ୟିକ ଏବଂ କାବ୍ୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଆଗକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କରି ସି. ଏସ. ଲୁଇସ୍‌ଙ୍କ ଭଜନଗୁଚ୍ଛ ବିଷୟରେ ପ୍ରତିଫଳନ ଏବଂ ଲେଲାଣ୍ଡ ରାଇକେନଙ୍କ ଆନାନ୍ଦର ଶବ୍ଦ: ବିବଳର ଏକ ସାହିତ୍ୟିକ ପରିଚୟ ପୁସ୍ତକକୁ ସୁପାରିସ କରେ । ମୁଁ ଏକ ଜାଣିତା କଥା ଯୋଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ ବୋଲି ମନେ କରେ, ଡକ୍ଟର ରାଇକେନ୍ English Standard Version ବିବଳର ଅନୁବାଦ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମୟରେ ସାହିତ୍ୟ ପରାମର୍ଶଦାତା ରୂପେ କାର୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଆଜି ସକାଳରେ ଆପଣମାନେ ହସ୍ତରେ ରଖିଛନ୍ତି ।

କିନ୍ତୁ ଭଜନଶତ୍ର 19 କେବଳ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାବ୍ୟ କଳା ନୁହେଁ । ଏହା ଏକ ଭଜନ ଯାହା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ଧର୍ମଗ୍ରନ୍ଥରେ ଆତ୍ମ-ପ୍ରକାଶର ମହତ୍ତ୍ଵ ଏବଂ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବୁଝାଇଥାଏ — ଏବଂ ତାପରେ ଆମ୍ଭଙ୍କ ଉଚିତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କେଟା ଏହି ମହାନ ସତ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଇଥାଏ ।

ଏହି ଭଣ୍ଡାର, ତୁମ୍ଭେ ଏହାକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ବିନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିବାରେ ଦେଖିବାକୁ ପାଇବ — ଏବଂ ଆମ୍ଭେ ଆଜି ସକାଳରେ ଆମର ବୁଲେଟିନରେ ଏହା ବିନ୍ୟସ୍ତ କରିବା ପ୍ରକାରେ କୃତଜ୍ଞ — ବିଭାଗରେ ଆସେ ।

୧-୬ ପଦ ସାଧାରଣତଃ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସାଧାରଣ ପ୍ରକାଶ କୁ ବିଷୟ କରି ବନାଇଥାଏ ।

୭-୧୧ ପଦ ସାଧାରଣତଃ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶ କୁ ବିଷୟ କରି ବନାଇଥାଏ ।

୧୨-୧୪ ପଦ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରକାଶର ଫଳସ୍ୱରୂପ ପରମାତ୍ମା ଆମ୍ଭଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିଥାଏ, ତାହା ବିଷୟ କରି ବନାଇଥାଏ: ତାହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଦ୍ଧାରକାରୀ, ପଵିତ୍ର କରଣକାରୀ ।

ଏହାର ଏକ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ବିବୃତି ଏଥରେ ଦିଆଯାଇଛି, ସେତେ ଯେବି ତୁମ୍ଭେ ଶୁଣିବା, ତୁମ୍ଭେ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା:

ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସାଧାରଣ ପ୍ରକାଶର ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ସାଧାରଣତଃ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶର ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରରୋଚନା କରେ — ଏବଂ ଉଭୟ ଠିକ୍ ଭାବେ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ, ଶେଷତଃ, ସୁସବର୍ଣ୍ଣ ସୁସବର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଆମ ଜୀବନରେ ସୁସବର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପ୍ରରୋଚନା କରେ ।

ଏଥାରେ ଆମ୍ଭେ ଶିଖିବ କିପରି ପରମାତ୍ମା ଆପଣା ବିଶ୍ୱ ଏବଂ ଆପଣା ବାଣୀ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଶେଷତଃ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥାଏ ।

ପ୍ରଥମେ, ତେବେ, ୧-୬ ପଦରେ, ଭଜନକାର ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ନିର୍‍ବଚନ ଗବାହୀ ବିଷୟ କରି କଥା କହିଥାଏ, ଯାହା ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ସର୍ବଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି । ଏହାକୁ ସାଧାରଣତଃ ସାଧାରଣ ପ୍ରକାଶ କୁହାଯାଏ — କିଛ୍ୟ ସମୟ “ବିଶ୍ୱର ପୁସ୍ତକ” ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ । ଏବଂ ଭଜନକାରଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟ ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ, ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସର୍ବ ସୃଷ୍ଟି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତାଙ୍କୁ ଗବାହୀ ଦିଏ ।

ଫିଲାଡେଲଫିଆରେ ଦଶମ ପ୍ରେସ୍ବିଟେରିୟାନ ଚର୍ଚ୍ଚର ଦୀର୍ଘକାଳିନ ପସ୍ତର ଜେମ୍ସ ବୟସ୍ କହିଥାନ୍ତେ: ବିଶ୍ୱର ପୁସ୍ତକ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏବଂ ଶକ୍ତିର ଏକ ପ୍ରକାଶ ପ୍ରଦାନ କରେ, ଯାହା ଏତେ ମହାନ ଯେ ଏହା ପୃଥିବୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ତାର ଆସିସ୍ଟର୍ କରିବା, ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ କୃତଜ୍ଞ ହୋବା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କରିବା ।

ଏହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୌରବ କୌଣସି ନୈତିକ ଗୌରବ ନୁହେଁ । ତୁମ୍ଭେ ଦେଖିବା ଯେ, ଏହାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ ଇସ୍ରାଏଲରେ ଏଲ୍, ସର୍ଵଶକ୍ତିମାନ ପରମେଶ୍ୱର ଏକ ସାଧାରଣ ନାମ । ଏବଂ ଏହାର ଗୌରବ ନୈତିକ ଗୌରବ ନୁହେଁ - ତାଙ୍କ ଗୁଣ ଯଥା ନ୍ୟାୟ, ଦୟା, ପ୍ରେମ, ଭଲବାସା, କୃପା । ଏହା ତାଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଭାବନା ଏବଂ ସର୍ଵ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଶକ୍ତିରେ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ । ଅମ୍ଭେ ସକାଳେ ଏହା ବିଷୟରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଗାଇଥିବାଛି ।

