Koniec Wstydu

Zefaniasz 3:14-16

Przez Gabe'a Fluhrera

Podczas gdy zajmujesz swoje miejsce, jeśli możesz, weź swoją Biblię i otwórz ją na rozdział 3 księgi Zefaniasza. Jeśli nie wiesz, gdzie znajduje się ta księga, to nie szkodzi. Nie wiem, czy powinienem to przyznać jako kaznodzieja, ale w pierwszym prezbiterium, w którym siedziałem, musiałem sprawdzić indeks, aby znaleźć tę księgę! Ok? Więc to było, gdy byłem w seminarium, więc nie czuj się źle, jeśli nie możesz jej znaleźć! Znajduje się na stronie 790 w waszych Bibliach na ławach; 790. I aby dać wam wskazówkę, gdzie będziemy się kierować w ciągu najbliższych kilku niedzielnych wieczorów, dziś wieczorem będziemy rozważać 3:14-16, a następnego niedzielnego wieczoru, jeśli Pan pozwoli, będziemy patrzeć na to, co zostało nazwane [[BVRJohn 3:16], jednym z moich ulubionych fragmentów Pisma. Zatem zastanawiałem się nad tymi wersetami przez jakiś czas i dziś wieczorem wejdziemy w rozdział 3, wersety 14-16; strona 790.

Modlmy się, a następnie wysłuchamy Słowa Bożego.

Nasz Ojciec, to, co właśnie śpiewaliśmy, jest naszą wielką nadzieją dziś wieczorem – że Jezus, który został wywyższony ponad 2000 lat temu, będzie wywyższony dziś wieczorem jako wywyższony, zmartwychwstały Zbawiciel, który jest jedyną nadzieją dla nas, zepsutych grzeszników. Niech Ten, który mówi, pomniejszy się, aby Chrystus mógł wzrastać i wypełniać wszystko. Prosimy o moc Ducha, aby Słowo stało się rzeczywiste i żyjące, i ostrzejsze niż jakikolwiek miecz obosieczny, i prosimy o to wszystko w imieniu Jezusa, amen.

Zefaniasz 3, począwszy od wersetu 14. To jest Słowo Boże:

Śpiewaj głośno, córo Syjonu; krzycz, Izraelu! Raduj się i wesel z całego serca, córo Jerozolimy! Pan usunął przeciwko tobie wyroki; oczyścił twoich wrogów. Król Izraela, Pan, jest pośród ciebie; nie będziesz się już nigdy bał zła. Wówczas w Jerozolimie powiedziano: "Nie bój się, Syjonie; niech twoje ręce nie słabną.”

Trawa więdnie, kwiaty opadają, ale Słowo żyjącego Boga będzie trwało na wieki wieczne, amen.

Najlepszą linią lotniczą jest Southwest Airlines, a my nie mamy ich tutaj już więcej, dowiedziałem się o tym zaraz po przyjeździe! Była to nasza linia ratunkowa, by wrócić z zagranicy, z Pensylwanii do Karoliny Południowej, kiedy byłem w Westminster. I mieli oni kilka lat temu kampanię reklamową, jedną z najlepszych, jakie kiedykolwiek widziałem, a hasłem kampanii było: „Chcesz uciec?” I była jedna reklama, w której widziałeś tego mężczyznę i tę kobietę siedzących w rodzaju korporacyjnej sali konferencyjnej, oczywiście w typie wykonawczym, i oboje patrzą prosto przed siebie, a on nerwowo się rozgląda i mówi: „Wiesz, chciałem ci to powiedzieć od dawna, ale zawsze miałem do ciebie uczucia.” I ona bardzo się ekscytuje, spogląda na niego i chwyta go za ramię, mówiąc: „Ja też!” I on wygląda zaskoczony, odwraca się, i widzisz, że ma słuchawkę w uchu, i mówi: „Zaraz, tylko chwilę. Co to było?” I widzisz jej twarz, a ona mówi: „O nie!” I pojawia się hasło: „Chcesz uciec?”

