Największa Piosenka Miłości

Zefaniasz 3:17

Przez Gabe'a Fluhrera

Podczas gdy zajmujecie swoje miejsca, proszę, weźcie swoje Biblii i odwróćcie się ze mną do księgi Zefaniasza. Jest w Starym Testamencie. Jeśli szukacie jej, to nie szkodzi. Jest to bardzo krótka księga. Znajduje się na stronie 790, jeśli używacie Biblii z ławki; 7-9-0. I będziemy studiować werset 17 z rozdziału 3 księgi Zefaniasza. Zanim usłyszymy Słowo Boże, idźmy do Niego w modlitwie.

Nawet do późnej starości, nasz wielki Bóg, obiecałeś nam, że Twój lud okaże Twoją suwerenną, wieczną, niezmienną miłość. Gdy stoimy u progu najbardziej zadziwiających słów, jakie kiedykolwiek słyszeliśmy tej nocy, modlimy się, aby one zapadły w naszych sercach, aby zmieniły sposób, w jaki Cię postrzegamy i świat, oraz aby Duch Święty ożywił je dla nas, abyśmy mogli zobaczyć Jezusa. I modlimy się o to wszystko w Jego potężnym imieniu. Amen.

Zefaniasz 3, werset 17. To jest święte, natchnione i dlatego nieomylne Słowo Boże:

„Pan, twój Bóg, jest pośród was, potężny, który będzie zachowywał; On będzie się radował z was z radoscią; On będzie was uspokajał swoją miłością; On będzie się weselił z was z głośnym śpiewaniem.”

Trawa więdnie, kwiaty opadają, ale Słowo żyjącego Boga będzie trwało na wieki i wieki.

Kilka lat temu najlepiej sprzedawanym i najpopularniejszym musicalem na Broadwayu był musical zatytułowany The Light in the Piazza, który opowiadał historię pewnego – muszę dobrze zapamiętać te nazwiska – Fabrizio Naccarelli, włoskiego sprzedawcy krawatów, który zakochał się w pięknej Clarze Johnson, Amerykance na wakacjach we Włoszech. I jest taka scena w musicalu, gdzie śpiewają tę piosenkę miłosną zatytułowaną „Say it Somehow”. I kulminacja tej piosenki miłosnej polega na tym, że nie potrafią oni naprawdę wyrazić siebie słowami, więc po prostu śpiewają słowo „Ah!”. I jest to radosne i jest to tryumfalne, i tak się cieszą sobą. I była recenzja w New York Times od jednego z wspaniałych krytyków teatralnych, Stephena Holdena, a tytuł recenzji powiedział wszystko – „Love Songs that Speak When Words Fail”. „Love Songs that Speak When Words Fail”.

The Barrier Between God and Us

I widzicie, gdy przychodzimy do Sofoniasza 3 dziś wieczorem, znajdujemy się w tej samej sytuacji co ci dwaj kochankowie w tej piosence. Istnieje bariera językowa między Bogiem a nami. On jest święty, a my nie. Tak jak była bariera językowa między Włochem a Amerykaninem, istnieje bariera między nami. A jednak przychodzimy do wersetu biblijnego dziś wieczorem, który mógłby nosić tytuł recenzji The New York Times – „Piosenki miłosne, które przemawiają, gdy słowa zawodzą”. Sofoniasz. Książka ta może być łatwo podsumowana, myślę. Pierwsze kilka rozdziałów, raczej pierwsze dwa rozdziały, to uniwersalny sąd. A potem następuje punkt zwrotny, gdy Bóg zaczyna mówić o uniwersalnym dziele zbawienia, które On dokona z każdego plemienia, narodu i języka. I książka ta kończy się na wersecie, który mamy przed sobą – rozdział 3, werset 17. Jeden komentator słusznie nazwał go "Jana 3:16 Starego Testamentu". To prawie zbyt wiele, by to ogarnąć. Musimy podchodzić do tego z lękiem i drżeniem. To zbyt dobre. To zbyt przytłaczające. Są słowa, właściwie nie słowa, które możemy powiedzieć, ale spróbujemy tego wieczoru. A główna myśl jest bardzo prosta. W Chrystusie Bóg jest z nami, aby się cieszyć z nas. W Chrystusie Bóg jest z nami, aby się cieszyć z nas. I te dwa punkty będą naszymi dwoma nagłówkami – Bóg z nami i Bóg ponad nami. Bóg z nami i Bóg ponad nami.

