Vajzat, Dëshpërim, Frikë dhe Shpëtim

Vajzat, dëshpërimi, frika & shpëtimi

Luka 8:40-56

Nga Dr. Jonathan Pennington

Shkrimi ynë këtë mëngjes vjen nga Luka 8:40-56. Nëse jeni në gjendje, a do të qëndroni për leximin e Fjalës së Zotit?

Kur Jezusi u kthye, turma e mirëpritën, sepse të gjithë e prisnin. Atëherë një njeri me emër Jair, kryetar i sinagogës, erdhi dhe ra në këmbët e Jezusit, duke iu lutur që të shkonte në shtëpinë e tij, sepse vajza e tij e vetme, një vajzë rreth dymbëdhjetë vjeçe, po vdiste.

Ndërsa Jezusi po shkonte, turmat pothuaj e shtypnin. Dhe aty ishte një grua që kishte qenë subjekt i gjakderdhjes për dymbëdhjetë vjet, por askush nuk mund ta shëronte. Ajo erdhi nga pas tij dhe preku skajin e mantelit të tij, dhe menjëherë gjakderdhja e saj u ndal.

“Kush më preku?” pyeti Jezusi.

Kur të gjithë e mohuan, Pjetri tha: “Mësues, njerëzit po turmohen dhe shtypen kundër teje.”

Por Jezusi tha: “Dikush më preku; unë di që fuqi ka dalë nga unë.”

Atëherë gruaja, duke parë që nuk mund të kalonte pa u vënë re, erdhi duke dridhej dhe ra në këmbët e tij. Në prani të të gjithë njerëzve, ajo tregoi pse e kishte prekur dhe si ishte shëruar menjëherë.

Atëherë ai i tha: “Vajzë, besimi yt të ka shëruar. Shko në paqe.”

Ndërsa Jezusi po fliste ende, dikush erdhi nga shtëpia e Jairit, kryetarit të sinagogës. “Vajza jote ka vdekur”, tha ai. “Mos e shqetëso më mësuesin.”

Kur dëgjoi këtë, Jezusi i tha Jairit: “Mos ki frikë; vetëm beso, dhe ajo do të shërohet.”

Kur arriti në shtëpinë e Jairit, ai nuk la askënd të hynte me të, përveç Pjetrit, Gjonit, Jakobit dhe babait dhe nënës së fëmijës. Ndërkohë, të gjithë njerëzit po vajtonin dhe qanin për të.

“Ndalo së vajtuari”, tha Jezusi. “Ajo nuk ka vdekur, por po fle.”

Ata u tallën me të, duke ditur që ajo kishte vdekur. Por ai e mori për dore dhe tha: “Vajza ime, çohu!” Fryma e saj u kthye dhe menjëherë ajo u ngrit. Pastaj Jezusi u tha atyre t’i jepnin asaj diçka për të ngrënë.

Prindërit e saj ishin të mahnitur, por ai u urdhëroi që të mos i tregonin askujt çfarë kishte ndodhur.

Kjo është Fjala e Zotit.

Po, sa e fuqishme është kjo histori. Një histori e njohur mirë. Në të vërtetë, dy histori të ndërthurura së bashku. Dhe një pjesë e arsyes pse është kaq e famshme është se Mateu, Marku dhe Luka e regjistrojnë atë në të njëjtën mënyrë: një histori fillon, e dyta e ndërpret dhe pastaj e para përfundon. Është ajo që studiuesit e quajnë ndërthurje, por meqenëse është greke, më pëlqen ta quaj si një gyro - një shtresë, pastaj mbushja, pastaj shtresa e fundit.

Dhe Luka e vendos këtë “histori gyro” në fund të një sekuence të tërë skenash që tregojnë fuqinë e Jezusit në të bërë mirë. Më parë, në kapitullin 7, ai shëron shërbëtorin e centurionit nga larg. Ai e ngre të birin e një vejushe. Ai i fal mëkatet. Ai qetëson stuhinë. Vetëm para kësaj, ai tregon autoritet mbi sferën shpirtërore duke dëbuar një legion demonësh. Dhe tani, për të përfunduar këtë seri portretesh të autoritetit të Jezusit, ne marrim këtë histori të dyfishtë.