Wina vs. Wstyd

I gdy myślałem o tym w tym tygodniu, są chwile w naszym życiu, kiedy życzymy sobie, aby mieć taką opcję, prawda? Gdzie moglibyśmy po prostu uciec od tego, co jest – okoliczności, ludzie, cokolwiek to może być. Przede wszystkim, myślę, że chcemy uciec od wspomnień i fragmentów naszego życia, które powodują wstyd. I musimy odróżnić na początku tutaj między winą a wstydem. Badaczka wstydu, Brené Brown – jeśli nie słyszałeś o niej, to nic nie szkodzi. Jeśli masz okazję, zrobiła wykład, który ma około 30 milionów wyświetleń na TED, zatytułowany „The Power of Vulnerability and Shame”. Warto go obejrzeć. Napisała wiele na ten temat i rozróżnia między winą a wstydem w ten sposób. Mówi: "Wina to niepowodzenie w zrobieniu czegoś zgodnie z normą i odczuwanie właściwego psychologicznego poczucia winy – właściwego psychologicznego dyskomfortu z powodu tego, co naruszyłeś." I jako chrześcijanie, nie myślę, że ona jest jednym z nas, ale jako chrześcijanie, możemy się zgodzić z tym. Kiedy nie spełniamy wymagań Prawa Bożego, powinniśmy czuć się winni.

Wstyd jest inny. Mówi: "Wstyd to intensywne uczucie bycia niegodnym i niegodnym miłości." Możemy to ująć w trzech słowach. wstyd mówi nam: "Nie należysz tutaj". Wina jest bardziej prywatna. wstyd, jak powiedział jeden autor, "ma świadków". Jest to zjawisko publiczne. Jest to coś, czego dokonaliśmy i zawiedliśmy przed innymi i jest to bolesne wspomnienie. Powoduje u nas dyskomfort, kiedy o tym myślimy. I są różne rodzaje wstydu, prawda? I jest wstyd, który jest rzeczywisty – wstyd, który powinniśmy czuć przed Bogiem za naruszenie Jego norm. Ale jest też wstyd, który nie powinien istnieć. Rzeczy, które zostały nam zrobione – nadużycia, inne rzeczy tego rodzaju. Lub sytuacje, w których się znaleźliśmy, gdzie ogólna wiadomość do nas była: "Nie należysz tutaj".

I prorok Sofoniasz będzie mówił do nas dzisiaj o końcu wstydu. I pozwólcie, że szybko ustalę kontekst dla was. Sofoniasz jest jednym z dwunastu mniejszych proroków. Teraz to imię jest trochę mylące. Nie chodzi o to, że są oni w jakikolwiek sposób mniejsi w Słowie Bożym lub że nie są tak ważni jak inne części Słowa Bożego. Nazywani są mniejszymi prorokami po prostu dlatego, że ich księgi w Starym Testamencie są tak krótkie. Mamy więc głównych proroków – Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela i Daniela. A potem mamy tych dwunastu mniejszych proroków i Sofoniasz jest jednym z nich. Pisze on około 640 lat przed narodzeniem Jezusa, za panowania wielkiego króla reformatora w Starym Testamencie, Josiasza. Jeśli wrócicie do księgi Królewskiej i przeczytacie o Josiaszu, to on jest tym, który przywraca kult w Izraelu. On wykonuje wiele pracy reformatorskiej w Izraelu w tym czasie.

Jedną z unikalnych cech księgi Sofoniasza jest to, że zaczyna swoją proroctwo prawdopodobnie najbardziej kosmiczną sceną sądu w całym Starym Testamencie. To, co mam na myśli pod kątem kosmicznej sceny sądu, to nie jest tak, jak u niektórych proroków, gdzie Bóg mówi: „Oto, ja przyjdzie, aby sądzić was, Izraelu, za wszystkie wasze bałwochwalstwo i za wszystkie wasze grzechy i za wszystkie sposoby, которыми zbłądziliście ode mnie”. On to robi, ale zaczyna się to od kosmicznego sądu. Wszyscy są w to zaangażowani. Nikt nie ucieka. Tak więc ta księga ma wiele złych wieści, aż dojdziemy do tego rozdziału. I rodzajem rządzącego wersetu, który naprawdę ustala ton dla wszystkiego, co następuje, jest werset 11. „W tym dniu nie będziesz zawstydzony”. I zobaczymy, że fraza „W tym dniu” pojawi się ponownie w naszym tekście dzisiaj. A więc to, co Bóg obiecuje tutaj zrobić, to mówi: „Ja usunę cały twój wstyd” – w tym przypadku, właściwy wstyd – „Ja usunę to wszystko i błogosławię cię jak nigdy nie wyobrażałeś sobie”. To jest to, czego będziemy się uczyć w następnym tygodniu.

Więc oto główny punkt tego, o czym mówi Sofoniasz. Wstyd ustaje, gdy czcimy Boga bez rezerwy wobec tego, co On uczynił, wykonując sąd nad nami, tak że nie mamy strachu w Jego obecności. Wstyd ustaje, gdy czcimy Boga bez rezerwy wobec tego, co On uczynił, wykonując sąd nad nami, tak że nie mamy strachu w Jego obecności. I te „nie” będą stanowić nasze trzy punkty. Tak więc w wersecie 14, Bez Rezerwy. Werset 15, Bez Sądu. A werset 16, Bez Strachu.

