Rola i wynik Księgi Apokalipsji

Rewelacja: Rola i Rezultat

Dr. Neil Neilson

Przez prawie wszystkie 34 lata naszego małżeństwa — i nawet przez kilka lat przed tym — pisałem wiersz na Walentynki dla mojej żony.

Nie ekscytujcie się zbytnio.

Każdy z nich był na temat mojej miłości do niej, zaznaczając lata naszego małżeństwa różnymi tematami, formami i nastrojami. Niektóre były poważne, niektóre zabawne. Ale jedno było wspólne dla wszystkich: to naprawdę marny poemat.

Przy czym oto tegoroczna wersja, którą zobaczy po raz pierwszy we wtorek wieczorem. Wy nie możecie jej zobaczyć. A kiedy ją zobaczy, to zmiłuje swój prawdziwy zmysł poetycki. Jest wspaniałą poetką — prawdziwą poetką — i będzie się cieszyć i doceniać. I z odrobiną ironicznego tonu w głosie, nawet przeanalizuje to, jakby to, co napisałem, zasługiwało na rodzaj szekspirowskiej uwagi.

I to prowadzi nas do Psalmu 19, o którym C. S. Lewis napisał:

„Uważam to za największy poemat w Psałterzu i jeden z największych liryków na świecie.”

Innymi słowy, jest lepszy niż mój.

Jest tutaj tak wiele prawdziwej jakości literackiej, szczególnie charakterystyczne elementy hebrajskiej poezji: rytm, równoległe struktury znaczenia oraz prowokujące metafory i porównania. Jak zauważa również Lewis, te charakterystyczne elementy są, w Bożej opatrzności, zdolne do przetrwania w tłumaczeniu na inne języki — w przeciwieństwie do rymu, który jest prawie niemożliwy do przetłumaczenia. I tak nawet w języku angielskim możemy docenić wielkość i piękno tego poematu.

Jeśli jesteś zainteresowany dalszym zgłębianiem literackich i poetyckich cech Psalmów, to z pewnością polecam Rozważania o Psalmach C. S. Lewisa oraz Słowa rozkoszy: Literackie wprowadzenie do Biblii Lelanda Rykena. Powinienem dodać, że dr Ryken służył jako konsultant literacki w całym procesie tłumaczenia English Standard Version Biblii, którą, jak wierzę, macie w rękach tym razem.

Ale Psalm 19 nie jest tylko arcydziełem poetyckiej sztuki. Jest również psalmem, który przedstawia ludowi Bożemu sposób zrozumienia wielkości i piękna Jego objawienia samego siebie - zarówno w przyrodzie, jak i w Piśmie Świętym - a następnie pokazuje nam, jaka powinna być nasza właściwa odpowiedź na taką wspaniałą prawdę.

Tajemnica ta, jak zobaczycie ją pięknie ułożoną - i jestem wdzięczny za to, jak jest ułożona w naszym biuletynie tym rankiem - przychodzi w sekcjach.

Werset 1-6 przedstawiają to, co powszechnie nazywana jest ogólnym objawieniem Boga.

Werset 7-11 przedstawiają to, co powszechnie nazywana jest szczególnym objawieniem Boga.

Werset 12-14 przedstawiają potężny, zbawczy, uświęcający efekt, którego Bóg pragnie dla nas w wyniku tego objawienia.

Oto wstępne stwierdzenie linii melodycznej psalmu, abyście podczas słuchania mogli ją śledzić:

Badanie i rozkoszowanie się ogólnym objawieniem Boga słusznie zachęca do badania i rozkoszowania się szczególnym objawieniem Boga - i oba słusznie zachęcają nas ostatecznie do rozkoszowania się Ewangelią i owocami Ewangelii w naszym życiu.

Tutaj uczymy się, jak Bóg zamierza, aby Jego świat i Jego Słowo doprowadziły nas ostatecznie do zbawienia.

