Walka Twojego Życia

Genesis 32:22-32

By David Felker

Proszę, zwróćmy się w Pismach do rozdziału 32 Księgi Rodzaju; Księga Rodzaju 32. Znajduje się na stronie 27 w Pismach kościelnych przed wami. I tuż przed przeczytaniem, coś do rozważenia. Moje życie zostało na zawsze zmienione jako dziecko, kiedy mój tata wprowadził mnie do mojego obecnego ulubionego filmu, który widziałem chyba 923 razy, Hoosiers. I opowiada o drużynie koszykowej szkoły średniej z Indiana, Hickory Huskers. I kocham ten film. Jako dziecko, kochałem go ze względu na temat outsidera, Dawida kontra Goliata. I kochałem go ze względu na nacisk na zespół ponad jednostkę. I kochałem go, oczywiście, ze względu na niesamowitą ścieżkę dźwiękową. Ale im więcej dorastałem, tym bardziej go kochałem. I to dlatego, że zadaje i odpowiada na tak wiele głębokich, sercowych pytań o odkupienie, o romans, o uzależnienie, o przyjaźń.

Istnieje wiele niesamowitych tematów w całym filmie, ale to przede wszystkim film o zmianie. Czy zmiana jest możliwa? Ponieważ jest mała drużyna koszykarska z Indiany, pełna dumy i jednostek. I zadajesz sobie pytanie: „Jak dobrzy mogą być? Jak wysoko sięga ich sufit? Jak daleko mogą zajść? Czy mogą się wystarczająco upokorzyć, aby być naprawdę wyjątkowymi?” A potem pojawia się nowy trener, trener Norman Dale, i przychodzi z przeszłością pełną blizn, ale otrzymuje drugą szansę. I myślisz: „Czy on może się zmienić? Czy może być inny? Czy jego przeszłość może zostać uzdrowiona?” A potem jest Shooter, miejscowy alkoholik, wobec którego trener Dale ma niezaprzeczalny słaby punkt. I prawdopodobnie z powodu własnego bagażu, mianuje go swoim asystentem trenera i wiernym przyjacielem. I zastanawiasz się: „Czy Shooter może przestać pić? Czy może być lepszy? Czy może być więcej? Czy może być dobrym i wiernym ojcem, którego jego syn potrzebuje?” I przez cały film desperacko chcesz zobaczyć, jak te rzeczy się dzieją. Desperacko chcesz zobaczyć zmianę. Ale ta pełna dumy drużyna, ten trener z bagażem i ten alkoholik z townspeople są wszyscy złamani. I są wszyscy ranni. I wszyscy utykają na różne sposoby. Ale film się rozwija; film rozwija się w piękną historię zmiany. Kocham Hoosiers, ponieważ przypomina moje serce, że zmiana jest możliwa.

Czy zmiana jest możliwa?

Czy widziałeś ten film, czy nie, to rezonuje z nami, ponieważ jednym z najbardziej ludzkich pytań, które można zadać, jest: „Czy mogę się zmienić? Czy zmiana jest możliwa?” Wszyscy się z tym zmagamy. To głęboko osobiste pytanie, które może desperacko zadajesz komuś w swoim życiu. „Czy oni kiedykolwiek zmienią się?” Może jest ktoś cenny dla ciebie, kto musi się zmienić i pytasz: „Czy oni się zmienią?” Ale jeśli jesteś szczery z sercem, to jedno z najbardziej desperackich pragnień, jakie masz. „Muszę się zmienić. Muszę być inny. Nie mogę pozostać taki sam.” I wiesz, można by pomyśleć, że zmiana samego siebie byłaby najłatwiejszą rzeczą na świecie. Jak może być trudno zmienić swoją rodzinę. Jak może być trudno zmienić szkołę. Tam, studenci, może są rzeczy w waszej szkole, które są trudne. Trudno zmienić rzeczy, o których wiemy, że trzeba je zmienić w naszych relacjach i przyjaźniach. Ale można by pomyśleć: „Tak, ale ja mogę się zmienić.” A to jest najtrudniejsza rzecz.