Bez Rezerwy

Spójrz ze mną tam ponownie na werset 14 – Bez Rezerwy. „Śpiewaj głośno, córo Syjonu; krzycz, Izraelu! Raduj się i wesel z całego serca, córo Jerozolimy!” Jak już wcześniej wspominałem, nie słyszeliśmy nic poza złymi wieściami, a potem nagle pojawia się ten werset w środku tego wszystkiego. I ten werset przychodzi jako pewnego rodzaju niespodzianka. „Krzycz; raduj się” – język, który wykracza poza zwykły, to, co moglibyśmy nawet nazwać stylem kultu prezbiteriańskim. Mamy trudności z myśleniem o kulcie w ten sposób. Teraz jest wiele rzeczy, które kocham w naszej tradycji, jeśli chodzi o teologię reformowaną i kult, ale jeśli jesteśmy wobec siebie całkowicie szczerzy, to nie robimy dobrze tego, co radosne. Albo tak? Ponieważ, widzicie, byłem na meczach piłkarskich z wami i to mi przypomina bywanie na meczach piłkarskich z moimi przyjaciółmi w domu, gdzie miałem brata z bractwa w college'u, który był najłagodniejszym facetem, a umieścisz go w soboty rano na stadionie Williams-Brice w Południowej Karolinie i zmieniał się w zwierzę! Potrafił krzyczeć i tańczyć i klaskać i podnosić głos jak nikt inny!

Jak się odnosić do Boga

Moim punktem jest to. Kiedy oglądamy wydarzenia sportowe i nasz zespół wygrywa – nie muszę wam mówić, jak to wyglądało, kiedy Ole Miss pokonał Alabama, lub, równie dobrze, kiedy State pokonał Ole Miss w tym roku. Widziałem wiele radości z obu stron. A kiedy to się dzieje, wszyscy tracimy powściągliwość. Tracimy poczucie przyzwoitości, kiedy nasz zespół wygrywa. I to jest to, czego dotyczy prorok. Prorok mówi, że kiedy to się dzieje, kiedy rozumiemy, co Bóg czyni, kiedy to staje się dla nas oczywiste, jest to skutek – ogólna radość; śpiew; radość z tego, co Bóg uczynił. I oto pytanie. Co to jest w naszym życiu, co powoduje naszą radość teraz? Czym się cieszymy? I Bóg mówi: „Jedną z rzeczy, które czynię, jest to, że biorę te radości, których doświadczacie,” które są dobre i wspaniałe i nie ma nic złego w tym, by się ekscytować z powodu drużyny sportowej, ale On mówi, że są to wskazówki do większej rzeczywistości. „Tak chcę, byście reagowali na Mnie. Tak chcę, byście się odnosili do Mnie.” To jest to, co Bóg mówi do nich. „Chcę, byście mieli taką radość z tego, co czynię w waszym życiu.”

Zwróć uwagę, kiedy Bóg nakazuje im to zrobić. To nie jest wtedy, gdy wszystko idzie dobrze. Wszystkie te rzeczy to obietnice dotyczące tego, co Bóg ma zamiar zrobić. Wszystkie te rzeczy są przyszłe. One jeszcze się nie wydarzyły. I tak Bóg mówi: „Podczas gdy czekacie, w środku wszystkiego, co się rozpada, Izraelu, radujcie się!” Czy to nie jest kontraintuicyjne? A oto, co On mówi do nas. Mówi: „Co powoduje u was największy wstyd? Czy jest to coś z waszej przeszłości? Czy jest to coś, co powiedzieliście na przyjęciu? Czy jest to sposób, w jaki się zachowaliście, gdy byliście w podróży i byli świadkowie? Co powoduje u was największy wstyd?” Dla Izraela było to porzucenie Boga. Oni opuścili Go. Odeszli i powiedzieli: „Zamierzamy pójść za bożkami.” A Bóg mówi: „Nie jestem jeszcze z wami skończony. I w środku Mojego zajmowania się waszym wstydem” – i porozmawiamy o tym za chwilę – On mówi: „Podczas gdy czekacie, radujcie się.” Ty i ja możemy mieć radość tam, gdzie jesteśmy teraz, właśnie tej nocy. To wspaniała obietnica. Widzimy więc, że na pierwszym miejscu Bóg wzywa nas do miłości Go i uwielbienia Go oraz cieszenia się Nim bez rezerwy. Żadnej rezerwy. Beztroskie oddanie się w ich cieszeniu się Bogiem.

