Gabay ng Batang Babae sa Maayos na Pag-unlad ng Katangian Kristiyano

Ang Gabay ng Batang Babae sa Harmonikong Pag-unlad ng Katangian Kristiyano

Pag-ibig

Ni Harvey Newcomb

Bagaman ako ay nanirahan nang may katamtaman na haba sa mga bunga ng Espiritu, gayunpaman ako ay lubos na nakadarama ng kahalagahan at kaaya-ayang katamisan ng biyaya ng pag-ibig, na ako ay napilitan na irekomenda ito sa aking mga mambabasa sa isang hiwalay na kabanata. Ang pag-ibig ay ang reyna ng mga biyaya, na nangunguna kahit sa pananampalataya at pag-asa, at nagpapatuloy kapag ang lahat ng mga regalo na nagdaragdag ng kinang sa katangian ay titigil sa kanilang mga pang-akit; at, kahit na hindi mo maaaring magkaroon ng malaking personal na kagandahan, natatanging mga kakayahan, o malaking kapangyarihan ng isip, gayunpaman, kung gagawin mo lamang na "isuot ang pag-ibig," ikaw ay, tulad ng pinagpalang Tagapagligtas, "maglaki sa pagmamahal kapuwa sa Diyos at sa tao."

Ang apostol ay tinatawag ang pag-ibig na "banda ng pagiging perpekto;" "na nangangahulugan sa sinturon ng mga Oriental, na hindi lamang pang-adorno at mahalaga, kundi ay isinusuot sa huli, na nagsisilbi upang ayusin ang iba pang bahagi ng damit, at panatilihin ang buong magkasama." Ito ay isang banda na nagpapatuloy sa lahat ng mga biyaya Kristiyano sa harmonikong pagsasanib, at, sa pagpapanatili sa kanila na magkasama, ay nagtitiyak ng permanenteng pagkakumpleto at pagkakapare-pareho ng katangian. Kung walang sinturon, ang mga dumadaloy na kasuotan ng damit ng Oriental ay magpapakita ng isang malungkot na hitsura, halos hindi nagsisilbi sa mga layunin ng kahinhinan. Kaya ang apostol ay nagtatapos na ang mga pinakakahanga-hangang regalo at mga heroic na gawa ay walang halaga kung walang pag-ibig.

Ang pag-ibig ay nangangahulugan ng isang mabuting pagtatapon ng puso—pag-ibig sa Diyos, at mabuting kalooban sa tao—na kumakalat sa buong katangian at pag-uugali. Ngunit ang aking pangunahing layunin, sa kabanatang ito, ay isaalang-alang ito sa mga pagpapakita nito, sa ating pakikipag-ugnayan sa ating mga kapwa tao; na kinuha ang paglalarawan ni Pablo ng biyaya na ito sa ikalabintatlong kabanata ng Unang Korinto, at inilalapat ito upang matuklasan nang negatibo kung ano ang pag-uugali na hindi tugma sa pag-ibig, at positibo ang epekto ng pag-ibig sa katangian ng tao.

Ang apostol ay nagsasabi, 1 Corinthians 13:4-7)

I. Ang pag-ibig ay mapagpasensya. Ito ay magtitiis sa masasakit na pagtrato, at pipiliin ang pagdurusa kaysa sa alitan. Hindi ito magagalit sa mga unang paglusob, kundi mapagpasensyang magtitiis sa mga pinsala hangga't maaari itong tiisin. Kung ang pag-ibig ay naghahari sa iyong puso, isasaalang-alang mo kung gaano karami at kalubha ang iyong mga pagkakasalang ginawa laban sa Diyos, at gayunpaman ang kaniyang pag-ibig ay nagtitiis sa iyong mga paglabag, at araw-araw kang pinapabuti ng mga biyaya; at magiging hindi ka mapagpasensya sa mga pinakamaliit na pagkakasalang ginawa ng isang kapatid? Isaalang-alang mo rin kung gaano ka maaaring lumabag sa mga karapatan ng iba, at subukin ang kanilang pag-ibig sa pamamagitan ng iyong mga kahinaan. Huwag kang magmadali sa pagpapakita ng mga masasakit na pag-iisip tungkol sa iba, o magiging hindi mapagpasensya sa kanilang mga pagkakamali at kahinaan. Gaano karaming alitan at labanan ang maaaring iwasan sa pamamagitan ng kaunting pagpapasensya! At sino ang ganap na hindi nangangailangan ng pagpapasensya na ibinibigay sa kaniya? Ang mga kasamaan ng buhay panlipunan ay lubos na napapagod sa pamamagitan ng pagpapatupad ng mutual na pagpapasensya; at hindi sila nakakatagpo ng lugar sa ilalim ng matamis na paghahari ng pag-ibig.

