Isang Kabanata sa Pagkakaloob at Biyaya

Ni John MacDuff

“At sa ganito'y nagsidating ang kaniyang mga alagad; at sila'y nangagtaka na siya'y nakikipagsalitaan sa isang babae; gayon ma'y walang taong nagsabi, Ano ang iyong hinahanap? o, Bakit nakikipagsalitaan ka sa kaniya?” (John 4:27, TLAB)

Ang banal na kasaysayan ay may tala ng maraming mga oras ng krisis na nakakaengganyo. Ang ganito ay ang okasyon nang ang matandang Hukom ng Israel ay nakatayo sa tabi ng daan, 'nanginginig para sa arka ng Diyos'—nang ang mga kalayaan ng kaniyang bansa, ang kaligtasan ng banal na simbolo na siya ay tagapag-ingat, at ang kapalaran ng kaniyang sariling pamilya, ay lahat kasangkot sa mga kahalagahang isyu ng labanan. Ang ganito rin ay ang katulad na okasyon nang si David ay nakatayo sa pagitan ng dalawang pintuan, nang ang labanan ay naglalakbay sa mga kakahuyan ng Efraim, at nang, kasama ang mga damdaming magulang na nangunguna sa mga mas malaking interes na nakataya, siya ay nagtanong sa sabik at nag-aalalang pagmamadali, "Ligtas ba ang batang si Absalom?"

Mga iilan sa ating sarili, walang duda, sa ating mga indibidwal na kasaysayan, ay hindi nakakilala ng mga katulad na panahon—nang ang telegrapo ay nag-flash ng kaniyang hindi inaasahang mensahe ng malayong pagdadalamhati, o ang nakapanghihilabot na aksidente; o nang sa ating sariling tahanan ay pinanood natin ang mga sintomas ng pagkakasalanta na nagtitipon sa palibot ng ilang minamahal na unan—'buhay na nakabalanseng sa isang hininga'—nang ang pag-asa at takot ay mayroon ng kanilang kahaliling tagumpay, at nang ang hindi mapagkakamalang indikasyon ay ibinigay ng mga bihasang mga bantay, na ang mabilis na nakakita ng pagmamahal ay masyadong nauunawaan, na ang pagbawi ay walang pag-asa.

O, o kaya, upang kunin ang kabaligtaran ng mga ito; marami nang walang duda na makakaalala ng mga karanasan ng ibang uri—mga masasayang alaala ng buhay—mga maliwanag na mga milestone at mga tanda sa paglalakbay—mga makabuluhang pangyayari na nakapaloob sa mga maaraw na alaala—ang pagsilang ng isang anak—ang pagbabalik ng isang matagal nang nawawalang anak o kapatid mula sa isang malayong lupain—ang unang tagumpay sa negosyo—ang tagumpay sa ilang pakikibaka ng marangal na ambisyon; o, maaaring, ang mensaheng elektrikal na naghatid ng nakapagpapalakas na balita na ang karamdaman at panganib ng ating kaibigan ay tapos na, o na siya ay lumabas na hindi nasalanta mula sa apoy na alon ng labanan, o nailigtas na ligtas mula sa ilang nasisira na tripulasyon. Ang mga ito, at mga katulad nito, na bawat hiwalay na karanasan ay walang duda na mayroong iminumungkahi, ay bumubuo ng "illi dies" ng matandang Romano—mga araw na siya ay ginagamit na markahan ng puti o itim na chalk, ang mga simbolo ng kasiyahan o kalungkutan.

Ngunit anong panahon ang maaaring ikumpara sa kahalagahan sa dakilang oras ng pagbabalik-loob ng isang kaluluwa; isang oras na katulad ng ating pinagmasdan sa nakaraang konteksto—ang tagumpay ng liwanag sa kadiliman—katotohanan sa kamalian—buhay sa kamatayan? Anong pagbabalik na kasing saya ng pagbabalik ng matagal nang nawawalang anak na prodigal sa tahanan ng Makalangit na Ama? Anong araw na dapat markahan ng puting chalk ng kasiyahan bilang ang araw na nagtatala ng pagliligtas ng kaluluwa mula sa walang hanggang panganib at pagkawasak? Anong pagsilang na ikumpara sa pagsilang ng isang tagapagmana ng imortalidad?

