Misyon ng Pagsagip Uno

Misyon ng Pagsagip Una

Mateo 1:1-17

Ni David Strain

Panahon ang Pasko para sa pamilya. Noong mga bata pa kami, tuwing Pasko sa tahanan ng aming pamilya, gigising kami ng kapatid kong lalaki nang napakaaga. Karaniwan, kailangan kaming pabalikin sa kama nang dalawa o tatlong beses bago kami tuluyang payagang lumabas ng aming mga silid. Pagkatapos, bababa kaming lahat at mag-aalmusal. Siyempre, hindi kami pinapayagang hawakan ang mga regalong nasa ilalim ng puno hangga't hindi pa kami nakakakain. Kaya mabilis naming uubusin ang almusal hangga't kaya namin, habang laging nakatingin sa mga regalong naghihintay sa amin sa ilalim ng puno, at pagkatapos ay sisimulan na naming buksan ang mga regalo at mapupuno ang sala ng nagkalat na punit-punit na pambalot. Pagkaraan, darating ang lolo ko sa pintuan sa harap na may malaking itim na bag sa balikat niya, gaya ng sarili naming Santa Claus para sa pamilya, at isusuot naman namin ang mga kakila-kilabot na pang-Paskong suwiter na kailangang isuot sa ibabaw ng aming pantulog. Kakain kami ng samu't saring kendi bago pa man magtanghali, at mababasag na sa pagkakabukas ang mga laruan mula sa mga kahon nito bago pa maihanda ang pagkain namin sa Pasko. At hindi talaga angkop na tawagin itong tanghalian; hindi iyon sapat na tawag. Isa iyong piging na minsan lang nakikita sa aming tahanan sa buong taon. Pagkatapos, magpapahinga kaming lahat, busog at masaya—o mas lalong busog at masaya!—habang nakikinig sa taunang pagsasalita ng reyna sa buong bansa, bago dumating kinahapunan ang aming tiyo at pinsan na nakatira lang sa kabilang kalye. Kinabukasan naman, na tinatawag na Araw ng Kahon sa Britanya, darating ang iba pa naming mga kamag-anak at maglalaro kami ng mga larong pangmesa na hindi puwedeng hindi laruin. Dahil sa Trivial Pursuit o Taboo, sabay-sabay kaming magtatawanan, mag-uusap at mag-iingay sa isa't isa habang sinusubukan ng tatay ko na mandaya nang walang nakakapansin! Mga gintong araw iyon na mananatili sa alaala ko bilang pinakamasayang mga araw ng aming pamilya.

Ngunit siyempre, masalimuot ang mga pamilya. Hindi ba? At kung minsan, hindi madaling ibaon sa ilalim ng balatkayong damdaming pamasko ang mga pagkawala, ang mga tensiyon, at ang sangay ng pamilya na hindi kailanman pinag-uusapan, gaano man natin ito pagsikapang gawin. Sa katunayan, madalas ay tuwing Pasko, kapag sinasabi ng lahat na dapat tayong puspos ng kagalakan, pinakamasakit ang ating mga dalamhati at alitan sa pamilya. Hindi ba ganoon? Lumalabas na gaano man karaming palamuti at pambalot ng regalo ang ilagay natin dito, para sa ilan man lamang sa atin, nakagawian na ng panahon ng Pasko na ilantad ang hindi matatakasan at masalimuot na gusot ng ating mga buhay.

