Już, Nie Jeszcze

Przez Davida Straina

Zanim zaczniemy, pozwólcie mi raz jeszcze życzyć wszystkim mamom w zgromadzeniu bardzo szczęśliwego Dnia Mamy. W czasach, gdy rodziny są poddane tak wielu naciskom ze strony naszej kultury, powołanie matki wymaga poświęcenia, odwagi i wytrwałości. Słusznie obchodzimy ten dzień, aby uczcić wspaniały dar, jaki jesteście dla naszych rodzin i dla naszej społeczności. Jesteśmy wam bardzo wdzięczni. Być może jest tak, że odwiedzacie nas dzisiaj, aby świętować z waszą rodziną przez weekend. I jeśli tak jest, jesteśmy szczególnie radzi z waszego przybycia. Chcemy być dobrymi gospodarzami, jak powiedziałem wcześniej, więc jeśli możemy wam służyć w jakikolwiek sposób, chcielibyśmy, abyście nam powiedzieli, jak możemy to zrobić.

Większość z nas dzisiaj świętuje; są jednak tacy, dla których ten dzień jest bolesny i smutny. Niektórzy z nas opłakują stratę dziecka lub matki. Niektórzy z nas pragnęli być rodzicami, ale nie mogli mieć własnych dzieci. Dla niektórych z nas Dzień Mamy dzisiaj jest trudny. Pozwolę sobie powiedzieć, że jeśli tak jest, kochamy was, modlimy się za was i szczególnie dzisiaj prosimy Pana, aby pocieszył wasze serca.

Jeśli jesteście nowymi w Pierwszym Kościele Prezbiteriańskim, zauważyliście nasz zwykły wzorzec, jeśli chodzi o nauczanie, czyli przepracowywanie dużych fragmentów tekstu biblijnego, część po części, werset po wersecie. Robimy to, ponieważ chcemy poddać się władzy Biblii, a nie wybierać i wybierać według naszego uznania. Oznacza to, że gdy przepracowywaliśmy list Pawła do 1 Koryntian, tym razem doszliśmy do 1 Koryntian rozdział 4, wersety 8 do końca rozdziału. Proszę, idźcie teraz i weźcie egzemplarz Pism z ławek przed wami i odwróćcie się tam ze mną; strona 954 w kościelnych Bibliach. 1 Koryntian rozdział 4, werset 8, do końca rozdziału.

Zanim zaczniemy czytać, pozwólcie, że przypomnę wam trochę, dokąd dotarliśmy dotychczas w liście Pawła. Kościoły w Koryncie popadły w frakcyjność, osądzanie i podział, a to zostało spowodowane i podsycane przez grzech pychy. Chwalili się sami sobą. I Paweł pisze do Koryntian, aby rozwiązać te problemy. I to zajęło jego uwagę właściwie od drugiej połowy rozdziału 1 aż do teraz. I gdy rozważamy ostatnią część rozdziału 4, widzimy, jak Paweł doprowadza do końca swoją dyskusję na temat tych problemów – pychy, podziału i osądzania w Koryncie. Rozpoczęliśmy rozważać rozdział 4 dwa tygodnie temu. W wersetach 1-5 zobaczyliśmy, że Paweł uczy nas, jak radzić sobie z pychą i osądzaniem, gdy jesteśmy po stronie odbiorców czyichś uprzedzeń, gdy nas osądzają. W wersetach 6 i 7 zobaczyliśmy ostatnio, jak Paweł pomaga nam radzić sobie z pychą i osądzaniem oraz podziałami, które mogą one spowodować, gdy odkrywamy pychę czającą się i gnijącą w naszych własnych sercach.

I teraz rano Paweł przedstawia dwa ostatnie punkty dotyczące pychy i podziału w Koryncie. W wersetach 8-13 zajmie się błędnymi oczekiwaniami Koryntian; ich błędnymi oczekiwaniami. A następnie w wersetach 14-21, ma końcową rodzinną zachętę. Błędne oczekiwania i rodzinna zachęta. To są dwa główne tematy, pod którymi będziemy rozważać naukę Pawła – błędne oczekiwania i rodzinna zachęta. Zanim jednak zwrócimy naszą uwagę na słuchanie Słowa Bożego odczytanego i głoszonego, zatrzymajmy się na chwilę i poprośmy Boga o pomoc w modlitwie. Czy moglibyście się ze mną pomodlić?