Najpierw więc, w wersetach 1-6, psalmista mówi o bezsłownym świadectwie Boga w Jego stworzeniu i przez nie. To jest powszechnie nazywane ogólnym objawieniem - czasem określane jako "księga świata". Główny punkt psalmisty polega na tym, że niebiosa i, co wynika z tego, wszystkie stworzone rzeczy, świadczą o swoim Stworzycielu.

Jak to ujmuje James Boice, długoletni pastor w Tenth Presbyterian w Filadelfii: księga świata dostarcza objawienia istnienia i mocy Boga tak wielkiego, że powinno ono skłonić każdą istotę ludzką na powierzchni ziemi do poszukiwania Boga, dziękowania Mu za doprowadzenie go lub jej do istnienia i uwielbienia Go.

Ta chwała Boga nie jest tym, co moglibyśmy nazwać moralną chwałą. Zauważysz, że imię Boga użyte tutaj w języku hebrajskim to El, bardzo ogólna nazwa oznaczająca Bóg, Stwórca. A chwała tutaj nie odnosi się do moralnej chwały — Jego atrybutów, takich jak sprawiedliwość, miłosierdzie, miłość, dobroć, łaska. Odnosi się raczej do Jego istnienia, majestatu i mocy w stworzeniu wszystkiego, co jest. Śpiewaliśmy o tym rano wspaniale.

W liście do Rzymian 1, Paweł mówi, że chwała stworzenia Boga nie tylko inspiruje do kultu Jego zadziwiającego majestatu, ale jest dostępna dla każdej istoty ludzkiej na powierzchni ziemi. Jego wieczna moc i boska natura są jasno widoczne, będące zrozumiane z tego, co zostało stworzone, tak że ludzie nie mają usprawiedliwienia. Ten wspaniały panorama chwały Boga w stworzeniu słusznie inspiruje do kultu i podziwu — i słusznie przynosi potępienie dla tych, którzy odmawiają uznania Stwórcy.

Ciekawe, że dla nas zaangażowanych w edukację — szczególnie w edukację chrześcijańską — wersety 1–6 mają wspaniałe implikacje dla tego, co robimy w klasie w różnych dziedzinach. Uczymy się tutaj, że natura jest godna studiowania; że jest piękna, obserwowalna, zrozumiała. Nie jesteśmy zamknięci w subiektywności naszych własnych umysłów. Możemy obserwować wzorce, regularność, porządek. Możemy je mierzyć. Możemy identyfikować interakcje przyczynowe. Możemy wyciągać wnioski o tym, jak nasze wysiłki mogą wpływać na to, co istnieje, dla dobra lub dla zła.

Natura przemawia nieustannie — dzień i noc. Przemawia powszechnie — sięga do krańców ziemi. Nie ma ani jednej istoty ludzkiej na świecie, która nie miałaby tego bezsłownego świadectwa o Bogu tuż przed swoimi oczami.

Na końcu, ten psalm zachęca nie tylko do studiowania astronomii, co wydaje się być konkretnym odniesieniem tutaj, ale do wszystkich rozdziałów „księgi świata”. Widzimy matematykę i fizykę — mierzenie, obliczanie, wzory, porządek. I już zauważyliśmy formę tego psalmu: jest to poezja, wspaniała wysoka sztuka literacka z metaforą, porównaniem, liryczną formą i rytmem.

Natura przemawia. Kocham ten wiersz: słońce jest jak nowożeńiec wychodzący ze swojej komnaty.

I jeśli zauważysz w swoich Bibliach, wprowadzenie mówi: „Do kierownika chóru” — jest to psalm przeznaczony do śpiewania.

Jest tutaj również afirmacja sztuk muzycznych. Innymi słowy, w najszerszym sensie, to co mamy w tych pierwszych sześciu wersetach, to nie tylko mandat do uwielbienia wielkiego Stwórcy wszechświata, ale afirmacja — wspaniała afirmacja, jak sądzę — wszystkich naszych zawodów, wszystkich naszych powołań, które mają jako swój surowiec rzeczy stworzonego świata Bożego. I uświadomienie sobie takiego daru, takiego stworzenia we wszystkim jego porządku, użyteczności i różnorodności, powinno skłonić każdego do wychwalenia Stwórcy.

