Budowanie na Skale

Dz 9:31

Przez Wiley'a Lowry'ego

Jeśli moglibyście sięgnąć do księgi Dzieje Apostolskie, rozdział 9; znajdziecie go na stronie 918 w waszych bibliach w ławkach. Jeśli byliście tutaj wystarczająco długo, słyszeliście, że często powtarzamy pierwsze pytanie i odpowiedź z Krótkiego Katechizmu Westminsterskiego. I rzeczywiście jest to zadziwiająco jasne i pomocne podsumowanie celu życia. „Głównym celem człowieka jest chwalenie Boga i cieszenie się Nim na wieki.” Gdybym mógł dodać jedno słowo – i jestem pewien, że mężczyźni siedzący w Jerozolimskiej Komnacie w Zgromadzeniu Westminsterskim chętnie wysłuchaliby tego, co miałbym do powiedzenia! Ale jeśli mógłbym dodać jedno słowo, powiedziałbym tak. Głównym celem człowieka jest chwalenie Boga i cieszenie się Nim razem na wieki. Powód, dla którego tak mówię, jest taki, że Kościół jest centralny dla celu Bożego dla Jego ludu. I to, co widzimy w Dzieje Apostolskie, rozdział 9, werset 31, jest takie, że Kościół był budowany na Chrystusie. I podczas gdy był budowany na Chrystusie, postępowali „w bojaźni Pańskiej i w pocieszeniu Ducha Świętego.” Widzicie, chwalili Boga i cieszyli się Nim razem.

Wiedząc to, idźmy do Niego w modlitwie, a następnie przeczytamy to wieczorem.

Oto, Ojcze nasz, prosimy, abyś dał nam bojaźń Pańską i dał nam pocieszenie Ducha Świętego, nawet gdy czytamy ten werset i studiujemy go wieczorem. I gdy wychodzimy stąd, abyśmy wychodzili, aby Cię chwalić i cieszyć się Tobą razem na wieki. Modlimy się o te rzeczy w imieniu Chrystusa, amen.

Dzieje Apostolskie 9, tylko jeden werset; werset 31:

„Tak więc Kościół przez całą Judeę i Galileę, i Samarę miał pokój i był budowany. I postępując w bojaźni Pańskiej i w pocieszeniu Ducha Świętego, rozmnażał się.”

Trawa więdnie i kwiaty opadają, ale Słowo naszego Boga trwa na wieki.

Chcę, abyśmy tonight zbadali ten werset pod dwoma punktami. Pierwszy to – zbudowany. A drugi to – zbudowany na zewnątrz. Zbudowany i zbudowany na zewnątrz. Większość czasu spędzimy na pierwszym punkcie i od niego zaczniemy, ze zbudowanym.

Zbudowany

Powiedziane jest, że „Kościół na przestrzeni Judei, Galilei i Samarii miał pokój i był budowany”. Innymi słowy, mógłbyśmy powiedzieć, że był umacniany. Był wzmacniany. Siła Kościoła jest bardzo ważna. Kościół jest ciałem Chrystusa; jest Jego narzeczoną. Jest trzodą Dobrego Pasterza. Został zgromadzony według wiecznego planu Boga, zabezpieczony przez przelanie cennej krwi Chrystusa, i jest rządzony przez zmartwychwstałego i zwycięskiego Pana Jezusa Chrystusa. Można śmiało powiedzieć, że wzrost i siła Kościoła zależą od Chrystusa.

I w tym wersecie myślę, że widzimy trzy rzeczy, trzy sposoby, w jakie Chrystus jest Tem, na którym Kościół jest zbudowany. Trzy sposoby, w jakie Kościół jest zbudowany na Chrystusie. Jeden z nich polega na tym, że Kościół jest zbudowany na podstawie polecenia Chrystusa. Widzimy również, że Kościół jest zbudowany jako Kościół Chrystusa. I widzimy również, że jest zbudowany dzięki zobowiązaniu Chrystusa. Spójrzmy na te trzy rzeczy.