Ngayong gabi, nais ko kayong anyayahang samahan akong bumuklat ng inyong mga Bibliya sa pinakasimula ng Bagong Tipan. Makakakita kayo ng mga kopya ng Bibliya sa mga bangkong nasa harapan ninyo. Kumuha na kayo ng isa at samahan akong pumunta sa Ebanghelyo ni Mateo, kabanata 1. Sama-sama nating titingnan ang unang labimpitong talata. Makikita ninyo ito sa pahina 807 ng mga Bibliya ng ating iglesya; pahina 807. Kung titingnan ninyo ito kasama ko nang sandali bago natin basahin, agad ninyong mapapansin kung gaano kabagot ang mga talatang ito. Talagang kawili-wiling paraan ito para simulan ang salaysay tungkol sa buhay ni Jesu-Cristo. Hindi ba? Hindi nagsisimula ang salaysay ni Mateo sa paraang maaaring simulan ng isang epikong pelikula sa Hollywood. Alam ninyo, sa pamamagitan ng isang kapanapanabik na tagpo. Alam ninyo, isang habulan ng kotse at marahil ilang pagsabog para mapaupo kami sa gilid ng aming mga upuan. Tingnan ninyo ang talata 1. Mateo kabanata 1 talata 1. Ganito nagsisimula si Mateo: “Ang aklat ng talaangkanan ni Jesu-Cristo, na anak ni David, na anak ni Abraham. Naging ama ni Abraham si Isaac, naging ama ni Isaac si Jacob, at naging ama ni Jacob si Juda at ang mga kapatid nito.” At sinusundan ito ng labing-anim na talata, at ang mayroon lamang tayo ay isang talaan ng mga pangalan. Ito ang angkan ni Jesu-Cristo. At bagaman maaaring hindi ito gaanong nakapupukaw ng ating interes, napakahalaga nito para sa mga pinunong Judio noong unang siglo, na siyang unang pinagsulatan ni Mateo ng kanyang ebanghelyo. Para sa kanila, ipinahihiwatig ng pagkakakilanlan ng iyong pamilya—kung ano sila at ang kasaysayan ng iyong pamilya—ang isang bagay tungkol sa iyo. Mahalaga kung kaninong anak ka, kung kaninong apo at apo sa tuhod, habang sinisikap ng mga tao na magpasya kung ano ang iisipin tungkol sa iyo. At yamang ganoon nga, maaari mong asahan na magbibigay si Mateo ng kahanga-hangang talaangkanan ni Jesus, na punô ng mga tanyag na pangalan at malinaw na si Jesus ang tagapagmana ng kanilang pamana.

Ngunit tulad ng karamihan sa mga pamilya natin tuwing Pasko, ang totoo, hindi naman gaanong kaaya-aya ang pamilya ni Jesus. Ipinakikita ni Mateo, gaya ng makikita natin, ang talaangkanan ni Jesu-Cristo, kasama ang mga kapintasan nito. Makikita ninyo, nais ni Mateo na maunawaan natin na dumating si Jesus sa sanlibutan hindi para sa malilinis, matatalino, marurunong, at mabubuti. Hindi siya dumating para sa pamilyang perpekto na tila nasa isang kard na ipininta ni Norman Rockwell. Dumating siya sa isang sirang sanlibutan upang maging Tagapagligtas ng Diyos para sa mga makasalanang ligalig gaya ko at gaya ninyo. Kaya sa ilang sandali, babasahin natin nang sama-sama ang mga talatang ito. Nais kong malaman ninyo na sa kabila ng mga detalyeng hindi kapana-panabik, sinasabi ng Bibliya tungkol sa mga ito na gayunman ay mismong Salita ng Diyos para sa atin. Sinasabi rin nito na hindi natin mauunawaan nang wasto ang mga ito malibang tulungan niya tayo. Kaya bago natin basahin ang mga ito, hihilingin ko sa inyo na huminto muna sandali kasama ko habang nananalangin tayo at humihingi sa Diyos ng tulong upang maunawaan ang kanyang Salita.

O Panginoon, narito na sa harapan namin ang iyong Salita, at hinihiling namin sa iyo na tulungan kami hindi lamang upang maunawaan ito kundi upang makita ang katotohanan tungkol kay Jesus at maakay nito na makatagpo siya mismo at masumpungan sa kanya ang Tagapagligtas na lubhang kailangan namin. Sapagkat hinihiling namin ito sa pangalan ni Jesus, amen.

Mateo kabanata 1, talata 1. Ito ang Salita ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat:

Ang aklat ng talaangkanan ni Jesu-Cristo, na anak ni David, na anak ni Abraham.

Naging ama si Abraham ni Isaac, at si Isaac ni Jacob, at si Jacob ni Juda at ng kanyang mga kapatid, at naging ama si Juda nina Perez at Zera kay Tamar, at naging ama si Perez ni Hezron, at si Hezron ni Ram, at si Ram ni Aminadab, at si Aminadab ni Naason, at si Naason ni Salmon, at si Salmon ni Boaz kay Rahab, at naging ama si Boaz ni Obed kay Ruth, at si Obed ni Jesse, at si Jesse ni David na hari.