ରୋମାନ ୧ ରେ, ପାଉଲ୍ କହିଛନ୍ତି ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ଗୌରବ କେବଳ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବନାର ପୂଜା ପ୍ରେରଣା କରେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ । ତାଙ୍କ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାର ସ୍ୱଭାବ ସଫଳ ଭାବରେ ଦେଖା ଦିଏ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବାରୁ ବୁଝା ଯାଇଥିବାରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବିନା ଅପରାଧ କରିଥିବାରେ । ଏହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କ ଗୌରବର ଭାବନା ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ପୂଜା ଏବଂ ଭକ୍ତି ପ୍ରେରଣା କରେ - ଏବଂ ସହି ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅନ୍ୟଥା କରିବାରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରେ ।

ଆଗ୍ରହଜନକ ଭାବରେ, ଶିକ୍ଷାରେ ଜଡ଼ିତ ଆମ୍ଭେଙ୍କ ପାଇଁ - ବିଶେଷ ଭାବରେ ଈସାଇ ଶିକ୍ଷା, ୧-୬ ପଦଗୁଡ଼ିକ ଆମ୍ଭେଙ୍କ ପାଠକ୍ରମରେ ଅନୁଶାସନ ଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରେରଣା ରହିଛି । ଆମ୍ଭେ ଏହାରେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିବା ଯେ ପ୍ରକୃତି ଅଧ୍ୟୟନ ଯୋଗ୍ୟ; ଯେ ଏହା ସୁନ୍ଦର, ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ । ଆମ୍ଭେ ଆମ ନିଜ ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସବଜିତ୍ୟ ଭାବରେ ଆଟକା ନଥି । ଆମ୍ଭେ ଧାରଣା, ନିୟମିତତା, କ୍ରମ ଦେଖି ପାରିବା; ଆମ୍ଭେ ଏହାମାନଙ୍କୁ ମାପ କରି ପାରିବା; ଆମ୍ଭେ କାର୍ୟକାରଣ ସମ୍ପର୍କ ଚିହ୍ନଟ କରି ପାରିବା; ଆମ୍ଭେ ଏହା ବିଷୟରେ ନିଷ୍କର୍ଷ ଆଙ୍କାନ କରି ପାରିବା ଯେ ଆମ୍ଭେ କରିଥିବା ପ୍ରୟାସ ଭଲ କି ଖରାପ ପରିଣାମ କରିବ ।

ପ୍ରକୃତି ନିରନ୍ତର କଥା କହେ - ଦିନ ଏବଂ ରାତି । ଏହା ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବରେ କଥା କହେ - ଏହା ଭୂମଣ୍ଡଳର ଅନ୍ତିମ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇ ପହନ୍ଚେ । ଏଥିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦହୀନ ଗବାହି ରହିଛି ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିଛି ।

ଅନ୍ତରେ, ଏହି ଭକ୍ତିଗାନ କେବଳ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ ନାହିଁ, ବରଂ "ପୃଥିବୀର ପୁସ୍ତକ" ର ସମସ୍ତ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ । ଆମ୍ରେ ଗଣିତ ଏବଂ ଭୌତିକ ବିଜ୍ଞାନ—ମାପ, ଗଣନା, ପ୍ୟାଟର୍ନ, କ୍ରମ ଦେଖିପାରେ । ଏବଂ ଆମ୍ରେ ଏହି ଭକ୍ତିଗାନର ରୂପ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଆସିଛି: ଏତା କବିତା, ଉଜ୍ଜଳ ଉଚ୍ଚ ସାହିତ୍ୟିକ କଳା, ରୂପକ, ତୁଲନା, ଗାନ ଆକାର, ଏବଂ ଲିତମ୍ ।

ପ୍ରକୃତି କଥା କହେ । ମୁଁ ଏହି ଧାରଣାଟିକୁ ପ୍ରେମ କରେ: ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ବରରୂପେ ଆପଣା କକ୍ଷରୁ ବାହାରି ଆସେ ।

ଏବଂ ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ବିବଲିରେ ଦେଖ, ତାହାର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଲିଖିତ ଅଛି, “ଗାୟକଙ୍କ ନିକଟ” — ଏହି ଭକ୍ତିଗାନ ଗାନ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରାଯାଇଛି ।

ଏଥିରେ ସଙ୍ଗୀତ କଳାର ଏକ ସ୍ଵୀକୃତି ଅଛି । ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ଏହି ପ୍ରଥମ ଛହ ପଦରେ ଆମ୍ରେ କେବଳ ବିଶାଳ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଉପାସନା କରିବାର ଆଦେଶ ନାହିଁ, ବରଂ ଏକ ସ୍ଵୀକୃତି—ଏକ ଉଜ୍ଜଳ ସ୍ଵୀକୃତି, ମନେ କରେ—ଆମ୍ରେ ସମସ୍ତ ଜାତି, ଆମ୍ରେ ସମସ୍ତ ଡାକ, ଯାହାର ପ୍ରାକୃତିକ ପଦାର୍ଥ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟ ପୃଥିବୀର । ଏବଂ ଏହିପରି ଉପହାର, ଏହିପରି ସୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତ କ୍ରମ, ଉପଯୋଗିତା, ଏବଂ ବିଚିତ୍ରତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରେ ପ୍ରେରିତ କରିବା ଉଚିତ ।

କାଲି ସକାଳରେ ତୁମ୍ଭେ ଯେତେବେଳେ କାମକୁ ଯାଏ—କିଅବା ଏହି ସକାଳରେ ଏହାରେ ବସିଛ—ଚାରିପାଶ୍ୱ ତାକ୍କା । ତୁମ୍ଭେ ଯେକ ଦେଖ ସମସ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ କରେ । ବ୍ୟାପାର କିଅବା ଚିକିତ୍ସା କିଅବା ଆଇନ କିଅବା ଉତ୍ପାଦନ କିଅବା କିଅବା ମନ୍ତ୍ରୀ କାର୍ୟ, ତୁମ୍ଭେ ଯେକ ବସ୍ତୁ ଏବଂ ଉପକରଣ ବ୍ୟବହାର କର, ଯେକ ନୀତି ତାହାର ଉଚିତ ବ୍ୟବହାର ନିର୍ଦେଶ କରେ, ଯେକ ଫଳ ଏବଂ ଫଳାଫଳ ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ଜାତିରେ ଦେଖ—ସମସ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ ପ୍ରକାଶ କରେ । ଏବଂ ପ୍ରଭୂ କହିଚି ଯାହା ପ୍ରକାର, ଆମ୍ରେ ତାହାକୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ଆମ ବିପର୍ୟୟରେ । ଏହା କ୍ରନ୍ଧ, ସୌନ୍ଦର୍୍ୟ, ଏବଂ ଏହା ରେ ସମସ୍ତ ବିଷୟର ଉଜ୍ଜଳ ଉତ୍ସବ ।