Więc kiedy idziesz do pracy jutro rano — lub nawet gdy siedzisz tutaj rano — rozejrzyj się. Wszystko, co widzisz, woła o chwałę Boga. Niezależnie od tego, czy jesteś w biznesie, czy w medycynie, czy w prawie, czy w produkcji, czy nawet w posłudze, niezależnie od materiałów i instrumentów twojego rzemiosła, niezależnie od zasad, które rządzą ich właściwym użyciem, niezależnie od korzyści i owoców twojego powołania — wszystko to głosi chwałę Boga. I jak mówi Rzymian 1, ignorujemy tę chwałę na nasze niebezpieczeństwo. Jak wielka jest to celebracja wielkości i piękna świata i wszystkiego, co w nim.

Ale psalmista nie zatrzymuje się tam, ponieważ obraz objawienia Boga nie jest jeszcze kompletny. Bóg ukazuje się nie tylko w bezsłownym świadectwie swojego stworzenia, ale także - i to o wiele bardziej szczegółowo i głęboko - w swoim Słowie, swoim pełnym świadectwie, Piśmie Świętym. Tak więc, po drugie, w wersetach 7-11, psalmista mówi o świadectwie Boga zapisanym w Piśmie Świętym, często nazywanym objawieniem szczególnym, czasem określanym jako „księga Słowa”.

Teraz, przejście od wersetu 6 do wersetu 7 - zauważyliście, że się zatrzymałem - wydało się niektórym tak nagłe, że doszli do wniosku, iż muszą to być oryginalnie dwa oddzielne psalmy, sztucznie połączone razem. Tak naprawdę, myślę, że jest to dowód na to, że psalmista rozumiał, iż te dwa tematy - księga świata i księga Słowa - są nierozerwalnie i intymnie splecione.

Posłuchajcie, jak C. S. Lewis opisuje to połączenie w terminach poezji psalmu. To dość długi cytat, ale wartysłuchania. Lewis pisze:

Najpierw myśli o niebie, o tym, jak dzień po dniu parada, którą tam widzimy, pokazuje nam splendor jego Stwórcy. Potem myśli o słońcu - radosnej weselności jego wschodu, niepojętej szybkości jego codziennej podróży ze wschodu na zachód; wreszcie, o jego ciepło, nie o łagodnym cieple naszego klimatu, ale o bezchmurnych, olśniewających, tyrańskich promieniach, które biją w góry, przeszukując każdy kąt. Kluczowa fraza, na której zależy cały wiersz, to „nie ma nic ukrytego przed jego ciepłem”. To przenika wszędzie swoim silnym, czystym żarem. Potem od razu, w wersecie siódmym, mówi o czymś innym, co jemu nie wydaje się czymś innym, ponieważ jest tak podobne do wszechprzenikającego, wszystko wykrywającego słońca. Prawo jest nieskalane, czyste i wieczne - lśniące, surowe, dezynfekujące, radosne. Jak czuł słońce, być może na pustyni, przeszukujące go w każdym zakątku cienia, gdzie próbował się przed nim ukryć, tak czuje prawo, przeszukujące wszystkie ukryte miejsca jego duszy.

I oczywiście, Lewis ma tutaj mocne biblijne podstawy. Przypominacie sobie słowa z Hebrajów 4: Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż jakikolwiek miecz obosieczny… rozpoznające myśli i zamiary serca. I żadne stworzenie nie jest ukryte przed Jego wzrokiem. Fizyczne słońce ze swoim przenikliwym światłem i palącym ciepłem potężnie wskazuje nam na jeszcze bardziej – nieskończenie bardziej – przenikliwe, białe, gorące, sądzące i zbawcze światło Słowa Bożego.