Por ka më shumë sesa thjesht dy histori të bashkuara së bashku. Këto histori qëllimisht pasqyrojnë njëra-tjetrën. Ju mund ta quani atë përrallë e dy vajzave. Vajza e Jairit në historinë e parë, dhe pastaj kjo grua - të cilën Jezusi e quan “Bijë” në momentin më vendimtar.

Të dyja vajzat janë gjithashtu, sipas ligjit hebre, të papastra rituali - njëra për shkak të gjakderdhjes kronike, tjetra për shkak të vdekjes. Do të kthehemi në këtë më vonë.

Dhe pastaj ka lidhjen e habitshme të dymbëdhjetës. Një vajzë dymbëdhjetë vjeçare. Një grua që vuante prej dymbëdhjetë vitesh. Viti kur kjo vajzë lindi ishte viti kur vuajtja e kësaj gruaje filloi. Fije të padukshme i lidhin jetët e tyre së bashku, dhe tani - megjithëse ata ndoshta nuk e njihnin kurrë njëri-tjetrin - ata kryqëzohen në këtë ditë, në këtë moment, kur të dy takohen me Jezusin dhe janë plotësisht të transformuar.

Tradicionalisht, një vajzë bëhet grua në dymbëdhjetë vjeç. Kështu që këtu kemi dy vajza, dy gra, historitë e të cilave janë të lidhura së bashku. Dhe duke i parë ato së bashku, unë mendoj se Perëndia ka diçka të thellë për të na thënë.

Seanca e historive të tyre është e njëjtë: dëshpërim, frikë dhe shpëtim. Kjo është lëvizja që do të ndjekim.

Kështu që nëse keni një Bibël - ose mund ta ngrini një - kthehuni te Luka 8, duke filluar nga vargu 40. Unë dua të ngadalësohem, t'i kushtoj vëmendje dhe të eci nëpër atë që ndodh që të mund të dëgjojmë atë që Perëndia ka për ne.

Faza e parë është dëshpërimi.

Jezusi është kthyer nga ajo udhëtim i çuditshëm me dishepujt e tij, ku ai u takua dhe shëroi demonizuarin. Tani ai është përsëri në një zonë të populluar, dhe të gjithë e kërkojnë atë. Ata kanë dëgjuar të predikojë. Ata e kanë parë atë të shërojë. Ata e dinë se diçka nga prania e Perëndisë qëndron mbi të. Kështu që turmat shtypen.

Por në mes të asaj turme shtypëse, hapet një rrugë. Një VIP mbërrin: Jairus, udhëheqësi i sinagogës. Një njeri i respektuar, i dinjitetshëm. Dhe si i afrohet Jezusit?

Ai bie në këmbët e Jezusit dhe i lutet atij.

Luka e përdor këtë imazh përsëri dhe përsëri - duke rënë në këmbët e Jezusit - si një shprehje trupore të dëshpërimit. Është e pavullnetshme. Është ajo që ndodh kur fundi bie.

Unë kurrë nuk e kisha përjetuar vetë atë deri në disa momente në dekadën e fundit - një gjatë një sezoni të thellë ankthi dhe padrejtësie, kur unë fjalë për fjalë u rrëzova në tokë. Dhe pastaj, vitin e kaluar, pas operacionit për tumorin e trurit të gruas sime, rreth tetëmbëdhjetë orë më vonë, kur ajo ishte në dhimbje të tmerrshme dhe ne mendonim se fundi kishte ardhur - unë nuk munda të mos bie në gjunjë pranë shtratit të saj. Disa prej jush kanë qenë aty. Disa prej jush nuk kanë qenë. Por është një shprehje universale njerëzore e dëshpërimit.

Dhe pse është i dëshpëruar Jairus? Sepse e bija e tij e vetme - e bija e tij e çmuar dymbëdhjetë vjeçare - po vdes. Jo vetëm e sëmurë. Jo vetëm duke i shqetësuar prindërit ashtu si fëmijët shpesh bëjnë. Ajo po vdes.

Dhe kështu ai është i rrënuar.

Dhe nëse shikon vetëm ato dy a tria vargjet e para - vargjet 41 dhe 42 - ka aq shumë dhimbje, aq shumë dhimbje, aq shumë frikë të ngjeshur në to saqë është e lehtë të lexosh përtej peshës emocionale të asaj që ky njeri po përjeton. Jezusi, të cilin vazhdimisht e shohim të mbushur me dhembshuri, thotë po. Ai shkon me Jairusin. Dhe fundi i vargut 42 na kujton përsëri se turmat po e shtypin. Të gjithë duan të jenë pranë tij.