May dapat bang pagtataka, na ang mga makabuluhang yugto ng ating mga makalupang kasaysayan tulad ng mga ating pinag-usapan, ay dapat, sa sandali ng kanilang paglitaw, magbigay-buhay sa espiritu sa katahimikan? na ang dila sa mga ganitong panahon ng nakaka-eksitang damdamin ay hindi makapagsalita—that ang pagbigkas ay mabigo?

Is ito ba ay isang panahon ng kalungkutan, napakalaking dalamhati? Ang salitang "napakalaking" ay nagpapahayag ng ating kahulugan—ang mga labi sa sandaling ito ay tumatanggi na sabihin ang mga lihim ng walang salita, nasaktan, at sinaktan na puso. Ang kalungkutan ay palaging pinakamabuti, pinakamabunga, kung saan ang mga nagdadalamhati ay maaaring magpalitan lamang ng mga tahimik na titig sa pamamagitan ng hindi mapigilang luha. Ang tatlong kaibigan ni Job, nang marinig nila ang tungkol sa kanyang mga pinalalaang mga pagdurusa, ay naupo kasama niya sa lupa na may mga punit na balabal at mga ulo na natatakpan ng alikabok sa loob ng pitong araw at pitong gabi, "at walang sinuman," nabasa natin, "nagsalita ng salita sa kanya, sapagkat nakita nila na ang kanyang kalungkutan ay napakalaki."

O, ito ba ay isang masayang okasyon? Ang kasiyahan ay may kani-kaniyang kakaibang, nakamamanghang sandali. Ang pagtanggap ng biglaang at nakalulugod na impormasyon ay nakapagpaalinsunod sa katahimikan ng mga nadagdagang damdamin, upang hawakan nang matatag sa sandaling ito ang mga pintuan ng salita. Ang pag-iisip ay nasisipsip sa sarili.

Ito ang larawan na nasa harapan natin ngayon. Ang tao sa paligid kung saan nagtitipon ang pangunahing interes sa kwentong ito, ay kinilala ang mayagot na peregrino na nakaupo sa gilid ng balon ni Jacob, bilang ang ipinangakong Mesias, ang Tagapagligtas ng mundo. Siya ay nananatiling tahimik sa ilalim ng paghahayag na ginawa sa kanya—siya ay nagpapanatili ng makahulugang katahimikan, o isang katahimikan na maaaring may paglabas lamang sa mga luha.

Si Jesus, ang kanyang dakilang tagapagligtas, na nagbasag ng mga gapos ng isang buhay sa dalawang bahagi at ipinapasok siya sa maluwalhating kalayaan, ay nakakakita, sa natatanging tagumpay na ito ng Kanyang biyaya, ang mga unang bunga ng isang malawak na espiritwal na ani sa Samaria—ang pinakamaagang tropeo sa mga itinapon ng Israel. Nasisipsip sa mga pagmumuni-muni kung saan ang ganitong mga pag-iisip ay nagbigay ng kapanganakan, Siya rin, ay nagpapanatili ng makahulugang katahimikan.