Bóg z Nami

Spójrz ponownie na pierwszą część wersetu 17. „Pan, Bóg twój, jest pośród ciebie; potężny, który zbawia.” Od upadku ludzkości onwards, byliśmy alienowani od Boga, byliśmy alienowani od siebie samych, byliśmy alienowani od tego stworzenia wokół nas, byliśmy alienowani od wszystkich naszych współtowarzyszy i naszych braci i sióstr. Alienacja jest tym, co charakteryzuje upadłą ludzkość. A jednak, raz po raz, Biblia jest historią o Bogu, który szuka tych, którzy są alienowani od Niego. On ich nieustannie, niestrudzenie, raz za razem, niezależnie od tego, co robią; niezależnie od tego, jak daleko upadają. I tak pieśń miłości Boga zaczyna się od Jego poszukiwania nas, od Jego pragnienia, by przyciągnąć alienowanych stworzeń z powrotem do Siebie. To szokujące. Możemy przeszukać wszystkie religie świata, i gdy to robimy, możemy obalić Sigmunda Freuda. To Freud, w końcu, założyciel nowoczesnej psychologii, powiedział, że wiara w Boga jest jedynie spełnieniem życzeń. Projektujemy nasze najlepsze nadzieje na Boga, który nie istnieje. Problem, z którym Freud się zmaga, i z którym zmaga się każda inna upadła religia, i z którym zmaga się każde inne światopogląd poza chrześcijaństwem, polega na tym, że żaden z nas nie wymyśliłby Boga takiego, przyjaciele. Nigdy nie wymyśliliśmy, poza Pismem Świętym, nie ma innego Boga takiego w świecie, i nigdy byśmy nie wymyślili. To zbyt piękne, by być prawdziwym, w pewnym sensie.

On jest Bogiem, który Śpiewa

Zatem na początku uświadamiamy sobie, że spotykamy Boga, który jest zupełnie inny, niż oczekujemy. I to dojdzie do punktu kulminacyjnego za chwilę, ponieważ zaraz spotkamy Boga, który śpiewa. Ale zanim tam dotrzemy, eksperci się zgadzają – a jeśli chodzi o muzykę, kto są ekspertami? Myślę, że wszyscy jesteśmy ekspertami w pewnym sensie. Ale eksperci, którzy znajdują miarę, by te rzeczy zmierzyć, zgadzają się, że być może największą piosenką miłosną wszechczasów jest "Unchained Melody" The Righteous Brothers. To piękna piosenka. I zaczyna się powoli, by przejść w ten niesamowity crescendo. I to właściwie to, o czym mówi Biblia. Zbliżamy się do punktu kulminacyjnego Bożej piosenki miłosnej. Zaczęła się ona w Ogrodzie, kiedy Bóg przyszedł do naszych pierwszych rodziców i zapewnił dla nich przebaczenie oraz okrył ich skórami zwierzęcymi, a potem przez resztę Starego Testamentu Bóg śpiewa tę jedną, boską piosenkę miłosną i była ona bardziej klarowna w niektórych momentach i mniej klarowna w innych. I dochodzi do punktu kulminacyjnego, kiedy niebo otwiera się nad Betlehem i anioły śpiewają: „Chwała Bogu na wysokościach i na ziemi pokój między ludźmi!” „Psalms 40” (Psalms 40, POLUBG). Dochodzi do punktu kulminacyjnego w Chrystusie.