At si David ang ama ni Solomon sa pamamagitan ng asawa ni Urias, at si Solomon ang ama ni Roboam, at si Roboam ang ama ni Abias, at si Abias ang ama ni Asaf, at si Asaf ang ama ni Josapat, at si Josapat ang ama ni Joram, at si Joram ang ama ni Uzias, at si Uzias ang ama ni Jotam, at si Jotam ang ama ni Ahaz, at si Ahaz ang ama ni Hezekias, at si Hezekias ang ama ni Manases, at si Manases ang ama ni Amos, at si Amos ang ama ni Josias, at si Josias ang ama ni Jekonias at ng kanyang mga kapatid, noong panahon ng pagkakatapon sa Babilonia.

At pagkaraan ng pagkakatapon sa Babilonia: si Jekonias ang ama ni Sealtiel, at si Sealtiel ang ama ni Zorobabel, at si Zorobabel ang ama ni Abiud, at si Abiud ang ama ni Eliakim, at si Eliakim ang ama ni Azor, at si Azor ang ama ni Sadok, at si Sadok ang ama ni Achim, at si Achim ang ama ni Eliud, at si Eliud ang ama ni Eleazar, at si Eleazar ang ama ni Matan, at si Matan ang ama ni Jacob, at si Jacob ang ama ni Jose na asawa ni Maria, na siyang nagsilang kay Jesus, na tinatawag na Cristo.

Kaya labing-apat na salinlahi ang lahat ng salinlahi mula kay Abraham hanggang kay David, at labing-apat na salinlahi mula kay David hanggang sa pagkakatapon sa Babilonia, at labing-apat na salinlahi mula sa pagkakatapon sa Babilonia hanggang kay Cristo.

Ngayon, kung titingnan ninyo ang talatang kababasa lang natin nang sama-sama, agad ninyong makikita na nahahati ito sa tatlong bahagi. Napansin ba ninyo? Ayon sa talata 17, bawat bahagi ay binubuo ng labing-apat na salinlahi. Ipinakikita agad nito sa atin na hindi sinisikap ni Mateo na ilahad ang isang kumpletong talaan ng lahat ng ninuno ni Jesus. Pumipili siya, na siya namang hindi pangkaraniwan sa mga talaangkanan noong panahong iyon. Pumipili siya upang magbigay sa atin ng isang punto. At gaya ng sinabi ko kanina, ang talagang kawili-wili sa talaan ni Mateo ay kung ikaw o ako ang pipili ng mga pangalan sa talaangkanan ng ating pamilya, malamang na hindi natin isasama ang baliw na si Tiyo Louis o ang baliw na si Tiya Maude na pumapatay ng tao gamit ang palakol. Hindi ba? Aalisin natin sila, pati ang sinumang makasisira sa magandang pangalan natin. Pero halo-halo ang laman ng talaan ni Mateo—nga pala, pasensiya na talaga kung mayroon kang Tiya Maude! Sigurado akong hindi siya baliw na pumapatay ng tao gamit ang palakol, pero ganoon talaga! Halo-halo ang talaan ni Mateo, hindi ba? Nariyan ang mga dakila at mabubuti, kasama ng mga pinakahamak at pinakamababa.

At habang sinusuri natin ito nang sama-sama, nais kong itampok sa inyo ang tatlong aral na sa palagay ko ay nais ni Mateo na matutuhan natin tungkol kay Jesus at sa kahulugan ng Pasko. Una, makikita natin na ang sanggol na isinilang ng birhen sa Betlehem ay anak kapwa ng mga pangako at ng mga prinsipe. Anak siya ng mga pangako at ng mga prinsipe. Ikalawa, mapapansin din natin na anak siya ng mga patutot at mga pagano. Ang anak ng mga pangako at ng mga prinsipe ay anak din ng mga patutot at mga pagano. At sa huli, makikita natin na anak siya ng pag-iingat at ng pagkalinga ng Diyos.