II. Ang pag-ibig ay mabait. "Ito ay mapagbiyaya, mapagbigay, mapagpakita, at mapag- obligang." Ngunit bakit pinagsama ng apostol ang dalawang disposisyong ito? "Ang pag-ibig ay mapagpasensya, at ito ay MABAIT." Maliwanag, dahil ang pag-ibig na walang kabaitan ay walang saysay. Kung magtitiis ka sa mga pinsala o mga paglabag ng iba, at gayunpaman payagan ang iyong isipan na maging mapait, at ang iyong mga mabubuting gawa ay hindi na ipagpatuloy, ang sugat ay magkaka-ugat at magiging apoy hanggang sa sumiklab ito ng sampung beses na karahasan. Ngunit ang kabaitan ng ugali, at ang patuloy na pagpapatupad ng mga pagkakaibigan at mabubuting gawa, ay magpapalayas ng masasakit na pag-uugali, at magdadala sa nagkasala na makita ang kahangalan ng kaniyang pag-uugali. "Ang isang malambot na sagot ay nagpapalayas ng galit, at ang mabuting pagtrato sa isang kaaway ay magpapababa ng mga uling ng apoy sa kaniyang ulo." Ano ang maaaring maging mas kaibig-ibig kaysa sa isang mabait at mapag- obligang disposisyon, na natutuwa sa mga okasyon at pagkakataon na mag-ambag sa kaginhawaan at kaligayahan ng iba?

Ang disposisyong ito ay nagdaragdag ng kakaibang biyaya sa katangian ng babae. Sinabi ni Solomon, na naglalarawan ng isang matapat na babae, "Sa kanyang dila ay ang batas ng kabutihan." Kung iyong linangin ang disposisyong ito sa lahat ng oras, at sa lahat ng lugar, ang iyong presensiya ay magdaragdag ng kagandahan sa bawat bilog; iyong pararangalan ang iyong Panginoon, at ang iyong kakayahang isulong ang kanyang layunin ay lubos na mapapahusay. Sa iyong mga pagsisikap na gumawa ng mabuti, na may batas ng kabutihan sa iyong mga labi, maaari kang tumagos kung saan, kung wala ito, hindi ka makakapasok; at, sa iyong mga pagtatanong sa mga hindi nagsisisi, maaari kang makarating sa puso sa pamamagitan ng pagpapakita ng isang mabait at mapagmahal na espiritu, kung saan kung hindi, ikaw ay itataboy. Lalo na kinakailangan ang disposisyong ito sa isang guro ng paaralang pang-Sabado. Kung wala ito, hindi niya maaaring makamit ang anumang bagay. Hindi maaaring manalo ang mga bata nang walang kabutihan. Kung, siis, nais mong magtagumpay sa negosyong ito ng pag-ibig, linangin ang isang mapagmahal na pagmamahal sa mga "maliit na tupa," at maging mabait sa kanila sa tuwing makikita mo sila. Huwag mong makita ang isang bata na nasa problema nang hindi siya tinutulungan; o, kung hindi mo magawa ang higit pa, ipakita ang iyong pakikiramay sa kanyang mga pagdurusa sa pamamagitan ng mga mabait na opisina na nasa loob ng iyong kapangyarihan.

III. Ang pag-ibig ay hindi nagseselos. Hindi ito nalulungkot, ngunit natutuwa, na makita ang iba na mas matagumpay at mayaman, mas matalino at pinong-pino, o mas banal. Ang pagpapalawak ng kabanalan at kaligayahan ay isang bagay ng kasiyahan sa mabuting isip, nang walang pagmamalasakit sa sarili.

