Ang Kalvinismo ni Jesus

Ang Calvinismo ni Jesus

Juan 6:44

Ni Gabe Fluhrer

Kung dala ninyo ang inyong mga Bibliya, pakibuksan ang mga ito sa Ebanghelyo ayon kay Juan, kabanata 6; makikita ninyo ito sa pahina 892. Kung Bibliyang nasa upuan ang ginagamit ninyo, pahina 892. Iisang talata lamang ang babasahin natin ngayong gabi, ngunit magsisimula akong magbasa sa talata 41 ng Juan kabanata 6. Bago natin pakinggan ang Salita ng Diyos, manalangin tayo sa Kanya.

Ama namin, nananabik kami sa umagang inawit namin kanina, na sisikat kapag ang paghahari ng pagkabuhay-muli ay magiging ganap na realidad ng pagkabuhay-muli. Habang pinagbubulay-bulayan namin ang dakilang mga katotohanang itinuro ng Iyong Anak maraming taon na ang nakalilipas, idinadalangin namin na ilapit Mo kami sa Iyo, upang lisanin namin ang lugar na ito na may pananaw sa realidad na nakasentro sa Diyos. Tulungan Mo kami. Dumaraing kami sa Iyo, at alam naming sasagutin Mo kami dahil iniibig Mo kami. Kaya buong pagtitiwala at katiyakan kaming nananalangin sa pangalan ni Jesus na tutulungan kami ngayon ng Espiritu Santo na maunawaan ang Salitang ito. Amen.

Juan kabanata 6, simula sa talata 41. Ito ang banal, kinasihan, at walang kamaliang Salita ng Diyos:

Kaya nagbulung-bulungan ang mga Judio tungkol sa kanya, sapagkat sinabi niya, “Ako ang tinapay na bumaba mula sa langit.” Sinabi nila, “Hindi ba ito si Jesus, ang anak ni Jose, na kilala natin ang ama at ina? Paano niya nasasabi ngayon, ‘Bumaba ako mula sa langit’?” Sumagot si Jesus sa kanila, “Huwag kayong magbulung-bulungan sa isa't isa. Walang makalalapit sa akin malibang ilapit siya ng Ama na nagsugo sa akin. At bubuhayin ko siya sa huling araw.”

Natutuyo ang damo, nalalanta ang mga bulaklak, ngunit ang Salita ng Diyos na buhay ay mananatili magpakailanman.

Si Loran Nordgren ay isang nakatataas na mananaliksik sa prestihiyosong Kellogg School of Management sa Northwestern University, at nagsagawa siya roon ng isang napakakawili-wiling serye ng mga eksperimento sa mga estudyante sa kolehiyo. Ganito ang ginawa niya. Inilagay niya sila sa mga sitwasyong nakatutukso sa kanila—manigarilyo, kumain ng hindi masustansiyang pagkain, sumuko sa pag-aaral—at nais niyang makita ang kanilang mga reaksiyon sa bawat isa sa mga sitwasyong ito. At ito ang ibinunyag ng kanyang pananaliksik: dahil kinausap niya sila bago niya isagawa ang mga eksperimentong ito at pagkatapos, ang ibinunyag ng kanyang pananaliksik ay ang tinawag niyang “pagkiling sa pagpipigil.” Sa ibang salita, natutukso tayong magpalabis sa pagtataya kung gaano kalaki ang pagpipigil natin sa sarili laban sa tukso hanggang sa talagang harapin natin ang tuksong iyon. Lubha nating pinalalabis ang pagtataya sa antas ng pagpipigil natin sa sarili. Ganito ang kanyang naging konklusyon: “Ang mga pinakatiyak sa pagpipigil nila sa sarili ang pinakamalamang na magpadala sa tukso.”

Ngayon, ano ang kinalaman niyan sa pinag-uusapan natin dito sa Juan 6:44 ngayong gabi? Isa sa mga pangunahing pagkakahati sa daigdig ng teolohiya ay sa pagitan ng mga Calvinista at mga Arminiano. Nagmula ito sa Repormasyon. May mga sumunod sa teolohiya ni Juan Calvin at may mga sumunod sa teolohiya ng isang taong nagngangalang James Arminius. At nagpapatuloy hanggang sa kasalukuyan ang pagkakahating iyan. At isa sa mga pangunahing puntong naghahati sa Calvinismo at Arminianismo ay ang pananaw nila tungkol sa kalooban ng tao. At ito ang ibinubunyag ng pananaliksik ni Nordgren, na alam nating lahat kung binabasa natin ang Bibliya: ang ating mga kalooban ay alipin ng isang bagay. Tama? Alipin sila ni Cristo o alipin sila ng alinmang diyus-diyosan na piliin natin—kalayawan, salapi, katanyagan, kapangyarihan, anuman. Ang ating mga kalooban—ito ang punto—ay hindi malaya at walang sagabal. Ginagawa natin ang ginagawa natin dahil iniibig natin ang iniibig natin. At iyan ang pangunahing linyang naghahati sa Calvinismo at Arminianismo sa usaping teolohikal.