Ciekawe: zauważyłem wcześniej, że imię Boga w wersetach 1-6 to El, najbardziej ogólna nazwa, oznaczająca Stwórcę. Ale tutaj, w wersecie 7, imię Boga się zmienia. Jest to teraz Jahwe – Bóg, który daje i dotrzymuje obietnic, Bóg Abrahama, Izaaka, Jakuba i Dawida. I ten Pan, Jahwe Bóg, przemówił. Przemówił słowami, które zostały zapisane dla nas w Piśmie, spisane tak, aby wszystkie pokolenia i wszystkie ludy oraz wszystkie grupy językowe we wszystkich czasach i miejscach miały to słowne świadectwo w swoich rękach.

Możecie wiedzieć, że pierwszym razem, gdy człowiek napisał słowa Boże – przynajmniej tak daleko, jak mogę to stwierdzić – było to w Deuteronomium 31, gdzie Mojżesza i lud mają wkroczyć do ziemi obiecanej, a Mojżesza przekazuje przywództwo Jozuemu. I czytamy w Deuteronomium 31:9 te słowa: Wtedy Mojżesza napisał to prawo. Te słowa mogą łatwo przemknąć, ale są ogromne, zmieniające reguły gry. Ludzie, którzy słyszeli Boga tylko słyszalnie, mogliby odtąd, przez wszystkie pokolenia, słyszeć same słowa Boże – nawet do nas.

Zwróć uwagę, jak opisane jest to Słowo—te wypowiedziane słowa Boga. Po pierwsze, rzeczowniki: prawo, rozporządzenia, przykazania, nakazy, lęk, ustawy. Wszystkie one razem tworzą wszechstronne zrozumienie mowy Boga do nas w Piśmie Świętym. Podczas gdy znajomość księgi świata wymaga podziwu i wdzięczności za Jego majestat, księga Słowa—prawo, przykazania, lęk—wymaga moralnej i duchowej odpowiedzi. Mamy Go czcić. Mamy Go się lękać. Mamy Mu być posłuszni.

Zwróć uwagę na przymiotniki: doskonały, pewny, słuszny, czysty, prawdziwy. Całkowita doskonałość objawienia Boga. Całkowita prawda. Ani jednego szwu fałszu lub błędu przez cały czas.

A potem zwróć uwagę na frazy oparte na czasownikach, opisujące owoc Słowa Boga, które zostało przyjęte: ono ożywia duszę. Ono czyni mądrym prostego. Ono daje radość sercu i światło oczom. Ono trwa na wieki. Ono ostrzega nas i przynosi wielką nagrodę.

Księga świata—z całą swoją wielkością i pięknem, i cudem, i bogactwem, i użytecznością—po prostu nie może zapewnić takich zadowoleń, radości i błogosławieństw jak te.

Psalmista zachęca nas do zobaczenia wszystkiego, co robimy w świecie—naszych studiów, naszej pracy, naszych powołań, naszego cieszenia się—do zobaczenia tego wszystkiego w kontekście Jego objawionego Słowa, które jest bardziej pożądane niż złoto, słodsze niż najsłodszy miód.

Jak wspaniałe są nasze powołania, jak ciekawe i produktywne mogą być, są one niekompletne, nieredemptywne i ostatecznie niezadowalające bez specjalnego objawienia Pisma Świętego. W rzeczywistości, cała rada Pisma Świętego mówi nam jasno, że nie możemy ostatecznie zrozumieć świata wokół nas bez Słowa Boga zapisanego w Piśmie, które umożliwia nam zobaczenie wszystkiego w świetle serca Boga dla Jego stworzenia i Jego ostatecznego celu, aby odkupić i pojednać wszystkie rzeczy do Siebie samego.

I pozwólcie mi powiedzieć krótko: jest to jedna z prawd Pisma Świętego, która mnie ekscytuje, gdy myślę o tym, co czeka mnie w przyszłości. Ponieważ w miejscach, gdzie Ewangelia jest potężna, gdzie Kościół rośnie, gdzie wzrost populacji i gospodarki jest eksplozją — w miejscach takich jak Indonezja i Indie, a wkrótce Kambodża i Laos — istnieje rozwijający się ruch w edukacji chrześcijańskiej. Przywódcy Kościoła tam starają się wprowadzić prawdy Ewangelii i ramy Pisma Świętego w każdy zakątek myśli ludzi o wszystkim.