Zbudowany na podstawie polecenia Chrystusa

Po pierwsze, widzimy, że Kościół jest budowany w wypełnieniu i w posłuszeństwie wobec polecenia Chrystusa. Wiecie, że jednym z powodów, dla których ten werset wyróżnia się w Księdze Dziejów, jest to, że służy jako podsumowanie. Jest to podsumowanie wszystkiego, co poprzedzało w Księdze Dziejów, ale jest również wersetem przejściowym. Tak więc przygotowuje nas do tego, co się wydarzy w reszcie Księgi Dziejów. A jako podsumowanie, werset 31 mówi nam, że Kościół na całej Judei, Galilei i Samarii był budowany. Teraz, wymieniając te trzy miejsca, w szczególności, jesteśmy związani z samym celem i porządkiem oraz zarysem Księgi Dziejów. Ponieważ, widzicie, gdzie zaczyna się Księga Dziejów? Księga Dziejów zaczyna się w Jerozolimie i zaczyna się z Jezusem, który jest ze swoimi uczniami i mówi im, aby czekali w Jerozolimie, aby czekać na przyjście obietnicy Boga, przyjście Ducha Świętego. A tuż przed swoim wniebowstąpieniem Jezus mówi to do swoich uczniów. Mówi: „Otrzymacie moc, gdy Duch Święty przyjdzie na was, i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż do krańców ziemi.” Księga Dziejów zaczyna się z Jezusem w Jerozolimie. Kończy się z Pawłem w Rzymie. I śledzi tę linię miejsc, które Jezus daje swoim uczniom – Jerozolimę, Judeę, Samarię i aż do krańców ziemi.

„Na tym kamieniu”

W ten sposób, w wersecie 31, znajdujemy, że wraz z rozprzestrzenianiem się słowa o zmartwychwstaniu Jezusa, Kościół jest budowany w pokoju – gdzie? „W całej Judei, Galilei i Samarii.” To jest dokładnie tak, jak Jezus nakazał, tak jak Jezus nakazał, tak Kościół rósł i był umacniany. Widzisz, co Chrystus nakazuje, Chrystus daje. Kiedy On zleca swoim uczniom, swoim naśladowcom, by byli świadkami i czynili uczniów, On wypełni to, co nakazał. On sprawi i da owoc z ich pracy dla Niego, ponieważ jest to plan Boga i jest to dzieło Boga. Przypomnicie sobie w ewangeliach, kiedy Piotr wyznaje, że Jezus jest Chrystusem – a co Jezus mówi do Piotra? On mówi: „Na tym kamieniu,” tym wyznaniu Jezusa jako Chrystusa, „Na tym kamieniu zbuduję mój Kościół i bramy piekła nie przemogą go.” I była intensywna prześladowanie i opozycja przeciwko Kościołowi w czasach księgi Dzieje Apostolskie. A uczniowie, apostołowie, byli wrzucani do więzienia. Byli oskarżani o to, by nie mówić o Jezusie. Czytamy o Szczepanie i o tym, jak został fałszywie oskarżony i ukamienowany; pierwszy męczennik we wczesnym Kościele. Czytamy o tym, że nawet w rozdziale przed tym, był Saul, który stał się Pawłem – on pustoszył Kościół.

Ale jeśli moglibyśmy sprowadzić przesłanie Dziejów do kilku słów, moglibyśmy powiedzieć, że jest to świadectwo zmartwychwstania z mocą i z prześladowaniem. I to właśnie znajdujemy – że jako przesłanie Ewangelii, że Jezus został wzbudzony z martwych, ono wychodzi i z mocy Ducha Świętego Kościół się mnoży, rośnie, buduje i umacnia się w wypełnieniu rozkazu Chrystusa i w obliczu intensywnych prześladowień. Teraz możemy wyciągnąć kilka lekcji z tego, tylko z tego jednego punktu, ponieważ żyjemy w kulturze, w której niemal w każdy sposób jest przeciwko sposobom Boga; jest przeciwko prawdzie Bożej. Widzimy akty terroryzmu, które są niemal cotygodniową rzeczywistością, i to coraz bardziej obciąża umysły ludzi. A jednak co widzimy tutaj w tym fragmencie? Że nawet chociaż Kościół wydaje się być na niepewnym gruncie, potrzebuje aktualizacji, prawdziwa potrzeba jest w reformie; prawdziwa potrzeba jest powrócić do przesłania zmartwychwstania i do polegania na Duchu Świętym, wiedząc, że to w ten sposób Chrystus buduje i umacnia Swoją Kościół.