Kaya habang sinisimulan natin ang pagtalakay sa talatang ito sa Juan ngayong gabi, ito ang layon natin, ang nais nating maunawaan: Ano ang ipinagkaiba ng paniniwala natin tungkol sa kalooban ng tao, lalo na pagdating sa usapin ng ating kaligtasan? Heto ang tanong: Kristiyano ka ba ngayong gabi dahil sa ginawa ng Diyos sa buhay mo, higit sa lahat dahil sa ginawa ng Diyos, o Kristiyano ka ba ngayong gabi dahil sa pinili mo? Pag-uusapan natin iyan pagdating natin sa wakas. Iyan ang tanong. At ito ang ginagawa ni Jesus. Juan 6:41 — sinasabi ng mga Judio, “Paano nagagawa ng taong ito?” At sino ang mga Judio? Sandali lang, sila ang mga pinunong Judio. Sinasabi nila kay Jesus, “Paano Mo nasasabi na bumaba Ka mula sa langit? Kilala namin ang Iyong mga magulang.” Naunawaan nilang isang kamangha-manghang pag-aangkin ito tungkol sa pagka-Diyos at pag-iral Niya bago Siya bumaba sa lupa. At mula roon, sinimulan ni Jesus ang kamangha-manghang pahayag na ito tungkol sa Kanya bilang Tinapay ng Buhay. At nagwakas ito nang talikuran ni Jesus ang karamihan sa mga tao. Sinabi Niya sa Kanyang mga alagad, “Aalis din ba kayo?” Kilalang sumagot si Pedro sa Kanya, “Ikaw lamang ang may mga salita ng buhay na walang hanggan. Kanino pa kami pupunta, Jesus?” Ngunit hinahati ng mga turo ni Jesus ang mga tao tungkol sa paksang ito, noon at ngayon.

At ito ang pangunahing diwa ng sinasabi Niya. Itinuturo Niya sa atin ang pangangailangan ng banal na biyaya para sa ating kaligtasan, na nagbubunga ng katiyakan ng pagkabuhay nating muli sa Kanya. Ang pangangailangan ng banal na biyaya sa ating kaligtasan ay nagbubunga ng katiyakan ng pagkabuhay nating muli kay Cristo. At iyon ang magiging dalawang pamagat natin sa Juan 6:44 — una, ang pangangailangan ng biyaya, at ikalawa, ang katiyakan ng pagkabuhay na muli. Ang pangangailangan ng biyaya at ang katiyakan ng pagkabuhay na muli.

Pangangailangan ng Biyaya

Balikan ninyo roon ang talata 44. “Walang makalalapit sa akin malibang ilapit siya ng Ama na nagsugo sa akin.” Kaya sinasabi ni Jesus sa mga nakikinig sa Kanya noon at sa atin ngayon na may problema tayo. At tiyak na problema ito. Napansin ba ninyo na gumagamit dito si Jesus ng pananalitang walang iniiwang puwang para sa mga eksepsiyon? “Walang sinuman.” Walang sinuman. Walang kahit isang eksepsiyon. “Walang makalalapit sa Akin malibang ilapit siya ng Ama na nagsugo sa Akin.” Kaya sinasabi ni Jesus, “Bakit hindi ninyo nauunawaan ang sinasabi ko sa inyo tungkol sa pagiging mula ko sa langit?” Itinatanong Niya ito sa mga orihinal Niyang tagapakinig at pagkatapos ay ibinibigay Niya ang sagot. Sinasabi Niya, “Ang dahilan kung bakit hindi ninyo nauunawaan ang sinasabi ko ay sapagkat walang makalalapit sa Akin, walang makasasampalataya sa Akin, walang makatatanggap sa turong ito malibang ilapit siya sa Akin ng Ama na nagsugo sa Akin.” Sinasabi Niya na walang kalagayan kung saan tayo, sa pamamagitan ng sarili nating malayang kalooban, ay nagpapasyang magsimulang lumapit sa Diyos.