କିନ୍ତୁ ଗୀତରଚଯିତା ସେଥାରେ ଅଟକି ଯାଉନାହାନ୍ତି, କାରଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକାଶର ସେହି ଚିତ୍ରଟି ଏକ୍ଯାୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ । ପରମେଶ୍ୱର କେବଳ ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ନିର୍‍ବାଚ ପ୍ରମାଣରେ ନିଜକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅଧିକ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ରୂପେ ଏବଂ ଗଭୀର ରୂପେ—ତାଙ୍କ ବାଚନିକ ପ୍ରମାଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗବାହି, ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର—ରେ । ତେବେ ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ୭-୧୧ ଛାନ୍ଦରେ, ଗୀତରଚଯିତା ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଖିତ ଗବାହି ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଅକ୍ସର ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶ କୁହାଯାଏ, କିଛ୍ୱୁ ସମୟ “ଶବ୍ଦର ପୁସ୍ତକ” କୁହାଯାଏ ।

ଏଥରେ, ୬ ଛାନ୍ଦରୁ ୭ ଛାନ୍ଦରେ ସନ୍ଧାନ—ଆପଣ ବିରାମ କରିବାରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଛନ୍ତି—କେହି କେହି ଏତେ ଆଚମ୍ବାଜନକ ଭାବେ ଭାବିଛନ୍ତି ଯେ ଏଗୁଡ଼ିକ ମୂଳରୁ ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଗୀତ ହୋଇପାରେ, କିଛ୍ୱୁ କରି ଏକତା କରା ଯାଇଛନ୍ତି । ବସ୍ତୁତଃ, ମି ଭାବିଛି ଯେ ଏହା ପ୍ରମାଣ ଯେ ଗୀତରଚଯିତା ବୁଝିଛନ୍ତି ଯେ ଏହା ଦୁନିଆର ପୁସ୍ତକ ଏବଂ ଶବ୍ଦର ପୁସ୍ତକ—ଏହି ଦୁଇ ବିଷୟ—ଅନିବାର୍‍ଯାଭାବେ ଏବଂ ଗଭୀର ରୂପେ ଜଡ଼ିତ ।

ସ୍ତ୍ରେଜନ ଲୁଇସ୍ ଗୀତର କବିତା ରୂପେ ଏହି ସନ୍ଧାନଟିକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ଶୁଣନ୍ତୁ । ଏହା କମ୍ ବର୍ଣ୍ଣନା, କିନ୍ତୁ ଶୁଣିବାର ଯୋଗ୍ୟ । ଲୁଇସ୍ ଲିଖିଛନ୍ତି :

ପ୍ରଥମେ ସେ ଆକାଶ ବିଷୟ ଭାବିଛନ୍ତି, କିପରି ଦିନ ପେ ଦିନ ସେଥାରେ ଆମ୍ରା ଦେଖ୍ତାବାର ବିଶାଳତା ଆମ୍ରାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ବିଶାଳତା ଦେଖାଇ ଦିଏ । ତେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟ ଭାବିଛନ୍ତି—ସୂର୍ଯ୍ୟଉଦୟର ବିବାହ ଆନନ୍ଦ, ପୂର୍ବରୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗନ୍ତ ତାର ଦୈନିକ ଯାତ୍ରା, ଶେଷରେ, ତାର ଉତ୍ତାପ, ଆମ୍ର ଜଳବାୟୁର ଉତ୍ତାପ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମେଘହୀନ, ଅ—ନ୍ଧକାର, ତୃଷ୍ଣାତୁର କିରଣ ପର୍ବତମାଲାକୁ ଢେଙ୍ଗାଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କୋଣ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି । ଗୀତର ସାର ବାକ୍ୟ ଯାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ତାହା ହେଉଛି “ତାର ଉତ୍ତାପରୁ କେହି ଲୁକାୟିତ ନୁହେଁ” । ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ତାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପରିସ୍ଫୁଟ ଉତ୍ସାହରେ ଭେଦ କରେ । ତେ ହଠାତ୍, ୭ ଛାନ୍ଦରେ, ସେ ଅନ୍ୟ କିଛ୍ୱୁ ବିଷୟ ବାଟ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛ୍ୱୁ ବିଷୟ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜଳ, ଅନ୍ୱେଷଣାକାରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପରି । ଶାସ୍ତ୍ର ଅପରିଣିତ, ପରିସ୍ଫୁଟ ଏବଂ ଅନନ୍ତ—ଉଜ୍ଜଳ, ଗଭୀର, ଶୁଦ୍—ିକାରୀ, ଉଲ୍ଲାସିତ । ଯେପରି ସେ ମରୁଭୂମିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ତାପ, ଛାୟାରେ ଲୁକାୟିତ ହୋବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାରେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଶାସ୍ତ୍ର, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାର ଲୁକାୟିତ ସ୍ଥାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାରେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି ।

ଆଣ୍ଡ୍ ଅଫ୍ କୋର୍ସ, ଲେବିସ୍ ଏଥାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିବଲିକାଲ୍ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡରେ ଅଛନ୍ତି । ତୁମ୍ଭେ ସେ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ହେବ୍ରୁ ୪: ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଜୀବନ୍ତ ଏବଂ ସକ୍ରିୟ, କୌଣସି ଦ୍ୱି-ଧାର ଖଣ୍ଡାର ଅପେକ୍ଷା ତୀକ୍ଷ୍ଣ… ହୃଦୟର ଭାବନା ଏବଂ ପରିକଲ୍ପନାଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା । ଏବଂ କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି ତାର ଦୃଶ୍ୟରେ ଲୁକାଇଯାଉଥିବା ନାହିଁ । ଭୌତିକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରୁଥିବା ଆଲୋକ ଏବଂ ଜ୍ୱଲନ୍ତ ଉଷ୍ଣତା ସହିତ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଖିତ ଶବ୍ଦର ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ—ଅନନ୍ତ ଅଧିକ—ଭେଦକାରୀ, ଶ୍ୱେତବର୍ଣ୍ଣ, ବିଚାର କରୁଥିବା ଏବଂ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା ଜ୍ୱଲନ୍ତ ଆଲୋକକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ସୂଚିତ କରେ ।

