Asal Agama Paulus

Oleh John Gresham Machen

Pasti saja fakta bahwa orang-orang Kristen menggunakan gelar yang juga digunakan dalam kultus pagan tidak menetapkan ketergantungan apa pun pada paganisme. Sebab gelar "Tuhan" hampir sama mapannya sebagai sebutan untuk ketuhanan seperti halnya istilah "Allah". Apapun asal usul penggunaan kata itu dalam agama, penggunaan itu telah menjadi bagian dari bahasa Yunani. Seorang misionaris yang ingin memberitakan Allah yang satu dan benar terpaksa, jika ia berbicara dalam bahasa Yunani, menggunakan istilah "Allah", yang tentu saja telah digunakan dalam agama pagan. Demikian pula jika ia ingin menunjuk Yesus sebagai Allah, dengan suatu kata yang sekaligus akan membedakannya dari Allah Bapa, ia terpaksa menggunakan kata “Tuhan”, meskipun kata itu juga telah digunakan dalam paganisme. Baik dalam satu kasus maupun kasus lain, penggunaan kata Yunani tidak melibatkan pengaruh sekecil apa pun dari konsepsi yang telah melekat pada kata itu dalam agama politeistik.

Tapi aya alesan anu langkung kuat pikeun aplikasi istilah Yunani "Pangéran" ka Yesus tibatan anu kapanggih dina pamakéan umum di antara urang anu bicarakeun basa Yunani. Pamakéan istilah éta sacara agama teu watesan dina kultus-kultus pagan, tapi ogé muncul, sarta lamun aya na éta malah langkung kuat, dina Kitab Suci Ibrani Yunani. Kecap "Pangéran" dipaké ku Septuaginta pikeun ngaturkeun "Jahwe" tina téks Ibrani. Teu bade dibahas alesan-alesan anu ngaturkeun para penerjemah dina pilihan kecap ieu. Nya, teu ragu-ragu, kecap "Pangéran" anu dipaké alatan asosiasi anu tos ngumpul di sabudeureun kecap Ibrani. Sarta aya sababaraha alesan anu bisa disebutkeun pikeun pilihan "kyrios" tibatan kecap Yunani séjén anu badeeun "pangéran". Bisa jadi, harti dasar "kyrios" leuwih ngabéréskeun gagasan anu dimaksud; bisa jadi ogé, harti agama tos disambungkeun ka "kyrios", anu séjénna teu badeeun. Dina naon baé, naon baé alesanana, "kyrios" éta kecap anu dipilih.

Jeung sababna téh penting pisan. Sabab Kristen munggaran nyebar di antara pamiarsa Kitab Septuaginta. Kitab Septuaginta téh Kitab Suci anu dipaké dina sinagog Yahudi, sarta di sinagog keur maca Kitab éta téh dipiharepkeun teu bade ku urang Yahudi baé tapi ku seueur urang bangsa non-Yahudi, "pangpenghargaan ka Allah" dina Kitab Kolong Tangtu. Misi ka bangsa non-Yahudi munggaran dimimitian ku "pangpenghargaan ka Allah". Sarta sanajan aya baé urang non-Yahudi anu ngarobah iman anu teu ngaliwat sakola sinagog dina période munggaran - meureun saeutik pisan - malahan kituna Kitab Septuaginta téh langsung dipaké dina pangajaran maranéhanana. Ku kituna nalika para misyonaris Kristen nggunakeun kecap "Pangéran" pikeun Yesus, pamiarsa maranéhanana langsung ngarti naon anu dimaksud. Maranéhanana langsung ngarti yén Yesus nempatkeun dina hiji tempat anu ngan dipangku ku Allah. Sabab kecap "Pangéran" téh dipaké teu kaur kalawan loba dina naskah Yunani keur nyebutkeun ngaran alus Allah saking pasawangan Israel, sarta ieu aya téks éta téh diterapkeun bébas ka Yesus.