I to jest właśnie to, co Bóg mówi nam tutaj. On mówi: „Pan, Bóg twój, jest pośród ciebie; mocny bohater” – moglibyśmy to przetłumaczyć. To jest obraz bitwy. Nieczęsto myślimy o naszym zbawieniu jako o bitwie, ale od momentu, gdy Jezus został ochrzczony, aż do dnia, gdy został ukrzyżowany, to była bitwa. On walczył z Szatanem na pustyni i walczył z Szatanem na krzyżu. I na każdym kroku była wojna przeciwko chorobom, przeciwko zaburzeniom emocjonalnym, przeciwko śmierci, przeciwko wszystkim mocom piekła i wszystkim skutkom grzechu, ponieważ Bóg, który przychodzi do nas, jest Bogiem, który przychodzi, aby nas zbawić. I On jest Bogiem, który walczy za swój lud. Właśnie dowiedziałem się w tym tygodniu – nie jest to żadnym zaskoczeniem, dzieje się to każdego lata – że trzy z pięciu najlepiej zarabiających filmów są filmami o superbohaterach. Kochamy je. Nie możemy się ich nacieszyć. I to nie tylko tutaj, na całym świecie. Nasze filmy o superbohaterach, które robimy i wysyłamy na cały świat, są najlepiej zarabiającymi filmami. Dlaczego kochamy historie o superbohaterach tak bardzo? Myślę, że to dlatego, że wszyscy wiemy głęboko w środku, że nie możemy się sami zbawić i tęsknimy za ratunkiem. Myślę, że to dlatego są one zawsze najlepiej zarabiającymi filmami. Nie możemy się sami zbawić i tęsknimy za ratunkiem. I to, co Bóg mówi przez swojego proroka teraz, jest: „Przychodzi potężny bohater, który będzie walczył za ciebie, który cię zbawi, który jest lepszy niż jakakolwiek historia o superbohaterze, jaką moglibyśmy sobie kiedykolwiek wymyślić. I On cię ratuje. I jedyne wymaganie jest, że musisz wiedzieć, że nie możesz się sam zbawić. To wszystko, co jest wymagane.” To jest to, z czego Bóg zaczyna z nami. Najwyższy superbohater przychodzi – Jezus. To jest Bóg z nami.

Bóg ponad nami

I wtedy, będę z tobą zupełnie szczery, bardzo szczery, kiedy studiowałem to i modliłem się, i zmagałem się z tekstem, musiałem ciągle od niego odchodzić. Czytałem komentarze, szukałem i słuchałem innych kazań oraz czytałem inne kazania i byłam bardzo, bardzo pocieszony, że nie jestem sam. Ponieważ kolejne wersety są zdumiewające. To jest Bóg ponad nami. Spójrz ze mną na werset 17. „On będzie się radował z ciebie z radoscią; uspokoi cię swoją miłością; będzie się weselił z ciebie z głośnym śpiewaniem.” Teraz mamy ludzkie analogie do tego wszystkiego. Czuliśmy radość. Byliśmy tak szczęśliwi, że krzyczeliśmy z radości, myślę, że większość z nas. Ale tutaj przychodzimy do Boga, który to robi. I to jest miejsce, gdzie wszystko się rozpada. To jest miejsce, gdzie tak naprawdę nawet nie wiemy, co robić. Nie możemy nawet wywołać emocji, aby to odczuć, ponieważ jest to tak oszałamiające. Jest to tak różne od naszego codziennego doświadczenia z Bogiem, że myślimy o Nim, że się raduje z nas.

Bóg Raduje Się z Ciebie

I czy zauważyłeś, że używa tego samego języka, którego używaliśmy w poprzednim tygodniu w wersetach 14-16, gdzie mówi, że mamy to czynić Bogu? A potem od razu się odwraca i mówi: "Nie tylko Bóg nakazuje nam się radować, cieszyć się Nim, wołać i śpiewać oraz być napełnionym radością dla Niego, oto gdzie wszystko się zmienia. On mówi, że nie tylko Bóg nakazuje nam to czynić, prorok mówi: "Bóg czyni to nad wami." Raduje się. Zatrzymaj się tam. Ty i ja wiemy, z niewielką zachętą, jak źle jesteśmy w naszych najbardziej szczerych momentach. Czyż nie? Wiemy, że jesteśmy bardzo grzeszni. Bóg daje nam miłosiernie tyle, ile możemy znieść, gdy pokazuje nam to, ale wiemy, jak źle jesteśmy w naszych najlepszych momentach bycia szczerymi z sobą samymi. A potem przychodzimy do wersetu takiego jak ten. I zauważ, gdzie to się znajduje. Jest to tu, na końcu księgi, gdzie Bóg mówił do swojego ludu: "Opuszczaliście Mnie. Poszliście za innymi bogami. Ja będę zsyłał sąd nad wami i nad każdym". I przechodzimy od tego do tego – do Boga, który się raduje z grzesznych, bałwochwalczych, złamanych, upadłych, Boga nienawidzących ludzi, takich jak ty i ja.