Jest to również zachęta dla nas. Może niektórzy z was zastanawiają się, czy warto zobowiązać się do Kościoła? Czy warto służyć i dawać oraz narażać się w życiu zboru? Może niektórzy z was służyli w Kościele przez wiele lat; jesteście zmęczeni? Może to już nie jest priorytetem, jak kiedyś? To, co widzimy tutaj, jest to, że wzrost Kościoła, siła Kościoła, jest rozkazem Chrystusa. To jest plan Boży i Bóg doprowadzi Swoją pracę do końca, do wypełnienia, do końca czasu, dla chwały Chrystusa i dla dobra Jego ludu. Ten werset mówi nam: „Spójrz, co Bóg czyni dla Swojego Kościoła, z Swoim Kościołem. On daje, co rozkazuje”. Oczekuj tego! Modl się o to. Czekaj na to. I zobowiąż się do Jego Kościoła.

Budowany jako Kościół Chrystusa

To prowadzi nas do drugiej rzeczy. Czyja jest Kościół? To jest Kościół Chrystusa! To jest Kościół Chrystusa, który jest budowany. Chrystus jest głową Kościoła i istnieje jeden Kościół; jeden Kościół z pokojem i jednością w Chrystusie. Spójrz z powrotem na ten werset, werset 31. Zobacz, co mówi. Mówi: „Tak więc Kościół,” Kościół w liczbie pojedynczej, „miał pokój i był budowany.” To jest jeden Kościół, nawet jeśli jest w wielu miejscach. Jest w Judei, Galilei i Samarii, ale nadal jest jednym Kościołem. Właściwie, jeśli przetłumaczymy słowo „przez wszystkie,” gdzie jest napisane „przez wszystkie,” moglibyśmy powiedzieć „cały.” Więc moglibyśmy powiedzieć, że to jest Kościół „całej Judei, Galilei i Samarii.” A to słowo w języku greckim jest właściwie tym samym słowem, skąd pochodzi słowo „katolicki.” To jest to, co wyznajemy lub spowiadamy, gdy mówimy Apostolskie Wyznanie Wiary i mówimy, że wierzymy w „święty Kościół katolicki.” Nie mówimy, że wierzymy w Kościół rzymskokatolicki, ale że wierzymy w jeden powszechny Kościół, światowy Kościół Chrystusa. Potwierdzamy naszą wiarę i nasze zobowiązanie do tego. Kościół, który składa się z wierzących z każdego narodu, każdego plemienia, każdego języka, każdego ludu.

jeden Kościół W Chrystusie Jezusie

To właśnie za to modlił się Jezus przed swoją krzyżową męką. Modlił się ze swoimi uczniami, aby „wszyscy, którzy wierzą w Niego, byli jednym, tak jak On i Ojciec są jednym.” To właśnie zlecił Jezus swoim uczniom na końcu Ewangelii Mateusza, mówiąc: „Idźcie i czyńcie uczniami wszystkie narody.” I co znajdujemy w Księdze Apokalipsy? A mianowicie, mieszaną wielość, której nikt nie może policzyć, stojącą przed tronem i wielbiącą Baranka, wielbiącą Chrystusa. To jest obietnica Boża, zawarta już w obietnicy danej Abrahamowi, że przez potomstwo Abrahama wszystkie rodziny ziemi będą błogosławione. To jedna Kościół i jest w Chrystusie Jezusie. I widzimy początek tego jedności właśnie tutaj w Księdze Dzieje Apostolskich, w 31. wersecie 9. rozdziału, gdy ludzie z Judei, Galilei i Samarii są zgromadzeni razem i cieszą się pokojem oraz są umacniani, budowani.