At malaki ang mga implikasyon ng turo ng ating Panginoon dito sa paraan ng pagtingin natin sa ating sarili. Una sa lahat, sinasabi Niya na likas na tumatalikod sa Diyos ang bawat isa. Likas na tumatalikod sa Diyos ang bawat isa, ipinanganak sa orihinal na kasalanan, ipinanganak bilang anak na lalaki o anak na babae nina Adan at Eva; likas na tumatakas ang bawat isa palayo sa Diyos na ito. Sa isang diwa, wala talagang mga “naghahanap.” Kung hinahanap mo ang Diyos, iyon ay dahil Siya ang unang naghanap sa iyo. Kaya tumatalikod ang bawat isa. At ikalawa, walang makararating sa Diyos sa pamamagitan ng sarili niyang pangangatwiran o mga kakayahan. Mahirap itong marinig para sa atin, lalo na sa Kanluran. Mahilig tayong mag-isip na kaya nating harapin ang anumang problema, at anuman ang problema, aalamin natin ang solusyon at lulutasin ito sa pamamagitan man ng pera, hukbong sandatahan o teknolohiya. At sinasabi rito ni Jesus, “Hindi, hindi ganiyan ang paraan.” Hindi ito nagagawa sa pamamagitan ng pagbubuo nating dalawa ng pinakamahuhusay nating argumento at pangangatwiran. Hindi tayo ang gumagamit ng pinakamahuhusay nating kakayahan at tumutuklas ng solusyon. Sinasabi Niya, “Nangyayari lamang ito kung ilalapit tayo ng Ama na nagsugo sa Akin.”

Ang Lahat ay Gawa ng Diyos

At sumasalungat ito sa pinaniniwalaan ng napakarami tungkol sa kaligtasan sa ngayon. Naaalala ko pa ang isang pag-uusap namin ng matalik kong kaibigan at kasama sa kuwarto noong kolehiyo. Siya ang nagsilbing abay ko sa kasal, at kapwa namin pinag-iisipan ang mga doktrina ng biyaya, gaya ng tawag sa mga ito; ang aral ng pananampalatayang Repormado. At sa bandang huli, umabot kami sa puntong — bigla at kamangha-mangha siyang naligtas sa isang pagtitipon. Narinig niya ang Mabuting Balita, sumampalataya siya, at nangyari iyon labing-anim na taon na ang nakalipas. Sinusunod na niya ngayon si Jesus, at kapwa namin inisip na napakagandang pag-usapan ang mga bagay na ito. Ngunit nagkaroon kami ng pag-uusap mga labing-apat na taon na ang nakalipas nang sa wakas ay nagtanong kami sa isa't isa, “Bakit tayo sumampalataya?” At tinanong ko siya, “Bakit ka sumampalataya gayong may kapamilya kang nakaupo sa tabi mo na nakarinig ng gayon ding mensahe, ng mismong pangangaral, at isa kang Kristiyano ngayon samantalang hindi siya?” At alam mo ba ang sinabi niya? Sinabi niya, “Palagay ko, kailangan kong sabihing ang lahat ng ito ay mula sa Diyos.” At habang kapwa namin ito pinag-iisipan, sinabi namin, “Oo, iyan nga!”

At kung babasahin mo ang Bibliya, iyan ang sinasabi ni Jesus. Ang lahat ng ito ay mula sa Diyos. At mga kaibigan, nais kong malaman ninyo ito dahil natatangi ang aral na ito sa mga relihiyon sa daigdig. Kakarinig lamang natin kay Stuart tungkol sa napakagandang paglalakbay na ito sa India. Ipanalangin natin ang bansang iyon. Ipanalangin natin na sumulong nang may kapangyarihan ang Mabuting Balita. Alam ba ninyo kung ano ang magiging kaibahan ng Mabuting Balitang ipinangangaral sa India, sa Mississippi, at saanman sa daigdig? Ito ang Mabuting Balita tungkol sa makapangyarihan-sa-sariling banal na biyayang nagliligtas, at wala nang iba pa! Iyan na iyon. “Walang makalalapit sa akin malibang ilapit siya ng Ama na nagsugo sa akin.”

