Dlaczego chrześcijanin potrzebuje Kościoła, aby się rozwijać

Dlaczego chrześcijanin potrzebuje Kościoła, aby prosperować

Amos 2

Przez ks. Johna Musgrave'a

Ks. John Musgrave jest starszym pastorem Kościoła Chrystusa w Clayton, Karolina Północna.

Czy chrześcijanin może naprawdę prosperować bez Kościoła? W Amos 2:9-12 Bóg pokazuje nam, że chociaż Kościół nie zbawia nas, jest miejscem, gdzie On wylewa niezbędne błogosławieństwa dla naszego wzrostu. Tutaj spoglądamy na prawdziwe korzyści przynależności do Jego ludu.

To jest nasz drugi tydzień w księdze Amosa. Amos służył i głosił w latach 50. XX wieku p.n.e. pod królem Jeroboamem II w północnych plemionach Izraela i napisał swoją księgę kilka dekad później, gdy jej przesłanie dotyczyło również Judy na południu. To, co widzimy tutaj, jest słowem Boga do Jego ludu w tym momencie. I warto pamiętać o jednej rzeczy: gdy prorocy piszą, prawie zawsze zwracają się do ludu Boga w ich niewierności. Zatem gdy otrzymujemy napomnienie i wskazówki od proroków, widzimy, czego lud Boga nie robił - i dlatego jakie są prawdziwe priorytety Boga.

Wracamy do Amosa 2, począwszy od wersetu 9. To jest słowo Boga, wiecznie prawdziwe.

Bóg, przemawiając przez Amosa, mówi:

Zagładziłem Amorytę przed nimi, chociaż był wysokim jak cedry i mocnym jak dęby. Zagładziłem jego owoc z góry i jego korzenie z dołu. Wyprowadziłem was z Egiptu i prowadziłem was przez czterdzieści lat po pustyni, aby dać wam ziemię Amorytów. Także ustanowiłem proroków spośród waszych synów i Nazarejczyków spośród waszych młodych mężów. Czy to nie prawda, ludu Izraela?   oświadcza Pan.

Ale wy daliście Nazarejczykom pić wino i rozkazaliście prorokom nie prorokować.

Tu kończy się nasze czytanie. Drukowana odpowiedź wdzięczności znajduje się w waszym przewodniku nabożeńskim i na ekranie.

Słowo Pańskie.

Prawdopodobnie słyszałeś, jak ludzie mówią — może wiele razy — „Kocham Jezusa, ale nie lubię Jego Kościoła” lub „Kościół jest pełen hipokrytów, więc nie chcę mieć z nim nic wspólnego”. Niektórzy ludzie myślą, że Jezus jest w porządku, ale nie potrzebują Kościoła. Jeśli jesteś starszy, jak ja, pamiętasz, jak bracia Doobie śpiewali, że Jezus był dla nich „wszystko w porządku”. Jako dziecko nigdy nie wiedziałem, czy mieli to na myśli jako słabą pochwałę, czy jako podziw surfera. Ale sedno sprawy pozostaje: niektórzy ludzie myślą, że Jezus jest w porządku, ale nie chcą mieć nic wspólnego z Jego Kościołem. Po prostu „robia swoje własne rzeczy”.

Pytanie jest: Czy to mądre? Czy to sprytne kochać Jezusa, ale trzymać się z dala od Jego Kościoła? Czy to stawia chrześcijanina w przewadze — czy w niedogodności?

Piśmo jest jasne, i ten fragment w Amosie to potwierdza: bycie chrześcijaninem poza Kościołem stawia wierzącego w poważnej niekorzystnej sytuacji w jego wzroście, witalności i powodzeniu w Chrystusie. Hamuje jego rozwój i znacznie ogranicza jego błogosławieństwo. To usłyszysz w tym tekście.

Teraz krótkie podsumowanie zeszłotygodniowego przesłania z Amosza 1-2. Jeśli śledzisz razem z planem, oto twój pierwszy punkt:

Obecność osoby w Kościele nie równa się życiu wiecznemu.