Oto nasz Ojciec, kochamy Cię i głodujemy, i pragniemy sprawiedliwości. Pamiętamy o obietnicy naszego Zbawiciela, że ci, którzy głodują i pragną sprawiedliwości, będą nasyceni. I tak, jako Twoje dzieci, przychodzimy, modląc się, abyś Ty spełnił tę obietnicę w naszym doświadczeniu tego ranka. I przez działanie Ducha Świętego, odżywiaj nasze serca Twoim Świętym Słowem, dla Jezusa' sake. Amen.

1 List do Koryntian, rozdział 4, werset 8. To jest Słowo Wszechmogącego Boga:

Jeszcze macie wszystko, czego potrzebujecie! Już wzbogaciliście się! Bez nas staliście się królami! I jakby to było naprawdę, abyśmy mogli współrządzić z wami! Bo myślę, że Bóg wystawił nas, apostołów, jako ostatnich ze wszystkich, jak ludzi skazanych na śmierć, dlatego że staliśmy się widowiskiem dla świata, dla aniołów i dla ludzi. Jesteśmy głupcami dla Chrystusa, ale wy jesteście mądrzy w Chrystusie. My jesteśmy słabi, ale wy jesteście mocni. Wy jesteście w honorem, ale my w niełasce. Do tej godziny głodujemy i pragniemy, jesteśmy źle ubrani i pobijani, i bezdomni, i pracujemy, trudniąc się własnymi rękami. Gdy nas złorzeczono, błogosławimy; gdy prześladowano nas, znosimy; gdy oszczerczono nas, upominamy. Staliśmy się, i nadal jesteśmy, jak śmieci świata, odpadki wszystkiego.

Nie piszę tych rzeczy, aby was wstydzić, lecz aby was upominać jako moje umiłowane dzieci. Chociaż bowiem macie wielu przewodników w Chrystusie, nie macie wielu ojców. Ja bowiem zostałem waszym ojcem w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię. Nakazuję wam więc, naśladujcie mnie. Dlatego posłałem do was Tymoteusza, mojego umiłowanego i wiernego syna w Panu, aby wam przypomniał o moich sposobach w Chrystusie, tak jak ich nauczam wszędzie w każdym Kościele. Niektórzy są aroganccy, jakby ja nie miał do was przyjść. Lecz przyjdę do was wkrótce, jeśli Pan zechce, i dowiem się nie o rozmowie tych aroganckich ludzi, lecz o ich mocy. Albowiem królestwo Boże nie polega na słowach, lecz na mocy. Coż wy chcecie? Czy mam przyjść do was z rózgą, czy z miłością w duchu łagodności?

Amen, i dziękujemy Bogu, że przemówił do nas w swoim świętym Słowie.

Wadliwe oczekiwania

Jak powiedziałem wcześniej, pierwsze, co chcę, abyście tutaj zobaczyli, jest reakcja Pawła na wadliwe oczekiwania Koryntian. Mieli oni wadliwe oczekiwania wobec życia chrześcijańskiego. Kiedy mam okazję udzielać porad przedmałżeńskich, rozmawiam z parą o czterech liniach uskoku, które zwykle biegną przez każde małżeństwo. Powiem im, że prawie każda kłótnia, którą kiedykolwiek będziesz mieć, w jakiś sposób odnosi się do jednej z tych czterech rzeczy. Czy jesteście gotowi? Zastanawiam się, czy możecie je odgadnąć. Cztery linie uskoku – pieniądze, seks, teściowie i dzieci. Cztery linie uskoku. Wiem, że większość z was kłóci się o wszystkie te rzeczy. Wszyscy tak tendencję mamy. Większość naszych frustracji i problemów w małżeństwie odnosi się do jednej z nich. I powód, dla którego tak często są źródłem tarcia, ma związek z czymś innym, co przez nie wszystkie przepływa i sprawia, że są one tak obciążone. A są to wadliwe oczekiwania. Za dużo oczekujemy. Jesteśmy nierealistyczni wobec tego, jak rzeczy będą się miały, lub nierealistyczni wobec potrzeb naszego współmałżonka lub naszych własnych umiejętności. Robimy wszelkiego rodzaju założenia, których nie komunikujemy lub nie negocjujemy właściwie. I tak nasze wadliwe oczekiwania sprawiają, że pieniądze, seks, teściowie i dzieci nie są źródłem radości i siły w naszym małżeństwie, jak powinny być, lecz często punktami napięcia i źródłami tarcia. Wadliwe oczekiwania mogą pozbawić radości prawie wszystko. I jeśli nie będziemy ostrożni, wadliwe oczekiwania mogą nawet złamać relacje.