Inilalapit ng Diyos ang mga Tao

Kapansin-pansin, ang salitang ginamit dito para sa “hilahin” ay halos walang eksepsiyong isinasalin sa ibang bahagi ng Bagong Tipan bilang “kaladkarin.” Sa katunayan, pinag-aralan natin ang aklat ni Santiago kamakailan lamang. Sa Santiago 2:6, sinasabi niya, “Hindi ba ang mayayaman ang kumakaladkad sa inyo sa hukuman?” Iisang salita iyon. At ikinukuwento ni R.C. Sproul, isa sa mga dakilang teologong Repormado sa makabagong panahon, ang tungkol sa pakikipagtalo niya sa isang tao hinggil sa talatang ito, sa malayang kalooban at sa kaligtasan. Sinabi ng propesor kay Dr. Sproul, “Sa totoo lang, mas malapit ang kahulugan ng salita sa isinasalin natin dito sa Bibliyang Ingles bilang ‘hilahin,’ Propesor Sproul. Kung tutuusin, hindi ba” – sumipi siya ng isang sangguniang hindi mula sa Bibliya tungkol sa paggamit ng salitang ito sa pag-igib ng tubig mula sa balon. “Iniigib natin ito mula sa balon,” sabi niya kay Dr. Sproul. “Hindi natin ito kinakaladkad palabas. Hinuhugot natin ito. Samakatuwid, mas may diwa ang salitang ito ng paghikayat sa lahat ng tao na lumapit sa Kaniya. Kaya hindi ito nangangahulugang gaya ng iniisip ninyo, Dr. Sproul.” At sinabi ni Sproul, alam mo, nagtawanan sila matapos ang buong usapan tungkol sa balong iyon, at saka tumingin siya sa kaibigan niya, ang katunggali niya sa debate, at sinabi, “Oo, nauunawaan kong maaari itong mangahulugang ‘hilahin,’ pero nangangahulugan din ito ng ‘kaladkarin,’ dahil wala sa atin ang tumatayo sa ibabaw ng balon at nagsasabi, ‘Tubig, tubig, tubig!’ Pinipilit natin itong lumabas!”

At siyempre, ang klasikong pagtutol dito ay kapag nauunawaan mo ang sinasabi ni Jesus, minsan ay sinasabi, “Kung gayon, naniniwala ba tayo na hinihila ng Diyos ang mga tao papasok sa kaharian habang sumisipa at sumisigaw sila?” Hindi. Hindi, ang ginagawa Niya ay kumikilos Siya sa ating mga kalooban. Kinukuha Niya ang ating mga kaloobang pinatigas at patay sa kasalanan, na ayaw magkaroon ng anumang kaugnayan sa Kanya, at muli Niya itong binubuhay at ginagawa tayong magnais na piliin Siya. Iyan ang tinutukoy ng talatang ito. Iyan ang puwersa ng salitang iyon doon—na hinihikayat tayo ng Diyos na lumapit sa Kanyang Anak, ngunit ito ay isang mapagbiyayang panghihikayat. Hindi ito paghila sa iyo habang sumisipa at sumisigaw laban sa iyong kalooban. Dahil dito, nagiging higit na kaakit-akit at kapani-paniwala si Jesus kaysa anupaman sa sansinukob, at nahihikayat kang lumapit sa Kanya. Iyan ang uri ng pamimilit na nanaisin mo. Tutal, walang kailangang magmakaawa sa iyo, sana man lang, na kumain ng isang mangkok ng tsokolateng sorbetes pagkatapos kumain ng masarap na inihaw na karne. Gusto mong naroon ka. Iyan ang ginagawa ng Ama para sa atin kay Jesus. Kaya ayan. Nakikita natin ang pangangailangan sa banal na biyaya sa ating kaligtasan.