Pamakéan kecap "Pangéran" dina Kitab Septuaginta, kalawan aplikasi tina téks Septuaginta ka Yesus, anu muncul sacara wajar dina Surat-surat Paulus, téh langkung penting pisan keur misi Kristen munggaran tibatan pamakéan kecap éta dina kultus pagawé. Sarta éta némbongkeun sacara langkung jelas kana hartina munggaran kecap éta keur nyebutkeun Yesus. Tapi pamakéan pagawé téh pikaresepeun, sarta paméréan éta ku Bousset jeung batur-batur téh kudu ditérimah kalawan syukur. Sabab panalungtikan modérn téh geus nangtukeun sacara langkung kuat - yén kecap Yunani "kyrios" dina abad ka-1 M, nambakna di mana baé basa Yunani téh dipaké, béda-béda téh nyebutkeun divinity. Pamakéan umum kecap éta téh tetep; kecap éta tetep nyebutkeun hubungan anu dikaruhanana ku master ka abdi-abdina. Tapi kecap éta téh geus jadi kecap anu has keur nyebutkeun agama, sarta éta téh dina hartina agama, utamana anu dipangku ku Kitab Septuaginta, anu dipaké dina Kitab Suci Anyar.

Jadi, éta téh teu luyu jeung pamakéan Kitab Suci Énggal nalika Yesus disebut, ku sababaraha urang dina Géréja modérn, "nu Ngajar," tinimbang "nu Tuhan." Kadang-kadang, meureun, pamakéan ieu diadopsi dina protes sadar ngalawan konsepsi Kitab Suci Énggal ngeunaan ilahi Yesus; Yesus disebut "nu Ngajar," "dina cara anu sarua jeung nu ngagandongkeun sakola seniman disebut "nu Ngajar" ku pengikutna. Atawa kecap éta hartina ngan saukur nu paréntahna kudu ditaati. Tapi kadang-kadang mode modérn diadopsi ku lalaki jeung awéwé anu taat kalawan pamikiran yén kecap "Tuhan" basa Inggris geus kabosé jeung pamakéan kecap "Ngajar" téh leuwih deukeut kana hartina Kitab Suci Yunani. Pamikiran ieu téh salah. Dina narjamahkeun sebutan Kitab Suci Énggal Yesus, urang teu kudu mikirkeun pikeun meunangkeun deui kana hartina asal kecap "kyrios." Alatan kecap Yunani téh geus ngalaman hiji perkembangan, jeung dinoaokeun ka Yesus dina Kitab Suci Énggal téh écés téh kecap agamana. Kecap éta bade aya hubungan agamana anu sarua jeung kecap "Tuhan" basa Inggris urang ayeuna. Jeung pikeun alesan anu sarua. Hubungan agamana kecap "Tuhan" basa Inggris téh alatan pamakéan Kitab Suci; jeung hubungan agamana kecap "kyrios" Kitab Suci Énggal ogé alatan pamakéan Kitab Suci - pamakéan Septuaginta. Ku kituna, orang Kristen kedah émut yén "saeutik teangan téh hal anu bahaya." Panyegantosan seragam "nu Ngajar" pikeun "nu Tuhan" dina paribasa Yesus ngan bade nampik ilahar jeung orisinil. Dina realita, sok kali hartina nyimpang tina roh pamakéan Kitab Suci Énggal.

Ku sabab éta, Bousset tos ngalaksanakeun hiji jasa dina nyingkapkeun harti agamana kecap "Tuhan." Tapi anjeuna teu parhasil dina ngajelaskeun aplikasi kecap éta ka Yesus.

Lebih lanjut, kesulitan-kesulitan lain muncul dalam teori Bousset. Istilah "Tuhan" yang diterapkan pada Yesus, dan sikap religius terhadap Yesus yang diungkapkan oleh istilah itu, muncul, menurut Bousset, dalam pertemuan-pertemuan komunitas seperti yang ada di Antiokhia, dan di bawah pengaruh konsep-konsep pagan. Tapi tentu saja penjelasan Bousset tentang asal usul Paulinisme belum sepenuhnya dikemukakan. Paulinisme adalah sesuatu yang jauh lebih dari ibadah ekstatis terhadap dewa kultus; hubungan pribadi dengan Kristus mendominasi setiap bidang kehidupan rasul.