I im starszym, myślę, że jako chrześcijanin, stajesz się bardziej zmęczony. Możesz zmęczyć się sobą samym i możesz zmęczyć się bałaganem, który jest głęboko w tobie. I nawykami, i uzależnieniami, i dziwnymi zachowaniami twojego serca. Co robisz z tym zmęczeniem? To jest pytanie. Desperacko pragniesz zmiany. Chcesz się zmienić. Ale nie masz pojęcia, jak to zrobić w prawdziwy i trwały sposób. Genesis 32 jest jednym z moich ulubionych fragmentów w Biblii. To historia desperackiego człowieka, który jest głęboko wadliwy. To desperacki człowiek, który jest głęboko wadliwy i jest w walce swojego życia. To jest niejako ten przełomowy moment w życiu Jakuba, kiedy znajduje się on zmagając się z Bogiem. To jest walka jego życia i tutaj Jakub zostaje zmieniony. Zatem zwróćmy naszą uwagę na Słowo Boże. Zanim to zrobimy, idźmy do Niego w modlitwie. Modlmy się.

Ojcowie, dziękujemy Ci, że jesteś przyjacielem grzeszników. Dziękujemy Ci, że jesteś siłą w słabości. Modlimy się, abyś Ty wybawił nasze oczekiwania tego ranka, że jesteśmy tutaj tylko po to, aby kolejny raz być w niedzielę. I Ojcze, czy pomógłbyś nam oczekiwać spotkania z Tobą? I czy Ty teraz przemówiłbyś, Duchu Boży, czy przemówiłbyś przez mnie, duch do ducha? I modlimy się w imieniu Jezusa, amen.

Genesis 32, począwszy od wersetu 22. To jest Słowo Boże:

Tego samego nocy wstał i wziął swoje dwie żony, dwie służące oraz swoich jedenastu synów i przeprawił się przez bród Jabboku. Wziął ich i posłał ich przez potok, i wszystko, co miał. A Jakub został sam. I pewien mężczyzna zmagał się z nim aż do wschodu słońca. Gdy ów mężczyzna zobaczył, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego, i staw biodrowy Jakuba został wywarty, gdy się z nim zmagał. Wtedy powiedział: "Puść mnie, bo się dzień zaczyna." Lecz Jakub powiedział: "Nie puszczę cię, dopóki mnie nie błogosławisz." I powiedział do niego: "Jaki jest twój imię?" A on powiedział: "Jakub." Wtedy powiedział: "Nie będziesz już dłużej nazywany Jakubem, lecz Izraelem, bo zmagałeś się z Bogiem i z ludźmi oraz zwyciężyłeś." Wtedy Jakub spytał go: "Proszę, powiedz mi swoje imię." Lecz on powiedział: "Dlaczego pytasz o moje imię?" I tam go błogosławił. Jakub więc nazwał miejsce to Penuel, mówiąc: "Bo zobaczyłem Boga twarzą w twarz, a jednak moje życie zostało zachowane." Słońce wzeszło nad nim, gdy przechodził obok Penuel, utykając z powodu swojego biodra. Dlatego aż do dziś lud Izraela nie je ścięgna uda, które jest na staw biodrowy, ponieważ dotknął stawu biodrowego Jakuba na ścięgnie uda.

To jest Słowo Boże.

Oto, co chcę, abyśmy rozważyli tego ranka, gdy patrzymy na tę słynną walkę w środku nocy – Jakub wychodzi zmieniony. Jakub jest inny. Jakub jest nowy. I to z powodu nowej walki. I to z powodu nowej motywacji. I to z powodu nowej postawy. Jakub ma nową walkę. Bóg ją inicjuje. Bóg wkracza na scenę. Bóg interweniuje. Jest nowa motywacja. Jakub jest zmieniony od wewnątrz. Ruchy i poruszenia jego serca są inne. A potem jest nowa postawa. Jakub jest ranny i utyka, gdy słońce świeci na niego.