Pastaj vargu 43 prezanton ndërprerjen:

Një grua ishte aty e cila kishte qenë subjekt i gjakderdhjes për dymbëdhjetë vjet, por askush nuk mund ta shëronte.

Marku shton se ajo kishte shpenzuar gjithçka që kishte te mjekët, dhe në vend që të përmirësohej, ajo u bë vetëm më e keqe.

Kështu me Jairusin, shohim dëshpërim akut - një krizë të papritur. Me këtë grua, shohim dëshpërim kronik - dymbëdhjetë vjet të gjatë vuajtje. Dhe sipas Levitit 15, cilado që ishte gjendja e saj mjekësore, ajo e vendosi në kategorinë e të qenit ritualisht i papastër. Jo mëkatar. Jo fajtor. Por i ndarë. I prerë.

Dhe për shkak se gjendja e saj nuk mbaroi kurrë, ndarja nuk mbaroi kurrë. Çdo gjë që ajo prekte mund të bëhej e papastër. Kushdo që ajo takohej. Ajo nuk mund të adhuronte në tempull. Ajo ndoshta nuk mund të hynte as në Jerusalem. Ajo ishte e izoluar. Vetmuar. E varfër. Një e përjashtuar.

Përpiquni ta imagjinoni: dymbëdhjetë vjet pa u prekur. Dymbëdhjetë vjet pa u pritur në shtëpinë e dikujt. Dymbëdhjetë vjet pa komunitet.

Edhe tani—këtu—ajo sheh shansin e saj. Turma është e madhe. Të gjithë po shtyhen. Askush nuk mund të shohë asgjë qartë. Dishepujt po përpiqen të menaxhojnë kaosin. Dhe ajo mendon: Nëse mund të afrohem mjaftueshëm… askush nuk do të më vërejë. Askush nuk do të më njohë. Nëse mund të prek vetëm skajin e veshjes së tij… besoj se do të shërohem.

Kështu që ajo rrëshqet nëpër turmë, ndoshta me shallin e saj të ulur poshtë, dhe shtrin dorën. Ajo prek skajin e veshjes së tij.

Dhe menjëherë—ajo e di. Trupi i saj i tregon. Si një nyje që kthehet në vend. Ose si ai momenti kur një barrë psikologjike që nuk e kuptonte fare papritmas ngrihet dhe e kupton se sa e rëndë kishte qenë. Ajo e di se është shëruar.

Unë imagjinoj se ajo mezi mund ta besonte—gëzim i përzier me mosbesim, i përzier me frikë për të shpresuar përsëri.

Tregimi mund të kishte përfunduar aty. Shumë tregime bëjnë. Njerëzit takojnë Jezusin, marrin shërim dhe vazhdojnë rrugën e tyre. Dhe me Jairin, Jezusi mund të kishte thjesht shëruar bijën e tij nga larg, siç bëri në kapitullin 7.

Por diçka e papritur ndodh. Ka një hap tjetër. Jo vetëm dëshpërim dhe shpëtim—por tmerr.

Shikoni në vargun 45:

“Kush më preku?” Jezusi pyeti.

Të gjithë mohojnë. Pjetri thotë atë që do të thoshte secili prej nesh: Zot, të gjithë po të prekin. Por Jezusi di diçka tjetër ka ndodhur. Ai e di se fuqi ka dalë prej tij.

Dhe kjo është e çuditshme. Është e vetmja mrekulli e tillë—dikush që prek veshjen e Jezusit dhe shërohet. Pothuajse duket magjike, si një shkop i shërimit ose një kristal në një histori fantastike. Por kjo nuk është ajo që po ndodh. Kjo është personale. Kjo është besim. Kjo është arsyeja pse Jezusi e di.

Në fund të fundit, shumë njerëz po e përplaseshin. Vetëm njëri mori shërim.

Dhe tani dëshpërimi i gruas kthehet në tmerr. Ajo kishte shpresuar të qëndronte e panjohur. Ajo kishte sukses. Ajo kishte marrë shërimin e saj. Ajo mund të ishte larguar fshehurazi. Por Jezusi ndalon turmën e tërë dhe pyet: Kush më preku?