To właśnie działo się w zborach w Korincie – wadliwe oczekiwania zaczęły rozłamywać relacje i powodować podziały. Mieli błędne oczekiwania co do natury życia chrześcijańskiego. Spójrz ze mną na wersety 8-13. To są rzeczy, które Koryntianie mówili o sobie. Paweł odzwierciedla je z powrotem do swoich czytelników z więcej niż tylko odrobiną kęsącej ironii, nawet sarkazmu. Czy widzisz to w passusie? Spójrz na werset 8. Mówi: „Już wszystko macie! Już wzbogaciliście się! Staliście się królami!” Można to przetłumaczyć jako: „Zaczęliście już królować!” Albo: „Życzyłbym, żebyście zaczęli królować, abym i ja mógł królować z wami. Myślicie, że przyszłe chwały już w pełni zaszły na was. Jak gdyby to była prawda!” Mówi Paweł. Albo spójrz w dół na werset 10. „Jesteście mądrzy w Chrystusie. Jesteście silni. Jesteście w honorem.” Tak widzieli siebie Koryntianie. Pamiętacie, że chwalili się swoją duchową wyższością. Chwalili się swoimi nadnaturalnymi darami, jak zobaczymy, jak list się rozwija. Chwalili się swoją szczególną mądrością i wglądem. Przecież mówili: „Czyż Jezus nie umarł i nie zmartwychwstał? Koniec wieków już nastał! Pisma zostały wypełnione. Nowy świat już tu jest!”

Już to mamy wszystko!

Ich problem, widzisz, polega na tym, że spojrzeli na wszystkie wspaniałe rzeczywistości Ewangelii, do których zostali doprowadzeni przez działanie Ducha Świętego, gdy uwierzyli w Jezusa, i powiedzieli: „Mamy już wszystko! Wszystko jest już tutaj! Nie ma nic więcej!” Doszli do wniosku, że chrześcijanie powinni oczekiwać swoich największych radości tutaj, swoich najwyższych błogosławieństw tutaj, swoich najsłodszych doświadczeń łaski tutaj. Nie powinno być tutaj cierpienia, smutku, ubóstwa, bólu. „To mamy w Chrystusie,” mówili. „Mamy wszystko, czego potrzebujemy. Jesteśmy bogaci! Zaczęliśmy już królować. Jesteśmy mądrzy, silni, honorowi!” Kluczowym słowem w tekście, które, moim zdaniem, podsumowuje ich pogląd na pełnię chrześcijańskiego błogosławieństwa w tym świecie, jest słowo „już”, powtórzone dwa razy w 8. wersecie. „Już macie wszystko, czego chcecie! Już staliście się bogaci!” Jakoby twierdzili wcześniej, już teraz, mają coś, co naprawdę powinno czekać do końca. Widzisz, mówili, jeśli naprawdę żyjesz wiernym życiem chrześcijańskim, jeśli naprawdę jesteś duchowy, jeśli naprawdę masz wiarę, no to oto, czego oczekujemy zobaczyć w twoim życiu – niebo na ziemi już; nowe stworzenie już. Zwycięstwo nad grzechem i cierpieniem, i smutkiem już. Twoje najlepsze życie teraz, już.