Ang mga disipulo ay dumating sa sandaling ito mula sa kanilang misyon sa kalapit na bayan. Ang huling, ngunit pinakamahalagang mga salita ng pag-uusap ay maaaring narinig ng kanilang mga tainga—"Ako na nagsasalita sa iyo ay Siya." Hindi nila maiwasang obserbahan ang epekto ng paghahayag na ito. Ang malalim ngunit pinigilan na damdamin ng babae; ang mga pitsel at mga palayok ng tubig na nasa kanyang tabi, ngayon ay nakalimutan at hindi na pinapansin. Ngunit kahit na sa pamamagitan ng kanilang mga pinagpalitang tingin, (na may mga lumang pagtatangi pa rin,) sila ay namangha na ang kanilang Panginoon ay nakikipag-usap sa ipinagbabawal na babaeng Samaritana, walang salita na binigkas—ang lahat ng tatlong partido ay nabigla at nap spell-bound—ang babae, isang sandali bago ay napaka-fluente at nakakapag-usap—ang mga disipulo, na may kanilang pagkamausisa at pagkamangha na napukaw sa paglabag sa pambansa at sektarian na etiketa. Ngunit anuman ang maaaring mga gumagana ng kanilang panloob na mga pag-iisip, ang mga ito ay pinigilan—"Sila ay namangha na siya ay nakikipag-usap sa isang babae, ngunit wala sa kanila ang nagtanong sa kanya kung bakit siya gumagawa nito o kung ano ang kanilang pinag-usapan."

At ang pangatlo at pinakamalaki sa lahat, ay sumuko sa sarili niya nang higit pa sa lahat, sa makabuluhang katahimikan ng oras na iyon. Parang hindi nakakakita ng anumang presensiyang pantao, ang kanyang mata at puso ay tila nakatutok sa ilang tema ng malayong ngunit kahanga-hangang pagmumuni-muni. "Ang ingay ng mga mamamana sa mga lugar ng pagkuha ng tubig" ay para sa sandaling ito ay tumahimik; bawat busog ay hindi na ginagamit, bawat lubid at pitsel ay nasa pahinga; ang mga subordinate na aktor sa eksena ay tumayo na nakatitig sa isa't isa, habang ang kanilang Panginoon ay nakaupo pa rin sa bato ng balon, na tumitingin sa mga bukid ng buhay na berde na waving sa lahat ng paligid niya sa lawak ng kapatagan, at pinapayagan ang mga ito, tulad ng ating makikita pagkatapos, na maging mga tagapagpaliwanag at tagasalin ng sariling kasiyahan ng kanyang puso.

Maraming posible na ang mga disipulo, kahit noon pa, ay hindi estranghero sa mga katulad na sandali ng pagmumuni-muni na may pagka-absorbed sa bahagi ng kanilang banal na Guro; at kahit hindi nila naunawaan ang kalikhaan ng mga misteryosong pakikipag-usap na ito, naramdaman nila na hindi sila naglakas-loob, o hindi maglakas-loob, na makialam sa kanilang kabanalan. Ang matandang Apostol at Ebanghelista, nang isulat niya itong huling Ebanghelyo, ay tila may maliwanag na alaala ng higit sa isang ganoong solemne at nakabibigla na paglalagay sa iba pang mga pamilyar at kumpidensyal na pakikipag-usap. Sa gitna ng pag-aaksaya ng memorya, siya noon ay naalaala ang mga sandali ng pagpipigil at makabuluhang katahimikan sa balon ng Sychar; at sa pagsasara ng kaniyang kasaysayan, siya muling nagtala ng isang katulad na pagpipigil na inilagay sa kaniyang sarili at sa kaniyang mga kasamang apostol sa okasyon ng huling panayam sa baybayin ng lawa ng Gennesaret: "Walang sinuman sa mga disipulo ang naglakas-loob na tanungin siya, Sino ka?"

Sa gayon, paulit-ulit namin, tila lumilitaw na sila ay sanay, sa mga espesyal na okasyon, na maglagay ng pagpipigil sa kanilang walang saysay na pag-usisa. At gayunpaman, sa parehong oras, natutunan nila na maglagay ng perpektong di-nagbabagong tiwala sa karunungan at katapatan ng mga gawain ng kanilang Guro; alam nila nang buong-buo na kahit sa mga tahimik na pag-iisip ay may mga hindi-nakakubli na layunin ng pag-ibig at awa. "Walang sinuman sa mga disipulo ang naglakas-loob na tanungin siya, Sino ka?" na nalalaman na ito ay ang Panginoon. Ang mga layuning ito ay maaaring misteryoso. Ang balon, tulad ng simbolong makalupa sa kanilang mga paa, ay maaaring malalim; gayunpaman walang nagsabi, "Ano ang hinahanap ninyo?"