Gëzimi i saj i përkohshëm rrëzohet në frikë. Dymbëdhjetë vjet turp, përjashtim, vetmi — tani të ekspozuara. Ajo ka prekur Jezusin, duke e bërë potencialisht të papastër. Ajo e ka bërë atë fshehurazi. Dhe tani ajo qëndron para një njeriu të Perëndisë me autoritet të pakonceptueshëm.

Vargu 47:

Atëherë gruaja, duke parë se nuk mund të kalonte pa u vënë re, erdhi duke dridhur dhe ra në këmbët e tij. Në prani të të gjithë njerëzve, ajo tregoi pse e kishte prekur dhe si ishte shëruar menjëherë.

Ashtu si Jairusi, edhe ajo bie në këmbët e Jezusit. Por jo vetëm në dëshpërim — edhe në tmerr. Ajo nuk ka ide se çfarë do të ndodhë më pas. Gjithçka që mund të bëjë është të jetë e sinqertë dhe të hidhet para tij.

Dhe para se të dëgjojmë përgjigjen e Jezusit, shiko në vargun 49:

Ndërsa Jezusi po fliste ende, dikush erdhi nga shtëpia e Jairisit. "Vajza jote ka vdekur", tha ai. "Mos e shqetëso më mësuesin."

Kështu, ashtu si historia e gruas lëviz nga dëshpërimi në gëzim në tmerr, edhe historia e Jairisit lëviz nga dëshpërimi në tmerr. Ai sheh lajmëtarin. Ai dëgjon fjalët e ftohta.

Dhe nëse përpiqesh të imagjinosh situatën e Jairisit këtu — vërtet ta imagjinosh — mund të ndjesh tensionin. Ai është i dëshpëruar. Ai ka lutur Jezusin të vijë. Jezusi ka pranuar. Por turma po ngadalëson gjithçka. Njerëzit po shtypen nga çdo anë. Dhe Jairisi duhet të mendojë: Zot, të lutem — vajza ime po vdes. Nuk kemi kohë për këtë.

Dhe pastaj Jezusi ndalon.

Dhe kjo grua — një e përjashtuar — vjen përpara dhe bie në gjunjë. Dhe Jairisi mund të mendojë vetëm: Nuk kemi kohë për këtë. Vajza ime po vdes. Të lutem, Zot, duhet të shkojmë.

Dhe pastaj, në mes të atij vonesë agonizues, ai dëgjon fjalët e ftohta:

"Vajza jote ka vdekur.

Mos e shqetëso më mësuesin."

Ajo jehonë pikëllimin e Marisë dhe Martës në Gjon 11, kur vëllai i tyre vdiq dhe Jezusi nuk kishte mbërritur në kohë.

Të dyja historitë marrin një kthesë që nuk e presim. Ato kalojnë nga e keqja në më të keqe. Nga dëshpërimi në tmerr.

Por këto dy vajza janë gati të përjetojnë diçka tjetër. Dhe këtu është vendi ku lëvizja e tretë - çlirimi - hyn në veprim.

Le të kthehemi te gruaja që rrinte duke rrjedhur gjak. Ajo dridhej te këmbët e Jezusit, ndoshta e frikësuar se ai mund të tërheqë prapa shërimin, ose ta turpërojë publikisht, ose në më të mirë të thotë: Mirë, mund ta mbash, por atë që bëre ishte gabim.

Çfarë do të thotë ai?

Vargu 48:

"Vajzë, besimi yt të ka shëruar.

Shko në paqe."

Në vend që ta qortojë, në vend që ta tërheqë fuqinë e tij, ai e bekon atë. Ai e quan atë Vajzë - një fjalë që Jezusi nuk e përdor për askënd tjetër në Ungjijtë. Dhe ai e dërgon atë larg në paqe.

Dhe kjo na tregon përsëri: kjo nuk ishte magji. Kjo nuk ishte një moment me një amulet shërues. Jezusi nxjerr në pah besimin e saj. Ai dëshiron që ajo - dhe të gjithë të tjerët - të kuptojnë se çfarë ndodhi vërtet.