Bousset mengakui fakta ini. Agama Paulus, ia akui, adalah sesuatu yang jauh lebih dari agama yang diungkapkan dalam pertemuan-pertemuan Gereja Antiokhia. Tapi ia menganggap bahwa unsur-unsur lain dari agama Paulus, yang luas jangkauannya, setidaknya memiliki titik awal dalam kultus. Di sinilah ditemukan salah satu unsur yang paling tidak masuk akal dalam keseluruhan konstruksi. Bousset telah meremehkan karakter individualistik agama Paulus. Setidaknya ia belum berhasil menunjukkan bahwa kehidupan Paulus "di dalam Kristus" atau "di dalam Tuhan" dihasilkan oleh perkembangan dari pengalaman ekstatis dalam pertemuan-pertemuan Gereja Antiokhia.

Tapi jika agama individualistik Paulus dikembangkan dari "kultus", bagaimana ia dikembangkan? Bagaimana pengenalan unsur-unsur baru dapat dijelaskan? Bousset telah menyerang masalah ini dengan kesungguhan yang besar. Dan ia mencoba menunjukkan bahwa agama Paulus seperti yang terlihat dalam Surat-suratnya dikembangkan dari agama kultus Antiokhia dengan mengidentifikasi "Tuhan" dengan "Roh", dan dengan generalisasi dan etisizing konsep aktivitas Roh.

Doktrin Roh ngeunaan Paul, Bousset percaya, asalna tina agama mistik pagan dina jaman Hellenistik. Ngeunaan masalah terminologi - sanajan Bousset mikir yén contention Reitzenstein téh dasarna bener - dualisme pesimis dasar Paul dumasar, nurut Bousset, kana éta jenis pikiran jeung hirup anu nyebar di nagara-nagara misteri jeung tulisan-tulisan Hermetik. Nurutkeun cara mikir pesimis ieu, keselamatan teu bade daptar dicapai ku hakekat manusa, sanajan bantuaneun ilahi, tapi ngan ku awal anu sagemblengna anyar, anu dihasilkeun ku cara ngaganti hakekat ilahi pikeun manusa heubeul. Bousset neruskeun, ku rasul Paul, supernaturalisme ieu, konsepsi dominasi kakawasaan ilahi dina kahirupan anu anyar, kungsi diwilujengkeun kaluar ti wates-wates kultus atawa pangalaman-pangalaman visi; Roh teh dijadikeun prinsip anu ngawasa kahirupan Kristen; henteu ngan ukur propezi, basa, penyembuhan, jeuk jeung lianna, ayeuna dianggap mangrupa buah Roh, tapi ogé cinta, bungah, perdamaian, sabar, lemah lembut, kabagusan, setia, lembut, kontrol diri. Tapi ieu extension Pauline tina aktivitas Roh, Bousset negeskeun, henteu ngawengku osok kalemahanana supernaturalisme anu karakteristik tina konsepsi asli; Roh anu ngahasilkeun cinta, bungah, perdamaian, sarua jeung sedikit hubunganana jeung roh manusa kitu ogé Roh anu ngababarkeun manusa pariwara basa. Jeung supernaturalisme anu katempo di dieu dina wujud anu dihormat téh asalna, Bousset nyimpulkeun, tina agama mistik pagan dina jaman Hellenistik.