W rzeczywistości, mówią mi, że kochają historię tego kraju, gdzie wieki temu uniwersytety i kolegia zostały założone i ugruntowane w ramach Pisma Świętego. I myślę, że możemy słusznie powiedzieć, że nauka w tym kontekście dała początek wielu błogosławieństwom naszej kultury. Myślę również, że słusznie możemy powiedzieć, że jesteśmy w niebezpieczeństwie zapomnienia lub zignorowania tej historii — lub uznania jej za oczywistość. Nie tak w Indonezji, gdzie istnieje głód dla gruntownej edukacji chrześcijańskiej, związanej z wzrostem populacji i gospodarki. Porozmawiam o tym więcej później.

Ale chodzi o to: jeśli księga świata słusznie inspiruje uwielbienie Boga Stwórcy z powodu tego, co On stworzył, o ile bardziej księga Słowa powinna inspirować w nas podziw, pokorę, uwielbienie, posłuszeństwo, świętość i radość. El jest Jehową.

I jeśli cieszycie się stworzeniem Boga we wszystkich jego formach i przejawach — jeśli kochacie naturę i pracę w ogrodzie, jeśli kochacie swój dom, pracę, rodzinę i swoje rzeczy — wtedy powinniście, słusznie, uciekać do tych okazji i kontekstów, gdzie możecie usłyszeć, jak Bóg Stwórca przemawia słowami, które my możemy zrozumieć.

Bóg przemówił. I Bóg przemawia. I ja chcę tylko powiedzieć: jak możemy jako lud Boży być zadowoleni z bezsłownego świadectwa stworzenia — choć jest ono cudowne — gdy mamy pełne świadectwo Słowa, które według Jakuba 1, może zbawić nasze dusze.

Nie jesteśmy jednak jeszcze u końca historii psalmu. Bóg bowiem zamierza, aby całe Jego objawienie — zarówno ogólne, jak i szczególne — prowadziło nas do czegoś. I tak zwracamy się do wersetów 12–14, gdzie psalmista mówi o ostatecznym celu tego wszystkiego. Dlaczego księga świata, ostatecznie? Dlaczego księga Słowa?

Ponieważ w Bożym planie objawienie ogólne nie jest celem samym w sobie. Jest rzeczą chwalebną — dobrą i użyteczną w prowadzeniu każdego człowieka, który nie odmawia jej świadectwu, do uznania i uwielbienia Boga jako Stwórcy. Ale nie wystarczy po prostu celebrować Bożych darów stworzenia i naszych powołań.

I w Bożym planie objawienie szczególne również nie jest celem samym w sobie. Biblia — Boże natchnione, wydechane Słowo — choć konieczne i istotne dla prawdziwej wiary i uczniów, ostatecznie ma nas prowadzić, przez Bożego Ducha, do pokuty i wiary, i świętości, i zaufania.

Możemy się stać znakomitymi uczonymi w Biblii. Możemy ją studiować, znać, nawet cieszyć się nią od okładki do okładki — i nadal chybiać Bożego zamiaru dla nas. Możemy się stać jak ci w Jana 5:39, o których Jezus mówi: „Przeszukujecie Pisma, bo myślicie, że w nich macie żywot wieczny; a to są one, które o mnie świadczą, a nie chcecie przyjść do mnie, abyście mieli żywot.”

I tak przychodzimy do wersetów 12–14:

"Kto może rozróżnić swoje błędy? Oświadcz mnie niewinny od ukrytych win. Powstrzymaj także swojego sługę od grzechów świadomych; niech nie panują nade mną. Wtedy będę bez zarzutu i niewinny od wielkiego przestępstwa."

