Udhëzuesi për të rejat për zhvillimin harmonik të karakterit të krishterë

Udhëzuesi për të Vajzat e Reja për Zhvillimin Harmonik të Karakterit të Krishterë

Feja e Vërtetë Në thelb Është Progresive

Nga Harvey Newcomb

Ndryshimi i madh moral dhe shpirtëror, të cilin Shkrimet e shenjta e shpallin si të nevojshëm për shpëtimin, nga Krishti dhe apostujt krahasohet me një lindje të re, sepse është fillimi i jetës shpirtërore. Termi rigjenerim, megjithatë, zbaton vetëm për këtë ndryshim në fillimin e tij, i cili është i menjëhershëm. Kështu, i riu i kthyer në fe, me të drejtë quhet nga apostulli Pjetër një "foshnjë i lindur rishtazi". Është një gabim i madh, atëherë, të supozohet se një i krishterë i vërtetë, i cili është në një gjendje të drejtë të mendjes, duhet të shikojë prapa në periudhën e konvertimit të tij për ushtrimet më të gjalla dhe më të fuqishme të hirit, ose për dëshmitë kryesore të qenës në një gjendje të hirshme. Në të vërtetë, mund të jetë në atë kohë më e perceptueshme, sepse ndryshimi nga një gjendje e natyrës në një gjendje të hirit është shumë i madh. Megjithatë, ky ndryshim është i papërsosur, dhe pjesa më e madhe e punës së "heqjes së njeriut të vjetër", - e "shtrirjes nën trupin dhe mbajtjes së tij në nënshtrim," mbetet ende të bëhet; ndërsa "njeriun e ri" duhet të rritet nga dobësia e fëmijërisë në "shtatin e një njeriu të përsosur në Krishtin Jezus".

Feja e vërtetë duhet, pra, të jetë thelbësisht progresive. Kjo është nënkuptimi i qartë i të gjitha figurave të përdorura në fjalën e Perëndisë për të përshkruar veprën e hirit në zemër. Ajo krahasohet me një farë sinapi, e cila është më e vogla nga të gjitha farat. Por, kur mbijë, rritet dhe shtrin degët e saj derisa të bëhet më e madhe nga të gjitha barishtet. Bukuria dhe përshtatshmëria e kësaj figure nuk do të vlerësohen nëse nuk marrim parasysh rritjen e harlisur të bimëve në vendet lindore. Por, nuk duhet të presim që një bimë e tillë të mbijë menjëherë në moshë të plotë. Është këmbi që hapet plotësisht i rritur për ta parë për herë të parë diellin e mëngjesit; por ai thahet shpejt. Megjithatë, as nuk duhet të presim që një bimë e tillë të bëhet e palëvizshme në rritjen e saj, përpara se të arrijë në moshë të plotë. Nëse ndalon së rrituri, duhet të ketë një krimb në rrënjë, ose ndonjë sëmundje fatale, e cila do ta bëjë të vyshket dhe të vdesë.

Veprimi i hirit krahasohet gjithashtu me tharë; e cila është aq e vogël në fillim saqë prania e saj në miell mezi mund të perceptohet. Por kur fillon të veprojë, rritet dhe shtrihet derisa tërë gjëja të jetë tharë. Megjithatë, përparimi i saj mund të pengohet nga i ftohti; dhe procesi rrallë mund të rivendoset, në mënyrë që të mos dëmtojë prodhimin. Kështu, i krishteri rrallë do të shërohet nga efektet e dëmshme të tërheqjes dhe ftohjes në dashuritë e tij të devota.

Përsëri, hiri krahasohet me një burim të gjallë - një fontanë, ujërat e së cilës vërshojnë lart dhe dërgojnë një rrjedhë të vazhdueshme. Krishti thotë: "Ujërat që unë do t'i jap atij do të jenë në të një pus uji, që vërshon lart në jetë të përjetshme." Kur këto fjalë u shqiptuan, Zoti ynë ishte ulur mbi një pus të thellë, në bisedë me gruan e Samarisë. Siç ishte zakoni i tij, ai nxori mësim nga objektet rreth tij. Ai e drejtoi vëmendjen e saj larg nga uji që mund të shuante vetëm etjen natyrale, te uji i gjallë, që freskon shpirtin. Por ajo, duke mos e kuptuar, dëshiroi të dinte se si ai mund të merrte ujë të gjallë nga një pus i thellë, pa asgjë për ta nxjerrë. Për të treguar epërsinë e ujit të jetës, ai i tha se ata që pijen prej tij do ta kishin atë në vete, duke vërshuar vazhdimisht vetvetiu, si nga një fontanë e tejmbushur.