Controversi ieu geus dibahas, sarta kalemahanana geus ditunjuk. Doktrin Paul ngeunaan Roh runtuyuna moal tina paganisme kontemporer. Tapi paparan téori Bousset urung réngsé. Roh anu aktipitasna dirojong ku Paul nepi ka jero ruangan batin hirup orang Kristen, Bousset nyebutkeun, diidentifikasi jeung "ing Allah" (2 Kor. 11: 17). Identifikasi ieu ngundarkeun pangaruh penting kana dua unsur anu disatukeun; ngundarkeun pangaruh penting kana konsepsi duanana "ing Allah" jeung "Roh". Lamun "ing Allah" diidentifikasi, atawa dibawa ka hubungan anu deukeut, jeung Roh, sarta aktipitas Roh ng延伸 ka sakabeh hirup, mangka "ing Allah" moal bisa deui keur Paul ngan kultus-god anu hadir dina rapat Gereja. Sabalikna, Anjeunna kudu aya di mana-mana Roh aya - éta téh, Anjeunna kudu jadi na di mana hirup, mindeng, sarta bade kaur Kristen. Ku kituna Paul bisa ngabentuk frasa aneh "di Kristus" atawa "diing Allah", anu Bousset ngakui yén teu aya analogi anu kapanggih dina agama pagan. Di sisi séjén, konsepsi Roh, Bousset percaya, perlu dimodifikasi ku hubunganana jeung "ing Allah". Ku identifikasi jeung badean anu tos hirup tapi sababaraha taun ka tukang, "Roh" dirékabentuk kualitas pribadi anu séjénna teu bade. Atawa, keur nyebutkeun hal anu sarua dina kecap séjén, frasa Paul "diing Allah" teu persis sarua hartina jeung frasa "di Roh"; keur bade kualitas pribadi anu unik. "Campuran luar biasa tina abstraksi jeung personalitas," nyebutkeun Bousset, "hubungan prinsip agama jeung badean anu tos ngajalankeun di dieu di bumi sarta tos nampa pati, téh fenomena tina kakuatan jeung orisinalitas anu unik."

Pada titik iki, Bousset aya dina bahaya keur teu setya kana prinsip-prinsip dasar reconstruction na; anjeunna aya dina bahaya keur nyambungkeun agama Paulus jeung persona konkret Yesus. Tapi anjeunna ngadeteksi bahaya éta jeung nyingkiranana. Moal bade disangka, ceuk manehna, yén Paulus bade ngabogaan kesan anu jelas pisan ngeunaan karakteristik Yesus sajarah. Sabab lamun manehna kungsi bade ngabogaan kesan kitu, anjeunna moal bade nyambungkeun Yesus jeung hiji abstraksi sapertos Roh. Sadaya nu anjeunna resep, nyaéta kanyataan yén Yesus kungsi hirup jeung utamana yén Anjeunna kungsi maot.

Nanging fakta-fakta kosong ieu dipikadeukeun cukup keur méré ka pamikiran Paulus ngeunaan Roh-Tuhan éta kualitas pribadi anu nyababkeun kagum Bousset! Leresna, Bousset nempokeun dirina dina titik ieu berhadapan jeung hésé anu keur nyerang sakabéh penjelasan naturalistik ngeunaan asal-mula agama Paulus. Masalahna nyaéta hubungan anu deukeut antara Paulus jeung Yesus sajarah diperlukakeun ku sajarawan keur méré ka hubungan Paulus jeung Kristus éta kualitas pribadi anu ngagurat ti unggal halaman Surat-surat; sedengkeun di sisi séjén, misahkeun Paulus tina Yesus sajarah diperlukakeun ogé keur nyegah Paulus bade kaheunceut ku tradisi sajarah dina ngaluhurkeun Yesus ka martabat ilahi jeung nyambungkeun Anjeunna jeung Roh Allah.