Tutaj widzimy odpowiedź, której Bóg pragnie. Mój dobry przyjaciel Don Carson ujmuje to w następujący sposób: oto, czego Bóg pragnie od objawienia ogólnego i specjalnego. Carson pisze, że Bóg pragnie więcej niż podziwu wobec transcendentnej mocy, więcej niż osobistego upodobania w osobistym, mówiącym Bogu. Odpowiednia odpowiedź to pokuta i wiara oraz gorliwa modlitwa, aby sam Bóg oczyścił nas wewnątrz i sprawił, że nasze słowa i myśli będą przyjemne w Jego oczach.

Pokuta za ukryte winy — te tak głęboko zakopane, że możemy nawet nie wiedzieć, że one istnieją.

Pokuta za grzechy świadome — te celowe akty buntu przeciwko Bożym oczekiwaniom.

I nie tylko pokuta, ale również modlitwa o Bożą ochronę: Powstrzymaj swojego sługę od świadomych grzechów; niech one nie panują nade mną.

Ale to jest nawet więcej niż modlitwa o pokutę, więcej niż modlitwa o ochronę w obliczu pokusy. Wierzę, że jest to naprawdę modlitwa zbawczej wiary, ponieważ Dawid modli się o bardzo ciekawą rzecz: Ogłoś mnie niewinnym… wtedy będę bez winy i niewinny z wielkiego przestępstwa.

Co może sprawić, że Dawid będzie niewinny i bez winy? Co może sprawić, że my będziemy niewinni i bez winy? Nie nasza rzeczywista niewinność — nie jesteśmy rzeczywiście niewinni. Dawid dobrze to wiedział. Przeczytaj Psalm 32. Przeczytaj Psalm 51. On nie twierdzi, że niewinność jest podstawą jego przyjęcia przed Bogiem. On błaga o Boże oświadczenie.

Ogłoś mnie niewinnym, woła — i tylko wtedy będę niewinny.

Co to jest? Wierzę, że tutaj, ukryty przez wiele wieków przed przyjściem Jezusa na ziemię, znajduje się wspaniały wskaźnik do tego, co Biblia nazywa ewangelią — dobrą nowiną o tym, jak Bóg miłosiernie i łaskawie przebacza i odkupuje.

Zgodnie z księgą świata rozumiemy, że On jest suwerennym Stwórcą.

Przez księgę Słowa rozumiemy, że On jest święty i sprawiedliwy — oraz że przez straszny kontrast my, podobnie jak Dawid, jesteśmy buntownikami, którzy w naszych sercach sprzeciwiają się Bogu. Jesteśmy bezradni i beznadziejni, niezdolni do wybawienia się z naszego potępionego położenia.

I tak Dawid rzuca się na miłosierdzie Boga — Boga, który w swoim miłosierdziu postanawia nie traktować Dawida ani nas zgodnie z naszymi grzechami, lecz przebacza, ogłaszając Dawida i ogłaszając nas niewinnymi. Nie dlatego, że jesteśmy niewinni, lecz dlatego, że Bóg postanawia spoglądać na śmierć swojego własnego Syna, Jezusa — którego Dawid widział tylko w cieniu, a którego my teraz widzimy jasno — którego śmierć wspólnie obchodzimy, gdy uczestniczymy w Wieczerzy Pańskiej.

Jezus, jedyny sprawiedliwy, jedyny, który kiedykolwiek był naprawdę niewinny i bezgrzeszny, umarł w naszym miejscu jako nasz zastępca — niewinny za winnych, bezgrzeszny za winowajców — płacąc cenę za nasz bunt przeciwko naszemu świętemu Bogu. I Bóg przyjmuje tę zapłatę. Na podstawie zasług śmierci Jezusa ogłasza nas niewinnymi i bezgrzesznymi przed sobą.

Czy wiedziałeś, że Psalm 19 głosi usprawiedliwienie przez wiarę tylko? Jaką to chwałę.