Żaden wyrok

Następnie, po drugie, spójrz na werset 15 w Bez Wyroku. „Pan usunął przeciwko tobie wyroki; On odsunął od ciebie twoich wrogów. Król Izraela, Pan, jest pośród ciebie; nie będziesz już więcej się bał zła.” Dlaczego mamy się radować? Prorok mówi: „Ponieważ usunąłem wewnętrzne wyroki przeciwko tobie oraz zewnętrzne przeszkody w cieszeniu się Mną.” Czy widziałeś ten język tam? „Pan usunął wyroki przeciwko tobie.” Widzisz, to jest nasze wewnętrzne poczucie winy i wstydu, które wszyscy mamy. Wiemy, intuicyjnie, że jesteśmy stworzeni na obraz Boga, iż nie jesteśmy tam, gdzie powinniśmy być z Nim, poza Jezusem. Wszyscy mamy tego rodzaju głęboko zakorzeniony niepokój. Próbujemy to w jakiś sposób ukryć. Nie wiemy naprawdę, co z tym zrobić, dopóki Bóg nie otworzy naszych oczu. Wiemy, że nie jesteśmy święci. Wiemy, że powinniśmy się wstydzić przed Bogiem. Czujemy to. A Bóg mówi: „Ja to usunę.”

I wtedy On przechodzi do zewnętrznych przyczyn. Mówi: „Ja usunę wszystkich twoich wrogów. Każdą groźbę dla ciebie, Izraelu, Ja usunę.” Teraz pomyśl o tym w odniesieniu do wstydu. Ludzie, którzy spowodowali wstyd w naszym życiu, mogą być naszymi wrogami, a mogą i nie być. Punkt jest jednak ten sam. To, co Bóg obiecuje tutaj, to usunięcie wszystkiego, co zewnętrzne wobec nas, co może spowodować wstyd. Innymi słowy, obietnica brzmi: nie będzie więcej świadków, bo nie będzie więcej powodu do wstydu. To właśnie Bóg czyni, ponieważ wstyd jest w zasadzie rzeczywistością stworzoną przez innych.

Prawdziwy Pokój

I kiedy Bóg mówi to do nas, prosi nas, abyśmy zastanowili się nad tym, że wszyscy, z powodu tych zagrożeń dla nas – czy to ze strony innych, wrogów, osób, które nas zawstydzają, cokolwiek to jest – On mówi, że to prowadzi nas do tego, byśmy stali się chronicznymi zmartwieniami. Czyż nie zmartwiamy się bardzo? Czyż wstyd nie powoduje, że się zmartwiamy? Może ktoś został zawstydzony wcześnie w życiu i przez resztę życia zastanawia się: „Czy kiedykolwiek będę akceptowany? Czy kiedykolwiek dołączę do zespołu? Czy kiedykolwiek będę wystarczająco dobry?” I to prowadzi znowu do niepokoju. Zmartwiamy się, czy jesteśmy bezpieczni. „Czy będę zraniony fizycznie, emocjonalnie przez inną osobę? Co się stanie?” Zmartwienie, zmartwienie, zmartwienie. I oto, co Bóg mówi. On mówi, że możesz mieć prawdziwy pokój, prawdziwą radość, czego wszyscy szukają, a tak niewielu znajdują. On mówi, że jest to dostępne, na wyciągnięcie ręki, na żądanie, tej nocy.

I zauważ, jak On to stawia. On mówi: „Nie będziesz się już nigdy bał zła.” Czy boisz się zła? Ja się boję. Nie wiem, co to jest. Zauważam, że im bardziej moi dzieci rosną, tym bardziej się martwię o nie. Wy jesteście rodzicami dłużej niż ja; możecie mi powiedzieć, jak sobie z tym poradzić! Ale im bardziej moi dzieci rosną, tym bardziej się boję całego zła, które istnieje na świecie, i martwię się o nich. I tak, pokutuję i proszę Pana o pomoc, ale to jest ze mną, kiedy rano się budzę. I to jest to, co Bóg mówi do nas. Wielka obietnica polega na tym, by nigdy więcej nie bać się zła. Możemy przestać się martwić i przestać się bać oraz doświadczyć Bożego pokoju. Znowu wrócimy do tego na końcu.