Kritik modérn geuguncang antara dua syarat; éta nyoba ngajaga hak-hak masing-masing. Bousset leuwih hésan ku syarat kadua; Wernle, lawanana, leuwih hésan ku nu kahiji. Tapi duanana salah pisan. Sabenerna, aya hiji jalan kaluar tina hésan. Jalan éta jalan heubeul jeung radikal. Tapi dunya ilmiah bisa deui ka éta di ahirna. hésan dasar dina ngajelaskeun asal-usul Paulinisme moal pernah musnah ku diabaikan; éta moal pernah meunang ku kompromi naon baé. hésan éta moal bakal musnah iwal Yesus dikenal salaku bener-bener naon anu Paulus anggap sorangan jeung naon anu sakabeh Évangéli ngagambarkeun sorangan - Putra Allah anu éternal, datang ka bumi pikeun meunangkeun manusa, ayeuna diuk deui di tahta kaagunganana, sarta jalan di hate para muridna ku Rohana, sapertos Allah sorangan anu bisa jalan. Solusi kitu moal kungsi populer sapertos ayeuna. Nampa éta bakal ngabutuhkeun révolusi Copernicus dina sababaraha departemen pamikiran jeung kahidupan manusa. Tapi nolak éta nampa geus nyingkahkeun masalah sajarah anu ayeuna teu acan dirésolusi.

Ngarankeun, Bousset ngaku, agama Paulus dumasar kana hiji fakta sajarah. Ieu dumasar kana maotna Yesus. Tapi tafsiran Paul ngeunaan maotna Yesus téh dicokot, Bousset percaya, tina rupa-rupa anu penting tina agama pagani kontemporer; pamikiran Paul ngeunaan maot jeung bangkit sareng Kristus kabentuk di handap pangaruh konsepsi pagani anu nyebar ngeunaan dieu jeung bangkitna dewa. Tétéh pernyataan ieu jadi lumrah di antara para ilmuwan anyar; matéri pikeun ngukung éta geus dikumpulkeun ku M. Brückner dina wangun anu gampang. Tapi sabenerna, bukti ngukung pernyataan téh jenis anu paling lemah. Tinjauan ngeunaan agama Hellenistik anu dicoba dina Bab VI téh nembongkeun, sabenerna, yén sababaraha dewa, utamana Attis, Adonis, jeung Osiris, digambarkeun mimitina maot jeung terus dibangkitkeun. Persamaan tokoh-tokoh ieu jeung séjénna bisa jadi dijelaskeun ku hipotesis yén sadayana téh asalna tina dewa-dewa tutuwuhan, anu maotna jeung dibangkitkeunana ngagambarkeun kaéndahan tutuwuhan dina usum gugur jeung dianyarna dina usum semi. Dina pananggeuk mimitina, paralel antara dewa-dewa ieu jeung Yesus bisa jadi katémbong mencengangkan. Yesus ogé digambarkeun maot jeung datang deui ka hirup. Tapi naon anu dimaksud paralel? Nyaeta bade ngarupuk yén sakabéh carita Kitab Suci Anyar ngeunaan maotna jeung dibangkitkeunana Yesus téh dicokot tina mitologi tutuwuhan? Ieu kesimpulan anu geus ditarima ku sababaraha ilmuwan modern. Tapi tangtu kesimpulan ieu téh halayangan, jeung henteu disengkuyukeun ku Bousset. Historisitas anu penting tina kapercayaan ka dibangkitkeunana anjeunna di antara babaturan-babaturan intim anjeunna troék kuat pisan kantun dikocok ku téori gumantung kana mitologi pagani. Ku kituna argumen anu ditarik tina paralel antara carita Kitab Suci Anyar jeung mitologi pagani ngeunaan dewa anu maot jeung dibangkitkeun téh ngarupuk teuing. Lamun éta ngarupuk naon baé, éta ngarupuk yén carita Kitab Suci Anyar ngeunaan dibangkitkeunana Yesus téh dicokot tina mitologi pagani. Tapi pandangan kitu henteu kungsi ditarima ku para sejarawan anu serius. Ku kituna kedah diakui yén paralel antara kapercayaan yén Adonis jeung Osiris jeung Attis maot jeung dibangkitkeun deui, jeung kapercayaan yén Yesus maot jeung dibangkitkeun deui téh henteu dihasilkeun ku gumantungna hiji carita kana séjénna. Kedah diakui, ku kituna, yén paralel henteu salawasna hartina hubungan gumantung. Jeung lamun henteu kitu dina hiji titik, meureun henteu kitu dina séjénna.