May mga tao na palaging nagrereklamo tungkol sa mga mayaman, at nagagalit tungkol sa aristokratikong espiritu ng mga nasa ranggo at estasyon, edukasyon, o mga endowment sa kaisipan, na naglalagay sa kanila sa anumang respeto sa itaas ng kanilang mga sarili. Ito ay isang siguradong indikasyon ng isang nagseselos na espiritu. Maaaring mayroong, sa mga respeto na ito, ilang batayan ng reklamo. Ngunit ilagay ang mga taong ito sa sitwasyon ng mga tinutukang nila, at, kung saan ang huli ay mayabang, ang dating ay marahil ay magiging aristokratiko; at, kung saan ang mga ito ay aristokratiko, ang mga dating ay magiging tyrannical.

Ang isang nagseselos na disposisyon ay nangangatwiran,

1. Kakulangan ng pagpapahalaga sa sarili. Kung tayo ay nagpapahalaga sa ating sarili, hindi natin gugustuhin ang walang saysay na kahalagahan na nagmumula sa kayamanan, ni hindi tayo magdadalamhati na ang iba ay may higit nito kaysa sa atin; ni hindi natin nais na bigyan ng gaanong merito ang pagkakaroon ng kayamanan, na maghinala na ang mga mayroon nito ay nagtataka sa atin na wala nito.

2. Ito ay nangangahulugan ng kakulangan ng kabutihang-loob. Ang tunay na may kabutihang-loob na isipan ay nagnanasa ng pagtaas ng makatwirang kasiyahan, at magagalak sa kaligayahan ng iba, nang walang pagtingin sa sarili.

3. Ito ay nangangahulugan ng kakulangan ng kadakilaan. Ang tunay na dakila ay magagalak sa intelektwal at moral na pagtaas ng iba, bilang pagdaragdag sa kabuuang kahusayan ng tao. Ngunit ang maiinggitin na tao ay hindi makakatiis na makita ang iba na nataas sa kanyang antas. Ito ang diwa na nagdala kay Haman sa mga bitay; at si Satanas mula sa luklukan ng isang arkanghel hanggang sa trono ng mga diyablo.

4. Ito ay nangangahulugan ng makitid, makasariling diwa—isang maliit at masasamang isipan. Ang batas ng Diyos ay nangangailangan sa atin na ibigin ang ating kapitbahayan tulad ng ating sarili; at ang katwiran ay nagpapatunay sa kahilingan. Ngunit ang maiinggitin na tao ay magagalit sa kanyang kapitbahayan, sapagkat hindi siya pinapayagan na ibigin siya nang higit sa kanyang sarili.

Kung ang iyong sariling kaligayahan ang iyong pinapahalagahan, ika'y aking pinapakiusap na sugpuin ang mga unang galaw ng masama at nakapopoot na ugali na ito; sapagkat, habang ito'y pinapayagan, hindi ka nito mabibigyan ng kapayapaan; ang mga lason nitong mga pana ay makakasugat at makakasira sa iyong dibdib, at magpapamalo sa lahat ng iyong mga kasiyahan. Ito ay isang pag-uugali na hindi kailanman masisiyahan, hangga't mayroong isang makapangyarihang nilalang sa sansinukob. Ito ay sa huli ay nakatutok sa trono ng Diyos; at ang maiinggitin ay hindi kailanman magiging masaya habang ang Diyos ay naghahari. Ang mga epekto ng pag-uugali na ito sa karakter at kaligayahan ng tao ay kapansin-pansing inilalarawan sa kwento ni Haman, na aking inirerekumenda sa iyong seryosong pansin. Linangin mo, kung gayon, ang ugali na masiyahan at matuwa sa kaligayahan at kaunlaran ng iba; at patuloy na hanapin ang biyaya ng Diyos, upang bigyan ka ng kakayahang magpakita ng mga pakiramdam ng kabutihan sa lahat, ngunit lalo na sa mga yaong nataas sa anumang paraan sa itaas mo.