W zeszłym tygodniu widzieliśmy, jak Amos głosi potępienie Boże narodom otaczającym Izrael. Słuchający Izraelici przytaknęliby — „Tak, Bóg osądzi te narody”. Ale wtedy Bóg zwraca swoją uwagę na Judę, a potem na same plemiona północne i potępia je również. Sąd miał przyjść również na lud Boży. Zatem zauważyliśmy, że samo bycie obecnym w Kościele nie gwarantuje życia wiecznego. Sam Jezus uczy tego wielokrotnie.

Ale poza tym, poprzez wierzącą obecność w Kościele — wierząc w Jezusa i należąc do Jego ludu — chrześcijanin otrzymuje znaczne, istotne i trwałe korzyści. W tym tygodniu przyjrzymy się dwóm z tych głównych korzyści, a w następnym tygodniu rozważymy trzecią.

Korzyść #1: Bóg ratuje cię z królestwa świata.

To ratowanie dzieje się wiecznie, ale dzieje się również co tydzień. Kiedy się tutaj gromadzimy, Bóg wyrywa nas z królestwa świata na jakiś czas.

Spójrz na werset 10. Bóg przypomina Izraelowi, że ich wyratował z Egiptu: „Wyprowadziłem was z Egiptu”. Egipt nie był dobrym miejscem dla ludu Bożego. Byli tam niewolnikami. Niewolnictwo to nie coś, czego chcesz pozostać; chcesz być wyzwolony. I Bóg ich wyzwolił - wyprowadził ich z tego surowego królestwa.

Równie dobrze, dla ciebie dzisiaj:

A. Świat jest królestwem z królem, który nie dba o swoich poddanych.

„Książę władzy powietrza”, jak nazywa go Paweł w Efesjan 2, nie jest zainteresowany twoim dobrem. Kiedy jesteś kuszony, to kuszenie nie jest dla twojego rozkwitu. Jeśli ulegniesz, Szatan śmieje się, gdy siedzisz w krzywdzie, którą sam sobie wyrządziłeś. Piotr mówi w 1 Piotra 5:8, że diabeł chodzi wokół jak ryczący lew, szukając kogo pożreć. To jest królestwo świata - królestwo z drapieżcą za króla.

Jezus opisuje go w „Złodziej przychodzi tylko po to, żeby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem, aby miały życie i aby miały je w obfitości.” (John 10:10, POLUBG) W przeciwieństwie do tego, Jezus jest Dobrym Pasterzem, który składa swoje życie za owce.

B. Kiedy byłeś w królestwie świata, byłeś niewolnikiem grzechu.

Rzymian 6:6, 8 i 20 wyjaśniają to jasno. Niewolnictwo to nie wolność; to zniewolenie.

C. Bóg wyratował cię z tego królestwa i uczynił cię obywatelem nieba.

Filipian 3:20 mówi nam, że nasze obywatelstwo jest teraz w niebie, gdzie Chrystus jest królem. Kolosan 1:13-14 opisuje wielki transfer, który nastąpił, gdy uwierzyłeś: Bóg „wyratował nas z panowania ciemności i przeniósł nas do królestwa Syna, którego miłuje, w którym mamy odkupienie, przebaczenie grzechów”.

To jest twoja pierwsza korzyść: Bóg wyratował cię z surowego królestwa z destrukcyjnym władcą i uczynił cię obywatelem królestwa Chrystusa.

Korzyść #2: Bóg prowadzi cię przez pustynię twojego życia.

Spójrz ponownie na werset 10: „Przez czterdzieści lat prowadziłem was po pustyni.” Egipt nie był domem Izraela. Pustynia też nie była ich domem. Ich domem była ziemia obiecana Abrahamowi.

Nowy Testament mówi nam to samo: świat ten nie jest naszym domem. Nie powinniśmy traktować go jako naszego domu. Bóg prowadzi swój lud przez pustynię tego życia, tak jak prowadził Izrael przez ich pustynię.