Tapi Bousset bakal tetep ngajarkeun yén sanajan carita Kitab Suci Anyar ngeunaan maotna jeung bangkitna Yesus teu asalna tina dongeng pagan, tapi pangaruh tina konsepsi pagan éta tetep dirasakeun dina interpretasi anu dipasangkeun ku Paulus kana carita éta. Paulus percaya yén urang Kristen makshareun nasib Kristus - maot sareng Kristus jeung bangkit sareng Kristus. Tapi konsepsi anu sarupa muncul dina agama pagan. Ékspresi klasik tina ieu ideu muncul dina kecap-kecap anu sering dicutat ku Firmicus Maternus, "Jadilah wani, para pemula, sabab Allah parantos diselametkeun; janten ka urang bakal aya keselamatan kaluar tina kasulitan."

Tapi kedah diinget yén testimony Firmicus Maternus sangat akhir, jeung yén bukti pikeun karajinan konsepsi dina période awal rada gering.

Pranyatan para penulis anyar anu percaya diri kana hal ieu téh teu seuseut bade astonished. Pembaca awam bade nampi kesan yén investigator bisa nyusun deui konsepsi dieu teu aya jeung rising god, sarta ngeunaan bagian anu nyembah bade dina maot sarta kabangkitan, dumasar kana sababaraha informasi anu pohara dina sumber-sumber anu aya. Dina praktekna, euweuh anu kieu. Informasi anu aya ngeunaan konsepsi anu dimaksud téh saeutik pisan, sarta lolobana tanggal tina lami baheula waktu Paulus. Ieu bakal jadi teuing jauh, sabenerna, keur ngaku yén konsepsi dieu teu aya jeung rising god, kalawan signifikansi agamana, henteu aya saméméh période Pauline. Téks Mesir kuno, contona, geus disebutkeun ku Er-man, nu nyieun kahayang wargi gumantung kana Osiris: "Sanajan Osiris hirup, anjeunna ogé bakal hirup." Mungkin baheula konsepsi kieu ogé kalayan jeung tangisan sarta saterusna nyambut ka Attis sarta Adonis. Lamun konsepsi éta aya dina période pra-Paulus, éta henteu hartos yén éta umum. Pasti prevalensi na geus ditérangkeun dina taun-taun anyar. Ngadageukeun exaggerations kieu, J. Weiss—nu pasti teu bisa dituduh tina kurangna simpati jeung métode agama komparatif dino diterapkeun ka Kitab Suci Anyar—telah merhatikeun ka 1 Kor. i. 23. Kristus disalib, ceuk Paulus, "bagi bangsa non Yehudi téh hal bodoh". Ieu teu katingal kénéh yén bangsa non Yehudi di antara nu Paulus ku yén familiar jeung pamikiran dieu teu aya. Lamun contention Brückner bener, lamun konsepsi dieu teu aya dina poé Paulus sapertos Brückner nganggap, Salib henteu bakal "bagi bangsa non Yehudi hal bodoh"; sabalikna, éta bakal siga ka bangsa non Yehudi téh hal anu paling alami di dunya.

Tapi sanajan prevalénsi awal konsép dying and rising god, kalawan signifikansi religiusna, langkung mapan tibatan badeunana, katergantungan Paulus kana konsép éta téh teu bade dibuktikeun. Alatan konsép Paulina téh béda pisan. Salah sahiji bédana téh écés pisan, jeung umum dipikaharti - Kristus Paulina digambarkeun maot sacara sukarela, jeung maot keur manusa. "Anjeunna ngamati aku," ceuk Paulus, "jeung ngaserahkeun dirina keur aku." Leres, henteu aya anu sarupa jeung konsép éta dina kasus agama pagan. Osiris, Adonis, jeung Attis kabawa ku nasibna; Yesus méré hirup-Na sacara bébas. Bédana téh ageng pisan; ngawengku pisan jantung agama Paulus. Kumaha bédana téh kajadian? Ti mana konsép Paulina ngeunaan rahmat Kristus téh asalna? Naha éta asalna ti Yesus Sorangan? Naha éta asalna ti pangaweruh Paulus ngeunaan karakter Yesus? Anggapan téh bisa jadi alamiah. Tapi sayangna, ti sudut pandang Bousset, kudu ditolak. Alatan upami Paulus kungsi badeun pangaweruh ngeunaan karakter Yesus anu leres, kumaha bae anjeunna kungsi nyangka Yesus, manusa biasa, téh nyaéta Gusti anu di langit?