Pokonywanie Przeszkód

I już w tym miejscu w Księdze Dzieje Apostolskich Kościół pokonał wielkie przeszkody. Wiecie, jeśli weźmiecie te trzy słowa: „Judea i Galilea i Samaria”, to w tych trzech słowach zawarta jest skomplikowana i niepokojąca historia. Jest tam bałwochwalstwo, wojna domowa, nienawiść, wygnanie, uprzedzenia, światowość, samozadowolenie. Judea była miejscem, gdzie znajdował się świątynia, mieszkała tam elita religijna i gdzie ona dominowała. Galilea była terytorium żydowskim, ale było ono znacznie bardziej narażone na wpływy i oddziaływanie kultury rzymskiej i greckiej. Samaria znajdowała się pomiędzy nimi a jej mieszkańcy nie byli pochodzenia czysto żydowskiego i praktykowali odmienne zwyczaje religijne. Żydzi nienawidzili Samarytan. Mówi się nam, że ci z Galilei, gdy szli do Judei, przekraczali rzekę Jordan, aby ominąć obszar Samarii. Nie chcieli mieć kontaktu z tymi ludźmi. I od czasu do czasu wybuchała między tymi grupami ludzi intensywna przemoc. Ale tutaj mówi się nam, że był jeden Kościół w tych miejscach i że ten Kościół miał pokój i był umacniany. Nie był tylko wolny od opozycji; był pokój między nimi. Był pokój między tymi ludźmi, którzy wcześniej byli w nieprzyjaźni z Bogiem, a teraz zostali pojednani z Ojcem i otrzymali dar życia wiecznego w Jezusie Chrystusie, dar Ducha Świętego. Byli to ludzie, którzy byli w nieprzyjaźni z jednym innym, a teraz wspólnie radują się z radości, wiary i wspólnoty. A to słowo „Kościół”, które tutaj mamy, oznacza dosłownie „powołani”. Zostali „powołani” z ich dawnych sposobów życia i z ich różnorodnych środowisk, aby wejść do jednego Kościoła, jednego ciała, jednego ludu dla chwały Chrystusa.

I być może najbardziej oczywistym przykładem tej radykalnej przemiany, której doświadczają ci ludzie, jest przemiana, która zaszła z Saulem, czyli Pawłem. Oto człowiek, który wcześniej w tym rozdziale był głównym prześladowcą i uciskiem Kościoła, a teraz zostaje wprowadzony do Kościoła, do społeczności świętych. I nie tylko przestaje być prześladowcą, ale teraz jest jednym z głównych narzędzi do budowania Kościoła. To jest radykalna przemiana, która zachodzi tutaj w tym rozdziale, w tym wersecie, o którym mówi się. Rozrost Kościoła przynosi pokój między tymi, którzy są różnorodni i podzieleni. Dlaczego jest to ważne? Dlaczego ważne jest mieć jedność wśród tej różnorodności? Ponieważ nic innego nie może tego dokonać; tylko Chrystus to czyni. To się dzieje tylko w Kościele Chrystusa i dlatego przynosi chwałę imieniu Chrystusa. I widzimy to właśnie tutaj w tym wersecie.