Katiyakan ng Muling Pagkabuhay

Ngunit pansinin, halos nakagugulat ang susunod na sinasabi ni Jesus. Talata 44, “At bubuhayin ko siya sa huling araw.” Bakit Niya pinag-uugnay ang dalawang ito? Paghila, pag-akit, mapagbiyayang pagpilit na lumapit sa Kanya; bakit agad Niya itong iniuugnay sa pagkabuhay na mag-uli? Sapagkat sinasabi Niya sa atin na kung hinihila ng Ama, bubuhayin ng Anak. Ito ang katiyakan ng kaligtasan. Sapagkat kung walang makalalapit malibang hilahin siya ng Ama, ang unang itatanong ng marami sa atin ay, “Paano ko malalaman na nahila na ako?” At sinasabi ni Jesus, “Huwag kang mag-alala tungkol diyan. Bubuhayin ko ang lahat ng hinihila ng Aking Ama. Kung dadalhin Niya sila sa Akin, bubuhayin ko sila.” Mga kaibigan, ito ang pinakadakilang katiyakan ng kaligtasang maaaring makamit. Sapagkat ito ang tanong na tiyak na lilitaw sa ating lahat habang sumusunod tayo kay Jesus. Paano naman ang lahat ng kasalanan ko? Paano naman ang mga kasalanang lagi kong binabalikan at tila hindi ko matakasan? Hindi ba tuluyang susuko sa akin ang Diyos? Hindi ba darating ang panahong mapupuno na Siya sa lahat ng aking pakikipagbuno at kahihiyan? At sinasabi ni Jesus, “Hindi ang ginagawa mo ang naglalapit sa iyo sa Akin o nagpapanatili sa iyo sa piling Ko. Biyaya ang lahat.” At nagtatapos, nagkakamit ng kaganapan, umaabot sa kaitaasan, at nagtatagumpay ang biyayang iyan sa pagkabuhay na mag-uli mula sa mga patay sa huling araw, kapag bubuhayin sila ni Jesus.

Ngayon, bakit Niya ito masasabi? Bakit buong-tiwala na nasasabi ni Jesus, "Bubuhayin ko siya?" Nakikita ba ninyo na sa likod ng buong talakayang ito, kung babasahin ninyo ang iilang talatang nabasa natin, batid ni Jesus na hindi lamang Siya isang karaniwang tao? Diyos Siya at tao, sapagkat hindi sinasabi ng mga karaniwang tao, "May kapangyarihan akong bumuhay ng mga tao mula sa mga patay. Walang makalalapit – kapag lumapit ang taong iyon, sa pamamagitan lamang ng biyaya ng Diyos, bubuhayin ko siya." Bakit Niya ito masasabi? Sapagkat ang nangako sa atin ng pagkabuhay na mag-uli ay Siya ring unang mamamatay sa krus para sa atin. At pagkatapos, Siya ang muling mabubuhay.

Ang Pasimula ng Buhay na Muling Pagkabuhay

At dinadala tayo nito sa pinakasentro ng teolohiya ng Bagong Tipan tungkol sa pagkabuhay na mag-uli. Sasabihin ni Jesus, ilang kabanata pa mula ngayon, “Ako ang pagkabuhay na mag-uli at ang buhay.” At patutunayan Niya ito kapag lumabas Siya sa libingan noong umaga ng Pasko ng Pagkabuhay. At ang ideyang ito tungkol sa pagkabuhay na mag-uli, ang tumitibok na puso ng teolohiya ni apostol Pablo at ng teolohiya ng Bagong Tipan, ay ito – na ang pagkabuhay na mag-uli ni Jesus at ang pagkabuhay na mag-uli na ipinangangako Niya rito, ang pagkabuhay na mag-uli natin sa huling araw, ay hindi dalawang magkahiwalay na pangyayari. Dalawang yugto ang mga ito ng iisang pangyayari. Bakit mahalaga iyon? Sapagkat nang lumabas si Jesus mula sa libingan, 2,000 taon na ang nakalilipas, hindi iyon isang hiwalay na pangyayaring naganap, na sinundan ng napakahabang panahon at saka tayo bubuhaying muli mula sa mga patay. Hindi, ang paglabas ni Jesus mula sa libingan ang pasimula, wika nga. Kaya tinatawag ito ni Pablo na “mga unang bunga ng anihan.” Ito ang pasimula, nakikita ninyo, ng buhay ng pagkabuhay na mag-uli na lumalaganap sa sangnilikha. At kung Kristiyano ka, Kristiyano ka dahil inilapit ka ng Diyos sa Kanya, at mararanasan mo ngayon ang ikalawang yugto ng pangyayaring iyon na naganap 2,000 taon na ang nakalilipas.