I to się jeszcze polepsza. „On uspokoi cię swoją miłością.” To jest dobrze, jak daleko sięga, ale bardziej dosłowne tłumaczenie byłoby takie. To nie Bóg robi coś z nami w oryginale; to Bóg robi coś dla nas. Moglibyśmy to lepiej oddać w ten sposób. „On będzie spokojny nad tobą w swojej miłości.” Więc to, co prorok robi dla nas. To jest, znowu, zdumiewające. Bóg się raduje i sprawiedliwy, „Tak!” nad tobą. A potem, zatrzymuje się i, jak my robimy, jeśli możemy to ująć w ten sposób, kiedy kontemplujemy kogoś, kogo kochamy. Jedyna ilustracja, która przyszła mi od razu, jest dwukrotna. Callie i ja mieliśmy długodystansowy związek. Zaczęliśmy się spotykać w jej pierwszym roku na Carolina, w moim drugim roku juniora! I kiedy ten związek się rozpoczął, ja ukończyłem studia przed nią, ku wielkiej radości moich rodziców. I jeździłem w dół - mógłbym to zrobić nawet ze zamkniętymi oczami - z Greenville, 385, do I-26 do Columbia. I kiedy wracałem, pod 26, myślałem o niej - jak piękna była; jak bardzo ją kochałem. Nie mogłem się doczekać, aby spędzić resztę życia z nią. A potem mieliśmy nasze pierwsze dziecko i, wiecie, jak to jest, jeśli jesteście rodzicem. Pierwsze dziecko przychodzi i jesteście wypełnieni wszelkiego rodzaju emocjami, ale potem są chwile, kiedy po prostu siedzicie i trzymacie dziecko, i patrzycie, jak śpi, i jesteście spokojni. I wasza miłość do tego dziecka - nie ma słów, aby to wyrazić, prawda? Po prostu cicho kontemplujecie pełnię emocji, przepełniającą pełnię miłości i radości, którą macie w tym dziecku. I Bóg mówi: „Tak jest ze Mną i tobą. Tak czuję względem ciebie.”

I tak, jestem świadomy i nie chcę niepokoić członków zarządu RTS. Wiem, co mówi nasza wyznanie wiary. Mówi, że „Bóg jest wolny od namiętności”. Jak więc to pogodzić, skoro to prawda? I co mówi wyznanie wiary, to że Bóg nie musi reagować na rzeczy. On wie wszystko, co ma nadejść. To, czego nie mówi, to że Bóg nie ma takich, jakby to powiedzieć, uczuć wobec nas. Bo jeśli czytasz ludzi, którzy napisali Wyznanie Wiary Westminsterskie, to oni są tymi, którzy mówią o miłości Boga i Jego pasji i Jego pragnieniu dla swojego ludu. I wszystko, co możemy powiedzieć w tym momencie, to: „Naprawdę? Czy jesteś pewien, Boże?” On mówi: „Tak!”

Bóg śpiewa głośno

A potem idzie nawet dalej w ostatniej części tego wersetu. Przechodzimy od radości do cichego śpiewania do ciszy nad nami do wywyższania nas z głośnym śpiewaniem. Cofnijmy się. Czy widzisz, dlaczego nigdy nie mogliśmy wymyślić takiego Boga? Możesz szukać wysoko i nisko na świecie. Nigdy nie spotkasz śpiewającego Boga; śpiewający Bóg jest tym, który nas zbawia. Najwyższe szczyty naszej poezji i piosenek miłosnych i wszystko, co wylewamy, aby wyrazić te największe emocje, które czujemy jako istoty ludzkie, całkowicie zawodzą nas i stają się niczym więcej niż pyłem i popiołem, gdy przychodzimy do tego wersetu i spotykamy Boga, który przychodzi do zbuntowanych ludzi jak my i śpiewa! Głośno! Bo On się raduje z nas! Czy możesz to przyjąć? Że ten święty, Trójjedyny Stwórca – Ojciec, Syn i Duch Święty – który zawsze był tam, kochając jeden drugiego, jako osoby Trójcy wzajemnie zamieszkujące jeden drugiego. I to samo w sobie jest tajemnicą, której nie możemy nawet ogarnąć umysłem. Ten Bóg śpiewa!