ଏଟା ଆଗ୍ରହାବର୍ଗୀୟ: ମୁଁ ଆଗରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲି ଯେ ୧–୬ ପଦରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ ହେଲା ଏଲ୍, ସବୁଠାରୁ ସାଧାରଣ ନାମ, ଅର୍ଥାତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା । କିନ୍ତୁ ୭ ପଦରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ ବଦଳାଇ ଯାହ୍ୱେ—ପ୍ରତିଜ୍ଞା-କରୁଥିବା, ପ୍ରତିଜ୍ଞା-ପାଳନ କରୁଥିବା, ଅବ୍ରହାମ୍, ଇସ୍ରାଏଲ୍ ଏବଂ ଯାକୋବ୍ ଏବଂ ଦାଉଦଙ୍କ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱର । ଏବଂ ଏହି ପ୍ରଭୁ, ଯହୋୱା ପରମେଶ୍ୱର, ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ କଥା କହିଛନ୍ତି । ସେ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଲିଖିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଯାହା ଆମ ପାଇଁ ଧର୍ମପୃସ୍ତକରେ ଲିଖିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯାହା ସକଳ ପ୍ରଜାତି ଏବଂ ସକଳ ଲୋକ ଏବଂ ସକଳ ଭାଷା ସମୂହଙ୍କ ପାଇଁ ସକଳ କାଳ ଏବଂ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ଶବ୍ଦଯୁକ୍ତ ପ୍ରମାଣଟି ଧରି ରଖିବାର ଅଛି ।

ତୁମ୍ଭେ ଜାଣ ହୋଇପାର ଯେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ି ଲିଖିଥିବା ପ୍ରଥମ ସମୟ—ଅତି କମ୍ ମୁଁ ତାପାଇଁ ଜାଣିବା ଅନୁସାରେ—ଦେଉଟେରୋନୋମ୍ ୩୧ରେ ଥିବା, ଯେତେ ମୋଶି ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅଗ୍ରେ ମୋଶି ଜୋଶୁଆଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ହାତିରେ ଦେଇଛନ୍ତି । ଏବଂ ଡିୟୂଟେରୋନୋମ୍ ୩୧:୯ରେ ଆମ୍ରା ଏ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ିବା: ତେବେ ମୋଶି ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରଟି ଲିଖିଲା । ସେ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ି ସହଜରେ ଗଲା ହୋଇଯାଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବଡ଼ୋ ପରିବର୍ତ୍ତନ-କାରୀ ଶବ୍ଦ । ଯେ ଲୋକମାନେ କେବଳ ଶ୍ରାବଣ କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ି ଏଥା ପରେ ଜନ୍ମାନୁଜନ୍ମ ପାଇଁ ଶ୍ରାବଣ କରିବାର ଅଛନ୍ତି—ଆମ୍ରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।

ପ୍ରାଚ୍ୟତ ଏହି ବଚନ—ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତିସମୂହ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ତାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ । ପ୍ରଥମେ, ସବଦା: ନିୟମ, ବିଧି, ଆଦେଶ, ଆଜ୍ଞା, ଭୟ, ବିଧାନ । ଇହାର ସମସ୍ତ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଆମ୍ଭଗ୍ଲା ସନ୍ତାର ସାଥ୍ୟରେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବଚନର ଏକ ବ୍ୟାପକ ବୁଝାବୁଝି ଗଠନ କରେ । ଯେତେ ପ୍ରାକୃତିକ ପୁସ୍ତକ ଜ୍ଞାନ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ କୃତଜ୍ଞତା ଦରକାର କରେ, ତେବେ ବଚନର ପୁସ୍ତକ—ନିୟମ, ଆଜ୍ଞା, ଭୟ—ଏକ ନୈତିକ ଓ ଆତ୍ମିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦରକାର କରେ । ଆମ୍ଭେ ତାଙ୍କଙ୍କୁ ଭୟ କରିବା ଦରକ—ାର । ଆମ୍ଭେ ତାଙ୍କଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦରକାର । ଆମ୍ଭେ ତାଙ୍କଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ଦରକାର ।

ବର୍ଣ୍ଣନାକାରୀ ବଚନସମୂହଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ: ଉତ୍ତମ, ନିଶ୍ଚିତ, ସହି, ପରିସ୍ଚିତ, ସତ୍ୟ । ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମତା । ଅତ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟତା । ଏଥିରେ ଭୁଲ କିମ୍ବା ତ୍ରୁଟିର ଗୋଟି ପରିମାଣ ନାହିଁ ।

ତା’ପରେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବଚନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଫଳସ୍ୱରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନାକାରୀ କ୍ରିୟାପଦସମୂହଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ: ଏତି ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ କରେ । ଏତି ସରଳଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀ କରେ । ଏତି ହୃଦୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚକ୍ଷୁଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ ଦାନ କରେ । ଏତି ଚିରକାଲ ଧରି ରହେ । ଏତି ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ସଚେତ କରେ ଓ ମହା ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରେ ।

ପ୍ରାକୃତିକ ପୁସ୍ତକ—ଏହାର ସାରଳ୍ୟ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଉପଯୋଗିତା ସହିତ—ଏହି ପ୍ରକାର ସନ୍ତୋଷ ଓ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶିର୍ବାଦ ପ୍ରଦାନ କରିପାରିବ ନାହିଁ ।

ଭକ୍ତ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଆମ୍ଭଙ୍କ ଜ୍ଞାନ, କର୍ମ, ଆମାର କର୍ତବ୍ୟ, ଆମାର ଆନନ୍ଦ—ସବ କିଛି ତାଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବଚନର ସନ୍ତର୍ପର୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ଉଦ୍‌ବୋଧ କରୁଚନ୍ତି । ଯଦ୍ୟପି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଅପେକ୍ଷା ଏତି ଅଧିକ ଇଛ୍ଛନୀୟ, ମଧୁରତମ ମଧୁ ଅପେକ୍ଷା ଏତି ମଧୁର ।