Problem Dumy

Nie dziwi, że mieli problem z dumą. Nie dziwi, że patrzyli z góry na innych w swoich kościołach, którzy nie całkiem dorównywali, których cierpienia oczywiście wskazywały na to, że są mniej duchowi, których walka z pozostałym grzechem uważali za dowód tego, że są gorsi. Ale Paweł nie godzi się na to w ogóle. Czyż nie? Podczas gdy Koryntianie myślą, że można już teraz doświadczyć pełni błogosławieństwa chrześcijańskiego, jeśli tylko wystarczająco uwierzysz lub jesteś wystarczająco duchowy, apostoł Paweł wie lepiej. Spójrz, jak przeciwstawia się im w wersecie 9. „Bo myślę, że Bóg wystawił nas, apostołów, jako ostatnich ze wszystkich, jak ludzi skazanych na śmierć, ponieważ staliśmy się widowiskiem dla świata, dla aniołów i dla ludzi. Jesteśmy głupcami dla Chrystusa, ale wy jesteście mądrzy w Chrystusie. My jesteśmy słabi, ale wy jesteście mocni. Wy jesteście w honorem, a my w hańbie.” Twierdzili, że prawdziwie duchowy chrześcijanin żyje na wysokościach zwycięstwa, ale oto potężny apostoł Paweł sam, publiczne widowisko, jak człowiek skazany na śmierć, uważany za głupca dla Chrystusa, słaby i powszechnie znieważany.

Żyj w Obecnej Chwili

A jeśli słowem kluczowym, które podsumowuje błędne i wadliwe oczekiwania Koryntian, jest słowo „już”, świat przyszły jest nasz, „już”, zwróć uwagę na alternatywną propozycję Pawła w 11 wersecie. „Do tej pory, głodujemy i pragniemy. Jesteśmy źle ubrani, pobici i bezdomni i tak dalej.” Paweł nie żyje w świecie przyszłym; żyje w obecnym czasie. Koryntianie twierdzili, że to, co jeszcze nie przyszło, już do nich przyszło. Ale Paweł prezentuje zupełnie inne podejście – takie, które uznaje, że choć chwała jest nam obiecana, pozostaje jeszcze nie przyszła. I tak żyje teraz, w obecnym czasie, w świecie, gdzie podążanie za Jezusem będzie dla niego oznaczać głód i pozbawienie. On pracuje ręcznie, mówi, aby zarobić na życie. Jest znieważany, chociaż błogosławi w odpowiedzi. Jest prześladowany i znosi. Jest oczerniany i prosi oraz błaga grzeszników przez Ewangelię, aby się pojednali z Bogiem. Stał się, mówi, jak śmieć świata, odpadkiem wszystkich rzeczy. „To,” mówi Paweł, „jest moje normalne życie chrześcijańskie. Czy nie możecie mieć właściwych oczekiwań, Koryntianie? Jeśli szukacie codziennego tryumfu, jeśli oczekujecie, że będziecie jeździć na wysokościach i wznieść się ponad grzech i cierpienie, jeśli myślicie sobie: 'Gdyby tylko miałem wystarczająco wiary, wszystko byłoby lepiej,' wasze oczekiwania wobec życia chrześcijańskiego są zupełnie błędne.

Skutki błędu Koryntian

I dwie rzeczy mogą się zdarzyć, jeśli ulegniesz błędowi Koryntian. Po pierwsze, możesz oszukać samego siebie, myśląc, że jesteś w rzeczywistości lepszy od innych. Zaczniesz się chwalić, jak oni to robili, swoją wyższością duchową i spoglądać z pogardą na innych. Albo dojdziesz do wniosku, że twoja niepowodzenie w osiągnięciu swojego „najlepszego życia teraz” jest wyłącznie twoją winą. Jakżeż nieszczęśliwy jesteś! To dlatego cierpisz! Jakże słaba jest twoja wiara! To dlatego zmagasz się, by związać koniec z końcem! Jakże zgubną kłamstwem diabła jest ewangelia dobrobytu. Ale jak łatwo przenika ona do myślenia nawet najlepszych wśród nas. Czy nie słyszałeś, jak dojrzaali chrześcijanie mówią: „Za jaki grzech Bóg mnie karze, że życie jest tak trudne przez tak długi czas?” Może sam powiedziałeś to kiedyś? „Dlaczego dzieje się to ze mną? Może przegapiłem coś? Może jest coś, co powinienem zrobić, jakiś poziom, do którego muszę jeszcze dojść w moim życiu chrześcijańskim, aby wszystko było w porządku? To się dzieje, bo to moja wina!” Czy rozpoznajesz to? Słyszałem to często jako pastor.