Świat nie jest dla nas ziemią obiecaną. Raczej świat jest naszą pustynią — miejscem naszego wędrowania. Żyjemy w istnieniu pustynnym. Kiedy lud Boży spędził czterdzieści lat na pustyni między Egiptem a Ziemią Obiecaną, mieszkał w namiotach, ponieważ nie był u siebie. Nie buduje się domu, kiedy nie jest się u siebie. To jak wyruszyć na wakacje i zatrudnić wykonawcę, aby zbudował dom na Florydzie, kiedy prawdziwy dom jest z powrotem w Clayton. Lud Boży nie budował domów na pustyni. Mieszkali w namiotach.

Święto Namiotów wspominało o tym. Lud Boży budował tymczasowe schronienia wokół Jerozolimy, aby wspomnieć te czterdzieści lat. A Piotr, u końca swojego życia, używa tego samego obrazu. W 2 Piotra 1:13-14 mówi o swoim ziemskim życiu jako o mieszkaniu w namiocie. On mówi nam: świat ten nie jest naszym domem. Jesteśmy tutaj na jakiś czas, ale to jest nasze istnienie pustynne. Wędrujemy w namiotach. Mówi, że wkrótce „odłoży” swój namiot i pójdzie być z Jezusem — swoim prawdziwym domem.

Pawł pisze podobnie w 2 Korintian 5:8: kiedy jesteśmy u siebie w ciele, jesteśmy z dala od Pana; kiedy jesteśmy z dala od ciała, jesteśmy u siebie z Panem. Pismo daje nam dwa obrazy: jesteśmy wygnańcami i wędrowcami po pustyni. Oba są prawdziwe.

Więc to życie jest naszym czasem na pustyni. Zostaliśmy wyzwoleni z Egiptu — z królestwa ciemności, z niewoli grzechu — ale nie dotarliśmy jeszcze do naszego prawdziwego domu. Nasz prawdziwy dom jest z Jezusem, otoczony tylko przez wierzących, którzy starają się chwalić Boga. Teraz jesteśmy na pustyni.

I co jest prawdą o pustyni? Żadnych znaków. Żadnych punktów orientacyjnych. Żadnego kierunku. Dlatego nie lubię "Władcy Pierścieni: Dwie fortece" — cały film sprawia wrażenie błądzenia. Nie są w domu; nie dotarli do celu. Nie lubię tego poczucia zagubienia. Jako dziecko nie miałem wielu traumatycznych doświadczeń bycia "zagubionym w sklepie", ale to uczucie nadal we mnie wywołuje. Nie lubię być zagubionym.

Kiedy idę do nowego miasta, staram się zapamiętać mapę. Kiedy nasza rodzina pojechała do Nowego Jorku w 2009 roku, zapamiętałem wystarczająco dużo układu, aby zawsze wiedzieć mniej więcej, gdzie jesteśmy. Nadal ciężko, bo budynki są tak wysokie. Pewnego ranka, biegając w Central Parku, zgubiłem się. Jeśli znasz Central Park, wiesz, że ścieżki wiją się wszędzie. Myślałem, że wiem dokładnie, gdzie jestem — dopóki nie natknąłem się na jezioro, którego nie powinienem był mieć w pobliżu. Zapytałem kogoś, kto wyglądał na miejscowego: "Czy jestem na Central Park West czy Central Park East?" Powiedział mi złą rzecz. Może był miejscowym, który chciał mnie wysłać w złą stronę; może był też turystą.

W końcu dotarłem do ulicy, zobaczyłem numer i zacząłem biec na południe — ale numery ciągle rosły. Co oznacza, że biegłem na północ. Zdałem sobie sprawę, że jestem po drugiej stronie parku. Nie lubię czuć się zagubionym. I to jest właśnie to, co oznacza egzystencja na pustyni: żadnych punktów orientacyjnych, żadnych znaków drogowych, tylko otwarta przestrzeń.

Ironicznie, jednym z moich ulubionych filmów jest "All Is Lost" z Robertem Redfordem. To tylko Redford, samotnie na jachcie, zagubiony pośrodku oceanu. Cztery wypowiedziane słowa w całym filmie. Z jakiegoś powodu lubię go — może dlatego, że 2014 rok był dla mnie taki. Ale nie chcesz być zagubionym na pustyni. I to jest to, co ludzie są bez Chrystusa. Jeden z was powiedział niedawno, po spędzeniu czasu z niewierzącymi krewnymi: "Oni są tak zagubieni". Czuję to samo, kiedy jesteśmy w otoczeniu niewierzących przyjaciół — brak kierunku, brak punktów orientacyjnych, brak domu.