ଆମାର ବିଷୟକର୍ମ ଯଦ୍ୟପି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଯଦ୍ୟପି ସ୍ୱିଚ୍ଛାନୁସାରେ ଓ ଉତ୍ପାଦନଶୀଳ ହୋଇପାରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସନ୍ତୋଷଜନକ ଓ ରେଡେମ୍ପଟିଭ ଓ ଅନ୍ତତଃ ସନ୍ତୋଷଜନକ ନୁହଁ ଯେତେ ସନ୍ତାର ବଚନ ପ୍ରକାଶନା ନାହିଁ । ପ୍ରମାଣରେ ସମସ୍ତ ପରାମର୍ଶ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଜାଣାଇଛି ଯେ ଆମ୍ଭେ ଆମ ଚାରିପାଶ୍ୱରେ ଥିବା ବିଶ୍ୱଙ୍କୁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଲିଖିତ ବଚନ ବିନା ବୁଝିପାରିବ ନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ଏତି ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ସର୍ବକିଛି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ସର୍ବକିଛି ନିଜକୁ ରେଡେମ୍ପଟିଭ କରିବା ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ଉଦ୍‌ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରେ ।

ଏବଂ ମୁଁ କେବଳ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଦେଉ: ଏହା ଶାସ୍ତ୍ରର ସତ୍ୟଗୁଳିକୁ ଏକ ଅଂଶ ଅଟେ ଯାହା ମୋତ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ଭରି ଦେଇଛି କାରଣ ମୁଁ ଆଗାମୀ ସମୟରେ କି ହୁଏ ବୋଲି ଭାବିପାରି । କାରଣ ସେହି ସ୍ଥାନଗୁଲିରେ ଯେଥି ସୁସମାଚାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେଥି ଚର୍ଚ୍ଚ ବଢ୍ଡ଼ି ରହିଛି, ଯେଥି ଜନସଂଖ୍ୟା ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ବିକାଶ ବିସ୍ଫୋରଣ ଘଟିରହିଛି — ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ଓ ଭାରତ ଭଳି ସ୍ଥାନଗୁଲିରେ, ଓ ଛିଟି କାମ୍ବୋଡ଼ିଆ ଓ ଲାଓସ୍ — ସେଥିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଶିକ୍ଷାରେ ଏକ ବର୍ଧିଷ୍ଣୁ ଆନ୍ଦୋଳନ ରହିଛି । ସେଥିର ଚର୍ଚ୍ଚ ନେତାମାନେ ଲୋକମାନେ କିଭାବେ ସବ୍ କିଛି ବିଷୟ ବିଷୟରେ ଭାବିବାର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସୁସମାଚାରର ସତ୍ୟ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ବାଟାରଣା ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ।

ଆସଲରେ, ସେମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଏହି ଦେଶର ଇତିହାସକୁ ଭଲ୍ ପାଆନ୍ତି, ଯେଥି ଶତାବ୍ଦୀ ପୂର୍ବରୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ବାଟାରଣା ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା । ଓ ମୁଁ ଭାବିପାରିବ ଯେ ସେ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଶିକ୍ଷଣ ଆମ ସଭ୍ୟତାର ଅନେକ ଆଶ୍ରୟ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି । ମୁଁ ଭାବିପାରିବ ଯେ ହମ୍ ଏହି ଦେଶରେ ସେ ଇତିହାସକୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ବା ଭୁଲିଜିବା ବା ତାହାକୁ ସାମାନ୍ୟ ଭାବରେ ନେଇଚାଲିବା ଡାଞ୍ଜରରେ ରହିଛି । ଇଣ୍ଡୋନେସିଆରେ ତାହା କସ୍ ନାହିଁ, ଯେଥି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିବଲିକାଲ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକ ଆଶା ରହିଛି, ଜନସଂଖ୍ୟା ବିକାଶ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ବିକାଶ ସହିତ ଜୋଡ଼ି ହୋଇଛି । ମୁଁ ଛିଟି ଏ ବିଷୟରେ ଅଧିକ କଥା କହିବ ।

କିନ୍ତୁ ଏହାର ମୂଳ କଥା ଏହି ଯେ: ଯଦି ଜଗତର ପୁସ୍ତକ ଠିକ୍ ଭାବରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପାସନା ପ୍ରେରଣା କରେ କାରଣ ସେ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ଶାସ୍ତ୍ରର ପୁସ୍ତକ ଆମ୍ଭରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ନମ୍ରତା ଓ ଉପାସନା ଓ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ ଓ ପଵିତ୍ରତା ଓ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରେରଣା କରାଇବା କ୍ରମରେ । ଏଲ ହେଉଛନ୍ତି ଯହୋବା ।

ଓ ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସବ୍ ରୂପ ଓ ପ୍ରକାଶରେ ଉପଭୋଗ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଲଭ କର, ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରକୃତି ଓ ତୁମ୍ଭ ବଗିଚାରେ କାମ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଲଭ କର, ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ଘର ଓ କାମ ଓ ପରିବାର ଓ ତୁମ୍ଭ ଜିନିସପତ୍ର ଭଲ୍ ପାର, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆସଲେ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ କଥା ହୁଏ ଶୁଣିବାର ଅଭିସର ଓ ପ୍ରସଙ୍ଗ ସ୍ଥଳିରେ ଦେଇ ଚଲ ।

ପରମେଶ୍ୱର କଥା କହିଛନ୍ତି । ପରମେଶ୍ୱର କଥା କହିଚାଲନ୍ତି । ମୁଁ କେବଳ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁ: କିପରି ଆମ୍ଭେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକ ହୋଇ, ସାକ୍ଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିର ନିର୍‍ବାଚିତ ପ୍ରମାଣରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅ, ଯଦିଓ ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ, ଯେତେବେଳେ ଆମ୍ଭେ ଏହି ଶବ୍ଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଛି, ଯାହା ଯାକୋବ ୧ ଅନୁସାରେ ଆମ୍ଭଙ୍କ ପ୍ରାଣକୁ ଉଧ୍ଧାର କରି ପାରେ ।

କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭେ ଏକ ଭାବିନା ପସ୍ତକରେ ଗତି ଅଛି । ପରମେଶ୍ୱର ଆପଣାର ସାରା ପ୍ରକାଶନ—ସାଧାରଣ ଏବଂ ବିଶେଷ—ଆମ୍ଭଙ୍କୁ କେହି ସ୍ଥାନରେ ନେଇ ଜାଉଚାଲନ୍ତି । ତେବେ ଆମ୍ଭେ ୧୨-୧୪ ଶାବଦରେ ପଛନକୁ ଫେରି, ଯେଥିରେ ଭକ୍ତ ଏହାର ଚରମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଚାଲନ୍ତି । କିଉଁ ଜଗତର ପୁସ୍ତକ ଶେଷରେ ? କିଉଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନର ପୁସ୍ତକ ?

କାରଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଣୟରେ, ସାଧାରଣ ପ୍ରକାଶନ ଆପଣାରେ ଏକ ଅନ୍ତ ନୁହେଁ । ଏହା ଏକ ଉଜ୍ଜଳଳ ଜିନିସ - ଭଲ ଏବଂ ପ୍ରଯୋଜନୀୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ, ଯେହୁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ ଏହାକୁ ଅନ୍ନେ କରିବାରେ ବର୍ଣଣା କରିବାରେ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତା ଭାବରେ ପୂଜା କରିବାରେ । କିନ୍ତୁ କେବଳ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଉପହାର ଉଜ୍ଜଳ କରିବା ଏବଂ ଆମ୍ଭଙ୍କ ବାହାର କର୍ମ ଯଥାର୍ଥ ନୁହେଁ ।

ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଣୟରେ, ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶନ ଆପଣାରେ ଏକ ଅନ୍ତ ନୁହେଁ । ବିବଲ୍-ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେରିତ, ପ୍ରଶ୍ୱାସିତ ଶବ୍ଦ-ପ୍ରଯୋଜନୀୟ ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟତା ପାଇଁ, ଶେଷରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ପରିତାପ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ପଵିତ୍ରତା ଏବଂ ନିର୍ଭରତା ପାଇଁ ନେଇ ଜାଉଚାଲନ୍ତି ।

ଆମ୍ଭେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିବଲ ବିଦ୍ୱାନ ହୁଅ ପାରି । ଆମ୍ଭେ ଏହା ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଜାନି, ଏବଂ ଏହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ରେ ଉପଭୋଗ କରି ପାରି— ଏବଂ ତଥା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୟକୁ ଆମ୍ଭ ପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ହିତ କରି ପାରି । ଆମ୍ଭେ ଯୋହନ ୫:୩୯ ରେ ସେମାନଙ୍କ ପରି ହୁଅ ପାରି, ଯଦିନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯେସୁ କହିଚାଲନ୍ତି, “ତୁମ୍ଭେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କର କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ଭାବ କର ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ୍ଭେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପାଇ ଅଛି; ଏବଂ ଏସମାନେ ମୋ ବିଷୟରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଅଚାଲନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭେ ଜୀବନ ପାଇବାର ଲାଗି ମୋ ପାସକୁ ଆସିବାକୁ ରାଜି ନୁହୁଁ ।

ତେବେ ଆମ୍ଭେ ୧୨-୧୪ ଶାବଦରେ ଆସି:

"କେହି ତାହାର ଭୁଲରେ ଜାଣିପାରିବ ? ମୋତେ ଲୁକାଇ ରହିଥିବା ଦୋଷରେ ମୋକୁ ମୁକ୍ତ କର । ଆପଣା ଦାସଙ୍କୁ ଜାହେରା ପାପରେ ରଖିବାକୁ ମନା କର, ସେମାନେ ମୋ ଉପରେ ଅଧିକାର କରନାହିଁ । ତେବେ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ମହା ପରାଧିରେ ମୁକ୍ତ ହୁଅପାରିବି ।"

ଇଥାରେ ଆମ୍ରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଦେଖିପାରୁଛୁ । ମୋର ଭଲ ବନ୍ଧୁ ଡନ୍ କରସନ୍ ଏହାକୁ ଏହି ପ୍ରକାରରେ ରଖିଛନ୍ତି: ଏହା ଆସନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଯାହା ସାଧାରଣ ପ୍ରକାଶନ ଏବଂ ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶନରେ ରହିଛି । କରସନ୍ ଲେଖଛନ୍ତି ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ରା ସମ୍ମୁଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତିର ଭୟଙ୍ଗର ବହୁତ ବେଶ୍ୱ ଇଚ୍ଛା କରେନ୍ତି, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ କଥାହୁଅଛନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆନନ୍ଦର ବହୁତ ବେଶ୍ୱ । ଉଚିତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଗରେ ଅନୁତାପ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଉତ୍ସାହିତ ପ୍ରପ୍ତି ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଆତ୍ମାରେ ଆମ୍ରାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମ୍ରାଙ୍କ କଥା ଏବଂ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗ୍ରହଣୀୟ ହୋଇ ଉଠେ ।

ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୋଷଙ୍କର ଅନୁତାପ—ସେଗୂଣ ଏତେ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରୋତ୍ତିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଯେ ଆମ୍ରା ସେ ଦୋଷ ସମ୍ପର୍କରେ ଜାଣି ନପାରୁ ।

ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ କୃତ ପାପଙ୍କର ଅନୁତାପ—ସେଗୂଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କେହେଁ କରାଯାଏ ।

କେବଳ ଅନୁତାପ ନୁହେଁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାର ପ୍ରପ୍ତି—ମୋତ୍ର ଦାସକୁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ କୃତ ପାପଙ୍କରେ ରଖିବାକୁ ; ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ଉପରେ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଦିଆ ନହା ।

କିନ୍ତୁ ଏତା ଅନୁତାପର ପ୍ରପ୍ତି ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରପ୍ତି ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ—ଆମ୍ରା ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ ଏହା ପୃଥକ ରୂପରେ ରକ୍ଷାର ପ୍ରପ୍ତି, କାରଣ ଦାଉଦ ପ୍ରାର୍ଥନା କରଛନ୍ତି: ମୋତ୍ରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରିଦିଅ... ତେବେ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ମହା ପାପରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇ ଉଠିବି ।

ଦାଉଦଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କରି ଉଠାଇବାକୁ କଣ ସକ୍ଷମ ? ଆମ୍ରାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କରି ଉଠାଇବାକୁ କଣ ସକ୍ଷମ ? ଆମ୍ରାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା—ଆମ୍ରା ପ୍ରକୃତ ରୂପରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ନୁହେଁ । ଦାଉଦ ଏହା ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ । ସ୍ୱର୍ଗର ଭାଷା ୩୨ ପଢ଼ । ସ୍ୱର୍ଗର ଭାଷା ୫୧ ପଢ଼ । ସେ ନିଜର ଗ୍ରହଣୟୋଗ୍ୟତାର ଆଧାର ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ଦାବି କରେନ୍ତି ନାହିଁ । ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଘୋଷଣା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରେଚନ୍ତି ।

ମୋତ୍ରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରିଦିଅ, ସେ କ୍ରିତଦାସ କରେ—ଏବଂ ତେବେ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇ ଉଠିବି ।

ଏହା କଣ ? ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ ଏହାରେ, ଯେସୁ ଖ୍ରିସ୍ତ ଭୂମିରେ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତାବ୍ଦୀ ପୂର୍ବରୁ ଲୁକାଇ ରହିଛି, ବିବଲି ଯାହାକୁ ସୁସମାଚାର କହେ—ପରମେଶ୍ୱର କିପରି ଦୟାଳୁ ଏବଂ କୃପାଳୁ ଭାବରେ କ୍ଷମା କରେ ଏବଂ ରେଡ଼ କରେ ।

ଜଗତର ପୁସ୍ତକ ଅନୁସାରେ, ଆମ୍ରା ଜାଣିପାରୁଛୁ ଯେ ସେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତା ।

ବିବରଣ ପୁସ୍ତକ ଦ୍ୱାରା, ଆମ୍ରା ବୁଝି ପାଇ ଅଛି ଯେ ସେ ପବିତ୍ର ଓ ଧାର୍ମିକ — ଏବଂ ଭୟାନକ ତୁଲନା ଦ୍ୱାରା, ଆମ୍ରା, ଦାଉଦ ପରି, ଆମ୍ରାର ହୃଦୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅବଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବଗାଟ୍ ଅଛି । ଆମ୍ରା ନିରପେ ଓ ନିରାଶାଜନକ, ଆମ୍ରାର ନିଜକୁ ଆମ୍ରାର ଧ୍ୱଂସଯୋଗ୍ୟ ପରସ୍ତିତିରେ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଅସମର୍ଥ ।

ଏଥିରେ ଦାଉଦ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୟାରେ ନିଜକୁ ନିଖେଳି ଦିଅଛି — ପରମେଶ୍ୱର ଯିନି ଆପଣା ଦୟାରେ ଦାଉଦ କିଅବା ଆମ୍ରାକୁ ଆମ୍ରାର ପାପ ଅନୁସାରେ ବ୍ୟଵହାର କରିବା ଚୟନ କରିନଥି, କିନ୍ତୁ କ୍ଷମା କରି, ଦାଉଦ ଓ ଆମ୍ରାକୁ ନିର୍ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରି । ନିର୍ଦୋଷ ହୋଇ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱର ଚୟନ କରି ଆପଣା ପୁତ୍ର ଯୀଶୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି କରି — ଯାହାଙ୍କୁ ଦାଉଦ କେବଳ ଛାୟାରେ ଦେଖି ପାଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆମ୍ରା ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ଦେଖି ପାରୁଥିରେ — ଯାହାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଆମ୍ରା ସହିତ ଭାଗ କରି ଉତ୍ସାହ କରି ଆମ୍ରା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୋଜନ ଉପରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ କରି ।

ଯୀଶୁ, ଏକମାତ୍ର ଧାର୍ମିକ ଜନ, କେବଳ ଏକ ଜନ ଯିନି ପ୍ରକୃତରୂପେ ନିର୍ଦୋଷ ଓ ଦୋଷମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଆମ୍ରାର ପ୍ରତିସ୍ଥାପୀ ଭାବେ ଆମ୍ରାର ସ୍ଥାନରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଲେ — ନିର୍ଦୋଷୀ ଜନ ଦୋଷୀ ଜନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଦୋଷମୁକ୍ତ ଜନ ଦୋଷୀ ଜନଙ୍କ ପ୍ରତି — ଆମ୍ରାର ପରମେଶ୍ୱର ବିରୁଧ୍ଧ ବଗାବାଟ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟ ପରିଶୋଧ କରି । ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଏହା ପରିଶୋଧ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ । ଯୀଶୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଗୁଣରେ, ସେ ଆମ୍ରାକୁ ଆପଣା ସମ୍ମୁଖରେ ନିର୍ଦୋଷ ଓ ଦୋଷମୁକ୍ତ ଘୋଷଣା କରି ।

ତୁମ୍ହେ ଜାଣିବା କି ? ଭକ୍ତିର ଗ୍ଲୋରୀ କିଏ ଆର୍ଟ 19 ଘୋଷଣା କରେ ?

କିନ୍ତୁ ଏଥି ସମାପ୍ତି ନୁହଁ । ଭକ୍ତିର ସେଇ ସୁନ୍ଦର, ପରିଚିତ ଶାବଦିକ୍:

"ମେର ମୁଖର ବଚନ ଓ ମେର ହୃଦୟର ଧ୍ୟାନ ତୁମ୍ହାର ଦର୍ଶନରେ ଗ୍ରହଣୟୋଗ୍ୟ ହେବ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମେର ଶିଳା ଓ ମେର ରକ୍ଷକ ।"

ଦାଉଦ ଜାଣିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୟାପୂର୍ବକ ଘୋଷଣା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷମା କରିବା କରିଥିବା । ଏଥିରେ ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ ଯେ ତାର ମୁଖ ଓ ତାର ହୃଦୟ — ସେ ଯାହା କୁହେ ଓ ସେ ଯାହା ଭାବି ଅନୁଭବ କରେ — ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣୟୋଗ୍ୟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବ । ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ, ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ ଯେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ନ୍ୟାୟ କରେ ସେ ଏବଂ ପଵିତ୍ର କରେ । ଏହା 1 ଯୋହନ 1:9 : ଯଦି ଆମ୍ରା ଆମ୍ରାର ପାପ ସ୍ୱୀକାର କରି, ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ରାର ପାପ କ୍ଷମା କରିବାରେ ବିଶ୍ୱସନୀୟ ଓ ଧାର୍ମିକ, ଏବଂ ଆମ୍ରାର ଅନ୍ୟାୟିତାରେ ଆମ୍ରାକୁ ପବିତ୍ର କରି ।

ଏହି ପ୍ରକାର ଉଦ୍ଧାରକାରୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମ୍ଭେ କେତି ଅନ୍ୟ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ପ୍ରଦାନ କରିପାରିବା, ଯିନି ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ନିରାଶାଜନକ ଓ ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ପରିତ୍ରାଣ କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସୁସମାଚାରରେ, ତାଙ୍କ କ୍ରପାରେ—ଆମ୍ଭଙ୍କ ଜୀବନ ସୁସମାଚାରରେ, ତାଙ୍କ କ୍ରପାରେ—ଜୀବନ ଜାରି ରଖିବା, ଆତ୍ମନିର୍ଭରତା ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆନୁଗତ୍ୟର ପ୍ରତି?