Zwróć uwagę na to, co mówi tam Bóg. Mówi: „Król Izraela, Pan, jest pośród was”. To była wielka nadzieja Izraela, prawda? Jeśli czytasz od początku przez Stary Testament, zaczynasz od Genesis – jak powstaje rodzaj ludzki, a potem zwęża się do Abrahama, a Bóg powołuje ten lud, a potem zostają oni zniewoleni. I wtedy wyprowadza ich z niewoli i żyją poza granicami Egiptu. I co zaczynają mówić? „Chcemy króla jak ludy wokół nas!” A Bóg mówi: „Nie, nie chcę, bo ten król zniewoli waszych synów i będzie źle dla was. I dlaczego chcesz króla, skoro Ja jestem waszym Królem?” A jednak oni mówią: „Nie, nie, daj nam króla!” I tak daje im króla. I oto jesteśmy, około czterystu czy pięciuset lat po tym, jak Izrael ma króla, i zobaczmy, jak im to idzie. Królestwo jest podzielone między północą a południem; było wiele powstań i buntów. Nawet człowiek z sercem dla Boga zawiódł w sposób tak olbrzymi, że Bóg przeklął resztę jego domu i jego dzieci w jego linii za jego cudzołóstwo i morderstwo! To nie układa się dobrze dla Izraela! I tak to obietnica brzmi: „Ja przychodzę do was. Będę waszym Królem, jak obiecałem, że będę.”

To Nie Są Tylko Słowa

Przypomina mi to historię, którą przeczytałem niedawno o kobiecie, która była mężatką, miała dwoje dzieci i, według wszystkich relacji, świetne małżeństwo. I pewnego dnia po prostu wstała i odeszła. Powiedziała: „Nie mogę tego dłużej robić” i odeszła. Jej mąż był załamany i ciągle do niej dzwonił, z dziećmi przy telefonie, i mówił: „Porozmawiaj z nimi”. A ona po prostu rozłączała się. W końcu udało mu się ją odszukać i dowiedzieć, gdzie jest, i za wielką cenę – finansową, emocjonalną, fizyczną, wszystko inne – znajduje ją i przychodzi do niej i mówi: „Kocham cię. Proszę, wróć!”. A ona załamała się w jego ramionach. I on powiedział: „Dzwoniliśmy do ciebie. Pisaliśmy listy. Dlaczego nic z tego nie miało wpływu?”. Powiedziała: „Wcześniej były to tylko słowa. Potem przyszedłeś”.

I to właśnie Izraelowi jest tutaj obiecane. To nie są tylko słowa. „Pan, twój Król, przyjdzie pośród ciebie”. I tęsknota Izraela za królem jest naszą tęsknotą, prawda? Żyjemy w złamanym, podzielonym, odłączonym wieku. Czy to nie fascynujące, że w dobie największej zdolności komunikacyjnej między naszymi smartfonami, komputerami i iPadami, jesteśmy najbardziej odłączonym wiekiem w historii. I tęsknimy za kimś, kto nam powie, dokąd iść, jak tam dostać się, jak to wygląda, gdy tam dotrzemy. Tęsknimy za królem. Tęsknimy za kimś, kto nam powie, co robić, ale z powodu grzechu, jednocześnie, nie chcemy, żeby ktoś nam mówił, co robić. Głęboko nie ufamy władzom w naszym wieku, czasem słusznie. Możesz być ofiarą nadużycia ze strony kogoś we władzy. Możesz cierpieć z powodu kogoś na stanowisku władzy. To jest prawdziwe. Ale w naszych sercach wszyscy się sprzeciwiamy władzom nad nami. A Bóg mówi: „Jestem Królem, któremu możesz zaufać. Przyjdę do ciebie. Nie jestem jak inne władze. Nie zawiodę cię. Jestem Tym, który przychodzi do zawstydzonych ludzi, aby iść z nimi drogą”.