Nowa walka

I tak pierwszą rzeczą, którą widzimy, jest nowa bitwa. Wyobraź sobie, że jest ciemno jak w nocy; Jakub jest w ciemności. Może przez krótki czas mógł zobaczyć pochodnie w oddali, gdy jego rodzina przekraczała strumień. Widać w wersecie 23, że wysłał wszystko, co miał, przez strumień. Rachela byłaby tam, kobieta, którą kochał. I Lea, jego pierwsza żona. Jego dzieci, jego słudzy, jego zwierzęta – wszystko, co miał, wysłał precz, wszystko oprócz siebie samego. Werset 24 mówi nam, że Jakub był zupełnie sam w ciemności. Pamiętasz, że opuścił swojego wuja Labana i jest w drodze do domu. Córka wraca! W pewnym sensie, właściwie, Jakub, marnotrawny w Jezusowej przypowieści, jest wiele, wiele ech w tej przypowieści historii Jakuba w Genesis 32 i 33. I tak on wraca do domu. Nastąpi spotkanie. Nastąpi spotkanie z bratem, którego oszukał, Ezawem. Jakub ukradł Ezawowi pieniądze, jego dziedzictwo, jego błogosławieństwo, i Ezaw przysiągł w tym dniu, że zabije Jakuba. Od tego czasu Jakub ożenił się dwa razy, spłodził jedenastu synów. Stał się bogatym i odnoszącym sukcesy człowiekiem, ale nigdy nie uporządkował swojego życia z przeszłością i teraz to go dogoniło. Jakub wysłał słowo do Ezawa, werset 3, że wraca do domu. Mówi nam się w wersecie 6, że posłańcy Jakuba wracają i mówią: "Ezaw przychodzi, aby cię spotkać i jest z nim 400 mężczyzn." I tak oczywiście, werset 7, Jakub jest przerażony; jest zmartwiony.

Rekoncyliacja czy zemsta?

I wtedy widzimy, jak czyni coś, czego nigdy wcześniej nie widzieliśmy, że to czyni. W wersetach 9-11, Jakub modli się najbardziej desperacką modlitwą swojego życia. On modli się najbardziej desperacką modlitwą swojego życia. To najdłuższa modlitwa w księdze Rodzaju. I daje nam najjaśniejszy dowód, że teraz należy do Pana. Potem wysyła dar po darze, fala po fali, do Ezawa, mając nadzieję, że zmiękczy serce swojego brata. Bo pytanie warte milion dolarów brzmi: "Czy Ezaw przyjdzie w pokoju, aby się pojednać? Czy Ezaw przyjdzie w wojnie, aby się zemścić?" To kwestia życia lub śmierci - kradzież błogosławieństwa, więc pojednanie czy zemsta? Oto pytanie. I tak Jakub jest sam w ciemności. On jest między młotem a kowadłem. Za nim jest Laban. On nie może wrócić do tego życia. A Bóg powiedział w rozdziale 31, wersecie 3, aby wrócić do domu. On nie może wrócić. A przed nim jest Ezaw i jego 400 mężczyzn. I tak Jakub staje twarzą w twarz z sytuacją, z którą nie wie, co zrobić. Jutro jest dzień kryzysu, punkt kulminacyjny jego życia. On jest u progu śmierci. To jest ciemna noc duszy Jakuba. On nie ma więcej planów; on nie ma więcej strategii. On wyczerpał swój worek sztuczek; on jest u kresu swoich sił i to tam, właśnie w tym momencie, werset 24, ten tajemniczy człowiek przychodzi do niego w tym kulminacyjnym scenie i zmaga się z nim aż do brzasku.

Zmaganie się z Bogiem

Nie ma wprowadzenia do niego, tego tajemniczości człowieka. On pojawia się znikąd i przychodzi do Jakuba, i zmaga się z nim. Zmagasz się z Jakubem. To jest obraz, który namalował Rembrandt. To jest centralny punkt życia Jakuba. Ta całonocna walka o jego życie. I jest jasne z reszty naszego fragmentu, wersetów 28 i 30 szczególnie, oraz z krótkiego komentarza w Księdze Ozeasza rozdział 12, że to nie jest zwykły człowiek. Że to jest objawienie samego Boga. Przed wcieleniem Syn Boży, Jezus Chrystus, który prześladował i teraz trzyma Jakuba. I to daje nam obraz, którego nie można przegapić. Jakub zmagający się z Bogiem jest obrazem całego życia Jakuba. Całe życie Jakuba było walką Boga z Jakubem. I tutaj jest bardzo jasne, że Jakub jest w walce z Bogiem.