Dhe vini re paralelet me Jairin. Menjëherë në vargun 50, kur mbërrijnë lajmet për vdekjen e vajzës së tij, Jezusi kthehet tek ai dhe thotë:

"Mos ki frikë.

Besoi, dhe ajo do të shërohet."

Besimi përsëri.

Dhe kjo është pikërisht ajo që ndodh. Nëse shikoni në vargjet e ardhshme, Jezusi shkon në shtëpinë e Jairit. Vajza është e vdekur. Të gjithë e dinë këtë. Ai nuk lejon turmën ta ndiqë - vetëm Pjetrin, Jakobin, Gjonin dhe prindërit. Ata hyjnë në dhomën ku shtrihet vajza e re.

Në rrugë, Jezusi thotë: "Pse po vajtoni? Ajo nuk është e vdekur, por po fle." Ata tallen me të. Ata e dinë vdekjen kur e shohin atë. Por Jezusi shpesh do të thotë më shumë sesa fjalët e tij në fillim sugjerojnë.

Dhe pse thotë ai këtë? Shikoni vargun 56. Pasi e ngriti, ai u thotë atyre të mos i tregojnë askujt çfarë ka ndodhur. Jezusi nuk po përpiqet të nxitë turmën. Ai nuk po përpiqet të fitojë popullaritet ose të fillojë një lëvizje. Nëse do të donte famë, ai do ta kishte bërë këtë mrekulli në rrugë.

Ai vepron nga dhembshuria - dhembshuri e pastër, e sinqertë. Ai po i kthen jetën kësaj familjeje, por nuk është i interesuar për spektakël. Ai ka ardhur për të shëruar, po - por edhe për të mësuar, për të shpallur mbretërinë dhe përfundimisht për të vdekur dhe për të ringjallur, duke inauguruar një marrëdhënie të re midis Perëndisë dhe njerëzimit.

Kështu që dëshpërimi që u kthye në tmerr tani kthehet në shpëtim - për të dy vajzat.

Dhe çfarë do të thotë kjo për ne?

Ndërsa meditoja mbi këtë histori këtë javë, mendoja: në një farë kuptimi, do të ishte e mjaftueshme thjesht të qëndrosh në habi. Të shohësh fuqinë e Jezusit. Të kujtosh se i njëjti Jezus që bëri këto gjëra është gjallë sot, i pranishëm me ne, i fuqishëm dhe i dhembshëm dhe i qëllimshëm.

Por dua të nxjerr dy fjali - dy të vërteta - që mendoj se Perëndia na fton t'i shohim.

E para:

Perëndia dëshiron që ne të fitojmë një pamje më të plotë të kush është Jezusi dhe çfarë bën ai për njerëzit - për ne.

Ne flasim me të drejtë për vdekjen dhe ringjalljen e Jezusit për faljen e mëkateve. Kjo është thelbësore. E pazëvendësueshme. Por nuk është e gjithë historia.

Histori si kjo na tregojnë se puna e Jezusit përfshin gjithashtu: * pastrimin e asaj që është e papastër * heqjen e turpit * mposhtjen e vdekjes * çlirimin e njerëzve nga situatat e dëshpëruara * rivendosjen e njerëzve në komunitet

Të dy vajzat janë rivendosur në komunitetet e tyre. Ashtu si demoniku në historinë e mëparshme. Tom Wright e vendos atë bukur: Jezusi i merr duart e tij të pista me problemet e botës. Ai mirëpret prekjen tonë të dridhur. Dhe ai përgjigjet me urdhërin qendror biblik: Mos ki frikë.

Jezusi nuk fal vetëm mëkatet - ai largon turpin. Ai nuk premton vetëm jetën e përjetshme - ai mundë vdekjen. Ai nuk pajton vetëm ne me Perëndinë - ai na rikthen njëri-tjetrit.

Dhe kjo është ende e vërtetë sot. Disa prej jush këtu - ose duke parë në internet - ndiheni të izoluar. Turp. Keqardhje. Turp. Nga jashtë, dukeni të bashkuar. Brenda, ndiheni vetëm.

Jezusi erdhi jo vetëm për t'ju falur, por për t'ju rikthyer - tek ai dhe te të tjerët. Pavarësisht nëse dështimet tuaja janë publike apo private, relacionale apo financiare, turpi juaj mund të largohet. Ju mund të riktheheni në komunitetin që dëshironi.