Ale oto dobra wiadomość: w tym pustynnym istnieniu, osoba, która wierzy, że Bóg Biblii jest jedynym Bogiem — Bogiem, który zbawia i ratuje od ostatecznego sądu — ta osoba jest prowadzona przez Boga.

Więc twój punkt A jest taki: Bóg prowadzi cię przez Biblię — Jego Słowo.

Lud Boży był prowadzony przez pustynię przez Jego proroka Mojżesza. Mojżesz dał im Księgę Rodzaju — wszystkie te starożytne wydarzenia spisane dla ludzi, którzy teraz obozowali przy Synaju. Rodzaju 15 powiedział im, dokąd idą: Bóg obiecał potomkom Abrahama ziemię Kanaan. Mojżesz ciągle przypominał im o tym przyrzeczeniu: Bóg daje wam ziemię płynącą mlekiem i miodem.

Ale Mojżesz dał im więcej niż tylko kierunek. Dał im prawo — od Wyjścia 20 przez Liczbę — instrukcje, jak żyć, jak postępować, jak traktować swojego bliźniego, jak kochać swojego bliźniego jak samego siebie (Jezus nie wymyślił tego; to pochodzi z Księgi Lewiticus), i jak kochać Boga (pierwsze przykazania). Bóg dał swojemu ludowi kierunek i instrukcję na pustyni.

Więc jak Bóg prowadzi swój lud dzisiaj?

A1. Bóg prowadzi cię w Kościele z Biblią i przez nauczycieli Biblii.

Na pustyni Bóg zapewniał mannę — pokarm dla ich ciał — i Jego prawo — pokarm dla ich dusz. Hebrajczyków 5 nazywa Słowo Boże pokarmem duchowym. Piotr nazywa je mlekiem duchowym w 1 Piotra 2. Bóg zapewnia pożywienie dla twojej duszy przez Swoje Słowo.

Jezus pokazuje to w swoim własnym doświadczeniu pustynnym. W Mateusza 4:4, gdy jest kuszony, opiera się, cytując Pismo: „Człowiek nie żyje chlebem samym, ale każdym słowem, które wychodzi z ust Boga.” Słowo Boże go podtrzymało.

I Słowo Boże podtrzymuje ciebie.

W ten sposób mamy chleb dla naszych dusz — słowa, które Bóg dał nam w tej Księdze, aby nas kierować w naszym życiu. W Amosie 2:11, zwróć uwagę na to, co Bóg mówi w pierwszej części wersetu: nie tylko dał swoim ludziom pokarm przez wielkiego proroka Mojżesza, ale także kontynuował karmienie ich przez innych proroków, którzy nauczali Jego słowa przez stulecia po wejściu do Ziemi Obiecanej. Amos przemawia w latach 50. VIII wieku p.n.e., a Izrael mieszkał w ziemi od około 1400 roku p.n.e. To mniej więcej 650 lat proroków — Eliasza, Elizeusza i wielu innych — przed erą proroków pisarzy, takich jak Amos i Jonasz.

Bóg karmił swój lud wtedy i teraz kontynuuje karmienie ciebie. Niebo jest twoim domem; to życie jest twoją pustynią. Bez względu na to, jak długo trwa twoje ziemskie życie, jest to twoje „czterdzieści lat” na pustyni. Lecz Bóg daje ci mannę — pokarm duchowy — aby cię odżywiać i kierować w tym życiu, zanim dostąpisz nieba. Daje ci Swoje Słowo, Biblię. I daje ci proroków naszych czasów — nie wróżbitów przyszłości, lecz głosicieli Słowa Bożego.

Prorocy Starego Testamentu nieustannie wskazywali z powrotem na prawo Mojżesza: „Oto, co Bóg powiedział; oto, jak masz postępować”. Nauczyciele Nowego Testamentu robią to samo: wskazują na Pismo i mówią: „Oto, jak to się stosuje do twojego życia. Postępuj w ten sposób i doświadczaj błogosławieństwa Bożego”.