Isipin ninyo ito sa ganitong paraan: nang lumabas si Jesus mula sa libingang walang laman, sinabi ang ginawa ng Diyos, “Itutuloy…” kasama ka at ako sa huling araw. At sa pagitan ng pagkabuhay na muli Niya at ng pagkabuhay na muli natin ay ang kapangyarihang ipinangako Niya. Kapangyarihan ng pagkabuhay na muli na dumadaloy sa ating buhay at nagsisimulang baguhin tayo, hubugin tayo ayon kay Cristo, at ihanda tayo para sa huli at dakilang araw na iyon. Ang sentro ng itinuturo ng Bagong Tipan tungkol sa pagkabuhay na muli ay dahil binuhay na muli si Jesus mula sa mga patay, tiyak ang pagkabuhay na muli natin. At kung tiyak ang pagkabuhay na muli natin, tiyak ang kaligtasan natin. At kung tiyak ang kaligtasan natin, tiyak ang pag-asa natin. At kung tiyak ang pag-asa natin, wala tayong dahilan para mabigo. Wala na tayong dahilan para matakot muli — hindi sa libingan, hindi sa kapangyarihan ng kasalanan, hindi sa kapangyarihan ng tukso, hindi sa kapangyarihan ng diyablo. Malaya tayo dahil buhay Siya at bubuhayin Niya tayo kasama Niya.

Ang Pinakamalaki Nating Pangangailangan

Kaya ano ang kahulugan ng lahat ng ito para sa atin bukas? Mga kaibigan, sa palagay ko, ang sinasabi sa atin ni Jesus sa buong pahayag na ito at sa buong ministeryo Niya ay napakasimple kaya napakadaling malimutan. Ang pinakamalaki nating pangangailangan, ang pinakamalaki kong pangangailangan — bukas, pagdampi ng mga paa ko sa sahig at pagsisimulang magsalita ng panloob na tinig na iyon, tama ba? Sa mismong sandaling magising ka, sa mismong sandaling mamulat ka, nagsisimula na iyon. Ang pinakamalaki kong pangangailangan at ang pinakamalaki mong pangangailangan at ang pinakamalaki nating pangangailangan ay higit pang Diyos. Bakit tayo dapat magmalasakit sa pangangailangan sa banal na biyaya at katiyakan ng pagkabuhay na muli? Sapagkat iniluluklok dito ni Jesus ang Diyos sa sentro ng sansinukob, hindi tayo! Hindi sa huli ang sarili kong pasiya mula sa malaya kong kalooban ang magdadala sa akin sa langit. Ang Diyos! Binibigyan Niya tayo ng isang realidad na nakasentro sa Diyos, at habang higit na dakila ang Diyos sa buhay mo, minamahal, lalo namang liliit ang lahat ng iba pa, pati na ang mga problema, pagsubok, at kabiguan mo. Habang higit tayong napupuspos ng Diyos, lalong gumaganda ang Ebanghelyo at lalong lumiliit ang lahat ng iba pa.

At hindi ko alam tungkol sa inyo, pero may mga bagay akong kinakaharap ngayon na kailangan kong maging mas maliit. At natatapos ko ang bawat linggo at sinasabi ko, "Paano, paano nagawa ng Diyos na mapunta sa likuran ang napakaraming bagay ngayong linggo?" At ang ginagawa ni Jesus, kapag inilalagak Niya sa Diyos ang ating kaligtasan, ay ibinabalik Niya tayo sa alabok at sinasabing, "Wala kang ginawa. Ginawa Niya ang lahat. Sa Kanya ang lahat mula simula hanggang wakas kaya walang puwang para sa kapalaluan. Walang puwang para sa pagmamapuri." At kapag hindi mo na iniisip ang sarili mo, doon nagiging pinakamalaki ang Diyos at dumarating ang kagalakan. Nagsisimulang bumuhos ang kagalakan dahil inalis natin ang ating mga mata sa ating sarili at itinuon ang mga ito sa maluwalhating sentro ng sanlibutan – Ama, Anak, at Banal na Espiritu. Ang pinakadakilang pangangailangan natin ngayong gabi ay ang higit pang Diyos. At kailangan natin itong hingin sa Kanya. Kung nanlalamig ka sa Kanya, alam mo ba na nalulugod Siyang muli kang pag-alabin? Kung malayo ka sa Kanya, alam mo ba na nalulugod Siyang hanapin ka at ilapit ka sa Kanya? Kung naligaw ka palayo sa Kanya, alam mo ba na Siya ang Mabuting Pastol na naghahanap sa naliligaw na tupa? At kung nanginginig ka dahil alam mo ang iyong kasalanan at alam mong banal Siya, alam mo ba na Siya rin ang Diyos na nagsasabing, “Ibinigay Ko ang Aking Anak upang mamatay upang hindi kailanman magkalaban ang Aking kabanalan, Aking katarungan, at Aking pag-ibig? Pinararangalan ang lahat ng ito.” Ang pinakadakilang pangangailangan natin ay ang Diyos.