Një nga kujtimet më të dashura të autorit nga jeta e tij e hershme është burimi i gjallë që rrjedh nga një shkëmb pranë shtëpisë së fëmijërisë së tij. Thatësira më e rëndë nuk e preku kurrë, dhe në sezonin më të ftohtë të një dimri verior nuk u ngrinë kurrë. Shpesh, kur ai u ngrit në mëngjes, kur erërat e ftohta fishkëllenin rreth banesës, dhe gjithçka dukej e mbyllur me ngricë të përjetshme, akulli dhe bora do të tymosnin rreth burimit. Kështu, si një rrjedhë e qëndrueshme, duhet të rrjedhin hirat tona, të papërcuara nga thatësira ose shkretësia e të tjerëve, duke shkrirë zemrat e akullta rreth nesh.

"Të drejtët," thotë Davidi, "do të lulëzojnë si një palmë; ai do të rritet si një cedër në Liban." Palma vazhdon të rritet dhe të shtohet, dhe ruan forcën dhe frytshmërinë e saj ndoshta më gjatë se çdo pemë tjetër. Ajo është gjithashtu e njohur për aftësinë e saj për të shumëzuar llojin e saj, rrënja e saj prodhon një numër të madh të lastarëve; dhe kur ajo mbillet nga një burim i gjallë në shkretëtirë, së shpejti do të gjendet një pyll i vogël i palmave që rriten rreth saj. Kjo është një nga pemët më të dobishme, çdo pjesë e saj duke u vënë në përdorim të dobishëm. Të "lulëzosh si palma," pra, është plot kuptim. Kjo mund të realizohet nga i krishteri vetëm kur ai përparon në rritjen e tij shpirtërore, duke kontribuar, me ndikimin e tij, në shtimin e "pemëve të drejtësisë" në kopshtin e Zotit, dhe duke bolluar në vepra të dobishme.

Cedri është një pemë me gjelbërim të përhershëm. Ai nuk hedh gjelbërimin e tij, si shumë pemë, dhe mbetet përgjatë gjysmës së vitit dukshëm i vdekur, dhe pastaj rritet përsëri me bollëk për një kohë të shkurtër; por rritja e tij është e qëndrueshme dhe e sigurt. Ai është gjithmonë i gjelbër. Të rritesh si një cedër, pra, tregon një përparim të qëndrueshëm në jetën hyjnore.

Motivet që na shtyjnë të kërkojmë dhe të mbajmë një standard të lartë të përkushtimit, janë më të lartat që mund t'u paraqiten mendjeve tona. Lavdia e Perëndisë e kërkon këtë. Kjo është më e mira e mundshme. Ajo është shfaqja e përsosmërive hyjnore për krijesat e tij inteligjente. Kjo shfaqje bëhet duke u zbuluar atyre veprat e tij të krijimit, providencës dhe hirit, dhe duke stampuar imazhin e tij moral në zemrat e tyre. Në këtë konsiston lumturia e tyre. Në promovimin e lavdisë së tij, pra, Perëndia ushtron shkallën më të lartë të dashurisë së pakushtëzuar. Asgjë nuk mund t'i shtojë lumturinë e tij: asgjë nuk mund ta pakësojë atë. Nëse e gjithë krijimi do të shuhej, dhe Perëndia do të ishte i vetmi qenie në univers, ai do të ishte akoma plotësisht i lavdishëm dhe i lumtur në vetvete. Nuk mund të ketë, pra, asnjë egoizëm në mbajtjen e lavdisë së tij. Lavdia e Krijuesit është thelbësore për të mirë të krijesës. Një dëshirë për të lavdëruar Perëndinë duhet, pra, të jetë parimi drejtues i sjelljes sonë, burimi lëvizës i veprimeve tona.