Brak strachu

I to prowadzi do naszego ostatniego wersetu tutaj, wersetu 16. Brak strachu – nasz trzeci nagłówek. „Wówczas w Jerozolimie powiedziano: ‘Nie bój się, o Syjon; niech nie słabną twoje ręce.’” Co to jest „ów dzień”? Czytamy o tym cały czas w Starym Testamencie, „wówczas; w owym dniu”. Myślę, że tutaj ma to konkretne odniesienie. Pomyśl o tym w ten sposób. Jeśli staniesz i spojrzysz na góry z boku, wyglądają one jak szczyty w ten sposób – w górę i w dół. Jeśli staniesz na jednej z nich, wszystkie wyglądają jak jeden szczyt góry. Tak właśnie Zachariasz patrzy na przyjście Jezusa w przyszłości. Przyjście Jezusa jest jak ów pierwszy szczyt góry najbliższy jemu; pierwsze przyjście Jezusa. Drugie przyjście Jezusa jest jak ów szczyt w oddali. I on umieszcza je oba razem, gdy patrzy w korytarze czasu. I mówi: „Nadchodzi dzień, kiedy to wszystko się zakończy” i ów dzień rozpoczął się przy pierwszym przyjściu Jezusa. On zainaugurował królestwo. On przybliżył Boga. On przyszedł do nas. To nie były już słowa; to była obecność. To był Jezus, który jest Bogiem z nami. A potem spogląda naprzód na ów dzień, na który wszyscy czekamy tutaj. Owa dzień, kiedy wszystko, co jest obecnie w formie obietnicy, stanie się rzeczywistością. Kiedy wiara ustąpi miejsca widzeniu i zobaczymy wszystko naszymi własnymi oczami, co prorok pokazuje nam teraz w obrazach i w cieniach. Owa wielki dzień, kiedy wszystko, co powoduje, że jesteśmy oddzieleni od Boga, że wstydzimy się w Jego obecności, że wstydzimy się w obecności innych, zniknie, zniknie, zniknie. On mówi: „Wówczas w owym dniu powiedziano: ‘Nie bój się.’”

Nie trać nadziei

Zwróć uwagę, jak to ujmuje. „Nie zniechęcajcie się.” Jeden komentator wyjaśnia to w następujący sposób. Mówi: „Ręce, które opadają, opisują w Piśmie rozpacz nad okolicznościami, która czyni człowieka niezdolnym do funkcjonowania.” Rozpacz nad okolicznościami, która czyni człowieka niezdolnym do funkcjonowania. Czy kiedykolwiek czułeś się tak? Czy kiedykolwiek spojrzałeś na swoje życie, może spojrzałeś na wstyd w swoim życiu i powiedziałeś: „Nie chcę nawet wstać z łóżka dzisiaj rano”? Bóg wie o tym. On mówi, że to jest to, co to znaczy mieć słabe ręce. I mówi: „Nie pozwólcie, aby wasze ręce osłabły.” Dlaczego? Przez to, co On ma zrobić w tym dniu. Czy wiesz, jakie było ulubione „Nie będziesz” Jezusa? Możemy pomyśleć o wielu rzeczach. Czasami myślę, że tak bardzo mylimy się, kiedy myślimy o Jezusie jako o rodzaju zabójcy radości, który zawsze i wszędzie mówił: „Nie będziesz.” Miał wiele do powiedzenia na ten temat. Ale Jego ulubione „Nie będziesz” było: „Nie będziesz się bał. Nie bój się.” To powiedział, aby nie robić więcej niż cokolwiek innego, w wypełnieniu tego wersetu. I Bóg mówi: „Kiedy przychodzi rozpacz, kiedy nie czujesz się, aby wstać, kiedy jesteś zmiażdżony przez swoje okoliczności,” On mówi: „Nie rozpaczaj. Nadchodzi dzień, kiedy nie będzie już więcej rozpaczy. Myśl o tym. Żyj z tego.” Zaraz do tego wrócimy.

Co to więc oznacza? Powiedziałem, że wrócimy do tego wszystkiego za chwilę. Oto ta chwila. Co to wszystko oznacza? Jak możemy tu zobaczyć Jezusa? Myślę, że istnieje wiele sposobów. Nie możemy przegapić tego, że Bóg dotrzymał Swojej obietnicy wobec nas w przyjściu Chrystusa. Możemy zacząć się skupiać na Nim zamiast na historii i narracji, którą wstyd nam mówi. Możemy zacząć się skupiać na Jego życiu, Jego doskonałym życiu. Jego życiu, które ostatecznie doprowadziło Go do krzyża, ale życiu pełnym miłości, współczucia, cierpliwości i łagodności wobec ludzi takich jak my, którzy są objęci wstydem. Jeśli zastanawiasz się, czy ktoś rozumie twój wstyd, to jest to On. A jeśli zastanawiasz się, czy Bóg cię kocha, jeśli czujesz się bezwartościowym, jeśli czujesz, że nie należysz, Jezus mówi: "Należysz. Należysz do Mnie. Przyszedłem dla ciebie." On przychodzi do nas, a potem Jezus jest Tym, który bardziej konkretnie usuwa nasz strach. Jak mógł Bóg złożyć te obietnice? „Nigdy więcej nie będziesz się bał." Ponieważ tego, czego najbardziej powinniśmy się bać, Jezus dokonał w naszym miejscu. On jest Królem pośród nas, który był obiecanym, prawda? On jest Królem królów i Panem panów. Urodził się jako Król Żydów. Nawet Herod słyszał o tym, pogański władca. Lecz On jest Królem, który przychodzi i nie wygląda jak inni królowie. On jest Królem, który przychodzi w słabości, w cierpieniu, a ostatecznie umiera nagi i zawstydzony.