Bagaman napamunuan na kami sa puntong ito upang asahan ang paksa sa isang nakaraang kabanata, hayaan pa rin nating makuha ang isang malaking aral mula sa mga salitang nangunguna sa kasalukuyan—ang tungkulin ng katahimikan sa ilalim ng mga banal na disposisyon. Madalas, tulad ng mga alagad sa Sychar, mayroon tayong dahilan upang magkamangha sa mga gawa ng Panginoon. Ang kanilang pagkamangha sa okasyong ito ay nagmula sa isang mahinang dahilan, isang sektarian at rabbinikong pagtatangi lamang—na ang kanilang Guro, na mula sa tribo ni Juda, ay dapat na masira ang mga kombensiyonal na Hudyo sa pamamagitan ng pakikipag-usap sa isang babae, at iyon ay isang babaeng Samaritano na na-excommunicate. Sila ay, bago maraming linggo ang lumipas, magpapalagay sa kanilang pagkamangha. Sila ay magkakaroon ng kanilang mga pagtatangi na pinuna, at ang karunungan at biyaya ng kanilang Panginoon ay pinatunayan.

Madalas tayong may, kahit sa ating pagkabulag, mas malaking dahilan kaysa sa kanila upang magkamangha sa Kanyang mga paraan. Ang Providence ay madalas na sinasabi bilang isang madilim na enigma. Ang pangalan ng Diyos, tulad ng Kanyang ipinahayag kay Manoa, ay "Lihim." Hindi Siya nagbibigay ng ulat sa alinman sa Kanyang mga gawain. "Ako ang Panginoon na tumutukang nasa makapal na kadiliman." 'Siya ay nagtatakda ng Kanyang mga yapak sa dagat.' Ang mga yapak na ito ay hindi matutuntun sa mga nagbabagong alon. Sila ay tulad ng bakas ng barko na naglalabas ng isang sandali na depresyon sa karagatan; ang mga madilim na alon ay nagsasara, at walang bakas ng pag-ibig o karunungan na makikita—"Ang Iyong paraan ay nasa dagat; Ang Iyong landas sa malalim na tubig, at ang Iyong mga yapak ay hindi nakikita."

Ang bulag na hindi pananampalataya, na naninira sa katapatan ng mga banal na paghahatid, ay may posibilidad na magtanong, "Ano ang hinahanap Mo sa kalamidad na ito?" Ang biglaang pagkawasak ng aking mundyal na negosyo at mga pag-asa—ang puso ay taos-pusong magtatanong, 'Ano ang hinahanap Mo dito?' Ang pagnanakaw ng mas mahalagang kayamanan ng sambahayan—'Ano ang hinahanap Mo dito?' "Ang lahat na nakakakilala sa Kanyang pangalan ay nagsasabi, Paano naputol ang malakas na tungkod, at ang magandang pang-ugnay!" 'Ang magandang pang-ugnay,' ang umuusbong na sangay, ang batang bulaklak—'Ano ang hinahanap Mo dito?' Ang mga duyan na ito ay walang laman; ang mga ngiti na may mga hukay ay pinalitan ng maputlang marmol! Bakit hindi kinuha ng kamatayan ang mga nasunog at nalanta na mga tela mula sa sangay ng taglagas, ngunit pinaghubad ang berdeng puno? Bakit hindi kinuha ang mga nagdidilim na dahon ng nabubulok na rosas, sa halip na ang umuusbong na bulaklak, bago ang araw ng tag-init ay bumagsak sa mga kulay nito, o kinuha ang halimuyak nito?