Budowany przez zobowiązanie Chrystusa

Trzecia rzecz, którą widzimy, jak Kościół jest budowany na Chrystusie, to opis życia, którym cieszyli się wierzący. Widzimy tutaj ciągłe zobowiązanie Chrystusa, Jego służbę Kościołowi. Kościół jest budowany przez zobowiązanie Chrystusa do nich. Werset mówi nam, że „chadzali w bojaźni Pana i w pocieszeniu Ducha Świętego”. Teraz pomyśl o cechach służby Jezusa. Jakie były aspekty służby Chrystusa? No cóż, można by tutaj wskazać te dwie cechy, prawda? Ponieważ wszystko, co Jezus czynił i mówił, było czynione dla chwały Bożej. Jego zobowiązanie do spędzania czasu z Ojcem w modlitwie. Wszystkie Jego potężne dzieła i cuda, znaki i nauczanie, które czynił, miały przynieść Bogu chwałę. I nawet pójście na krzyż i przyjęcie gniewu Ojca zostało uczynione w posłuszeństwie i poddaniu się woli Ojca. To była bojaźń Pana, która przenikała całą służbę Chrystusa.

I Duch Święty, ten Duch Święty, który dokonał nadprzyrodzonych cudów w życiu Jezusa i przez Jego służbę, jest tym samym Duchem Świętym, który teraz kontynuuje swoją służbę w i przez wszystkich, którzy wierzą w Chrystusa. Jezus to obiecał. Obiecał, że opuści swoich uczniów, ale nie zostawi ich samych, lecz pośle Ducha Świętego, aby ich wyposażył, aby ich nauczył, aby mogli prowadzić służbę w Jego imieniu. Inna nazwa Ducha Świętego, jak się mówi, to Pocieszyciel albo Pomocnik. Co widzimy się tutaj w tym fragmencie? To, że Pocieszyciel przynosi pocieszenie. Oni idą „w bojaźni Pana i pocieszeniu Ducha Świętego”. To dowód, że Chrystus działał w swoim Kościele. Był zobowiązany do swojego Kościoła. Kontynuował służbę swoim ludziom, ponieważ wykazywali bojaźń Pana i pocieszenie Ducha Świętego. Te dwie cechy zawsze idą razem – podziw, szacunek, oddanie i kult Boga razem z zachętą i pocieszeniem, radością i błogosławieństwem Ducha Świętego.

Bojaźń Pana

Nie słyszymy zbyt wiele o strachu przed Panem, prawda? Wydaje się, że jest to raczej termin z Starego Testamentu. I z pewnością była to odpowiednia reakcja na chwałę Boga w całym Starym Testamencie - strach przed Panem. Lecz w Nowym Testamencie, przy wielu okazjach, pisarze wzywają nas do strachu w świetle rzeczywistości Ewangelii. Ponieważ, jak widzimy, to właśnie Ewangelia uczy nas bać się Pana. Ewangelia uczy nas, że nasze grzechy zasługują na gniew, niechęć i karę Boga. Że nie ma nic, co moglibyśmy zrobić, aby usunąć nasze grzechy i zasłużyć na błogosławieństwo Boga. Lecz nasze zbawienie przychodzi nie mniej niż przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Tak oto jesteśmy ubodzy bez Chrystusa. Tak oto drogo kosztuje nasze zbawienie. Jakaż inna odpowiedź byłaby bardziej właściwa, niż lęk, podziw, czczenie i uwielbienie wobec Boga? Jakaż inna odpowiedź byłaby bardziej właściwa, niż to, co J.I. Packer, lub zapożyczając z tytułu jego książki, "brać Boga poważnie"? Jak możemy kiedykolwiek cieszyć się pociechą Ducha Świętego, jeśli nie oddajemy Bogu naszego najwyższego oddania?