IV. Ang pag-ibig ay hindi nagmamalaki. "Hindi ito kumikilos nang biglaan, walang pag-iingat, padalus-dalos, walang pag-iisip." Ang ilang mga tao ay nagkakamali sa pag-iisip na ang isang mapusok at walang pag-iingat na espiritu ay tunay na sigasig; at ito ay nagpapalaki sa kanila ng pagmamalaki at pag-aay pride, at nagse-set sa kanila na man insulto sa kanilang mga nakatatanda sa edad, karanasan, o karunungan, dahil hindi sila sumasang-ayon sa kanilang mga pananaw at mga hakbang. Wala halos anumang katangian ng pagkatao na mas hindi kaaya-aya, lalo na sa isang batang tao, kaysa sa pagmamalaki sa sarili. Kung ang kabataan na napupuno ng pagmamalaki sa kanyang sariling kahalagahan ay makikita lamang ang mga pinaghalong emosyon ng awa at pagkasuklam na ang kanyang pag-uugali ay nagdudulot sa dibdib ng edad at karunungan, siya ay mapupuno ng kahihiyan at pagtatago. Makinig ka sa mga ganitong tao na nagsasalita ng maraming tungkol sa kalayaan ng pag-iisip. Sinasabi nila na sila ay nag-iisip para sa kanilang sarili, at bumubuo ng kanilang sariling mga opinyon, nang walang paggalang sa kung ano ang iba ay naisip, at sinabi, at isinulat. Sila ay magiging hiya na kumonsulta sa isang komentaryo, upang tulungan sila sa pagtukoy ng isang mahirap na talata ng Kasulatan, o ang mga sulat ng isang natutunan na diyos, upang tulungan sila sa isang teolohikong kahirapan. Iyon ay magiging pagpapasailalim sa kanilang mga isip sa impluwensya ng pagtatangi, o pagtatraydor ng isang kakulangan ng tiwala sa kanilang sariling mga di-makakamali na kapangyarihan!—kung saan ay ang huling ideya na sila ay mag-iisip na aliwin. Ang mga matagal nang pinaniniwalaang mga opinyon ng mga dakila, at matalino, at mabubuting tao, ay inaalis ng isang paghamak. Makinig ka sa kanila na naghahatid ng kanilang mga opinyon nang dogmatiko, at may malakas na katiyakan, sa mga punto ng malaking kahirapan, na ang mga mabubuting tao, ng pinakadakilang pag-aaral at kakayahan, ay lumapit nang may pagdududa; at matapang na isinusulong ang mga ideya na sila ay nagpapalagay na nagmula sa lalim ng kanilang sariling mga lihim na isip, na sila ay mamaya ay napapahiya na malaman ay ngunit ilang lumang, itinapon, mga teorya o spekulasyon, na noon ay isinulong ng isang daang beses, at tulad ng maraming beses na pinabulaanan, bago sila ipinanganak. Ngunit ang mga bagay ay lumilitaw na napakalinaw sa kanila, na hindi nila maisip kung paano ang anumang matapat na isip ay maaaring dumating sa anumang iba pang mga konklusyon kaysa sa mga kung saan sila ay nakarating. Samakatuwid sila ay handa na mag-alinlangan sa pagka-diyos ng lahat na hindi sumasang-ayon sa kanila, kung hindi manakalagay sa opisina ng hukom, at akusahan sila ng kawalan ng katapatan o pagkukunwari. Ngunit ang kanilang malakas na tiwala sa kanilang mga opinyon ay nagmula sa mababaw at bahagyang pagsusuri, at pag-oobserba ng mga pagtutol at kahirapan na madali na nangyayari sa isang balanseng at mapanuri na isip, na lubusan nang siniyasat ang paksa sa kamay.