Por si promovohet lavdia e Perëndisë nga rritja jonë në hir?

1. Ajo shfaqet për ne duke stampuar imazhin e tij në zemrat tona, dhe duke na dhënë një zbulim shpirtëror të përsosmërisë, pastërtisë dhe bukurisë së natyrës së tij morale.

2. Ajo shfaqet për të tjerët, për aq sa ne mbajmë një jetë të shenjtë; sepse në këtë mënyrë imazhi moral i Krishtit shfaqet, si lavdia e diellit shfaqet nga drita e reflektuar e hënës.

3. Lavdia e Perëndisë promovohet duke i bërë të tjerët të njohin me pasurinë e hirit të lirë, dhe duke i sjellë ata te Krishti; sepse në këtë mënyrë, ata marrin dritë shpirtërore për të parë bukurinë dhe lavdinë e përsosmërive hyjnore, dhe imazhi i tij stampohet në shpirtrat e tyre.

Ne kemi, po ashtu, inkurajim të madh për të synuar përparimin në gjërat hyjnore. Fjala e Perëndisë është plot premtime për ata që kërkojnë të arrijnë lartësi në njohjen hyjnore dhe shenjtëri. Profeti Osea thotë, "Atëherë do ta njohim, nëse vazhdojmë ta njohim Zotin: dalja e tij është e përgatitur si mëngjesi; dhe ai do të vijë tek ne si shiu, si shiu i fundit dhe i parë mbi tokë." Dalja e tij, për ata që vazhdojnë ta njohin, do të jetë aq e sigurt, dhe aq e rregullt, dhe e qëndrueshme, sa kthimi ditor i mëngjesit; dhe aq progresiv sa dielli, kur rrezet e tij thyhen nga lindja, dhe rriten në shkëlqim dhe intensitet, derisa të derdhin nxehtësinë djegëse, dhe dritën e qëndrueshme, të ditës së përsosur. "Nëse vazhdojmë ta njohim Zotin," ngushëllimet tona do të jenë aq konstante, dhe përvoja jonë për mirësinë e Zotit do të jetë aq e sigurt, sa pasimi i rregullt i natës dhe ditës; dhe bashkimi ynë me Perëndinë, dhe rritja e dritës, do të jetë aq e qëndrueshme sa përparimi i diellit nga agimi i hershëm deri në mesditë. Mund të ketë re të rastit; por ato do të shpërndahen shpejt, dhe Dielli i Drejtësisë do të shpërthejë me rreze më të ëmbla dhe shkëlqim më ngushëllues.

Ai do të vijë tek ne si shiu, si shiu i vonshëm dhe i hershëm mbi tokë. Në Palestinë, shiu nuk bie, si në këtë vend, në të gjitha stinët e vitit; por shi i rëndë bie, për të ujitur tokën në kohën e mbjelljes, për të bërë që fara të mbijë dhe të rritet; dhe këto shi janë aq të bollshme sa për të mbajtur vegjetacionin me përparim të qëndrueshëm, deri afër korrjes, kur "shiu i vonshëm" bie, për të përsosur të korrurat - për t'i dhënë trup kokrrës, që kur të piqet, të jetë e plotë dhe e madhe. Nëse ky shi i vonshëm mungon, kokrra tkurret dhe vyshket, kështu që drithi përkeqësohet në cilësi dhe zvogëlohet në sasi. "Shiu i hershëm", në tekstin e cituar, atëherë, do të duket se nënkupton atë "rifreskim nga lart", që shpirti përjeton kur "fara e mirë" e fjalës së Perëndisë më së pari mbijë; dhe, nëse ky është i bollshëm, dhe i ri i konvertuar do të "vazhdojë të njohë Zotin", impulsi që ai atëherë merr do ta çojë përpara në një kurs të qëndrueshëm të rritjes shpirtërore, deri sa "shiu i vonshëm" të vijë për të përsosur frytet e tij.