Një komentator e tha mirë:

“'Mos e shqetëso më mësuesin' nuk është kurrë përgjigja e duhur për problemet tona.”

Ndoshta sot ndiheni përtej shpresës. Shumë i turpëruar. Shumë i thyer. Shumë larg.

Por “mos e shqetëso më mësuesin” nuk është kurrë përgjigja e duhur.

I njëjti Jezusi që prekte këto jetë prekin edhe tonat. Dhe ne duam të jemi një kishë ku kjo restaurim është i mirëpritur. Ju nuk keni pse ta rregulloni jetën tuaj më parë. Ju jeni të mirëpritur të restauroheni.

Dhe e gjithë kjo arrihet jo nga performanca, por nga besimi - duke rënë në këmbët e Jezusit, në zemrën tuaj ose me trupin tuaj, dhe duke rrëfyer nevojën tuaj.

Që na çon në të dytën e vërtetë:

Perëndia përdor dëshpërimin dhe frikën për të na transformuar - pavarësisht nëse vjen çlirimi apo jo.

Në këto histori, çlirimi ndodh. Por ndonjëherë nuk ndodh. Dhe megjithatë Perëndia përdor dëshpërimin dhe frikën për të na transformuar - pavarësisht nëse vjen çlirimi apo jo.

Këtë javë, kam pasur mundësinë - disa prej tyre të planifikuara, shumë prej tyre të paplanifikuara - të kaloj shumë kohë me shumë prej jush. Koha me njerëz këtu, njerëz larg. Koha për t'u kujdesur, për të dëgjuar, për të mbajtur hapësirë, për të këshilluar, për të lutur. Ka qenë një javë veçanërisht e rëndë - plot situata të dëshpëruara dhe të dëshpëruara.

Kam qenë me të moshuar të krishterë që kujdesen për bashkëshortët e tyre me demencë ndërsa përballen vetë me kancerin.

Unë kam qenë me njerëz, jetët e të cilëve duken të lëmuara nga jashtë, por që janë plot faj, ankth dhe keqardhje.

Unë kam ulur me njerëz në rrënojat e humbjes së punës, martesave të thyera dhe konflikteve me fëmijët e rritur që ata nuk dinë si t'i përballojnë.

Unë madje fola me një student dhe mik i cili shërben në stafin e Kishës së Besëlidhjes së Krishtit në Nashville, ku ndodhi tragjedia një muaj më parë. Ai ishte në zyrën e tij kur ndodhi - mezi u shpëtua - dhe më pas qëndroi në parking duke dëshmuar pasojat e rënda. Mërgim.

Ka një bisedë që dua ta ndaj me ju, sepse kjo person më kërkoi ta bëj. Chris më dha leje ta ndaj. Përndryshe nuk do ta kisha bërë.

Është për vëllain tonë, Andrew Toy. Shumë prej jush e njohin Andrew dhe Sarah Beth. Ata janë anëtarë të Sojourn. Andrew ka pasur probleme shëndetësore për një kohë të gjatë, por në javët e fundit gjërat kanë marrë një kthesë veçanërisht të vështirë. Ai aktualisht është në një shtrat spitalor - ai mund të jetë duke parë tani - nga Cincinnati, duke përballuar një operacion të madh me komplikime të rëndësishme. Disa ditë më parë ai pyeti mjekët e tij, shumë drejtpërdrejt, "Cilat janë shanset e mia për të vdekur?" Dhe përgjigja nuk ishte e ulët.

Kështu që bëmë një bisedë të gjatë në telefon. Vdekja është shumë reale për të tani në një mënyrë që shumica e nesh jetojmë në mohim. Folëm për Lukën 18 - një nga pasazhet e mia të preferuara - ku Jezusi tregon historinë e dy burrave duke u lutur: njëri i sigurt në drejtësinë e tij, tjetri i vetëdijshëm në mënyrë të dhimbshme për mëkatin dhe thyerjen e tij. Njëri thotë: "Falem nderit që nuk jam si ai njeri". Tjetri mund të thotë vetëm: "O Zot, ki mëshirë për mua, mëkatar". Dhe Jezusi pyet: Cili prej tyre shkoi në shtëpi i justifikuar?