Ngunit hindi ko nais na maunawaan na ako ay nagrekomenda ng tahasang pagsuko sa paghuhukom at mga opinyon kahit ng pinakamalaki at pinakamabuting mga tao. Ito ay Katolisismong Romano. Ang isipan ay dapat na makumbinsi bago ito sumuko sa anumang posisyon. Ngunit ito ay magiging ang taas ng pagmamalaki at pagiging arogante para sa sinuman, lalo na para sa isang kabataan, na ipagpalagay na siya ay masyadong matalino upang makakuha ng pagtuturo mula sa mga sulat ng mga tao na nagtalaga ng kanilang buhay sa pagsisiyasat ng katotohanan; o sa buod, itabi ang mga opinyon na tinanggap ng pinakamalaki at pinakamabuting mga tao sa loob ng maraming henerasyon bilang hindi karapat-dapat sa kanyang pansin. Ni hindi ito nangangahulugan ng anumang hindi pangkaraniwang kalayaan ng isipan; sapagkat karaniwan mong makikita ang mga ganitong tao na nakapangkat sa ilalim ng bandila ng isa sa iba't ibang paaralan ng teolohiya, moralidad, pilosopiya, o politika - at sinusundan nang may sigasig ang mga likong landas ng kanilang pinuno, tinatanggap ang anumang lumalabas sa kanyang mga labi bilang boses ng isang orakulo, at tumatakbo nang may sigasig sa lahat ng kanyang mga kahalayan. Tulad ng bandila sa tuktok ng kampanaryo, na itinataas ang sarili nito nang may palalong kataasan sa mga ulap, sila ay handa na dalhin ng bawat hangin ng doktrina. Samantalang ang tunay na kalayaan ng isipan ay binubuo ng pagtimbang ng ebidensya at argumento nang walang kinikilingan, at pagbuo ng desisyon na independiyente sa pagtatangi, pagkamakampi, pagmamalaki ng opinyon, o sariling kagustuhan; at kapag pinagsama sa pagiging mapagpakumbaba, ito ay palaging magagalak na tumanggap ng pagtuturo mula sa anumang mapagkukunan. Ang taong nakakakilala sa kanyang sarili ay malalim na magpapakumbaba sa ilalim ng pag-unawa sa kanyang sariling kahinaan at kamangmangan, at magpapahayag ng kanyang mga opinyon nang may pagpipitagan, habang tinatrato ang mga opinyon ng iba nang may angkop na respeto.

V. Ang pag-ibig ay hindi kumikilos nang hindi nararapat. Hindi ito nagdaraya sa mga kagandahang-asal ng buhay, ni hindi lumalabag sa mga hangganan ng decency at dekorum, ngunit nagbibigay ng mahigpit na pagtingin sa pagiging angkop ng pag-uugali, sa lahat ng mga sitwasyon. Maraming mga bagay na hindi nararapat na ginagawa ang pag-uugali ng sinuman na nakasusuklam at nakakadiri.

Ang pagiging mapagpasensya, o isang hilig na maging prominente, ay hindi kanais-nais, lalo na sa isang batang tao. Sa katunayan, ito ay tungkulin ng bawat isa na palaging handa na makibahagi sa bawat mabuting gawain; at mali na maging tamad, at tumanggi na makipagtulungan sa iba sa pagpapatuloy ng anumang kapaki-pakinabang na proyekto. Ngunit ang puso ay mapanlinlang; at, habang tinutupad natin ang ating mga konsensya sa ideya na tayo ay sumusulong sa pagtupad ng tungkulin, maaaring tayo ay nagpapakain lamang sa ating sariling pagmamalaki, sa pamamagitan ng pagbibigay pansin sa ating sarili. Ang isang mapagpakumbabang Kristiyano ay may mababang pagtatantya sa kanyang kakayahang gumawa ng mabuti, at karaniwang may hilig na ibigay ang iba, bilang mas kwalipikado kaysa sa kanya, na sakupin ang anumang prominente na posisyon. "Sa karangalan, ibigay ang isa't isa." Siya ay magiging mapagpakumbaba at mahiyain; gayunpaman, kapag ang landas ng tungkulin ay malinaw, hindi siya magkukulang sa paggawa nito. "Ang mga matuwid ay magiging matapang tulad ng leon."