Anak ng mga Pangako at mga Prinsipe

Kung gayon, una sa lahat, si Jesus ang anak ng mga pangako at mga prinsipe. Sa talata 2, iniuugnay ni Mateo si Jesus kina Abraham, Isaac, at Jacob — sa mga patriyarka ng Israel. Nakipagtipan ang Diyos sa kanila at nangakong sa pamamagitan ng anak ni Abraham ay darating ang pagpapala sa buong sanlibutan. Sa binhi ni Abraham, pagpapalain ang lahat ng bansa sa lupa. Iyon ang pangako. At pansinin na sinasabi sa atin ni Mateo na nagmula si Jesus kay Abraham sa pamamagitan ng angkan ni Juda, anak ni Jacob, kaya pagdating natin sa talata 6, natutuklasan nating kabilang si David, ang hari, sa mga tuwirang ninuno ni Jesus! At si David, ayon sa talata 7, ang ama ni Solomon, ang hari. Kaya si Jesus, nakikita ninyo, ay hindi lamang tagapagmana ng pangako ng tipang ibinigay kay Abraham. Inapo rin siya ni Haring David, na siyang pinangakuan din ng Diyos — na siyang pinangakuan din ng Diyos sa pamamagitan ng isang tipan — 2 Samuel kabanata 7. Sa mga talata gaya ng Isaias kabanata 9, mababasa natin na ipinahahayag ng Diyos na isa sa mga anak ni David ang uupo sa kanyang trono at magtatatag ng kanyang kaharian magpakailanman. At iyon, nais ipaunawa sa atin ni Mateo, ang pagkatao ni Jesus. Siya ang itinalagang tagapagmana ng Diyos ng pangako ng tipan, na magdadala ng mga pagpapalang ipinangako sa buong sanlibutan at unang ibinigay kay Abraham. Siya ang higit na dakilang Anak ni dakilang David, na maghahari nang matuwid at ang kaharian ay hindi magwawakas kailanman.

Ngayon, kung kayo ay Judio, at malamang na karamihan sa mga unang mambabasa ni Mateo ay mga Judio, kahanga-hanga ang pahayag na ito. Nakikita ba ninyo ang sinasabi ni Mateo sa kanila? Sa sanggol na nabalot ng mga lampin at inihiga sa sabsaban, sa wakas ay dumating na ang Mesiyas na matagal na nilang hinihintay. Anak siya ni Abraham at anak ng maharlikang lipi ni Juda, ang tuwirang tagapagmana ni David, ang pinakadakilang hari ng Israel. Kaya naman si Jesus ang tunay na kabilang sa kanila, hindi ba? Mula sa pananaw ng mga Judio, walang kapintasan ang bahaging ito man lamang ng kanyang angkan. Si Jesus ang anak ng mga pangako at mga prinsipe.

Anak ng mga Patutot at mga Pagano

Ngunit pansinin naman na gayon din kalinaw ang sinabi ni Mateo na si Jesus ay inapo ng mga patutot at mga pagano. Sa talata 3, binanggit niya ang babaeng pagano na si Tamar, at sa talata 5, si Rahab, na kapwa pagano at patutot. At ang inapo niya na si Boaz ay nag-asawa ng isang babaeng Moabita, hindi isang babaeng Israelita kundi isang babaeng Moabita, si Ruth. At sa talata 6, mababasa natin na si David ang ama ni Solomon, “sa pamamagitan ng asawa ni Uriah.” Kapansin-pansin ito dahil hindi binanggit ni Mateo ang pangalan ng asawa ni Uriah na si Bathsheba. Bakit kaya niya ginawa iyon? Dahil kaya Heteo sina Uriah at Bathsheba, hindi mga Judio; mga pagano sila? Hindi, dahil mga pagano rin sina Tamar, Rahab at Ruth. Hindi niya inalis ang pangalan nito dahil ikinahihiya niya ang lahi o relihiyon nito. Kung gayon, marahil dahil nangalunya siya. Ngunit patutot si Rahab, kaya malinaw na hindi niya inalis ang pangalan nito dahil sa pagkabigo nito sa moralidad. Malamang na inalis ni Mateo ang pangalan niya upang bigyang-diin ang kahihiyan ni David sa halip na ang sa kanya. Si David ang ama ni Solomon, “sa pamamagitan ng asawa ni Uriah.” Hindi man lang ipinagkait ni Mateo kay dakilang David ang pamumula sa kahihiyan. Hindi ba? Nangalunya siya; sumiping siya sa asawa ng ibang lalaki at pagkatapos ay ipinapatay si Uriah.