Ale nawet to nie jest końcem. Psalm zamyka się tym pięknym, znajomym wersetem:

"Niech słowa moich ust i rozmyślania mego serca będą przyjemne w Twoim oku, o Panie, moja skało i mój Odkupiciel."

Dawid wie, że został przebaczony przez Boże łaskawe oświadczenie. Teraz modli się, aby jego usta i jego serce — wszystko, co mówi, a nawet wszystko, co myśli i czuje — były przyjemne i miłe Bogu. Innymi słowy, modli się, aby Bóg, który usprawiedliwia, również uświęcał. To naprawdę 1 Jana 1:9: Jeśli wyznajemy swoje grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć nasze grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.

Jaką inną odpowiedź możemy zaoferować takiemu Bogu zbawienia, który wyzwolił nas z naszego bezradnego i beznadziejnego stanu, jak nie odpowiedzieć życiem napędzanym ewangelią, napędzanym Jego łaską — życiem posłuszeństwa i dążenia do świętości w każdym aspekcie naszego życia?

I tak mamy pełny ruch tego psalmu:

Jeśli cieszymy się z bezsłownego świadectwa Boga w powszechnym objawieniu, o ile bardziej powinniśmy cieszyć się z treściwego świadectwa Boga w szczególnym objawieniu? Nasze zaangażowanie w świat Boży powinno skłonić nas do ucieczki do Słowa Bożego, gdzie słyszymy, jak Bóg mówi.

Ale jeśli cieszymy się z treściwego świadectwa Boga w szczególnym objawieniu, o ile bardziej powinniśmy — nawet tego ranka — otworzyć się na Jego potępiające, przebaczające, usprawiedliwiające i uświęcające działanie? Pokorni i skruszeni, jak Dawid, powinniśmy uciec do Niego, aby dokonał w nas tej pracy — nie raz na zawsze, jak gdybyśmy już dawno temu załatwili tę sprawę, lecz nieustannie radując się z dobrej nowiny o Bożym ogłoszeniu naszej niewinności, uznając śmierć Jezusa za podstawę tego ogłoszenia i dążąc do świętości i posłuszeństwa wobec Tego, który jest naszą skałą a błogosławionym Odkupicielem.

Więc, bracia i siostry, radujcie się w świecie Bożym i wezwaniach, które On wam dał do wypełnienia w nim. Jeszcze lepiej, radujcie się w Słowie Bożym i we wszystkim, co On tam mówi o sobie i swoich zbawczych zamiarach. Lecz przede wszystkim postępujcie według drogi Psalmów 19 — podążajcie za księgą świata i księgą Słowa aż do ewangelii: dobrej nowiny, że Bóg przebacza grzesznikom, ponieważ Jezus umarł na krzyżu, i dobrej nowiny, że dzięki tej ewangelii możemy mówić, myśleć i żyć w sposób przyjemny dla Niego.

Ta trajektoria — ta logika księgi świata, księgi Słowa, usprawiedliwienia i uświęcenia — może być końcem linii melodycznej Psalmów 19, lecz nie jest końcem linii melodycznej Bożych zbawczych zamiarów dla Jego stworzenia i dla was.

I na zakończenie zaśpiewamy hymn, który opisuje ostateczny cel tego wielkiego celu Bożego - aby objawić Siebie samego, abyśmy mogli Go poznać, być przebaczeni i chodzić w świętości przed Nim. Usłyszysz to pięknie w ostatnim wersecie:

"Dokonuć tedy, Twoje nowe stworzenie; czyste i bez skazy, niechaj będziemy. Niech ujrzymy Twoje wielkie zbawienie doskonale przywrócone w Tobie; zmienieni z chwały w chwałę…. Jednemu Jezusowi Chrystusowi niech będzie chwała i cześć."

Niel Nielson jest prezydentem Covenant College w Lookout Mountain, GA.

Ten artykuł jest oparty na dosłownej transkrypcji kazania dr Nielsona. Został lekko zredagowany przez Copilota oraz przez personel teologiczny w Third Millennium Ministries.