Në përvojën e të krishterëve, të cilët kanë bërë shumë përparim në jetën hyjnore, ka diçka shumë të ngjashme me këtë "shiu i vonshëm". Ata vazhdojnë në një kurs të qëndrueshëm, pas konvertimit të tyre, duke përparuar gjithmonë, ndonëse, ndoshta, më pak të dukshëm në disa stina se të tjerat, siç ka stina në vegjetacion kur gjërat duken se nuk bëjnë asnjë përparim. Por, në fund, pasi kanë ndjekur besnikisht për të njohur Zotin, ata marrin një vajosje të freskët nga lart. Fryma e Zotit derdhet mbi ta përsëri, si "shiu i vonshëm", për të përsosur rritjen e hirit të krishterë. Mund të ndodhë, në rritjen e vegjetacionit në Lindje, që, për një kohë para "shiu i vonshëm", thatësira mund të jetë e tillë që të bëjë që drithi të urojë, dhe, ndoshta, të duket sikur do të thahet dhe të vyshket.

Kështu, shpesh, përpara kësaj përvoje të re, për të cilën po flas, i krishteri çohet nëpër prova të mëdha, shpesh më të mëdha, në forcën e tundimit dhe fuqinë e bindjes, sesa ato që i paraprinë përvojës së tij të parë të mëshirës falëse. Por, kur drita përsëri depërton në mendjen e tij, ai çohet jashtë në "një vend të gjerë," dhe sheh "bukurinë e Zotit," dhe lavditë e hirit të tij, me një vizion më të qartë se kurrë më parë. Pasuria e sigurisë së plotë depërton në shpirtin e tij, dhe paqja e tij rrjedh si një lumë që kurrë nuk thahet. Ai ka zbulime të reja dhe më të qarta të lavdisë së Perëndisë, dhe të atij misteri hyjnor dhe të pashprehurshëm të lavdishëm, "Perëndia i manifestuar në mish." Shpirti i tij është ngritur lart në rrugët e Perëndisë, megjithëse është përulur jashtëzakonisht në veten e tij, dhe është përulur para Perëndisë. Ai ka ndërruar "frymën e robërisë" me "frymën e birërisë." Mendja e tij është në "paqe të përsosur, e mbështetur në Perëndinë." Dhe ky "shi i fundit" e sjell frutin e tij në pjekuri. Dashuria dhe gëzimi i tij, si dhe të gjitha ndjenjat e tij të devota, janë më të pastra dhe më shpirtërore, me më pak përzierje të pasionit njerëzor; besimi i tij është më i fortë, më i qartë dhe më i qëndrueshëm; durimi i tij është forcuar; ai është më i durueshëm, më i butë, më i butë, më i përulur, më i qëndrueshëm në temperamentin dhe sjelljen e tij në çdo kohë. Ai fjalë për fjalë dhe me të vërtetë "sjell fryt me durim;" dhe fruti i tij mbetet, dhe shihet, për lavdinë e hirit të Perëndisë. Dhe, me shumë, kjo freskim shpesh përsëritet, gjatë gjithë jetës së krishterë, duke i bërë ata gjithmonë "të sjellin fryt në stinën e tyre."

Ka diçka të ngjashme me këtë "shi i fundit" në përvojën e shënjtërve të Biblës, si në atë të Jobit, në provën e tij, dhe të Davidit dhe Pjetrit, pas rënies së tyre. Kështu, gjithashtu, e gjejmë atë në kujtimet e të krishterëve të shquar, si Bunyan, Zonja Edwards, (gruaja e Jonathan Edwards,) Edward Payson, James Brainerd, Taylor, Griffin, dhe shumë të tjerë. Zonja Edwards, për një kohë të gjatë, gëzoi, siç thoshte, "pasurinë e sigurisë së plotë." Ajo ndjeu "një dorëzim të pandërprerë dhe të plotë te Perëndia, në lidhje me shëndetin ose sëmundjen, lehtësimin ose dhimbjen, jetën ose vdekjen; dhe një dorëzim i plotë i jetëve të miqve të saj më të afërt tokësorë." Ajo gjithashtu ndjeu një "paqe të ëmbël dhe qetësi të shpirtit, pa asnjë re që ta ndërpriste; një gëzim i vazhdueshëm në të gjitha veprat e natyrës dhe të Providencës; një qasje e mrekullueshme te Perëndia me lutje, duke biseduar me të në mënyrë të ndjeshme, sikur Perëndia të ishte këtu në tokë; përgjigje të shpeshta, të qarta, të ndjeshme dhe të menjëhershme ndaj lutjes; të gjitha lotët e fshirë; të gjitha shqetësimet dhe dhimbjet e mëparshme të jetës së harruara, përveç pikëllimit për mëkatin; duke bërë gjithçka për lavdinë e Perëndisë, me një gëzim, paqe dhe gëzim të vazhdueshëm dhe të pandërprerë." Në të njëjtën kohë, ajo u angazhua në detyrat e zakonshme të jetës me zell të madh, duke i konsideruar ato si pjesë të shërbimit të Perëndisë; dhe, kur bëhej nga kjo motiv, ajo tha se ato ishin po aq të këndshme sa vetë lutja. Ajo gjithashtu tregoi një "ankth të madh për të shmangur çdo mëkat dhe për të përmbushur çdo detyrim moral. Ajo ishte shumë shembullore në kryerjen e çdo detyre sociale dhe relative; tregoi një jetë dhe bisedë shumë të padëmshme; një butësi, mirëdashje dhe butësi të madhe të shpirtit; dhe shmangu, me një ndërgjegje të jashtëzakonshme, të gjitha ato gjëra që ajo i konsideronte si dështime në karakterin e saj."