At patuloy na magbasa. Nagpapatuloy ang talaan ng mga tampalasan. Sa hanay ng mga haring nagmula kay David, marami sa kanila ang namukod-tangi sa kanilang kasamaan. Kabilang sa pinakamasama si Manases, na binanggit sa talata 10. Kung gusto mong basahin ang kuwento niya, maaari mong tingnan mamaya ang 2 Hari 21. Sa talata 9 ng kabanatang iyon, sinasabi sa atin, “na iniligaw ni Manases ang kaniyang bayan upang gumawa ng higit na kasamaan kaysa sa ginawa ng mga bansang nilipol ng Panginoon sa harap ng bayan ng Israel.” At sa talata 16, sinasabi sa atin na “pinuno ni Manases ng dugong walang sala ang Jerusalem.” Isa siyang halimaw. Kaya kasabay ng larawan ni Jesus bilang anak ng mga pangako at mga prinsipe, kailangan din nating makita ang larawang ito ni Jesus ding anak ng mga patutot at mga pagano. Siyempre, ang ilan sa kanila ay nagiging kahanga-hangang mga tropeo ng biyaya, na ang mga kuwento ay pambihirang mga salaysay ng pagtubos at pagliligtas, katulad nang kaunti ng dalawang kuwentong narinig natin kanina mula kina Dominique at Chase tungkol sa kung paano pumapasok ang Diyos sa gitna ng ating kasalanan at pagkasira at nagsisimulang iligtas tayo sa pamamagitan ng Kaniyang biyaya. Mga halimbawa mismo niyon sina Rahab at Ruth.

Pumarito Siya para sa mga Makasalanan

Ngunit ang ilan sa mga ito ay mga salaysay din ng malagim na pagbagsak mula sa katapatan tungo sa kahalayan at kasalanan, gaya ng pakikipagtalik ni David kay Batseba at pagpatay niya kay Urias, o ng salaysay tungkol sa pagpatay at pagsamba sa diyus-diyosan ni Manases. Kaya ngayon, nakikita mo ba na ipinakikita sa atin ng ikalawang larawan ni Jesus na ipininta ni Mateo na Siya ang lubos na tagalabas? Maraming itim na tupa sa Kanyang pamilya. Hindi ba? Kung sinasabi sa atin ng unang larawan ang tungkol kay Jesus, ang ipinangakong Mesiyas na sa pamamagitan Niya ay pagpapalain ang mga bansa, ang pinahirang Hari ng Diyos na maghahari sa trono ng Kanyang amang si David, sinasabi naman sa atin ng ikalawang larawan kung anong uri ng Hari at Mesiyas Siya. At lumalabas na naparito si Jesus para sa mga marurumi at hindi tinatanggap, para sa masasama at naliligaw. Hindi Siya naparito upang koronahan ang mga huwarang nagtatagumpay at ang pagsulong sa lipunan ng mga piling tao sa kultura—ang mga dakila at mabubuti. Hindi, naparito Siya upang iligtas ang mga Manases at mga Rahab. Naparito Siya para sa mga pagano at mga patutot. “Hindi ako naparito,” sabi Niya, “upang tawagin ang mga matuwid, kundi ang mga makasalanan.”

Ano ba talaga ang kahulugan ng Pasko? Hindi ito ang maliwanag at malinis na kuwento ng Disney tungkol sa isang magandang munting pamilya at sa kanilang kaibig-ibig na sanggol. Sa halip, ito ang salaysay tungkol sa banal na misyon ng pagliligtas na siyang dahilan ng pagsilang kay Jesus; isang misyon na, gaya ng ipaliliwanag pa ng Ebanghelyo ni Mateo, mangangailangan ng Kanyang kamatayan upang maisakatuparan. Ang pinakapuso ng mensahe ng Pasko ay tayong lahat ay magulo ang buhay, wasak, at makasalanan. Dapat tayong mapabilang sa pangkat na ito ng mga salarin, kung tutuusin. At sinasabi ni Mateo na para mismo sa mga taong magulo ang buhay, wasak, at makasalanan isinilang si Jesus, at para sa kanila Siya namatay. Bagaman Siya ang tunay na anak ni Abraham at ang dakilang tagapagmana ng trono ni David, tandaan, itinakwil Siya, hinatulan at itinaboy; hindi dahil may nagawa Siyang masama, kundi dahil tayo ang gumawa nito. Tinanggap Niya sa krus ang hatol at pagtangging nararapat sa akin at sa iyo, at ibinigay Niya ang Kanyang sarili upang mapatawad tayo. At iyan ang tunay na hiwaga ng kuwento ng Pasko. Ang sanggol ng Bethlehem ay anak ng mga pangako at mga prinsipe, at anak din Siya ng mga bayarang babae at mga pagano. Nangangahulugan ito na Siya ang Tagapagligtas para sa bawat isa sa atin na nangangailangan sa Kanya.