ଏଥିରେ ଆମ୍ଭେ ଏହି ଝାତିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗତିବିଧି ଦେଖିପାରିବା:

ଯଦି ଆମ୍ଭେ ସାଧାରଣ ପ୍ରକାଶରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍‍ବଚନ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ତେବେ ଆମ୍ଭେ କେତି ଜାଦା ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦଯୁକ୍ତ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନା ଉଚିତ? ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଗତର ସଙ୍ଗ ଜଡ଼ିତ ହେବା ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଏନ୍ତା, ଯେଥିରେ ଆମ୍ଭେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣିପାରିବା ।

କିନ୍ତୁ ତେବେ, ଯଦି ଆମ୍ଭେ ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦଯୁକ୍ତ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ତେବେ ଆମ୍ଭେ କେତି ଜାଦା—ଏହି ସକାଳ ମଧ୍ୟରେ—ତାଙ୍କ ଦୋଷାନ୍ୱିତ, କ୍ଷମା, ନ୍ୟାୟପୂର୍ବକ ଓ ପଵିତ୍ର କରିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜନାଗଣଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ? ଦାଉଦ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଯିନପରି ନମ୍ର ଓ ଭଞ୍ଜନ୍ୟ ହୋଇ ଚଳିବ, ଆମ୍ଭେ ସେପରି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦୌଡ଼ି ଯାଏନ୍ତା, ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ଆମ୍ଭଙ୍କରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାନ୍ତ, କେବଳ ଏକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ସାତତ ଭଲ ସମାଚାର ଘୋଷଣାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଯେଥିରେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ଭଙ୍କ ନିର୍ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ଯେସୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁକୁ ତାଙ୍କ ଘୋଷଣାର ଭିତ୍ତି ଭାବେ ଦାବି କରି, ଓ ସୁସମାଚାର ପ୍ରଭାବିତ ପଵିତ୍ରତା ଓ ଆତ୍ମନିର୍ଭରତା ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆନୁଗତ୍ୟ ପ୍ରତି ସମର୍ପିତ ହୁଅ ।

ତେବେ, ଭାଇ ଓ ଭଗନୀମାନେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଗତରେ ଓ ସେ ତାମରେ ଦିଆଯାଉଥିବା କାର୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ । ଏଥି ଅପେକ୍ଷା ଜାଦା ଭଲ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଓ ସେ ତଥାରେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଓ ତାଙ୍କ ରେଡ଼ିଅମିଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ ଯାହା ଜଣାଇଛନ୍ତି, ତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ । କିନ୍ତୁ ସବସେ ଭଲ, ଝାତି 19 ଭଳି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବହି ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶବ୍ଦର ବହି ଉଭୟକୁ ସୁସମାଚାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—ଭଲ ସମାଚାର ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ପାପୀମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିଛନ୍ତି, ଯେସୁ କ୍ରୁସରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଓ ଏହି ସୁସମାଚାର ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗ୍ରହଣୟୋଗ୍ୟ ଭାବେ କଥା କହି, ଚିନ୍ତା କରି, ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବା—

ଏହି ପଥ—ଏହି ଜଗତ ବହି, ଶବ୍ଦ ବହି, ନ୍ୟାୟପୂର୍ବକ ଓ ପଵିତ୍ର କରିବା—ହୋଏତ ଝାତି 19 ର ସଙ୍ଗୀତ ରେଖାର ଅନ୍ତ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରେଡ଼ିଅମିଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଅନ୍ତ ନୁହଁ, ତେବେ ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ଅନ୍ତ ନୁହଁ ।

ଏବଂ ଆମ୍ରା ଗୋଟିଏ ଭଜନ ଗାଇ ଏହାର ସମାପ୍ତି କରିବା, ଯାହା ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଏହି ବଡ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଚରମ ଅନ୍ତିନକ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ—ସ୍ୱୟଂକ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଯାହାଙ୍କ ଜାଣିବା, କ୍ଷମା ପାଇବା, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଵିତ୍ରତାରେ ଚଲିବା ପାଇଁ । ତୁମ୍ଭେ ଏଟା ଶେଷ ପଦରେ ସୁନ୍ଦରଭାବେ ଶୁଣିବ:

"ଶେଷ କର, ତାପର୍ ତୁମ୍ଭ ନୂତନ ରଚନା; ପଵିତ୍ର ଓ ନିଷ୍କଳାଙ୍କ ହେଉଁ ଆମ୍ରା । ତୁମ୍ଭରେ ତୁମ୍ଭ ମହା ଉଦ୍ଧାରଣ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି ଦେଖିବା; ଗୌରବ ସମ୍ପର୍କେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ…. ଏକମାତ୍ର ଯେସୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ହୋଇଁ ଗୌରବ ଓ ପ୍ରଶଂସା ।"

ନିଏଲ ନିଏଲସନ ହେଉଛନ୍ତି ଲୁକଆଉଟ ମାଉଣ୍ଟାଇନ, GA ଇଥିରେ କଭେନାଣ୍ଟ କଲେଜର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ।

ଏହି ଲେଖାଟି ଡା. ନିଏଲସନଙ୍କ ଏକ ଉପଦେଶର ଅଭିଲେଖ ଟ୍ରାନ୍ସକ୍ରିପ୍ଟ ଉପରେ ଆଧାର କରି ତିଆରି କରାଯାଇଛି । ଏହା Third Millennium Ministriesର ଥିଓଲୋଜିକାଲ ଷ୍ଟାଫ ଏବଂ କୋପାଇଲଟ ଦ୍ୱାରା ହଲ୍‌ଗା ସମ୍ପାଦିତ ହୋଇଛି ।