O, mas kakaiba pa, "Ang malakas na tungkod ay naputol!" Ano ang hinahanap Mo dito? Ang magandang pang-ugnay ay napapansin dahil sa kagandahan nito, ngunit ang malakas na tungkod ay napapansin pa rin dahil sa lakas nito. Saan naroroon ang karunungan sa pagkuha ng saklay mula sa braso ng mahina—ang suporta mula sa mga natutumba na hakbang ng katandaan? Bakit ganito ilagay ang palakol sa ugat ng pagkalalaki sa kalakasan nito? "Paano naputol ang malakas na tungkod?" Ito (sabi natin) ay ang pagdadalamhati na soliloquio ng maraming nadurog at nagdadalamhating puso sa ilalim ng misteryo ng mga banal na pakikitungo. Ngunit ang tungkulin, ang kasiyahan, ang pribilehiyo, ang tagumpay ng pananampalataya, ay ang tumahimik. "Nasiyahan sila na siya ay nakikipag-usap sa isang babae, ngunit walang nagtanong sa Kanya kung bakit niya ito ginagawa o kung ano ang kanilang pinag-uusapan."

Upang hindi magtanong, walang "bakit o para saan;" upang mahiga sa debotong pagsuko sa ilalim ng hindi maipaliwanag na parusa, na kinikilala, kahit hindi natin makita, ang katapatan ng Dakilang Tagapagparusa, na madalas na ganito nagtatago at tumitigil, eksakto upang makuha ang walang pag-aalinlangan na pananampalataya at tahimik na pagtitiwala. Ano ang sinabi ni David, sa ilalim ng komplikasyon ng madilim na indibidwal at pamilyang pagdurusa? "Natahimik ako sa katahimikan; hindi ako nagsalita kahit na mabuti."—"Natahimik ako, hindi ako nagbukas ng aking bibig, sapagkat Ikaw ay gumawa nito." Ano ang sinabi ni Aaron sa ilalim ng isang pagdurusa na mas malalim, mas malungkot, at mas nakaka overwhelm? Siya ay walang sinabi—"At tumahimik si Aaron." Ano ang sinabi ng isang Mas Dakila kaysa sa isang pari o hari sa mundo, sa mga sandali ng misteryosong pagdurusa? "Siya ay pinighati, at siya ay pinahihirapan, ngunit hindi niya binuksan ang kanyang bibig: Siya ay dinala bilang isang tupa sa pagpatay, at tulad ng isang tupa sa harap ng mga manggugupit ay natahimik, gayon din hindi niya binuksan ang kanyang bibig."

Gaano kadalas itong tungkulin ng katahimikan sa ilalim ng mga pakikitungo ng Diyos, na itinuro sa banal na Kasulatan. "Magpahinga sa Panginoon, (margin, "maging tahimik sa Panginoon,") at maghintay ng may pasensya sa Kanya." "Tunay na ang aking kaluluwa ay naghihintay (o natahimik) sa Diyos." "Maging tahimik, O lahat ng laman, sa harap ng Panginoon." O, pauli-ulit, sa napakabuhal at kapansin-pansing propesiya ni Habbakuk; ang propeta, kahit na natatakot sa mga hatol ng Diyos na papalapit sa bansa at na ang mga labi ng Diyos mismo ay sinabi, ay nagpasiya na maging tahimik, at hindi sabihin, "Ano ang iyong hinahanap?" Siya ay nagpasiya na maghintay para sa karagdagang mga paghahayag ng kalooban ng Diyos—"Tatayo ako sa aking pagbabantay, at maglalagay ako sa aking tore, at magbabantay upang makita kung ano ang Kanyang sasabihin sa akin, at ano ang aking sasagutin kapag ako ay sinaway."