Idźmy do meczetu i zapytajmy: „Powiedz nam o swoim bogu. Jedynie o jedno chcemy spytać: Czy on śpiewa?” „Nie, to byłoby niestosowne.” Dobrze, idźmy do hinduistycznej świątyni. „Czy wasze bogowie śpiewają?” „Nie.” Idźmy do ołtarza świeckiego postmodernizmu i powiedzmy: „Daj nam swojego boga, przypadku. Czy on śpiewa?” „Nie.” Wszechświat jest pełen dźwięku i zgiełku, który nie znaczy nic. Albo to, albo śpiew! To jest wybór, przed którym stoimy wszyscy tonight. Głusi, niemi, ślepi, bałwochwalczy bogowie albo Bóg, który śpiewa. Czy widzisz, dlaczego Ewangelia nie jest tylko prawdziwa, ale i niezwykle piękna? Obejmuje nas. Mówi do najgłębszych potrzeb naszych serc i najgłębszych emocji, które możemy czuć. Nie jest tylko prawdziwa; jest piękna.

Śpiewamy przez Człowieka Bolesnego

Ale nigdy nie możemy zapomnieć, dlaczego jest to dobra nowina, dlaczego możemy śpiewać. To dlatego, że podążamy za Tym, który jest nazwany Człowiekiem Bolesnym. To dlatego, że gdy Jezus poszedł na krzyż, nie było już radości ani wesela. Nie było już: „To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie.” Bitwy, które toczył jako nasz potężny Bohater, osiągnęły punkt na krzyżu, gdy krzyki Jezusa spotkały się ze świętym, majestatycznym, sprawiedliwym milczeniem Jego Ojca. On otrzymał milczenie, abyśmy my mogli śpiewać. Nie ma innego sposobu, aby dostać się do śpiewającego Boga, jak tylko przez krzyczącego Zbawiciela, który zniósł milczenie w naszym miejscu. Tak otrzymujemy śpiewającego Boga. I to dlatego, że Bóg jest miłością, miłością, że posłał swojego Syna, aby krzyczał, że zachował milczenie, gdy излиwał swoją złość na Niego. Ponieważ po Wielkim Piątku wiedział, że pieśń miłości osiągnie swój ostatni zwrot, który będzie trwał na wieki. I to jest to, w czym żyjemy teraz. Dlatego Bóg śpiewa nad nami.

Czego możemy powiedzieć na to wszystko? Przyszło mi do głowy kilka powodów, dla których możemy mieć trudności z tym wersetem. Tak często, kiedy myślimy o miłości Boga, możemy powiedzieć: "Tak, ale to nie dla mnie." Czy kiedykolwiek czujesz się tak? "To nie dla mnie. To dla wszystkich innych. Mogę się cieszyć z radości innych ludzi, ale to nie dla mnie." Nie zniechęcaj się tym. To jest w kontekście, w którym Bóg mówi do Judy: "Zamierzam przywołać ludzi z każdego miejsca. W tym przypadku to nie tylko dla ciebie, Judy. To dla ludzi z każdego plemienia, narodu i języka. Więc to dla ciebie." No cóż, możesz powiedzieć: "Ale nie wiesz, co zrobiłem. Nie wiesz, jak myślę. Nie wiesz nawet, co myślę w tej chwili, kiedy mówisz!" Bóg mówi: "Co zrobiłeś, co byłoby gorsze niż to, co Moi ludzie robili ciągle i ciągle? Czy Moja łaska nie wystarczyła dla nich?" Czy obietnica ta została dana w kontekście ludzi, którzy zawiedli Boga, złamali Jego prawo, uciekli od Niego, nienawidzili Go, przeklinali Go, czcili bożków, palili kadzidło w Jego świątyni dla fałszywych bogów? Wtedy jest łaska dla ciebie i dla mnie. Nie ma znaczenia, co zrobiłeś. Jego miłość jest większa niż twój grzech. Wszystko, czego potrzebujesz, to nic. Wszystko, czego potrzebujesz, to wiedzieć, że nie możesz się sam zbawić.