Bóg daje ci nauczycieli w Kościele — Ef 4 wyjaśnia to wyraźnie — którzy cię żywią, wyjaśniając Słowo Boże. I daje ci samą Biblię, którą możesz czytać w domu i być odżywionym. Nauczyciele pomagają z częściami, które nie są od razu jasne. Wielu z was pisze do mnie w ciągu tygodnia: „Przeczytałem to dziś rano — czy mam rację?”. I stajecie się coraz lepsi w interpretacji Pisma. Kiedy mówię: „Tak, masz rację”, daje ci to pewność, aby to zastosować do swojego życia. Wiesz, jak żyć, i możesz żyć z ufnością.

W ten sposób Bóg prowadzi cię, dając ci Biblię — przez twoje własne czytanie i przez nauczycieli, których obdarzył, aby ci pomóc zrozumieć ją.

To dlatego Bóg zachęca cię do czytania i poszukiwania — czytaj Biblię i staraj się być pouczany przez Biblię. 1 Piotr 2:2-3 mówi nam, abyśmy tęsknili do czystego duchowego mleka Słowa, abyśmy mogli wzrastać w dojrzałości po otrzymaniu zbawienia. Bóg prowadzi nas przez Swoje Słowo, gdy jesteśmy na tym pustynnym miejscu.

Ale Bóg nie prowadził Swojego ludu tylko przez przykazania i obietnice. Prowadził ich również przez Swojego Ducha. Zatem Twój punkt B brzmi:

Bóg prowadzi cię przez Ducha Świętego.

Nie Duch niezależnie od Biblii — to prowadzi do zamieszania i, historycznie, do sekt. Ani nie Biblia niezależnie od Ducha — to prowadzi do zimnej błędnej interpretacji. Te dwie rzeczy zawsze idą razem: Duch i Słowo.

W czasach Mojżesza Bóg prowadził Swoich ludzi przez filar chmury w dzień i filar ognia w nocy. Nehemiasz 9 opisuje to. Obecność Ducha Świętego była w tej chmurze. Gdy chmura zostawała, lud zostawał. Gdy chmura się poruszała, pakowali się i podążali za nią. Bóg mówił: „Podążajcie za Mną. Nie biegajcie naprzód.”

To jak wtedy, gdy moje dzieci były młodsze i szliśmy gdzieś. Ja wiedziałem, dokąd idziemy; one nie. Biegały naprzód w złym kierunku, a ja wołałem: „Tutaj!” Lud Boży miał podążać za filarem — podążać za Duchem.

Dziś Duch nie prowadzi nas przez widzialną chmurę, ale prowadzi nas na dwa istotne sposoby:

1. Duch daje nam zrozumienie Biblii.

Człowiek może czytać Pismo i znać rzeczowniki, czasowniki, przymiotniki i spójniki — a jednak nie rozumieć. Widziałeś ten szklisty wzrok w czyichś oczach, gdy słuchają, ale nie rozumieją. Potrzebujemy Ducha, aby nam pomóc „zrozumieć.”

Pawł wyjaśnia to w 1 Korintian 2. Nikt nie rozumie myśli Boga poza Duchem Bożym. A Duch Boży mieszka w nas. „Człowiek naturalny” — człowiek bez Ducha — nie może zrozumieć rzeczy Bożych. Ale wierzący może, ponieważ Duch je objawia.

Pawł mówi w „My zaś nie przyjęliśmy ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, żebyśmy wiedzieli, które rzeczy są nam od Boga darowane.” (1 Corinthians 2:12, POLUBG)

W ten sposób Duch daje nam zrozumienie. On jest naszym filarem chmury i ognia, gdy czytamy Biblię.

2. Duch daje nam moc, abyśmy postępowali zgodnie z przykazaniami Boga.

Pawł pisze w Rzymian 8:12-14, że mamy obowiązek—nie wobec grzesznej natury, lecz wobec życia według Ducha. Jeśli żyjemy według grzesznej natury, umieramy. Lecz jeśli żyjemy według Ducha, to zabijamy uczynki ciała. Duch pomaga nam powiedzieć nie pokusie. On pomaga nam przestać czynić grzeszne rzeczy, które czyniliśmy dawniej.