Dlaczego? Ponieważ od czasu, gdy pierwsze małżeństwo w ogrodzie było nagie i zawstydzone, wszyscy czujemy ten wstyd. Wszyscy spowodowaliśmy ten wstyd w czyimś życiu. I potrzeba było drugiego i większego Adama, Jezusa, aby weszedł w nasz wstyd, aby wziął na siebie naszą nagość i umarł na tym krzyżu, aby „ponieść nasz wstyd i szyderstwo”. Dlatego możemy nie mieć strachu. Największy strach, jaki kiedykolwiek powinniśmy mieć, to strach z Bożego sądu, którego wszyscy słusznie zasługujemy, którego Izrael słusznie zasługiwał. A kiedy Bóg obiecuje: „Stworzę sposób, aby to nigdy więcej nie było dla ciebie powodem do strachu”, to zostaje spełnione w Chrystusie, w Jego pierwszym przyjściu.

Wstyd nie umiera łatwo, prawda? Nie można go po prostu odpędzić. Nie możemy po prostu myśleć o szczęśliwych rzeczach. Musimy wiedzieć, że ktoś jest z nami w środku tego. I znowu, to sięga do Jezusa. On się cieszy, że witają ludzi z dużym wstydem. Słuszny lub niesłuszny wstyd. On się cieszy, że witają bałwochwalców, samozadowolonych ludzi; ludzi, którzy zawiedli raz po raz i raz po raz i ciągle to robią. On mówi: „Przyjdźcie do Mnie. Ja jestem Tym, który witam takich ludzi. Nie jesteście sami i nigdy nie będziecie.” Dlatego nigdy więcej nie możemy się bać.

Nie Musisz Udawać

Jest to jeden ze sposobów, w jaki możemy zwalczyć wstyd i zmartwienie, gdy uświadomimy sobie, że Jezus usuwa cały strach z naszych żyć. A kiedy to robi, On tworzy nas na ludzi, wokół których inni nie muszą się bać. To jest jednym z problemów, z którymi zmagamy się jako chrześcijanie w kościele, prawda? Udajemy dużo. A problem z udawaniem polega na tym, że stajesz się w tym dobry. Ale Bóg zna nasze serca, prawda? I On mówi: „Nie musisz udawać więcej.” Nikt tutaj nie musi się bać, że pozwoli wszystkim innym wiedzieć, że zawiódł. Ok? Wszyscy z nas. Co tydzień! Ciągle! I za każdym razem, gdy to robię, za każdym razem, gdy widzę to w czyimś życiu jako pastor, jestem przypominany o wielkości Jego łaski i Jego cierpliwości wobec grzeszników i失敗ów jak wszyscy, którzy patrzą na mnie i jak człowiek stojący przed wami. Wszyscy z nas, wszyscy z nas, wszyscy z nas zawiedliśmy. I Bóg mówi: „Położyłem swojego Syna na hańbę w twoim miejscu, abyś nigdy nie musiał tego doświadczyć.” I kiedy to zrozumiemy, kiedy to głęboko zapadnie w naszych sercach, stajemy się ludźmi, wokół których inni nie muszą się bać. I to jest śmierć wstydu, kiedy mamy taką kulturę.

Więc jak Jezus, będący wśród nas, kończy nasz wstyd? Wstyd sprawuje nad nami władzę, prawda? To straszne. Pomyśl o tym w ten sposób. Ile rzeczy zrobiłeś w tym tygodniu, które były motywowane wstydem? Miałeś wspomnienie z przeszłości i ono wpłynęło na twoją decyzję. Powiedziałeś: „Nie zrobię tego, ponieważ pamiętam, jak to się czułem, i zamiast tego zrobię to, ponieważ nie chcę wrócić do tego momentu.” On sprawuje nad nami władzę i żyjemy głęboko sfrustrowani, niespokojni. A co robi Jezus? On przychodzi i mówi: „Jestem Tym, który przynosi ten dzień do teraźniejszości.” Jak wstyd umrze w naszym życiu? Kiedy coraz bardziej uświadamiamy sobie, że zmartwychwstanie Chrystusa było tylko pierwszym odcinkiem jednego wydarzenia. Idź ze mną tutaj. Zmartwychwstanie Chrystusa było pierwszym odcinkiem jednego wydarzenia, jednego wstrząsającego światem, zmieniającego świat wydarzenia, w środku którego żyjemy. A kiedy On wróci i będziemy wskrzeszeni z martwych, to będzie tylko drugi odcinek tego wydarzenia, które rozpoczęło się na Kalwarii 2000 lat temu. I tak, żyjąc w oczekiwaniu na to, to właśnie miał na myśli Paweł, mówiąc: „Nasze zewnętrzne ciało przemija, ale nasz wewnętrzny człowiek odnawia się dzień po dniu.” Za pomocą czego? Mocy zmartwychwstania Ducha Świętego.