Wiesz, jest historia, o której myślę czasem, o człowieku imieniem Robert Robinson. I wsiadł do powozu w Londynie i miał nadzieję, że będzie jechał sam. Ale naprzeciwko niego siedziała młoda kobieta, która trzymała w rękach brewiarz. To jest mała książeczka modlitewna pełna wierszy, hymnów i modlitw. I Robinson nie miał ochoty rozmawiać, więc jechali w ciszy przez kilka chwil. I wtedy młoda kobieta przerwała ciszę. Rzuciła książkę przez przejście i powiedziała do Robinsona: "Musi Pan przeczytać to. Te słowa są piękne." I Robinson otworzył książkę i przeczytał te słowa: "Przyjdź, źródło każdego błogosławieństwa, nastroj moje serce do śpiewania Twojej łaski." I jego twarz opadła. I ta kobieta mogła zauważyć zmianę w jego obliczu i powiedziała: "Czy Pan zna te słowa?" I on powiedział: "Pani, napisałem te słowa ponad dwadzieścia pięć lat temu i dałbym tysiąc światów, abym mógł dziś poczuć to, co czułem wtedy. Dałbym tysiąc światów, abym mógł dziś poczuć to, co czułem wtedy."

Być może jesteś tutaj dzisiaj rano i podobnie jak Robert Robinson, minęło dużo czasu. Minęło dużo czasu, odkąd to było tylko ty i Bóg. Minęło dużo czasu. I jesteś tak zajęty i może tak znużony, że możesz się obudzić i pomyśleć: „Jak się tu znalazłem? Jak się tu znalazłem? Jak mogłem się tak oddalić od serca Boga? Jak mogłem popaść w ten stan? I wszystko to, co robimy – głoszenie, śpiewanie i modlitwa, to pozostawia moje serce tak płaskim. I jest tak zachmurzone i tak zimne.” Co zrobić z tym? Może dzisiaj rano Bóg wtargnie na scenę. Może Bóg zajmie się twoim sercem w sposób, w jaki zajmuje się sercem Jakuba. Albo może już to zrobił. Może właśnie dzisiaj zmagasz się z Panem. To trwanie w boju o twoje serce i zadajesz sobie pytania: „Dlaczego? Dlaczego, Boże? Dlaczego przywiódłbyś to do mojego życia? Dlaczego pozwoliłbyś, żeby się to stało? To jest ciężko. Dlaczego miałbyś to zrobić? Dlaczego nie możesz tego odebrać? Życie, które jest przede mną, nie może być dla mego dobra.” Zmagasz się z Bogiem. Walczysz z Bogiem. Ten fragment przedstawia nam ilustrację ludzkiego serca wobec Boga. Moja wola wobec woli Boga. Moje marzenia i pragnienia wobec Bożych.

Jakub jest w boju z Bogiem i tak właśnie Bóg działa. Możemy się czegoś nauczyć z tego tekstu. Jak powiedział Tim Keller: "Bóg czasem musi się zmagać z nami, abyśmy zmienili życie." Chcesz się zmienić? Bóg czasem musi się zmagać z nami, abyśmy zmienili życie, zamiast nas pocieszać, abyśmy zmienili życie. Z miłością musi się zmagać z nami, a z miłością musiał się zmagać z Jakubem. Bóg rozkoszował się Jakubem. Bóg kochał Jakuba. Nikt nie mógł wyrwać Jakuba z rąk Pańskich. I to dlatego, że Bóg go kochał, że się z nim zmagał, aby go doprowadzić do zmienionego życia. To jest pierwsza rzecz, którą widzimy.

Nowa motywacja

Drugą rzeczą, którą widzimy, jest to, że ta walka kontynuuje się jako nowa motywacja Jakuba. Tak więc w środku tej walki Bóg w swojej miłosierdziu zdaje się robić coś z Jakubem, jak ojciec, gdy się zmaga ze swoim synem, ponieważ toczy się ta walka między Jakubem a Bogiem. To ciągłe szamotanina, tam i z powrotem. A potem w środku tego Bóg robi coś. On sięga i dotyka oraz wyłamuje staw biodrowy Jakuba w wersecie 25. To jeden z najsilniejszych części ludzkiego ciała i Jakub zostaje tam zraniony. Jakub zostaje zraniony w swojej sile. Bóg łamie Jakuba w jego najsilniejszym miejscu.