Por si njerëzit arritën këtë lartësi në jetën e krishterë? Edhe pse nga hiri i lirë dhe sovran - por jo nga ndonjë mrekulli. Nëse ne do të përdorim të njëjtat mjete, mund të arrijmë të njëjtin qëllim; dhe kjo pa asnjë dëmtim të varësisë sonë nga Perëndia, ose sovranitetit të tij në shpërndarjen e hirit të tij; sepse ai ka caktuar mjetet, si dhe qëllimin. Duke folur për arritjet e zonjës Edwards, burri i saj thotë: "Zonja Edwards kishte qenë gjatë, në një mënyrë të pazakontë, duke u rritur në hir; dhe duke u ngritur, me shkallë shumë të ndjeshme, në dashuri më të lartë për Perëndinë, të çliruar nga bota, dhe zotërim mbi mëkatin dhe tundimin, përmes sprovave dhe konflikteve të mëdha, dhe luftës së gjatë dhe të vazhdueshme kundër mëkatit, dhe lutjes dhe punës së zjarrtë dhe të vazhdueshme në përkushtim, dhe angazhimit të mendjes në përdorimin e të gjitha mjeteve. Kjo rritje ishte shoqëruar, jo vetëm me një rritje të madhe të ndjenjave fetare, por edhe me një ndryshim shumë të dukshëm të sjelljes së jashtme; veçanërisht në jetën mbi botën, dhe në një shkallë më të madhe të qëndrueshmërisë dhe forcës në rrugën e detyrës dhe vetë-mohimit; duke mbajtur konfliktin e krishterë nën tundimet, dhe duke pushtuar, nga koha në kohë, nën sprovat e mëdha; duke këmbëngulur në një qetësi dhe pushim të palëvizshëm, të papërshqitshëm, nën ndryshimet dhe aksidentet e kohës, si stinët e dhimbjes ekstreme, dhe rrezikut të dukshëm të vdekjes së menjëhershme."

Ne gjejmë llogari të sprovave dhe luftrave të ngjashme në jetët e të tjerëve. Kjo është ajo që mund të presim. Përputhet me jetën e krishterë, siç përshkruhet në fjalën e Perëndisë. Është "përtej shumë vuajtjesh që ne hyjmë në mbretërinë e qiellit." Kjo është rruga në të cilën duhet të shkojmë, nëse do të hyjmë ndonjëherë atje. Ne duhet ta bëjmë përkushtimin thelbësor të jetës, të cilit çdo gjë tjetër duhet t'i lëshojë vendin. Ne duhet të merremi me punën me gjithë shpirtin tonë, duke parë nga Krishti për forcë kundër armiqve tanë shpirtërorë; duke ndjekur shembullin e Palit, "harruar ato gjëra që janë pas, dhe duke arritur drejt atyre gjërave që janë përpara; duke shtypur drejt shënjës për çmimin e thirrjes së lartë të Perëndisë në Krishtin Jezus;" dhe atëherë ne do të dalim fitimtarë në fund, "përtej atij që na ka dashur dhe ka dhënë veten për ne."