At ano ang unang mensahe ng Diyos sa kanya? Ito ay simpleng magpatuloy sa katahimikan—to wait. "Ang pangitain ay para pa rin sa isang itinalagang panahon, ngunit sa wakas ay magsasalita ito at hindi magsisinungaling: kahit na magtagal, hintayin mo ito; sapagkat siguradong darating ito, hindi magtatagal." Inihahambing at pinapalabas niya ang tahimik, pasyenteng paghihintay na ito, sa mga walang pagpipigil na pagtawag ng mga pagano sa kanilang mga piping idolo—na tumatawag sa kanila na huwag magsilencio, kundi magsalita—"Sumpa sa kanya na nagsasabi sa kahoy, Gumising; at sa piping bato, Mag-alsa, ito ay magtuturo." Ngunit, dagdag niya, "Ang Panginoon ay nasa Kanyang banal na templo; hayaan ang buong lupa na magsilencio sa harapan Niya." At pagkatapos ang katahimikan na ito ay sinisira lamang ng mataas na panalangin ng propeta, sa unang bahagi nito, na tinatalakay ang misteryo ng mga disposisyon ng Diyos, tanging siya ay magtatapos sa kanyang malaking propesyon ng pananampalataya at pagtitiwala at banal na kasiyahan!

Mapalad ito para sa atin, sa gitna ng lahat ng mga 'nakakunot na providensya,' kung, sa halip na mag-akalá sa isang espiritu ng hindi pananampalataya at kawalan ng tiwala, na magtanong, "Ano ang hinahanap Mo?"—kami ay handa na marinig ang boses ng Hindi Nakikita at Hindi Nakikilalang nagsasabi, "Maging tahimik, at alamin na Ako ay Diyos!" Ang masunurin na lingkod ay hindi nagtatanong ng dahilan sa kanyang Panginoon—gumagawa siya ng kanyang itinalagang gawain sa tahimik na pagsunod. Ang tapat na sundalo ay hindi nagtatanong ng dahilan sa kanyang kumander para sa maaaring isipin na mapanganib at nakamamatay na paggalaw sa araw ng labanan; sumusunusunod siya sa prompt at kusang pagsunod. Ang tapat na manggagawa ay hindi nagtatanong ng dahilan para sa mga krudo na hiwa sa quarry; siya ay kontento na maghintay hanggang ang tagabuo o iskultor ay bumuo ng hindi maayos na bloke sa simetriya at kagandahan. Kami ay madaling, kasama si Jose, sa aming bulag na kamangmangan, na sabihin, "Hindi ganito, aking Ama;" ngunit, tulad ng matandang Jacob sa parehong okasyon, tinanggihan ng Diyos ang aming mga nagkakamali na dikta, ang aming hindi matalinong payo, na nagsasabi, "Alam ko ito, aking anak; alam ko ito."

Ito ang pinakadakilang tagumpay ng pananampalataya na magtiwala sa mga banal na pagmamaneho sa dilim—kapag ang mga pakpak ng Makapangyarihan ay hindi maliwanag at nagniningas sa pag-ibig at awa at kabutihan, kundi sa halip ay naglalabas ng isang misteryosong anino—saka, oo, saka ipinapakita ng pananampalataya ang sarili nitong lakas at katotohanan, kapag masabi nito ang awiting ito sa gabi, "Napakabuti ng iyong pag-ibig, O Diyos; kaya't ang mga anak ng tao ay naglalagay ng kanilang tiwala sa ilalim ng ANINO ng iyong mga pakpak."

Kung sa anumang oras ay tinawag tayo na tumayo sa tabi ng isang sirang balon; walang dapat hawakan—ang lubid ng pagmamahal ay naputol—ang mga hatol ng Diyos ay 'isang malaking lalim'—maging sa atin na umupo nang walang salita sa tabi ng sirang bukal—huwag magkamangha, huwag magtanong, huwag sabihin sa pag-aalinlangan na may dalang pagtatanong, "Ano ang iyong hinahanap?" "na nalalaman na ito ay ang Panginoon."