Mayroong ilang mga katangian, gayunpaman, na nagpapakilala sa mapagpasensya, hindi kanais-nais na espiritu. Siya ay may inggit at madaling magalit. Mairirinig mo siyang nagrereklamo tungkol sa aristokratikong espiritu ng iba; at, kung hindi siya napapansin ng sapat ayon sa kanyang palagay, siya ay magkakaroon ng pagkakasala. Siya ay bihirang makikita na buong pusong nakikipagtulungan sa iba sa anumang mabuting gawain, maliban kung siya ang nangunguna rito mismo. Kung nais mong secure ang kanyang tulong, o maiwasan ang kanyang oposisyon, dapat kang mag-ingat na kumonsulta sa kanya bago mo simulan ang anumang proyekto. Kung sakali mong mapabayaan na gawin ito, gaano man kabuti ang iyong layunin, o gaano man kahusay ang iyong mga hakbang, maaari mong asahan na siya ay maghahanap ng mali at maglagay ng mga hadlang sa bawat hakbang ng iyong pag-unlad. Ang ganitong mga tao ay madalas na nagpapakita ng isang masigasig na sigasig at isang hindi mapakali na aktibidad; ngunit sila ay hindi kailanman napapansin maliban sa pagtataguyod ng isang layunin na kung saan ang sarili ay sa ilang paraan ay kinilala.

Ang mag-assumir, sa isang diktatoryal na paraan, na turuan ang iba, tungkol sa kanilang mga pananaw sa anumang paksa, lalo na kung sila ay mas matanda sa iyo, ay hindi angkop. Makikilala mo ang ilang mga tao na tila ipinapalagay na mayroon silang karapatang tanungin ka tungkol sa iyong mga opinyon, at awtoritatibong tukuyin ang iyong pag-aangkin sa katangian na iyong ipinapahayag. Hindi ko kinukuwestiyon ang pagiging angkop ng mga mabait at diskreto na mga katanungan tungkol sa mga opinyon at pananaw ng iba; ni ng pagsisikap, sa pamamagitan ng patas at tapat na mga argumento, na ikombinsir sila ng kung ano ang sa tingin natin ay kanilang mga pagkakamali. Ngunit, pagkatapos, hindi natin dapat kalimutan na sila ay ating mga katumbas, na may parehong karapatang humatol ng katotohanan tulad natin, at mananagot sa kanilang mga pagkakamali sa parehong hukuman. Ito ay mag-iiwan ng walang batayan para sa paggamit ng isang dogmatikong o diktatoryal na espiritu.

Hindi angkop para sa mga batang tao na maging nangunguna sa pagsasalita, sa kompanya, o magbigay ng payo nang may kumpiyansa, tungkol sa anumang bagay na makakaimpluwensya sa pag-uugali ng kanilang mga nakatatanda sa edad, karunungan, o karanasan. Si Elihu, bagaman isang lalaki ng superior na kaalaman at kakayahan, ay hindi nag-udyok na magsalita kay Job hanggang sa tumigil ang kanyang mga matatandang kaibigan; sapagkat sinabi niya, "ang karamihan ng mga taon ay dapat magturo ng karunungan." Minsan ang mga batang tao ay nagiging katawa-tawa sa pamamagitan ng ganitong hindi angkop na pag-uugali. Ang propeta na si Isaias ay nagbibigay nito bilang isa sa mga tanda ng isang mabulok na edad, na "ang bata ay magpapakita ng pagmamalaki laban sa matanda, at ang hamak laban sa marangal."

Ang matinding pagtatalo tungkol sa mga personal na karapatan ay hindi angkop. Ito ay nangananak ng isang makasarili, seloso na espiritu. Hindi mo ito maririnig kung saan ang pag-ibig ay naghahari; sapagkat ang pag-ibig ay isang espiritu na sumusuko. Ang espiritu na hindi kailanman makakapagtiis ng kahit na ang pinakamaliit na paglusob sa kanyang mga karapatan ay isang hindi angkop na espiritu, na palaging magkakaroon ng ilang paghihirap o iba pa.

Ang lahat ng kabastusan, kalupitan, o kalakasan ng katangian ay hindi angkop; at ang pagdeklara na ang pag-ibig ay hindi kumikilos nang hindi angkop, ay naghahatid ng ideya ng isang pambihirang pagiging angkop ng pag-uugali, na walang anumang bagay na hindi disente, mapangahas, nakasusuklam, o hindi kaaya-aya.