Łamanie Silnego Punktu

Jakie byłoby to miejsce dla ciebie? Twój silny punkt. Jakie byłoby to miejsce dla ciebie? To, co myślisz, że da ci przewagę w błogosławieństwie; to, co w swoim CV myślisz, że da ci akceptację i błogosławieństwo, którego pragniesz. To, czego używasz jako zapaśnik, aby dać ci poczucie siły? Jakie byłoby to miejsce dla ciebie? Jakub zostaje zraniony tam. On zostaje zraniony w swojej sile i to dlatego, że Bóg idzie prosto do jego serca. Sinclair Ferguson w swojej niesamowitej kazaniu na ten temat powiedział: "Czy widzisz, że aby mieć serce Jakuba, czy widzisz, że aby mieć serce Jakuba, Bóg jest przygotowany do wyłamania stawu biodrowego Jakuba? Czy widzisz, że aby mieć serce Jakuba, Bóg jest przygotowany do wyłamania stawu biodrowego Jakuba?" Czy kiedykolwiek zdarzyło ci się, że Bóg postawił twoje życie w nieładzie? Czy kiedykolwiek zdarzyło ci się, że twoje plany lub marzenia zostały wyłamane? Może to być jedną z najważniejszych rzeczy, które możesz usłyszeć dzisiaj – że droga do twojego serca, jak powiedział Ferguson, jest przez wyłamanie czegoś, co cię czyni silnym. Droga do twojego serca jest przez wyłamanie czegoś, co cię czyni silnym. Jakie byłoby to miejsce dla ciebie? To właśnie Bóg robi z Jakubem.

I widzisz, chodzi o to, aby go przyciągnąć; chodzi o to, aby go przyciągnąć. Ponieważ w końcu i po raz pierwszy Jakub jest złamany. On jest zraniony w swojej sile, jego poczucie kompetencji jest zranione, jego duma jest upokorzona. Nie może wymanewrować tego zwycięstwa. Nie może manipulować tą walką. On otrzymuje zranienie, które uniemożliwi mu zwycięstwo we własnej sile. Widzisz, wszyscy chcemy się zmienić, wszyscy chcemy się zmienić, ale nikt z nas nie chce być zraniony. Wszyscy chcemy być błogosławieni. Jakub mówi tutaj: „Błogosław mnie”. Wszyscy tego pragniemy. Wszyscy chcemy być błogosławieni. Ale nikt nie chce błagać. Jakub jest tutaj po raz pierwszy i w końcu wystarczająco desperackim, by błagać. Mówi: „Nie puszczę cię, dopóki mnie nie błogosławisz”. Ponieważ fragment mówi, że po zranieniu, wiersz 26, Bóg mówi do Jakuba: „Muszę cię puścić przed świtem”. I tak Bóg mówi: „Jeśli zobaczysz Moje piękno, jeśli zobaczysz Moje piękno, nie będziesz żył”. To się dzieje. I Jakub mówi: „Nie puszczę cię, dopóki mnie nie błogosławisz”.

Punkt zwrotny

Widzisz, kiedy ta walka się rozpoczęła, kiedy Jakub został pierwszy raz zaatakowany, jak Jakub walczył? Jaki był jego plan? Jaka była jego postawa? Jaki był jego styl? Jaka była jego motywacja? Kiedy Jakub został pierwszy raz zaatakowany, użył całej swojej upartej samowystarczalności i całej swojej manipulacji oraz całej swojej siły, aby uciec. I widzisz punkt zwrotny tutaj. Gdy tylko dotknięto jego biodro, Jakub staje się przywiązanym dzieckiem. On staje się przywiązanym dzieckiem. Wszyscy komentatorzy mówią, że punktem zwrotnym, kiedy Jakub wiedział, że to Bóg, był wiersz 25, kiedy Jakub powiedział: „Nie puszczę cię. Boże, proszę, nie odchodź”. Widzisz, to było w momencie bólu i to było w momencie słabości.

Derek Kidner, w swoim słynnym komentarzu do Księgi Rodzaju, mówi, że "kiedy Bóg dotknął stawu Jakuba, było to zarówno porażka, jak i zwycięstwo zawarte w jednym." Że kiedy Bóg dotknął stawu Jakuba, było to i porażka, i zwycięstwo. Była to porażka i zwycięstwo, ponieważ odpowiedź Jakuba na uszkodzenie, jego odpowiedź na cierpienie, które Bóg wprowadził do jego życia, było porażką, która przynosi zwycięstwo; ponieważ w tym, Jakub trzyma się Boga. W tej porażce, Jakub trzyma się Boga.