Bóg jest blisko w Chrystusie

"Tak, ale Bóg wydaje się odległy ode mnie." To jest ciężko. Wiem, co to znaczy. Nienawidzę, kiedy żyję w tym miejscu. Nienawidzę, kiedy czuję, że tylko mechanicznie czytam Biblię. Tak, to robimy kaznodzieje. Tak, czasami w niedzielne poranki. Czujemy się odlegli od Boga. Ale do czego musimy ciągle wracać w tym wersecie i w poprzednich wersetach - On jest pośród nas. On jest blisko nas w Chrystusie. I Jego odległość nigdy nie jest wieczna, ponieważ cały pęd tego śpiewającego Boga jest, aby iść w kierunku złamanych ludzi jak my, w kierunku grzesznych ludzi jak my. On nigdy nie zachowuje odległości. Wcielenie pokazało nam to. Bóg, stając się człowiekiem w Jezusie, pokazuje nam, że On nigdy nie zachowuje odległości.

I jak to osiągnąć? Przejdźmy do tego, co powiedział Jezus w Janie 15, około wersetu 9. „Pozostawajcie w moim miłości.” Co to oznacza, Jezusie? I On nam mówi. „Jeśli mnie kochacie, będziesz przestrzegał moich przykazań.” I to może nas przerażać. Z wyjątkiem wersetu 11, który kończy się w ten sposób. „Te słowa powiedziałem wam, aby moja radość była w was i wasza radość była pełna.” Zatem, oto co On – „pozostawać, przestrzegać moich przykazań, radość!” Jak to się zgadza z tym, co mówi nam Sofoniasz? Jak możemy pozostać w tej miłości Boga? Jak możemy ją doświadczyć? Jezus mówi, że wprowadzamy w praktyce to, co On nam mówi. Ale – i to jest niezwykle ważne – musimy zawsze pamiętać, że nasze nieposłuszeństwo nie zmienia miłości Boga do nas. Tak, zmniejsza naszą zdolność do jej cieszenia się. Kiedy czuję się odległy od Boga, mogę zapewnić, że przynajmniej czasami, jednym z głównych problemów jest to, że ulegam grzechowi; robię to, co chcę robić. Jego miłość do mnie nie zmieniła się. Moja zdolność do cieszenia się nią tak.

I Jezus mówi: „Jeśli pojmujecie, co wam mówię,” a jeśli czytamy wersety takie jak ten, co Bóg prosi nas uczynić, kiedy mówi: „Przestrzegajcie moich przykazań. Słuchajcie Mnie”? Czy On mówi to, aby nas zmiażdżyć? Czy mówi: „Kocham was wystarczająco, aby was zbliżyć i powiedzieć wam, jak pozostać blisko, ponieważ nie chcę, abyście byli daleko ode Mnie.” To drugie, prawda? „Pozostawajcie blisko Mnie. Chodźcie ze Mną w ten sposób. Nie zbaczajcie z drogi. Niechaj was trzymam w moich ramionach,” niejako. Czy kiedykolwiek nie chcielibyście słuchać Boga, który śpiewa? To nie jest surowy, odległy bóg, który ustanawia dowolne reguły i mówi: „Idź i czyń podobnie, aby zasłużyć na moje przychylność!” Bóg, który śpiewa, mówi: „Pozostawajcie blisko. Przychodźcie do Mnie.” Robimy to przez posłuszeństwo. To jeden ze sposobów.