Folaëm për këtë. Folaëm për Luka 8. Folaëm për këtë histori sot. Dhe lavdërojë Perëndinë për hirin në zërin e Andreas—thjeshtësinë e besimit në Jezusin përballë tmerrit, qartësinë që vjen kur vdekja nuk është më teorike por e mundur. Ky është dhurata e çuditshme e dëshpërimit. Dhurata e çuditshme e tmerrit. Ai sqaron çfarë është e rëndësishme. Ai sqaron për çfarë është jeta.

Ju mund të bashkoheni me mua në lutje që Perëndia ta shpëtojë plotësisht atë—që Perëndia ta kursejë atë dhe familjen e tij nga kjo dhimbje. Perëndia mund ta bëjë këtë. Por sipas dëshmisë së vetë Andreas—atë që ai deshi që unë t'ju thoja—është kjo:

Perëndia është i pranishëm me të në këtë situatë të tmerrshme, qoftë nëse vjen shpëtimi apo jo.

Ky është i bukur. Sepse me Perëndinë, gjërat janë të ndryshme. Të dish kush është Perëndia si Shpëtimtar—edhe kur shpëtimi vonohet apo nuk vjen—ndryshon gjithçka.

Me i dua këto vargje nga Deutronomia. Izraeli ka qenë në shkretëtirë për dyzet vjet—dyzet vjet dëshpërim, frikë, humbje dhe dhimbje. Dhe Moisi thotë në Deutronominë 8:

Ju do të kujtoni të gjithë rrugën që Zoti, Perëndia juaj, ju ka udhëhequr këto dyzet vjet në shkretëtirë, që ai mund t'ju përulë, duke ju provuar për të ditur çfarë ishte në zemrën tuaj… Dhe ai ju përuli dhe ju bëri të uritoni, dhe ju ushqeu me manë… që ai mund t'ju bëjë të ditur se njeriu nuk jeton vetëm me bukë, por me çdo fjalë që del nga goja e Zotit… që ai mund t'ju përulë dhe t'ju provojë, për t'ju bërë mirë në fund.

Kjo është qartësia që vjen në shkretëtirë.

Kjo është qartësia që vjen në dëshpërim.

Kjo është qartësia që vjen në tmerr.

Henry David Thoreau tha me të famshëm, “Shumica e njerëzve jetojnë jetë të qetë dëshpërimi.” Ai vazhdon: ajo që ne quajmë dorëzim është në të vërtetë dëshpërim i konfirmuar. Dhe një dëshpërim i pavetëdijshëm fshihet nën argëtimet e jetës.

Nuk di ku jeni sot. Di që shumë prej jush janë në dëshpërim. Disa prej jush janë në frikë. Disa prej jush ndiheni mirë—dhe kjo është mirë. Ka sezone pushimi. Por herët a vonë, secili prej nesh do të përballojë kufijtë tanë—vdekshmërinë tonë, mungesën e kontrollit tonë.

Mesazhi i Zotit këtu është se i njëjti Zot që ishte i pranishëm për Jairusin dhe bijën e tij, dhe për këtë grua që rrinte duke rrjedhur gjak, është i njëjti Zot që nuk ka ndryshuar. Ai është i pranishëm tani për ne në Jezus. Kjo vërtet është lajmi i mirë.

Kudo që të gjendeni sot—ose nëse jo sot, atëherë ndonjëherë së shpejti—kur të përballeni me dëshpërimin dhe frikën, ka shpresë.

Ka shpresë sepse Zoti do të jetë i pranishëm me ju.

Ka shpresë sepse Jezusi i mirëpret ata që dridhen.

Ka shpresë sepse besimi—besimi i thjeshtë, i dëshpëruar—hapi derën për praninë e tij.

Dr. Jonathan T. Pennington aktualisht është Profesor i Interpretimit të Testamentit të Ri në Semininë Jugore në Louisville, Kentucky. Ai ka shërbyer gjithashtu rregullisht si profesor vizitor në Semininë Teologjike të Reformuar (Orlando), Semininë Juglindore, Institutin e Kishës së Fshatit (Dallas), dhe Institutin e Studimeve Biblike në Orlando, FL si dhe në Kolegjin Morling (Melbourne, Australia).

Këtë artikull e ka bazë tekstin e fjalimit të Dr. Pennington. Ai është redaktuar lehtë në Copilot, si dhe nga stafi teologjik në Third Millennium Ministries.