VI. Ang pag-ibig ay hindi naghahanap ng sarili nito. Hindi ito makasarili. Ang ugali na inilalarawan dito ay itinataguyod sa isang magandang paraan sa Sulat ni Pablo sa mga Pilipense. Pinapayo niya sila, sa kababaan ng pag-iisip, na isaalang-alang ng bawat isa ang iba na mas mabuti kaysa sa kanilang sarili; at hindi lamang tingnan ang kanilang sariling mga interes, kundi pati na rin ang mga interes ng iba; at pagkatapos ay ipinapayo sa kanila ang halimbawa ng ating Panginoon, na, bagaman Hari ng mga hari, ay ibinaba ang kanyang sarili sa kalagayan ng isang lingkod, na nagtitiis ng paghihirap, pag-aalipusta, at isang kahihiyan na kamatayan—para sa ating kapakanan. Hindi ito nangangahulugan na hindi natin dapat mahalin ang ating sarili sa lahat, ni maging ganap na walang pagmamalasakit sa ating sariling mga interes; sapagkat ang utos na nangangailangan sa atin na mahalin ang ating kapitbahayan tulad ng ating sarili, ay kinikilala ang karapatan ng pagmamahal sa sarili; at ang utos, "Huwag kang magnanakaw," ay nagtatatag ng karapatan ng pribadong pag-aari. Ngunit ito ay nagbabawal sa atin na gawin ang ating sariling interes at kaligayahan na ating pangunahing pagmamalasakit, sa pagwawalang-bahala sa mga karapatan ng iba at sa pangkalahatang kabutihan; at nangangailangan sa atin na magsakripisyo ng damdamin at interes para sa kapakinabangan ng iba, at kahit minsan ay ibigay ang kanilang kaligayahan at interes kaysa sa atin. Ito ang diwa ng tunay na pagmamahal; at ang paggamit nito ay magbibigay ng higit na mataas na kasiyahan kaysa makukuha mula sa pribadong pakinabang.

Kung ang disposisyong ito ay nasa ehersisyo, ito ay magpaputol ng lahat ng batayan ng inggit at selos; ito ay mag-aalis ng sanhi ng karamihan sa mga pagtatalo na nangyayari sa lipunan, at magpapabuti, sa isang kahanga-hangang antas, sa mga kasamaan ng buhay. Ito ay nasa pundasyon ng lahat ng sosyal na kasiyahan. Ang katumbasan ng magkapakig-ugnay na pagmamahal ay nakasalalay sa ehersisyo ng isang disposisyong nag-aalay ng sarili; at ang lipunan kung saan hindi ito umiiral ay hindi matiis. Hindi lamang damdamin o interes ang dapat ibigay. Mayroon pa ring isang mas mahirap na sakripisyo na dapat gawin, bago tayo makapagiging mga kaagapay na komportable. Ito ay ang sakripisyo ng kalooban. Ito ang huling bagay na ang makasariling puso ng tao ay handang ibigay. Siya ay tumayo, at ang pagmamalaki ng kanyang puso ay nakatuon na panatilihin ito. Siya ay nagdaraya sa sarili, at pinipilit ang kanyang budhi na tumulong sa kanya; samantalang, sa katotohanan, ito ay isang bagay na walang kinalaman ang budhi, sapagkat ang punto ay maaaring ibigay nang hindi gumagawa ng karahasan sa bantay na iyon na laging gising, na ang opisina ay sa gayon ay pinapalitan, at ginagawa upang magsilbi sa mga layunin ng matigas na katigasan ng ulo. Ang disposisyong magbigay sa paghuhukom at kalooban ng iba, hanggang sa maaari itong gawin nang may kamalayan, ay isang prominente na katangian ng pagmamahal na hindi naghahanap ng sarili; samantalang ang matigas na pagdikit sa sariling mga plano at layunin, kung saan walang mas mataas na prinsipyo kaysa sa pagiging angkop, ay isa sa mga pinakamakapangyarihan at hindi komportable na mga anyo ng makasariling pagmamahal.