A potem Paweł mówi: „Ci, którzy są prowadzeni przez Ducha Bożego, są synami Bożymi”. To ty. Ty jesteś wśród ludu Bożego, obserwując filar. „Czy powinienem zostać tutaj? Czy powinienem iść?” Duch prowadzi cię.

Więc żyjemy według Ducha i przez Ducha zabijamy uczynki ciała. Duch umożliwia nam powiedzieć nie grzechowi. Paweł mówi coś podobnego w „Mówię więc: Postępujcie w Duchu, a nie spełnicie pożądania ciała.” (Galatians 5:16, POLUBG)—lub, jak niektóre przekłady to ujmują, chodźmy według Ducha. To słowo „chodźmy” podnosi obraz ludu Bożego na pustyni, podążającego za prowadzeniem Ducha krok po kroku. „Żyj według Ducha, a nie będziesz zaspokajał pożądliwości grzesznej natury.”

Bóg, Duch Święty, żyjący w tobie, jest kluczem—nie tylko do zrozumienia przykazań Pisma, ale do chodzenia według nich dla twojego własnego błogosławieństwa, abyś dotarł do obiecanego kraju nieba w dobrym porządku.

Kilka wersetów dalej, w Galacjan 5:25, Paweł dodaje: „Ponieważ żyjemy według Ducha, podążajmy za Duchem”. Znowu obraz Izraela podążającego za filarem chmury i ognia. Podążaj za Duchem. Jak to robisz? Przez samego Ducha żyjącego w tobie.

Więc Bóg prowadzi nas w tym pustynnym istnieniu, dając nam swoje Słowo i swój Duch. Potrzebujemy obu. Potrzebujemy Mojżesza, który mówi nam, gdzie iść—przykazania i obietnice Boga—, a także potrzebujemy Ducha Bożego, który mówi nam, kiedy i jak iść.

Po trzecie, Bóg prowadzi cię, dając ci przykłady oddania Mu.

Bóg mówi przez Amosa: „Wyprowadziłem was z Egiptu; prowadził was przez czterdzieści lat po pustyni; ustanowiłem proroków spośród waszych synów” (w. 11). A potem dodaje: „a Nazyrejczyków spośród waszych młodych ludzi.”

Nazyrejczycy byli ludźmi szczególnie oddanymi Bogu. Czasem votum było na nich nakładane od urodzenia — Samson, i prawdopodobnie Jan Chrzciciel. Lecz Numbers 6 pokazuje, że każdy Izraelita mógł złożyć votum nazyrejskie na określony czas — tydzień, miesiąc, dłużej. Podczas tego votum żyli w szczególny sposób: powstrzymywali się od wina, unikali kontaktu z czymkolwiek martwym, a jeśli coś martwe dotknęło ich przypadkowo, musieli zacząć swoje votum od nowa. Ich oddanie było widoczne.

Bóg dał swojemu ludowi przykłady oddania — żyjące, oddychające modele tego, jak wygląda całkowita oddaność.

Pawł pisze, że to samo dotyczy chrześcijan. W 2 Kor 11:3 ostrzega, że nasze umysły mogą zostać odprowadzone od „szczerej i czystej oddaności wobec Chrystusa”. To jest celem dla ciebie i mnie: szczera, czysta oddaność wobec Chrystusa. A gdzie to widzimy? W Kościele.

Nie nauczysz się Pisma Świętego poza Kościołem. Jimmy Fallon nie będzie dla ciebie wykładał Rzymian. Nie będziesz otoczony ludźmi, którzy mają Ducha Bożego poza Kościołem. I nie znajdziesz przykładów szczerej, czystej oddaności wobec Chrystusa poza Kościołem. Bóg zapewnia to wewnątrz swojego ludu — tak jak zapewniał Nazyrejczyków w Starym Testamencie.