Uważam, że można bezpiecznie powiedzieć, że wszyscy pragniemy i tęsknimy za pocieszeniem Ducha Świętego, ale czy poważnie traktujemy Boga? Zastanawiam się, czy spytalibyśmy nasze dzieci, sąsiadów, współpracowników: „Co jest najważniejsze w naszym życiu?” Zastanawiam się, co by powiedzieli! Wszyscy mamy tendencję do poważnego traktowania samych siebie. Czyż nie? Poważnie traktujemy naszą pracę, sport, wygląd, jedzenie i picie, rozrywkę; poważnie traktujemy samych siebie. Co bardziej dowodzi tego niż rozpowszechnienie selfie? Chcemy zrobić zdjęcie siebie. A jeśli poważnie traktujemy samych siebie, chcemy opowiedzieć innym o sobie. Widzimy to w naszej kulturze. Ale czy poważnie traktujemy Boga? Wyznaję, że chcę, aby Duch zmieniał życie, ale czy zawsze robię to z oczekiwaniem i z niecierpliwością wobec tego, co Bóg może zrobić? I czy chcę po drodze dostać trochę uznania za to? Zastanawiam się, jak bardzo chcemy, aby nasze dzieci, młodzież rosła i cieszyła się pocieszeniem Ducha Świętego, dojrzewała w wierze, rosła w uczniów, ale byleby tylko dobrze się bawiła közben. I jak często sami modelujemy odpowiedni lęk przed Panem w naszym życiu i priorytetach, które wybieramy dla naszych rodzin? Wszyscy jesteśmy skłonni szukać pocieszenia Ducha Świętego i zaniedbywać lęk przed Panem. Lecz pocieszenie Ducha Świętego przychodzi z lękiem przed Panem.

I kiedy mówię o strachu przed Panem, nie mam na myśli ponurego lub posępnego nastawienia. Jest w tym ciepło, radość ze strachu przed Panem. Jest w tym wolność i szczerość, nadzieja w czasach próby; pewność w czasach cierpienia. Siła i głębia oraz jedność budowane są jako Kościół Chrystusa. To piękny obraz Kościoła budowanego w Dzieje Apostolskie rozdział 9 werset 31. Kościół jest planem Boga dla chwały Chrystusa i dla dobra Jego ludu. Wiecie, w naszej rodzinie staliśmy się trochę szaleni od ptaków. Nie powiem o tym wiele, bo nie wiem, jak bardzo chcę ujawnić, jak szaleni jesteśmy, ale jesteśmy bardzo wyczuleni na to, co się dzieje z ptakami w naszym ogrodzie! I wczoraj natknąłem się na ptasie gniazdo. Widujemy je cały czas, ale uderzyło mnie, jak imponujące było to gniazdo. Była tam słoma i śmieci i brud, a te ptaki mogą to połączyć i zrobić gniazdo dla swoich jaj i dla siebie. Czyż to nie zadziwiające, co Bóg czyni w budowaniu Kościoła? Biera Żyda i poganina, Galilejczyka i Samarytanina, niewolnika i wolnego, bogatego i biednego, i łączy ich razem jako swój Kościół, jako Kościół Chrystusa dla Jego chwały, ten piękny obraz chodzenia w strachu przed Panem i w pocieszeniu Ducha Świętego? To właśnie Bóg czyni w budowaniu swojego Kościoła. Tak więc Kościół jest budowany. Jest umacniany.

Powiedziano nam również w ostatnim słowie tego wersetu, że tak jak była budowana, tak również była rozszerzana. To będzie nasz ostatni punkt tej nocy. Kościół został rozszerzony; kościół się rozmnożył. Tak jak kościół był umacniany, tak również kościół się rozmnożył. Właściwie można powiedzieć, że jednym z objawów siły kościoła jest to, że jest on skierowany na zewnątrz. Został rozszerzony tak, jak był budowany, i został zbudowany tak, jak był rozszerzany. To nie jest statyczne ciało wierzących. To nie jest ekskluzywny klub. To jest dynamiczne wspólnoty, o której mówi się tutaj. Jednym z popularnych słów w kościele dzisiaj, w naszej kulturze, myślę, że jest „wspólnota – życie razem”. I to jest z pewnością jednym z priorytetów tego fragmentu; to jest jedną z pięknych rzeczy tutaj. Oni doświadczają wspólnoty razem. Ale jednym z niebezpieczeństw podnoszenia i skupiania się na wspólnocie jest to, że fokus może się stać wewnętrznym, a wspólnota może stać się zamkniętą. I może stać się trudnym objąć nowych ludzi lub osoby z zewnątrz. I jestem pewien, że wielu z nas doświadczyło tego w małych grupach lub szkółach niedzielnych lub w takich rzeczach.