Ang Pangunahing Pagkakaiba

At ito naman ang huling bagay. Ang kaligtasan sa pamamagitan lamang ng biyaya ng Diyos ang pangunahing pagkakaiba ng Calvinismo sa lahat ng iba pa. Hindi tayo narito para magpakita ng espiritu ng pagkakampi-kampi. Hindi tayo narito para ipangaral si John Calvin. Kapopootan iyon ni John Calvin kung may nabasa ka na tungkol sa taong iyon. Tinatawag natin itong Calvinismo dahil kapag binasa mo ang teolohiya ng dakilang repormang iyon at ang sinasabi niya tungkol sa kaligtasan sa pamamagitan lamang ng biyaya, at isinulat niya iyon 500 taon na ang nakalipas, at sinimulan mong unawain ito, mapagtatanto mong ang ginagawa lang niya ay ibigay sa iyo ang sinasabi ng Bibliya. Mahalaga iyan ngayon dahil sa huli, sinasabi ng bawat iba pang relihiyon na ang ginagawa mo ang nagliligtas sa iyo. Ang damdamin mo, ang pasiya mo, ang malaya mong kalooban. At mga kaibigan, hindi ba kayo nagagalak ngayong gabi, kung isa kayong Kristiyano, na dinaig ng Diyos ang inyong kalooban? Na inilapit Niya kayo sa Kanyang sarili? At hindi ba tayong lahat ay magagalak sa langit kapag wala na tayong malayang kaloobang hindi purihin ang Diyos? Sa langit, hindi magiging malaya ang kalooban mo! Maligaya kang mapipigilang hindi Siya purihin magpakailanman, at magkakaroon tayo ng patikim niyan sa ilang sandali.

Naiiba ang biyaya lamang sa lahat ng iba pa. Gawain ito ng Diyos lamang – pabalik sa kawalang-hanggan; pasulong sa kawalang-hanggan. Pinili ka Niya bago pa itinatag ang sanlibutan. Pupurihin mo Siya matapos mawala ang sanlibutan at narito na magpakailanman ang bagong langit at bagong lupa. Pawang biyaya. At nakapangingilabot iyon, hindi ba? Dahil dinadala tayo nito sa dulo ng ating sarili. Iyan ang dahilan kung bakit nakatatakot ito. Kapag napagtanto mong pawang biyaya ito, hindi mo na masasabi, “Oo nga pero,”. Sinasabi ng biyaya na “Hindi” sa “Oo nga pero.” “Alam kong biyaya ito, Diyos, pero…” “Oo, alam kong may biyaya, pero adik ako.” “Oo, alam kong may biyaya pero taglay ko ang kasalanang ito.” “Oo, alam kong may biyaya, pero tiyak na kailangan kong gumawa ng isang bagay, makadama ng isang bagay, magbasa ng isang bagay, maniwala sa isang bagay sa isang tiyak na paraan.” Sinasabi ni Jesus na “Hindi na” sa “Oo nga pero.” Nagtatapos ito sa krus. Nagtatapos ito dahil sa biyaya.

Ang Lunas sa Pagkabagot

At kapana-panabik niyan. Kung naiinip ka sa Diyos ngayong gabi, ayaw mong aminin ito pero naiinip ka nga, lulunasan nito ang pagkabagot. Wala nang mas kapana-panabik kaysa makilala ang Diyos na ito na humihila sa iyo. Bakit kapana-panabik iyan? Dahil natatanto mo kung gaano ka kasama kaya kailangan Niyang hilahin tayong lahat! Hindi tayo mabuti. Ayaw natin sa Kaniya. Pero natatanto mo pagkatapos na hinihila ka nga Niya, talagang hinihimok ka Niyang lumapit dahil iniibig ka Niya. Kapana-panabik iyan. At mga kaibigan, ito lamang ang paraan upang labanan ang kasalanan. Kung hindi mo alam ngayong gabi na iniibig ka ng Diyos, matatakot ka sa Kaniya. Susubukan mong mamuhay nang palagi kang nangangambang nakamasid Siya sa likuran mo at handang parusahan ka anumang sandali. Ang tanging paraan para umunlad ka sa kabanalan at pagsunod, “na kung wala nito ay walang sinumang makakakita sa Panginoon,” gaya ng sinasabi sa atin ng may-akda ng Mga Hebreo, ay kung natitiyak mong ikaw at ako ay namumuhay sa ilalim ng nakangiting kalangitan. At gayon nga tayo namumuhay! Iyan ang ginagarantiyahan ng pagkabuhay na muli. Kung alam mong iniibig ka ng iyong Ama, nanaisin mo Siyang sundin; nanaisin mong sumunod sa Kaniya dahil namumuhay ka sa liwanag ng pag-ibig na iyon.