Jakubowskie motto przez całe jego życie brzmiało: „Nie puszczę cię, dopóki mnie nie błogosławisz.” Jego pragnienie, jego motywacja do błogosławieństwa była tematem jego życia. I widzisz, słowa są takie same, ale znaczenie jest zupełnie inne. „Nie puszczę cię, dopóki mnie nie błogosławisz.” Czy znasz te słowa? „Boże, nie odchodź. Nie zostawiaj.” Tyli pragniesz i tęsknisz za Bogiem. Chcesz mieć więcej Boga. To się dzieje z Jakubem tutaj.

Wiesz, że czasami mówię o moim synu, Marshallu, kiedy uczę. Marshall ma trzy i pół roku, jest w zabawnym wieku i często, kiedy przygotowuję się do wyjścia rano lub kiedy wracam do domu wieczorem, robimy tę samą rzecz raz za razem, gdzie Marshall patrzy na moją żonę, swoją mamę, i mówi: „Tato, to jest moja żona i to jest twoja mama. To jest moja żona i twoja mama!” I wiesz, takie rzeczy jako rodzic musisz mieć klarowne! I tak patrzę na Marshalla i zwykle rzucam go na łóżko lub na kanapę lub na podłogę i zmagam się z nim, drapię go i mówię: „Przyjacielu, lepiej to wyjaśnij – to jest moja żona i twoja mama!” I po prostu śmiejemy się i śmiejemy się i śmiejemy bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. I często kończy się to w dziwny sposób. Marshall często – chodzimy tam i z powrotem i z powrotem, i Marshall mówi: „Tato, możesz zdjąć buty.” Mówi: „Tato, możesz zdjąć buty.” I trochę czasu zajęło mi, zanim zrozumiałem, co mówił. I robimy to, kiedy przygotowuję się do wyjścia rano lub kiedy wracam do domu wieczorem. I to, co Marshall mówi, to: „Tato, proszę, nie wychodź. Proszę, zostań. Proszę, nie odchodź. Tato, proszę, bądź w domu.”

Czy znasz te słowa? „Boże, nie odchodź. Boże, proszę, zostań.” Może jesteś tutaj dzisiaj rano i chcesz się zmienić, chcesz być inny, chcesz być nowy. Jesteś tak zmęczony sobą. Jesteś zmęczony swoim sercem. Jesteś wyczerpany swoim grzechem. Jesteś wyczerpany swoimi ruchami z dala od Boga. Tęsknisz za tym, by Bóg cię objął. Tęsknisz za tym, by Bóg był dla ciebie schronieniem. Tęsknisz za tym, by Bóg cię nie opuścił. Tęsknisz za tym, by Bóg nie odchodził. Czy wiesz, co to znaczy powiedzieć: „Nie odchodź, Boże. Nie chcę tego, co mogą mi zaoferować połamane cysterny. Nie chcę wydać pieniędzy na to, co nie jest chlebem. Nie chcę pracować nad tym, co nie zaspokaja. Nie odchodź. Daj mi Jezusa. Rano, gdy wstaję, daj mi Jezusa.” I widzisz, z tymi słowami w wersecie 26, wiemy, że zmiana nastąpiła. To inny Jakub. Jest zmienionym człowiekiem. Stanął twarzą w twarz z żywym Bogiem i teraz desperacko się do Niego przytula.

Nowa Tożsamość

Spójrz na wymianę, która ma miejsce w wersetach 27-29. Bóg mówi w wersecie 27: "Jak się nazywasz?" A dla starożytnych imię zawierało coś z charakteru osoby, która je nosiła. "Jak się nazywasz?" On mówi: "Kim jesteś?" Jeden komentator powiedział: "wyjawienie swojego imienia jest aktem samoobjawienia." "Kim jesteś?" A Jakub, jak wiadomo, oznacza wiele rzeczy - "chwytacz za piętę; oszust; zwodziciel." I lata później, gdy prorok Jeremiasz pisał jeden z najbardziej znanych opisów ludzkiego serca, mówi, to jest Jeremiasz 17 werset 9: "Serce jest zwodnicze ponad wszystko i beznadziejnie chore." Słowo przetłumaczone jako "zwodnicze" to imię Jakuba. "Serce jest Jakubem i beznadziejnie chorym." A jego imię jest jego wyznaniem. On mówi w wersecie 27: to jest jego wyznanie grzechu: "Jakub." A błogosławieństwo, które widzisz w wersecie 28, błogosławieństwo, które otrzymuje, to nowe imię; to nowa tożsamość, nowy zapis. Werset 28: "Twoje imię nie będzie już Jakubem, lecz Izraelem, bo zmagałeś się z Bogiem i z ludźmi oraz zwyciężyłeś." To dobre słowo. "Wszystko o twojej przeszłości, Jakubie, to już nie ty. Twoja tożsamość, Jakubie, nie jest w twoim bagażu; nie jest w twojej bankructwie. Ty nie jesteś swoim wstydem. Ty nie jesteś swoją przeszłością. Lecz twoja tożsamość, Izraelu, jest w nieustępliwości Boga." Bóg walczy. Bóg się zmaga. Bóg zwycięży. A widzisz, to daje Jakubowi i to daje nam, umiłowanym w Chrystusie, zupełnie nowy sposób bycia i zupełnie nowy sposób życia. Jakub jest zmienionym człowiekiem od wewnątrz.