Rozszerzony

Ale widzimy tutaj, że gdy fokus jest na Bogu i gdy fokus jest na poleceniu Chrystusa, aby budować Jego kościół i iść oraz czynić uczniów, kościół sięga na zewnątrz, a wzrost kościoła przynosi chwałę imieniu Chrystusa. I widzimy, że tak jak kościół sięga na zewnątrz, cechy, które dostarczają siły kościołowi, są tymi samymi cechami, które zaopatrują wzrost. Te rzeczy, które były obecne i widoczne w służbie Chrystusa dla nich – strach przed Panem i pocieszenie Ducha Świętego – te dwie rzeczy są tym, co ich posyła, napędza i przynosi rozmnożenie tych, którzy są poza kościołem. To tak, jak oni chodzili w strachu przed Panem i w pocieszeniu Ducha Świętego, że kościół się rozmnożył. Został rozszerzony.

Umacnianie prowadzi do rozmnożenia

To jest zasadniczo zasada, o której często słyszeliście, jak mówi Ed, że „to, co głęboko sięga do serca, szeroko sięga do świata”. Że gdy Kościół jest budowany, jest również rozszerzany. Często słyszymy na konferencjach misyjnych cytat Johna Pippera, który mówi: „Misja istnieje, ponieważ nie ma uwielbienia!” Moglibyśmy również powiedzieć, że misja istnieje, ponieważ uwielbienie istnieje. I to jest to, co Piper mówi w tym kazaniu. To jest to, że umocnienie prowadzi do rozmnożenia. I powód, dla którego jest to tak ważne, jest taki, że Kościół postępuje naprzód w trudne miejsca; idzie do ludzi z prawdziwymi, głębokimi potrzebami. Jaki jest bowiem stan świata? Jaki jest stan tych, którzy są poza Kościołem? Cóż, jest to przeciwieństwo tego, co widzimy tutaj. Oni są bez bojaźni Pana i są bez pociechy Ducha Świętego. Nie ma poczucia zależności od Boga. Nie ma nadziei, pokoju i pociechy, a tylko pycha i próżność. Nie myślę, że musimy podawać przykładów, jak to charakteryzuje świat wokół nas, ale Chrystus daje nam coś lepszego. On daje nam Siebie. I w Nim jesteśmy powołani do siły, jedności, radości, pokoju, cudu i miłości. Jesteśmy powołani do życia, życia wiecznego w Nim.

Podczas gdy mamy nadzieję na te rzeczy, modlimy się za nie, czekamy na nie, jednym z pocieszeń, które mamy, jest to, że modlimy się za odnowę. Modlimy się za reformację, za orzeźwienie, odnowienie. Czy słyszeliście to „re”? Prosimy Boga, aby uczynił coś, co już wcześniej uczynił. Modlimy się, aby On to uczynił. I możemy być niecierpliwi, ponieważ widzimy, że On już to uczynił. Dowodem tego jest to, co się znajduje tutaj w Dzieje Apostolskie rozdział 9 werset 31. Wzywamy Boga, aby to uczynił ponownie dla chwały Chrystusa i dla dobra Jego ludu.

Obecnie czytam książkę o powodzi na rzece Missisipi w 1927 roku, Rising Tide. I ta książka jest niesamowita! Jedną z głównych postaci w książce jest rzeka Missisipi. Jest to jedna z najbardziej dominujących postaci w książce. I jest niesamowite słyszeć, jak opisuje on moc i intensywność rzeki, gdy płynie w dół i gdy się podnosi. I na każdym etapie rzeka szuka sposobu, by przebić się przez wały. Szuka sposobu, by się podnieść ponad brzegi i rozlać poza koryto rzeki. Taka jest intensywność i moc rzeki.