Tatlumpu't siyam na taong gulang ako. Magiging walumpung taong gulang na ang tatay ko sa susunod na buwan. At alam ko, walang anumang pag-aalinlangan, na kung tatawagan ko ang tatay ko ngayong gabi at may kailangan ako, hindi na siya magtatanong pa at ibibigay niya sa akin ang anumang kailangan ko dahil iniibig niya ako at anak niya ako. At hanggang ngayon, nadarama ko pa rin ang gayong pagpipitagan at panginginig kapag kasama ko ang tatay ko. Ayaw kong gumawa ng anumang ikasasama ng loob niya. Hindi dahil natatakot ako sa kaniya; kundi dahil alam kong anak niya ako at iniibig niya ako. At sinasabi sa atin ng Ama, hinahawakan Niya tayo sa kuwelyo sa pagkabuhay na muli, wika nga, at hinihila tayo mula sa dumi at sinasabi, “Iniibig kita! Huwag na huwag mong kalilimutan iyan! Akin ka! Palagi kang magiging Akin! Anak kita! Huwag mong kalilimutan iyan!”

Napakagandang marinig nito sa isang kulturang nagpapahalaga sa kamatayan, hindi ba? Hindi ko na nasubaybayan ang pagkahumaling sa mga zombie. Aaminin ko iyan sa inyo. Nakikita ko na may pagkahumaling sa mga zombie. Sinubukan kong panoorin ang The Walking Dead. Walang samaan ng loob sa mga masugid na tagahanga nito; hindi ko talaga nagustuhan! Pero ang nabasa ko ay isang kawili-wiling artikulo ng isang ateista sa magasing Esquire tungkol sa kasalukuyang pagkahumaling ng kultura sa mga zombie. Ganito ang isinulat ni Stephen Marche: “Matapos makapanood ng dose-dosenang pelikula tungkol sa mga zombie, kumbinsido ako na ang dahilan kung bakit napakalakas ng mga zombie ay nahuhuli nila ang takot ng ateista sa mga patay. Hindi ko lang tinutukoy ang takot sa mga bangkay, bagaman naroon din ang takot na iyan. Hindi naglalaan ang materyalistikong ateismo ng nakaaaliw na paraan para harapin ang mga patay. May panalangin at mga pangitain tungkol sa kabilang-buhay ang mga Kristiyano at ang iba pa. Kami namang mga ateista, tulad ko, ay may naaagnas na mga bangkay, kawalan, at mga pelikula tungkol sa mga zombie.”

Ito ang pagpipilian. Mga naaagnas na bangkay, kawalan, mga pelikula tungkol sa mga zombie, pagkahumaling sa mga zombie, kulturang nagpapahalaga sa kamatayan. O, “Ibabangon ko siya sa huling araw.” Iyan ang mga pagpipiliang inilalagay sa harap natin araw-araw. At ang hapag, ang hapag na ating lalapitan ngayon mismo, ay nagpapadali nang husto sa pagpiling iyan. Hindi ba? Ang Muling Nabuhay ang punong-abala ninyo. Nakahanda na ang Kanyang hapag. Sinasabi Niya, “Kumain kayo, uminom, mabuhay dahil dinala ko kayo rito. At gawin ninyo ito taglay ang pag-asa sa pagkabuhay na mag-uli, sapagkat sa huli ay nakasalalay ito sa Diyos, hindi sa inyo, hindi sa akin. Iyan ang diwa ng Calvinismo. Diyos, hindi tayo. At iyan lamang ang pag-asang taglay nating lahat.

Manalangin tayo.

Ama, salamat po. Salamat po sa Inyong Salita. Salamat po sa kaligtasang lubos na kaloob ng biyaya. O Ama, tutulungan po ba Ninyo ang malamig naming mga puso ngayong gabi? Pasiklabin po Ninyo ang pag-ibig namin sa Inyo, at mangyari po na maging napakadakila Ninyo para sa amin, na luwalhatiin at ikalugod Ninyo ang Inyong sarili at ikalugod namin Kayo sa linggong ito, anupat maglaho ang lahat ng iba pa at manghina kami sa Inyong harapan. Ipagkaloob po Ninyo ito. Dalangin namin ito sa pangalan ni Jesus, amen.