Bedana anu sanés téh leuwih dasar. Maot jeung kabangkitan para déwa pagan téh hal ieu milik kultus; maot jeung kabangkitan Kristus Pauline téh hiji fakta sajarah. Geus ditémbongkeun dina ulasan agama Hellenistik yén kultus-kultus dina agama pagan leuwih kuat dibandingkeun jeung mitologi; dina panempoan para ahli moderen, mitologi-mitologi téh asalna tina kultus-kultus, sanés sabalikna. Jadi dina kasus "para déwa anu maot jeung kabangkitan", hiji hal anu mencolok di antarana nyaéta karakter mitologi anu total bébas. Carita Attis, contona, téh dicarioskeun dina loba bentuk béda, jeung teu aya nu némbongkeun yén para pengikut Attis badeun kanggo ngadegkeun rékaman anu autentik tina maot jeung kabangkitan déwa éta. Utamana "kabangkitan" déwa éta muncul dina mitologi Attis, Adonis, jeung Osiris ampir teu aya. Maot jeung kabangkitan anu nyata téh ngan lumangsung dina kultus. Unggal taun dina bulan Maret, para pengikut Attis di Roma mimitina ningali déwa éta lying maot sakumaha diwakilan ku tangkal cemara, terus bungah dina kabangkitanana. Maot jeung kabangkitan téh ampir teu dianggap salaku kajadian anu kungsi lumangsung sakali pikeun salawasna baheula. Tapi malah dianggap lumangsung dina unggal perayaan festival.

Pangajaran Pauline tina maot jeung kabangkitan Kristus téh béda pisan. Ku Bousset, sabenerna béda téh sabagian disumputkeun; Bousset nyobaan némbongkeun yén konsepsi Pauline tina maot jeung kabangkitan anu percaya kalayan Kristus téh asalna tina perayaan sakramen. Tapi éta téh bisa jadi leuwih radikal. Naon anu écés pisan dina Surat-surat téh karakter sajarah tina pesen Pauline. Agama Paulusteh berakar dina hiji kajadian, jeung sakramen-sakramen téh salah sahiji cara pikeun némbongkeun pentingna kajadian éta. Kajadian éta téh karya panebusan Kristus dina maot jeung kabangkitan-Na..

Aya di dieu téh béda nu paling jero antara Paulus jeung agama kontemporer. Paulinisme teu badeun jadi filsafat; teu badeun jadi sakumpulan instruksi pikeun kabur ti kasengsaraan dunya; teu badeun jadi laporan naon anu geus lames bener. Nyaeta, sabalikna, éta laporan tina naon anu tos kajadian. Naon anu tos kajadian téh, deui, teu disumputkeun dina waktu nu jauh jeung kalangkang. Laporan na teu dijieun pikeun ngabenerkeun wujud-wujud agama anu tos aya. Sabalikna, maot jeung bangkitna Isa, nu jadi dasar pikeun Injil Paulus, tos kajadian sababaraha taun ka dieu. Jeung katotohanana bisa dipastikeun ku testimony anu memihak; saksi-saksi mata bisa ditanya, jeung Paulus ngagugat saksi-saksi mata sacara rinci. Laku-kecap tunggal, 1 Kor. xv. 1-8, cukup pikeun ngajarkeun jurang anu ageng antara Kristus Pauline jeung para dewa juru selamat pagan. Tapi karakter Paulinisme teu gumantung kana laku-kecap tunggal. Di mana-mana dina Surat-surat Paulus ngagantungkeun sakabeh hirupna kana kalakuan naon anu anjeunna nyebutkeun tentang maot jeung bangkitna Isa. Injil nu Paulus ditarikkeun éta laporan tina naon anu tos kajadian. Lamun laporan éta leres, asal-usul Paulinisme diterangkeun; lamun éta henteu leres, Gereja didegkeun kana kasalahan anu teu bisa dijelaskeun.