To samo widzimy w Kościele, gdy Kościół rośnie, gdy się zwiększa, gdy się rozwija. Szuka on sposobu, by sięgnąć i zbudować, i rosnąć, i rozmnażać się dla chwały Chrystusa. To robi Kościół. To widzimy, że robi tutaj w Dzieje Apostolskie rozdział 9 werset 31. Modlimy się, aby tak było również w naszym czasie.

Życie w prostocie

Chcę tylko skończyć z kilkoma komentarzami, aby zakończyć. Wiecie, że przychodzę do takiego fragmentu i zawsze uważam, że głoszenie i nauczanie o strachu przed Panem jest szczególnie trudne. Chyba to transcendencja Boga; trudno to wyrazić słowami i uchwycić nie tylko strach, ale i czcią oraz miłością w tym strachu. Co to więc wygląda? Jak to wygląda mieć strach przed Panem i pocieszenie Ducha Świętego? Przychodzi mi na myśl kilka słów. I jednym z nich jest – życie w prostocie. Wiecie, że jesteśmy tak rozpraszani i zajęci przez większość czasu. Jesteśmy skłonni wypełnić każdą chwilę odpoczynku lub ciszy hałasem lub wizualną stymulacją. Ale jest tutaj wezwanie, myślę, że dla nas, aby być cichymi. Myślę, że jak Dawid się modlił wcześniej, „być spokojnym i wiedzieć, że Ja jestem Bogiem” i znaleźć czas, by się dziwić i podziwiać stworzenie Boga; aby pamiętać Jego błogosławieństwa, pamiętać Ewangelię i dziękować Mu za to. Rosnąć w uznaniu za to, co On uczynił.

Nie ma również prostoty, którą widzimy w Kościele w Dziejach Apostolskich. Czyż nie? Jeśli wrócimy do rozdziału 2, co robił Kościół w czasach wczesnego Kościoła? To było właściwie dość proste. Byli oddani chwale i modlitwie. Byli oddani słowu i sakramentowi. I oddawali się wspólnocie i hojności. To jest prosta, ale nadzwyczajna rzecz. Czyż nie? I gdy oddawali się tym rzeczom, byli gotowi wyglądać inaczej niż świat wokół nich, być solą i światłem w swoim świecie. Była gotowość z ich strony do zniesienia prób, do zniesienia cierpienia, do cierpienia z nadzieją i do bycia gotowymi do udzielenia odpowiedzi tym, którzy ich widzieli, o przyczynie ich nadziei. Dlaczego mieli taką wielką nadzieję? To z powodu zmartwychwstania; to z powodu życia wiecznego w Chrystusie Jezusie. I byli razem, wzmacniając jeden drugiego przez te czasy. I byli przygotowani do bycia świadectwem dla Chrystusa.

I może tam powinniśmy to zmierzyć. Jeśli brakuje nam pragnienia i troski o zagubionych, być może nie w pełni zrozumieliśmy błogosławieństwo bojaźni Pana i pocieszenia Ducha Świętego. Być może nie w pełni doceniliśmy niewiarygodną przywilej Kościoła, ale także niewiarygodną potrzebę zagubionych. I może musimy wrócić do miejsca, w którym rozpoczęliśmy nabożeństwo, Lamentacje rozdział 3, wezwanie do uwielbienia – „Szukajmy i badajmy nasze drogi i wróćmy do Pana oraz podnieśmy nasze serca i ręce do Boga w niebie.” Chodźmy do Niego w modlitwie!

Ojcze, dziękujemy Ci za Twoje Słowo i za ten nadchodzący Dzień Pański, rano i wieczorem, aby słuchać Twojego Słowa i śpiewać Twoje pochwały. Modlimy się, abyś Ty przez Twego Ducha działał w nas, odnawiając nas i ożywiając, i dając nam radość w Chrystusie, i dając nam serce dla zagubionych, i dając nam możliwości sięgnięcia. I jak budujemy się, abyśmy budowali na zewnątrz, dla Twojej chwały, dla chwały Chrystusa i dla naszego wiecznego dobra. I modlimy się o te rzeczy w imieniu Chrystusa, amen.