Miałem takie przykłady. Myślę o moim przyjacielu Richu Lanningu, który był na naszym ślubie. Spotkaliśmy się na letnim projekcie Crusade w Ocean City w New Jersey w 1988 roku. Miał tyle co ja, ale tak głęboko oddany Chrystusowi — tak podekscytowany Nim. Jego modlitwy, jego radość, jego powaga wobec Pana — to głęboko mnie затронуло. Dlatego stał na naszym ślubie, chociaż znałem go tylko przez lato.

Myślę o moich pastoryz. Piotr mówi w 1 Piotra 5, że starsi mają być „przykładem dla trzody”. Bóg daje starszych Kościołowi, aby Jego ludzie mogli zobaczyć, jak wygląda oddanie. I starsi czują to ciężar. Powtarzałem wam wiele razy: świadomość, że mój upadek mógłby zaszkodzić wam, powstrzymuje mnie od grzechów, które mógłbym popełnić inaczej. To dobry ciężar. To ochronny ciężar.

Myślę o Timie, naszym pastoru w Bloomington. Dorastałem w atmosferze braku konfrontacji — mój tata był kochający, ale to, co powiedział, było ostateczne. Nigdy nie nauczyłem się sprzeciwiać. Tim był delikatnym niedźwiedziem, ale kiedy cię zachęcał, to było jak grzmot przewalający się przez twoje ciało. Silne, kochające zachęcenie. „Nie — nie robisz tego”. Nie tolerował biblijnych nonsensów. Mówił to, co było prawdą, niezależnie od tego, co ktoś myślał. Jego oddanie ukształtowało mnie. Korzystaliście z niego bardziej, niż wiecie.

W seminarium Tim powiedział mi: „John, jesteś nauczycielem, logicznym facetem. Musisz znaleźć pastora, który jest delikatny i miłosierny wobec ludzi”. Odwiedziliśmy więc siedem kościołów. I jeden pastor wyróżniał się. Delikatny, łagodny, współczujący. Padał na oba kolana, aby porozmawiać z Allison i Larissą po nabożeństwie. Kochował swój lud. Powiedziałem mu, co powiedział Tim, a on odpowiedział: „Dobrze. Odwiedzam ludzi w domach opieki i szpitalach w piątkowe popołudnia. Przyjadę po ciebie do seminarium — możesz pójść ze mną”. I poszedłem.

To są dla mnie Nazarejczycy — przykłady oddania. Bóg daje ich Swojemu ludowi wewnątrz Kościoła.

Było to dla mnie bardzo pouczające obserwować te przykłady oddania. Myślę o Mike'u — jego czułości, dobroci, trosce o wszystkich. Nie tylko o ważnych ludzi, ale o dzieci, przeoczanych, tych, których świat nie szanuje. I myślę o Terry'm, moim pastorem tutaj w pierwszym roku. Terry był Panem Inicjatywy, Panem Społecznym, Panem „Porozmawiaj z wszystkimi”. Jestem introwertykiem, ale jego przykład był bardzo pomocny. Robił te rzeczy, ponieważ kochał Chrystusa i chciał sprowadzić ludzi do Kościoła — i pomóc im służyć innym.

Bóg daje nam te przykłady w Kościele. Nie poza nim. Otrzymujemy je wewnątrz Kościoła — przykłady ludzi oddanych Chrystusowi, robiących rzeczy dobrze, robiących rzeczy w sposób chrześcijański. Nikt nie robi wszystkiego dobrze, ale otrzymujemy różne mocne strony od różnych braci i sióstr, zwłaszcza od starszych i duchowo dojrzałych.

Zatem twoje napomnienie jest proste:

Podążaj — naśladuj — kopiuj oddanie duchowo dojrzałych w Kościele.

Szukaj tego. Naśladuj to.

W czasach Amosa ludzie nie robili tego. Spójrz ponownie na werset 11:

„Pobudziłem proroków spośród waszych synów i Nazarejczyków spośród waszych młodych.”

Dwa dary: prorocy, aby nauczać Słowa Bożego i dawać kierunek, oraz Nazarejczycy, aby dawać przykłady oddania. Bóg mówi: „Daliśmy ci oba, abyś mógł rozkwitnąć w ziemi.”

Ale werset 12:

„A Nazarejczyków kazaliście pić wino.”