Alternatif anu terakhir ieu tos diuji dina diskusi saméméhna. Lamun Isa teu badeun jadi Juruwilujeng Ilahi nu Paulus nyebutkeun, kumaha agama Pauline juruwilujeng téh asalna? Tilu hipotesis ageng tos diuji jeung tos kapanggih kurang.

Paulinisme, éta tos ditunjukkan, teu didegkeun kana Isa dina naturalisme moderen; lamun Isa ngan naon anu diwakilan ku sejarawan naturalistik moderen, éta naon anu bener-bener béda ti Paulus teu asalna ti Isa. Ngadegkeun fakta éta téh prestasi anu luar biasa ti Wrede jeung Bousset. Tapi lamun naon anu penting dina Paulinisme teu asalna ti Isa, ti mana asalnya?

Teu asal dibentuk, sapertos anu Wrede percaya, tina pamikiran apokaliptik pra-Kristen ngeunaan Mesias; sabab Mesias apokaliptik teu bade dideelkeun, sarta teu bade ditéang ku bade. Teu asal tina agama pagan, luyu jeung hipotesis gemilang Bousset; sabab pangaruh pagan ditampik ku kasaksian sorangan Paulus, sarta paralél pagan musna sakitu bédana. Tapi upami paralél éta caket sapuluh kali lipat ti ayeuna, hakekat masalahna moal bade disinggungan. Hakekat masalahna aya dina hubungan Paulus ka Kristus.

Hubungan éta teu bisa dijelaskeun ku énumérasi detil; teu bisa diréduksi jadi istilah handap; éta téh hal anu saderhana tur teu bisa dibagi. Hubungan Paulus ka Kristus téh hubungan cinta; sarta cinta téh aya antara manusa. Éta teu bade dijelaskeun ku grup pamikiran, upami Paulinekeun bade kaur, tapi cinta Paulus ka Jurulastari-Na. Sarta éta cinta téh berakar, hukan kana naon anu Kristus kungsi nyarioskeun, tapi kana naon anu Kristus kungsi laksanakeun. Anjeunna "mucungkeun kuring sarta méré Dirina pikeun kuring." Aya di dinya dasar agama Paulus; aya di dinya dasar sakabéh Kristen. Dasar éta dikonfirmasi ku laporan Yesus anu disugrahan dina Alkitab Injil, sarta disugrahan, mémang, dina sadaya sumber. Éta téh ngarudug ukur ku rékonstruksi modérn. Sarta rékonstruksi éta kabéh keur musna.

Éta agama Paulus teu didasarkeun kana komplek pamikiran anu diterbitkeun tina agama Yahudi atawa tina agama pagan.

Éta didasarkeun kana Yesus sajarah. Tapi Yesus sajarah anu didasarkeun téh teu Yesus rékonstruksi modérn, tapi Yesus dina sakabéh Kitab Suci Énggal sarta iman Kristen; hukan guru anu salamet cicing dina ingetan murid-murid-Na, tapi Jurulastari anu sanggeus gawé panebusan-Na réngsé masih cicing sarta masih bade ditéang.

John Gresham Machen (1881-1937) nyaéta saurang ahli Alkitab Perjanjian Anyar Présbyterian Amérika, anu ngalawan teologi modernis di Princeton, sarta ngadegakeun Séminari Téologi Westminster ogé Gereja Présbyterian Ortodoks.