Naucz się Rozumieć Czas

Ale Paweł mówi: „Nie, nie! To nie to w ogóle!” Nie, musicie nauczyć się rozumieć czasy. To jest miejsce, w którym żyjemy teraz. Nie żyjemy w świecie, który nadejdzie; to jeszcze nie nastąpiło, niezależnie od tego, co twierdzili Koryntianie. Chwały, które nastąpią, gdy grzech zostanie usunięty, gdy wszystkie łzy zostaną otarte, gdy żal nigdy więcej nie będzie nas niepokoił, a cierpienie nigdy więcej nie wtargnie. Chwały, które nastąpią, przyjdą wkrótce, jednego dnia, ale jeszcze nie teraz. Do obecnej godziny,跟着 za Jezusem, Paweł mówi, oznacza radość, cudownie. To oznacza radość, ale będzie to radość, często, przez łzy. Oznacza postęp w świętości – chwała Bogu! Postęp w świętości. Dzisiaj nie jestem tym, kim byłem wczoraj, a jutro, z łaski Bożej, nie będę tym, kim jestem dzisiaj. Postęp. Ale będzie to powolny postęp, ciężko zdobyty postęp i niedoskonały postęp, aż pójdziemy być z Jezusem jednego dnia na końcu. To oznacza nadnaturalną moc płynącą w nasze życie, umożliwiającą nam powiedzieć: „Tak, Panie,” gdy On nas powołuje, nawet do trudnych rzeczy. Ale będzie to moc objawiona w środku słabości. Będzie to moc krzyża. Niewłaściwe oczekiwania, widzicie, są żyzną glebą dla pychy. Ustalcie swoje oczekiwania wobec normalnego życia chrześcijańskiego, Paweł mówi do nas. Żyjcie w obecnej godzinie; nie w świecie, który nadejdzie. To jeszcze nie teraz. Niewłaściwe oczekiwania.

Rodzinna zachęta

Po drugie, Paweł oferuje rodzinne pouczenie. Można zobaczyć ciepły język rodzinny na końcu rozdziału. Spójrz na wersety 14 i 15 na przykład. „Nie piszę tych rzeczy, aby was wstydzić, ale aby wam pouczać jako moje umiłowane dzieci. Chociaż bowiem macie wielu przewodników w Chrystusie, nie macie wielu ojców. Albowiem ja stałem się waszym ojcem w Chrystusie Jezusie przez ewangelię.” Paweł, jak sobie przypomnicie, założył kościół w Koryncie; doprowadził wielu z nich do wiary w Chrystusa. On jest jak duchowy ojciec; rodzic dla nich przez Ewangelię. I przyjął raczej kategoryczny ton w wersetach 8-13. Ale teraz, jako rodzic wobec swoich dzieci, łagodzi go. „Nie próbuję was wstydzić,” mówi. „Próbuję was pouczać, napominać jako moje umiłowane dzieci.”

Teraz jest Dzień Mamy i mamy, wy to rozumiecie – nie tak? Użyjecie wszystkich narzędzi, które macie do dyspozycji, aby dotrzeć do swoich dzieci i aby one zrozumiały, szczególnie jeśli widzicie, że one zbaczają z drogi i idą w złym kierunku. To dlaczego dzisiaj świętujemy nasze matki, prawda? One nas napominały jako umiłowane dzieci i to czasem boli, ale to miłość napędza to i jesteśmy przez to lepsi. To jest dokładnie to, co robi Paweł. Jego dzieci w wierze, które on tak głęboko kocha, są o krok od wpadnięcia w przepaść i on próbuje skierować je z powrotem na środek drogi. Ich przechwalanie się jest poza kontrolą i dlatego, ponieważ on kocha je z miłością rodzica, on je napomina.

Naśladujcie Mnie!