Co więc czyni Jezus, aby zakończyć nasze wstyd? On mówi: „Zostałeś wzbudzony ze Mną! Nie jesteś już tym, kim byłeś. Nie jesteś definiowany przez to, czym był ów wstyd w twojej przeszłości. Jesteś teraz definiowany jako ktoś, kto jest w nim, z niego wybucha życiem zmartwychwstania, które pewnego dnia cały kosmos zobaczy.” Moc zmartwychwstania Chrystusa to nie tylko cud, który obchodzimy w Wielkanoc. To codzienna rzeczywistość, którą mamy przyswajać sobie przez wiarę, aby żyć dla Chrystusa i zabijać wszystko, co odbiera nam radość z Niego. Mówiąc bardzo prosto, ponieważ kaznodzieje lubią mnożyć słowa, żyj z przyszłości w teraźniejszości, właśnie teraz. To jeden z głównych sposobów, w jaki Jezus będzie się zajmował twoim wstydem. On mówi: „Zdefiniowałem cię w przyszłości jako istotę zmartwychwstałą” i to jest obecna rzeczywistość przez wiarę i moc Ducha Świętego, abyś mógł się zmienić i ja mogłem się zmienić. W tym miejscu żyjemy. To jest historia, którą Jezus nam opowiada. Prawdziwa historia.

Inna Historia Musi Się Zaczyna

I tak oto pojawia się pytanie dla nas wszystkich w tym tygodniu. Komu będziemy słuchać? Wstydowi z przeszłości, innym głosom mówiącym nam jedną historię, czy Bogu, Jezusowi, mówiącemu nam inną historię? Komu będziemy słuchać? Ktoever będziemy słuchać, to określi jak będziemy żyć. Przypomina mi to scenę z jednej z moich ulubionych sztuk, Les Miserables Victora Hugo. Jest tam niesamowita scena, w której były skazaniec, Jean Valjean otrzymuje przebaczenie od biskupa. Ukradł, biskup go przygarnął, on kradnie srebra biskupa. Policja przychodzi i jest gotowa zabrać Jean Valjeana, a biskup mówi: „Nie, nie, nie. Właściwie pozwoliłem mu pożyczyć.” I Valjean pyta go: „Dlaczego?” A on mówi: „Ja ci przebaczam.” I Valjean jest tak przejęty przebaczeniem biskupa, że śpiewa tę piękną piosenkę: „Co ja zrobiłem?” A sens tej piosenki polega na tym, że chce prowadzić nowe życie. I ostatnie wersy tej piosenki oddają to, co myślę, że Sofoniasz chce nam powiedzieć tonight. Brzmią one w następujący sposób. „Sięgam, ale upadam, a noc się zamyka. I wpatruję się w pustkę wiru mojego grzechu. Ucieknę teraz od świata, od świata Jean Valjeana. Jean Valjean to nic teraz, inna historia musi się zacząć.”

To jest przesłanie krzyża. Dla nas wszystkich i naszego wstydu, inna historia musi się zacząć. I oto dobra wiadomość. Zaczęła się 2000 lat temu. Możemy powiedzieć z Valjeanem: „Tamten stary my jesteśmy niczym teraz, bo inna historia rozpoczęła się w Chrystusie.” Koniec tej historii to zmartwychwstanie – przeszłe i przyszłe. I koniec tej historii, dlatego, jest koniec wstydu. Pomódlmy się.

Ojcowie, dziś wieczorem czujemy to tak intensywnie. Czujemy nasz wstyd i potrzebujemy innej historii, która go zastąpi. I radujemy się, że słuchając Twojego Słowa, nie słyszymy rozważań jakiegoś starożytnego wschodniego mistyka. Słyszymy Twoje słowa, które nas zdefiniowały na nowo, dały nam nowe życie, a tym samym dały nam prawdziwą historię, według której możemy żyć przez resztę naszego życia. Zrób to rzeczywistością dla nas w tym tygodniu, modlimy się, w imieniu Jezusa, amen.