Anak ng Banal na Pamamatnubay at Pag-iingat

Sa wakas, pansinin na ang sanggol sa Betlehem ay anak ng pagtatalaga at pag-iingat ng Diyos. Maaaring napansin ninyo na dinadala tayo ng mga talata 2 hanggang 6 mula kay Abraham hanggang kay Haring David. Pagkatapos, dinadala naman tayo ng mga talata 7 hanggang 11 mula kay David hanggang sa panahong nagbunga ang pagsalakay ng mga kaaway sa pagpapatapon sa bayan sa Babilonia. At sa puntong iyon, talagang nagmukhang tuluyan nang naputol sa paningin ng lahat ang angkan ni David. Isipin lamang ninyo ito. Dinaig sila ng digmaan; dinala sila ng pagpapatapon sa Babilonia nang napakalayo mula sa kanilang lupang tinubuan. Nalubog sila sa kulturang pagano. Saklaw na sila ngayon ng mga batas na pagano. Gayunman, ang kuwento ni Mateo ay iniingatan ng kamangha-manghang pagtatalaga ng Diyos ang isang munting pamilya. Para itong marupok na hiblang hindi napuputol sa kabila ng lahat ng bigat na ipinapasan dito. Ginagabayan at iniingatan ang munting pamilyang ito. Nang maglaon, bumalik sila mula sa pagkabihag sa Babilonia sa ilalim ng pamumuno ng kanilang ninunong si Zerubabel. Nanirahan silang muli sa lupain ng Juda at pagkatapos ay halos naglaho sa kapansin-pansing larangan ng politika at kultura. Kabilang sina Maria at Jose sa mga huling natitira sa angkan ni David, na ngayo'y nalugmok sa pagiging di-kilala. Nang isilang si Jesus, wala talagang anumang katangi-tangi sa kanila, walang anumang kapansin-pansin. Tunay na kahanga-hanga ang kanilang talaangkanan, ngunit wala silang kahit isang pamana mula sa mga araw ng kanilang kaluwalhatian na maipapakita.

Gayunman, kung titingnan ninyo ang talata 16, sa payak na pamilyang ito isinilang ang tinatawag na “Cristo.” Nakikita ba ninyo ang pariralang iyan? Cristo—hindi iyan pangalan; iyan ay titulo. Katumbas iyan sa wikang Griego ng Mesiyas. At narito ngayon ang punto. Nagtataka ako kung nakikita ninyo ito. Nang humagupit ang mga alon ng digmaan sa pamilyang ito, nagpatuloy pa rin sila at iningatan sa pamamagitan ng pagkalinga ng Diyos. Nang tila maaari silang maglaho, malubog sa tunawan ng pagkatapon, iningatan at inalalayan pa rin sila. Hanggang sa wakas, sumapit ang gabing isinilang ng birhen ang kanyang anak, binalot niya ito ng mga lampin at inihiga sa sabsaban dahil walang lugar para sa Kanya sa bahay-panuluyan. Nang gabing iyon, palihim na nakatago sa isang hamak na kuwadra sa Betlehem, tinupad ng Diyos ang Kanyang mga pangako. Nang gabing iyon, tinupad Niya ang Kanyang mga sinaunang salita.

Ang Jesus na ang kapanganakan ay ipinagdiriwang natin ay ipinanganak bilang anak ng mga pangako, ipinanganak bilang tagapagmana ng mga prinsipe, ipinanganak upang iligtas hindi ang dakila at mabubuti kundi ang makasalanan at nagkasala. At kapag nagtiwala ka sa Kanya, makatitiyak ka talaga na tutuparin Niya ang Kanyang mga pangako, na tunay ka Niyang patatawarin at lilinisin at ililigtas sapagkat ang sarili Niyang kuwento, ang kuwento ng Kanyang pamilya, ang dakilang patunay na kapag nangangako ang Diyos, lagi, lagi Niya itong tinutupad. Siya ang anak ng probidensiya at pangangalaga. Ang sarili Niyang talaangkanan, ang sarili Niyang kapanganakan ang nagpapakita na lagi Niyang tutuparin ang Kanyang Salita, laging tapat sa pagtupad nito. Kaya maaari mong paniwalaan ang Kanyang Salita kapag nag-aalok Siya sa iyo ng kaligtasan. Kung magtitiwala ka lamang sa Kanya, ililigtas ka Niya. Gaya ng sinabi ni Pablo sa 1 Tesalonica 1:10, “Si Jesus ang Anak ng Diyos mula sa langit na nagliligtas sa atin mula sa poot na darating.” At kapag narinig mo ang pangakong iyan, maaari mo talagang paniwalaan ang Kanyang Salita. Si Jesus ang Tagapagligtas ng Diyos na dumating para sa mga kabilang sa loob at sa mga nasa labas—para sa mga may marangal na angkan at mataas na katayuan at para sa mga ikinahihiya ang kanilang pinagmulan; na maaaring magulo ang kasalukuyan. Ang pinagmulan mo, ang pamilya mo, ang nakaraan mo, maging ang mga pagkakamali mo sa kasalukuyan, ang pagkakasala mo, ang kawalang-karapat-dapat mo—wala sa mga iyan ang hadlang sa pangako ng Diyos sa Ebanghelyo. Talaga kang maililigtas ni Jesus. Talaga.