I wtedy odmawiamy słuchania kłamstw o Bogu. Odmawiamy słuchania kłamstw o Bogu. To ma na nas wpływ. To jest jednym z głównych planów Szatana. On chce, żebyś myślał o Bogu inaczej niż Sofoniasz 3:17. On chce, żeby Bóg milczący był Bogiem, o którym myślisz cały czas. On chce, żeby Bóg odległy był Bogiem, który jest na Twoim umyśle. On nigdy nie chce, żebyśmy myśleli o Bogu śpiewającym. Odmawiaj wierzenia temu; odmawiaj ulegania temu. Niech to słowo poprawi ciebie. Wracaj do tego obietnicy znowu i znowu. I będziesz mówił: „No cóż, nie czuję tego! Chcę czuć, ale nie czuję!” Jeśli chcesz tego, to dlatego, że On dał ci to pragnienie. Nie poddawaj się temu. Nie poddawaj się temu. Kontynuuj przychodzenie do tego i błagaj Go: „Boże, pozwól mi doświadczyć więcej Twojej miłości. Pozwól mi lepiej Cię poznawać.” I czekaj na Niego. Czekaj na Jego czas. On zbliży cię do Siebie. Dawid powiedział: „Czekałem na Pana,” „Psalms 40” (Psalms 40, POLUBG) On powie to samo do nas. On usłyszy nasze wołanie. I mówisz: „Czyż to nie jest hipokryzją robić to, kiedy nie czuję tego?” Nie! To jest właśnie istotą wiary, przyjaciele. To jest ciągle do Niego przychodzić, kiedy nie czujesz tego. To nie jest hipokryzja; to jest wiara! Wiara mówi: „Moje uczucia odległości nie mają ostatniego słowa. Moja wiara w Boga, który śpiewa i kocha mnie w Chrystusie, ma ostatnie słowo.”

Byliśmy z powrotem w Południowej Karolinie na początku czerwca na emeryturze mojego taty. Ma 80 lat i nie było to dla nikogo zaskoczeniem, gdy na swojej uroczystości emerytalnej ogłosił, że podejmuje nową pracę! Tak oto pracuje mój tata! Ale tuż po ogłoszeniu emerytury, kilka dni później, otrzymaliśmy paczkę pocztą. I gdy ją otworzyłem, zobaczyłem folię bąbelkową i zanim jeszcze zdjąłem folię, wiedziałem, co to jest. Była to fotografia. Jest to jeden z moich najcenniejszych skarbów. Jest to fotografia, która od zawsze wisiała w biurze mojego taty. I jest to zdjęcie zrobione, gdy byłem bardzo młody, prawdopodobnie w wieku Doroty. Mój tata był profesorem college'u i było lato, byliśmy na jakiejś imprezie – był dziekanem swojego wydziału i zatrudnili nowego członka wydziału, więc była impreza. I, jak się można było spodziewać, wziąłem dodatkowego ciastka. I jeden z rodziców tam obecnych położył na mnie ręce i krzyknął na mnie. I to po prostu nie jest coś, czego można zrobić wobec syna mojego taty! I zrobiłem, co myślę, że zrobiłoby każde dwulatka. Pobieżałem do taty, a ktoś akurat miał aparat i udało się zrobić zdjęcie, na którym jestem z łzami spływającymi po mojej twarzy, z ramionami taty wokół mnie i największym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałeś. I odkąd byłem małym chłopcem, to zdjęcie mówiło mi: „Twój ojciec cię kocha. Bez względu na to, co zrobisz, bez względu na to, jak daleko odejdziesz, on się cieszy, że może ci okazać miłość.”

I to, co Bóg dla nas uczynił tej nocy, dał nam obraz, który mówi: „Kocham swoje dzieci i cieszę się z nich.” I tylko w Biblii znajdujemy tego Boga i tylko ten obraz Boga zmieni dla nas wszystko. Pomódlmy się.

Ojcze, śpiewaliśmy dziś rano o biednym, jąkającym się, jąkającym języku. I czuję to teraz bardzo intensywnie, Panie. Proszę, proszę, nie pozwól, aby wielkość, splendor, chwała tego wersetu została utracona przez słabą wykładnię. O Panie, otwórz nasze oczy na chwałę Twojej miłości, jej nieograniczoność, jej wolność, jej ogrom. Niech nas to zmieni, modlimy się. W imieniu Jezusa, amen.