Nowa Postawa

I wreszcie ostatnia i bardzo krótko, jest postawa Jakuba. Myślę, że najpiękniejsza scena ze wszystkich to Jakub utykający w wersecie 31. "Wschodzi słońce nad nim, gdy przechodził obok Penuel, utykając z powodu biodra." Widzisz tam jest teraz ta rana łaski. To jest postawa zmienionego człowieka. To jest postawa życia chrześcijańskiego - utykający w chodzie tych, którzy zostali uzdrowieni przez dzieło Boga. Czy masz utyk? Czy masz utyk?

Wiele z was to wie, ale około czterech lat temu moja mama została zdiagnozowana z rakiem jajnika. I to ostatnie krótkie okres był słodkim sezonem. Ona mieszka w Starkville i przechodzi leczenie tutaj w Jackson i jest z nami przez cały tydzień co trzeci tydzień. I tak, z dwójką małych dzieci i mamą w mieście na chemioterapię, nasz dom jest trochę jak zoo w tych tygodniach. I są dni, kiedy mama czuje się dobrze, ale są też dni, kiedy mama sięga po granice swoich sił. I jednym z rzeczy, o których mama coraz więcej mówi, jest to, jak wiele dowiedziała się o Bożej miłości do niej przez opiekę mojego taty wobec niej. I wiecie, ona mówi, jak w dniu ślubu, wiecie, „Jestem śliczna, mam na sobie białą suknię, włosy są zrobione.” Jak, „Jestem zabawna! Mamy marzenia. Mamy plany. Mamy życie przed sobą.” Jak, „Tak, on mnie kocha.” Ale na szpitalnym łóżku i parę dni po chemii i kiedy cały dzień leżę w łóżku, jak wiedziała, że on ją kocha, ale to po prostu uświadamia, „Tak, on naprawdę mnie kocha.” I powiedziała przez to, że dowiedziała się o Bożej miłości, że to sprawiło, iż rak stał się dla niej cenny. Wiedziała, ale to uświadomiło jej, „To nie chodzi o to, co ja przynoszę do stołu. Chodzi o to, co Bóg przyniósł do stołu dla mnie w Jezusie.”

Czy masz utyk? Wiesz, jeden autor powiedział: „Bądź ostrożny, kogo litujesz i bądź ostrożny, kogo zazdrościsz.” Czy masz utyk? Czy jesteś zraniony? Czy jesteś złamany? To jest postawa życia chrześcijańskiego – mężczyźni i kobiety, którzy zostali przesunięci przez działanie Boga w ich życiu i zmuszeni do utykania pod potężną ręką Boga, upokorzeni pod Jego potężną ręką, zmuszeni do utykania z świadomością swojej słabości i zależności od Pana. I co robisz z tym? Jeśli jesteś tutaj i twoja przeszłość i wstyd są za tobą, a twoja wersja Ezawa i jego 400 mężczyzn jest przed tobą, wiesz, co mówi psalmista, „Psalms 46” (Psalms 46, POLUBG) Wiesz, jak kończy się ten psalm? „Bóg Jakuba, Bóg Jakuba jest naszym schronieniem.” Bóg Jakuba jest naszym schronieniem. I jeśli może być schronieniem dla Jakuba, to może być schronieniem dla nas. Amen, to jest Słowo Boże. Idźmy do Niego w modlitwie.

Niebieski Ojciec, modlimy się, abyś zaskoczył nas dobrą nowiną dzisiaj, abyś spotkał się z nami w środku naszej porażki i abyś pokazał nam, że zmiana jest możliwa przez Twoją łaskę. I modlimy się o to w imieniu Jezusa, amen.