Ang pinakatanyag na halimbawa ay nang si Jacob ay tumawid sa bukal ng Jabbok, (na nagbabalik, sa pagtatapos, sa isang pangyayari sa buhay ng matandang Patriarka, na higit sa isang beses nang tinukoy,) nakilala niya, sa ilalim ng isang malinaw na kalangitan ng hatinggabi, ang isang anghel na anyo—ang mismong Manunubos. "May isang lalaking nakipagbuno sa kaniya hanggang sa pagbagsak ng araw." Mayroong isang kakaibang misteryo sa pagpapakita ng makapangyarihang bisita. Siya ay nakipagbuno sa kaniya sa dilim; inilabas ang kaniyang balakang; ginawa siyang isang pilay sa buong buhay. Ngunit sa kasong ito, hindi tulad ng mga alagad sa Sychar, si Jacob ay hindi nagawang tumahimik. Sa hindi mapigilang kasiglahan ay tinanong niya siya, at sinabi, "Sabihin mo sa akin, tanungin ko, ang iyong pangalan?" At ang iba ay sinabi, "Bakit mo tinatanong ang aking pangalan?" Ang anghel na nakipagbuno ay hindi nasiyahan ang kaniyang pag-usisa sa pamamagitan ng paghahayag ng kaniyang kasaysayan. Ngunit pinagpala niya siya roon, at pinalayas siya, na may bagong pangalang "Israel".

Oh, gaano kadalas ito ay totoo! Nakikita ang Diyos na nagtitipon sa Kanyang mga tao sa madilim na gabi ng kanilang pagdurusa—nakikipagbuno sa kanila; at kung sila, sa malalim na misteryo ng kanilang kalungkutan, ay tinutukso na magtanong, "Ano ang iyong hinahanap?" Hindi Siya direktang sumasagot—hindi Siya sumasagot sa gusto nila, sa pamamagitan ng pagtigil sa pakikipagbuno. Ngunit ginagawa Niya ang mas mabuti. Lumalabas sila mula sa labanan na may mga sugat at may mga pilay at may mga puso na nasasaktan, ngunit may bagong pangalan at pagpapala—bilang mga prinsipe na may kapangyarihan sa Diyos at nagtagumpay.

Halik, O hindi nakikilalang Manlalakbay, na hawak ko pa rin, ngunit hindi nakikita, Ang aking mga kasama sa unahan ay umalis na, At ako ay naiwan mag-isa sa Iyo; Nakikipagbuno, hindi kita papayagan na umalis, Hanggang hindi ko nalalaman ang Iyong Pangalan, Iyong Kalikasan.

Ito ay pag-ibig! Ito ay pag-ibig na namatay ka para sa akin! Naririnig ko ang Iyong bulong sa aking puso! Nagbubukas ang umaga, tumatakbo ang mga anino; Ikalat na pag-ibig ka! Sa akin, sa lahat, ang Iyong mga pagmamahal ay kumikilos; Ang Iyong Kalikasan at Iyong Pangalan ay pag-ibig!

Ang Araw ng Katuwiran sa akin ay sumikat, may paggaling sa Kanyang mga pakpak; Ang aking likas na lakas ay nalanta, mula sa Iyo ang aking kaluluwa ay nagdudulot ng buhay at suporta; Ang aking tulong ay nasa itaas; Ang Iyong Kalikasan at Iyong Pangalan ay Pag-ibig!

Nakilala ko, O, Tagapagligtas, kung sino Ka; Si Hesus, ang kaibigan ng mahinaing makasalanan! Ni hindi ka aalis sa gabi, Ngunit mananatili at iibigin ako hanggang sa wakas! Ang Iyong mga awa ay hindi kailanman aalisin, Ang Iyong Kalikasan at Iyong Pangalan ay Pag-ibig!

Bagaman ako ay pilay, ako ay kumukuha ng mga tropeo, Impiyerno, lupa, at kasalanan, na may kadalian na pinagtagumpayan; Ako ay tumatalon sa kasiyahan, tinatahak ang aking daan, At tulad ng isang tumatalon na usa ay lumilipad pauwi! Sa buong kawalang-hanggan upang patunayan, Ang Iyong Kalikasan at Iyong Pangalan ay Pag-ibig!—Charles Wesley, 1742.