I używa, jeśli mogę rozszerzyć metaforę rodzicielstwa trochę, mam nadzieję, że nie do punktu krytycznego, używa trzech narzędzi rodzicielskich, trzech narzędzi wychowawczych, aby spróbować i przekazać swoje napomnienie. Odważę się powiedzieć, że każda mama w pokoju, może nawet każdy tata, używała tych narzędzi od czasu do czasu. Po pierwsze, w wersecie 16 zauważ, że pokazuje swoim dzieciom właściwy sposób postępowania w wierze. „Nawożę was więc, abyście naśladowali mnie!” Rozmawialiśmy o tym, jeśli byliście tutaj zeszłym tygodniu, zamiast tryumfalizmu, który charakteryzował Koryntian, chce im pokazać, jak naprawdę wygląda normalne życie chrześcijańskie. I tak wzywa ich do „naśladowania mnie we wszystkich zmaganiach i cierpieniach oraz wymaganiach wytrwałości, które są normalnym życiem chrześcijańskim.” Mówi: „Naśladowajcie mnie!”

Zaangażuj Starszego Brata!

Następnie drugim narzędziem rodzicielskim, którego używa wobec Koryntian, jest zaangażowanie starszego brata. Widzisz to w wersecie 17? „Dlatego posłałem do was Tymoteusza, mojego ukochanego i wiernego dziecka w Panu, aby wam przypomniał o moich sposobach w Chrystusie, tak jak ich nauczam wszędzie w każdym kościele.” Czasem starszy brat może się przebić, kiedy mama lub tata nie mogą. Paweł posyła im Tymoteusza, który przypomina im o Pawle, zarówno sposobem życia, jak i nauczaniem.

Nie Zmuszaj Mnie Do Wstania!

I wtedy trzecia strategia rodzicielska Pawła może być podsumowana w tym zdaniu. Zobacz, czy rozpoznajesz to zdanie, rodzice? Wersety 18-21, „Nie każ mi przyjść tam! Przyjdę tam!” To właśnie mówi! Widzisz werset 18? „Niektórzy są aroganccy, jakby nie przychodził do was, ale przyjdę do was wkrótce, jeśli Pan zechce. I dowiem się nie o rozmowie tych aroganckich ludzi, ale o ich mocy. Królestwo Boże bowiem nie polega na słowach, lecz na mocy. Co chcesz? Czy mam przyjść do was z rózgą, czy z miłością w duchu łagodności?” On ich prześladuje. On używa każdego narzędzia rodzicielskiego w swoim worku narzędziowym, aby spróbować sprowadzić ich z powrotem od ich pychy do pokuty i pokory. On jest nawet przygotowany do wymierzania im kary. Widzisz to w wersecie 21. On bardzo chce przyjść do nich z miłością i w duchu łagodności, ale jeśli będzie musiał wymierzyć im karę, gdy przyjdzie, jest przygotowany do tego. To, jak odpowiedzą na rodzinne napomnienie, określi, którą drogę obierze. Ale jego agenda jest wezwaniem ich z powrotem do pokuty; aby ich zwyciężyć, a nie odrzucić, tym bardziej nie zawstydzić ich lub zranić.

I tak mówi: „Kiedy przyjdę, rzucę światło na duchową autentyczność tych aroganckich przywódców w Korincie, którzy powodują tyle podziałów i kłopotów wśród was.” Innymi słowy, mówi: „Chcę zobaczyć, czy są tylko gadaniem, czy też wiedzą coś o rzeczywistości nadprzyrodzonej mocy, która jest istotną cechą królestwa Bożego. Nie gadanina,” mówi, „ale moc – rzeczywistość, duchowa rzeczywistość. Czy wiedzą coś o duchowej rzeczywistości?” To jest pytanie, które chce, aby zadali sobie sami przed jego przybyciem. To właściwie pytanie, które chce, abyśmy zadali sobie, czytając jego słowa. Czy moje życie chrześcijańskie jest tylko gadaniem, czy też znam duchową rzeczywistość? Czy jest tylko słowami i zewnętrznym pokazem, czy też znam coś z mocy krzyża, mocy łaski, mocy i dzieła Ducha Świętego w moim sercu? To jest to, czego chce! Aby wezwać nas do oceny naszych serc, do wyzwania nas, abyśmy w końcu stali się prawdziwymi. Chce wezwać tych Koryntian, którzy cenili wymowę i retorykę oraz którzy odrzucili Pawła jako gorszego mówcę, do zrozumienia, że puste słowa są zupełnie nieistotne, a życie i moc są tym, czego potrzebujemy.