Częścią ślubu nazarejczyka było powstrzymywanie się od wina. To nie był dożywotni ślub — tylko określony okres oddania. Ale ludzie zachęcali oddanych do tego, by stali się nieoddani.

Wiecie, co to jest — z miejsc pracy, sąsiadów, szkoły, akademików, bractw:

„No, chodź. Nie rób tego. Wszyscy to robią.”

To jest zachęta do picia wina dla Nazarejczyka.

Bóg mówi: „Nie. To nie jest sposób, w jaki działają moi ludzie.”

On daje nam oddanych, abyśmy wstali do nich, a nie ściągnęli ich w dół.

Obejrzałem ostatnio wiele filmów z udziałem Tygera Woodsa. Wiem, że miał problemy, ale kocham jego golfa. I każdy golfista jego ery — Phil Mickelson, David Duval, Ernie Els — mówi to samo: „Moja gra była lepsza, bo Tyger mnie pokonał”. Jego oddanie sprawiło, że ich oddanie było silniejsze. Phil powiedział: „Nie ćwiczyłbym tak ciężko, gdyby nie Tyger”. Wybitność Tygera podniosła wszystkich wokół niego.

To samo dzieje się z oddaniem w Kościele. Podnosi innych.

Ale Amos mówi, że ludzie zrobili coś przeciwnego:

„Rozkazaliście prorokom, żeby nie prorokowali”.

Nie chcieli słyszeć Słowa Bożego. Pokolenie Jeremiasza zrobiło to samo: „Milcz. Nie chcemy słyszeć od ciebie”.

Zatem napomnienie dla nas jest odwrotne:

Pragnij Słowa Bożego. Pragnij być nauczanym Słowa Bożego.

Naśladuj oddanie duchowo dojrzałych. Słuchaj nauczania tych, którzy są obdarzeni do nauczania. Naśladuj ich oddanie w czytaniu Biblii również.

Trzy korzyści Kościoła

Rozmawialiśmy o dwóch z nich dzisiaj rano.

Korzyść #1: Bóg cię ratuje.

W Kościele słyszysz orędzie o ratunku — jak Bóg cię wyzwala z niewoli grzechu, z królestwa świata, które nie dba o ciebie, i wprowadza cię do królestwa swojego umiłowanego Syna, gdzie Król cię kocha i umarł za ciebie. Kościół jest miejscem, gdzie spotykasz dobrotliwego Króla, który cię chroni i zaopatruje.

Korzyść #2: Bóg cię prowadzi.

Kościół jest miejscem, gdzie otrzymujesz przywództwo w tej pustyni życia. Twoi niewierzący sąsiedzi wędrują — próbują tego, próbują tamtego — tylko zgadywania, często destrukcyjne zgadywania. Ale w Kościele otrzymujesz kierunek, wskazówki i pewność, jak żyć.

Następnego tygodnia zajmiemy się Korzyścią #3, objawioną w Amosie.

Wiem — przepraszam za podglądanie. Ale jesteśmy na czasie i jesteście gotowi skończyć.

Podsumowanie

Wielkie korzyści osiąga się w Kościele. Wiedz, że chrześcijanin poza Kościołem jest zubożony. Wiem, że głoszę do przekonanych, ale wszyscy wy macie przyjaciół, którzy myślą, że nie potrzebują Kościoła. Chcę, abyście byli umocnieni w swoim przekonaniu, że Kościół ma znaczenie — że bez niego żyjesz swoim życiem na benzynie 86-oktanowej, gdy twój silnik wymaga benzyny wysokooktanowej.

Korzyść #1: Zbawienie.

Zbawienie z królestwa świata i wejście do królestwa Bożego, gdzie masz Króla, który cię chroni, zapewnia ci potrzebne rzeczy i daje ci mannę na pustyni — Jego Słowo.

Korzyść #2: Przywództwo.

Kierunek i wskazówki dla twojego życia na pustyni. Uczysz się, jak żyć — i jak żyć z ufnością.

Ten artykuł opiera się na dosłownej transkrypcji kazania pastora Johna Musgrave'a. Został on lekko zredagowany przez Copilota, a także przez personel teologiczny w Third Millennium Ministries.