Bagong Simula

At bago tayo magtapos, maaari bang balikan ninyo ang kapansin-pansing detalyeng nakita natin sa simula, sa talata 17? Itinuturo ni Mateo na ang maingat na piniling talaangkanang ito ay nagbubunga mismo ng tatlong pangkat na may tig-aapat na salinlahi. Maaaring alam ninyo na sa panitikang Judio, madalas na may sagisag na kahulugan ang mga bilang. At ang bilang na “pito” lalo na ay ginamit para sa Diyos at sa Kanyang gawain. Kaya narito ang anim na salinlahi ng tigpipito, at si Jesus ngayon ay nasa unahan ng ikapitong salinlahi. Isang salinlahi ng mga espirituwal na anak — isinilang ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kanya. Nakikita ninyo, sa pagdating ni Jesus, may bagong ginagawa ang Diyos. Nagsisimula Siya ng panibago. At iyan ang iniaalok Niya sa inyo ngayong gabi. Maaaring hindi ninyo ito napagtatanto, ngunit kailangan ninyo ng pagliligtas. At iyan ang iniaalok Niya. Sinasabi ng Bibliya na kailangan ninyo ng pagliligtas. Gayundin ako. Makasalanan tayo, at taglay ni Jesus ang pagliligtas na kailangan natin. Kung magtitiwala kayo sa Kanya, papasok Siya sa buhay ninyo at gagawin Niya kayong bago. Sisimulan Niya ang panghabambuhay na misyon ng pagliligtas na siyang dahilan kung bakit Siya isinugo. Iniisip ko kung gagawin ninyo iyon ngayong gabi. Magtiwala kayo kay Jesu-Cristo at simulang tuklasin na tinutupad ng Diyos ang Kanyang mga pangako, inililigtas kayo mula sa bigat ng pagkakasala at kapangyarihan ng kasalanan, at simulang danasin ang kamangha-manghang gawain ng paggawa Niya sa inyong bago.

Anak si Jesus ng mga pangako at mga prinsipe. Anak Siya ng mga patutot at mga pagano. Anak Siya ng pangangalaga at ng pamamatnubay ng Diyos. Siya mismo ang Tagapagligtas na kailangan natin. Iniisip ko kung magtitiwala kayo sa Kanya. Manalangin tayo nang sama-sama.

Panginoon, nagpapasalamat kami sa Iyo para kay Jesus, na Siyang eksaktong Tagapagligtas na kailangan namin – isang sakdal na Tagasagip para sa dakila at mabuti, at para sa pinakamababa at pinakahamak. Tulungan Mo kami, tulungan Mo kaming lahat na makita kung gaano kalubha ang pangangailangan namin sa Kanya ngayong gabi. Salamat sa mga kuwento ng pagliligtas na narinig namin; sa paalalang si Jesus ang Siyang nagliligtas sa amin mula sa poot na darating. Pakiusap, tutulungan Mo ba kaming lumuhod sa harap ni Haring Jesus, lumapit at magtiwala sa Kanya, talikuran ang pagtitiwala namin sa sarili at ang kapalaluan namin, at dumaing sa Kanya na kami ay naliligaw, wasak at nagkasala, at kailangan namin Siyang magligtas sa amin. At habang ginagawa namin iyon, lumapit Ka sana sa amin, pumasok sa aming buhay, at gawin kaming mga bagong nilalang. Dalangin namin ito alang-alang kay Jesus, amen.