Tak więc pozwólcie, że zakończę w następujący sposób. Przypuśćmy, że gdy będziesz badał swoje własne życie chrześcijańskie, odkryjesz, że przez zbyt długi czas było to tylko wiedza teoretyczna i rozmowy. Przypuśćmy, że Bóg doprowadził cię, pod wpływem nauczania Słowa Bożego, do wyznania, że tak naprawdę, to wszystko tylko pozory. Cóż, co teraz? Co robisz, jeśli dokonujesz tego odkrycia rano? Myślę, że są dla nas wskazówki w tym fragmencie. Jedna z nich wynika, jeśli spojrzysz z powrotem na część, w której czytamy, że Paweł zamierza do nich wysłać Tymoteusza. Widzisz to w wersecie 17? „Dlatego wysłałem do was Tymoteusza, mojego ukochanego i wiernego dziecka w Panu, aby wam przypomniał o moich sposobach w Chrystusie.” On wezwał ich do naśladowania go. Chce im pokazać duchową rzeczywistość. Wysłął do nich Tymoteusza, aby im przypomniał, jak to powinno wyglądać. Jego sposoby w Chrystusie. Duchowa rzeczywistość, życie, które jest prawdziwe w Chrystusie. Co robisz, jeśli odkryjesz, że twoje chrześcijaństwo jest zewnętrzną formą, a nie wewnętrzną rzeczywistością? Co robisz, jeśli to tylko rozmowy, ale żadnej mocy? Musisz uciec do Jezusa Chrystusa. Musisz wejść do Chrystusa. Dziś, teraz, bez wymówek, bez opóźnienia. Nie przynoś swojego rodowodu; nie przytaczaj swoich religijnych poświadczeń. Czas na szczerość. To, czego Paweł chce wśród Koryntian. Czas wyznać swój grzech i potrzebę oraz wołać do Pana Jezusa Chrystusa o rzeczywistość, a nie tylko religijne postępowanie. Nie zewnętrzne formy, nie kształt słów, które zaprzeczają swojej mocy. Jezus Chrystus wkroczy w twoje życie i zacznie ten chwalebny, choć powolny i często trudny projekt odnowy w twoim sercu, jeśli tylko się uniżysz i do Niego przyjdziesz. To, do czego wzywa Koryntian; to, do czego nas wzywa, gdy badamy nasze serca. Czy moje chrześcijaństwo jest tylko rozmową, czy znam moc, w której polega Królestwo Boże?

I tak jest wezwanie, aby nasze oczekiwania wobec natury życia chrześcijańskiego były właściwe. Świat ten, mówi Jezus, „W tym świecie będziecie mieć kłopoty. Ja będę z wami, aby was umacniać i podtrzymywać na każdym kroku. Ale to będzie ciężko. Chwała ma przyjść, ale teraz jeszcze nie.” I jesteśmy wezwani do zbadania naszych serc w świetle napomnienia rodzinnego Pawła. Czy jesteś prawdziwy? Czy jesteś prawdziwy? Czy to wszystko tylko puste słowa? Przyjdź i pokłoń się przed Królem Jezusem i bądź prawdziwy wreszcie. Pomódlmy się razem!

Nasz Ojciec, gdy się przed Tobą skłaniamy, wyznajemy, jak potrafimy być biegli w udawaniu, w byciu przy pustych słowach, mając formę pobożności, ale zaprzeczając jej mocy. Proszę, czy możesz nam przebaczyć? I gdy się razem przed Tobą uniżamy, modlimy się, modlimy, o Panie, abyś nas wszystkich posadził w Chrystusie. Przywiedź nas do Chrystusa, abyśmy pokłonili nasze kolana pod Nim, przed Nim, i uznali Go samego za Pana i Króla, nadzieję, radość, odpoczynek i schronienie. Pomóż nam, o Panie, dzisiaj być prawdziwymi i znaleźć, gdy to czynimy, że ta zadziwiająca inwazja Ewangelii dzieje się w naszych sercach, gdy Ty wkraczasz i zaczynasz nas odnawiać, abyśmy stali się odbiciem Twego Syna. Albowiem prosimy o to w imieniu Jezusa, amen.