Ang isang makasariling tao ay hindi kailanman kusang gumagawa ng kahit na pinakamaliit na sakripisyo ng damdamin o interes upang itaguyod ang kapakanan o kaligayahan ng iba. Siya ay nagtatago sa sarili niyang mga interes at mga hangarin, isang walang saya at nakakatakot na tao. Siya ay masayang hindi kilalanin ang ibang batas kundi ang sarili niyang kalooban. Siya ay may maliit na mundo ng sarili, kung saan siya nabubuhay, kumikilos, at mayroong pag-iral. Siya ay nagpapagamit sa lahat ng taong nakakasalamuha niya upang mag-ambag ng isang bagay sa sarili niyang makasariling layunin. Ang kanyang sobrang pagnanasa na itaguyod ang sarili niyang mga interes ay patuloy na nagtatapon sa kanya upang manghimasok sa mga karapatan ng iba; o, kung hindi manghimasok sa kanilang mga karapatan, samantalahin ang kanilang mabuting kalikasan, at hilahin sila sa kanyang serbisyo. Maaari kang maglakad para sa kasiyahan sa isang kakahuyan ng mga puno ng tinik, o maghanap ng pagtulog sa isang kama ng mga ortiga—asahan mo ring maghanap ng ginhawa sa pakikisalamuha ng mga makasariling tao.

VII. Ang pag-ibig ay hindi madaling mapukaw. "Inaayos nito ang katamisan ng ugali, at pinapalambot at pinapabuti ang isipan." Hindi ito nagiging sanhi ng galit sa kaunting pagsalungat o pagmamalasakit, ni "ginagawa ang isang tao na isang lumalabag sa batas dahil sa isang salita." Isa sa mga lingkod ni Nabal ay inilarawan ang kaniyang katangian sa makabuluhang paraan na ito: "Siya ay isang ganitong anak ng Belial na hindi maaaring makipag-usap sa kaniya ang isang tao." Marami ang ganitong mga anak at anak na babae ng Belial. Sila ay napaka-iritable at maasim, napaka-agrabyado at hindi kuntento, na halos hindi mo sila mapakipag-usap ngunit sila ay magagalit at magmamaktol tulad ng isang umuungol na bantay-aso; at kung sila ay pantay na mapanganib, maaaring kinakailangan silang tanzehin! Ang lahat ng ito ay kabaligtaran ng pag-ibig. Ang kalidad na dito ay negatibong inilalarawan ay maaaring buuin sa termino ng mabuting katangian; ngunit sa isang mas mataas na kahulugan kaysa sa karaniwang ginagamit na termino, ito ay ang bunga, hindi ng likas na kaaya-ayaan, kundi ng grasya ng pagmamahal. Ang ugali na ito ay mahalaga sa anumang malaking antas ng kapaki-pakinabang. Kung ikaw ay walangroon nito, ang iyong Kristiyanong katangian ay magiging ganon na lamang na sirain ang impluwensiya ng iyong mga positibong pagsisikap. Ang masamang ugali, kahit na may kaugnayan sa maraming mahusay na mga katangian, ay maaaring gumawa ng isang tao na hindi komportable at hindi matanggap na kasama; sa gayon ay nagdudulot ng malaking kahihiyan sa sanhi ni Cristo. Ni hindi kailangang magpatawad ang sinuman sa batayan ng likas na disposisyon; sapagkat sinabi ng Panginoon, "Ang aking biyaya ay sapat para sa iyo." Ang ebanghelyo ni Jesukristo ay isang lunas para sa lahat ng ating likas na korupsiyon; at kinakailangan nating iwanan ang bawat timbang, kahit na ang kasalanan na pinakamadaling bumagabag sa atin.

VIII. Ang pag-ibig ay hindi nag-iisip ng masama, hindi palaasa, hindi nag-iimbak ng mga maliit na ekspresyon, o mga dalawang-meaning na pag-uugali, at hindi nangangatwiran ng masama mula sa mga ito. Ang pag-ibig ay hindi nagpapahintulot sa mga bagay na ito na masira at maasim ang isipan laban sa isang tao, kundi inilalagay ang pinakamabuting interpretasyon sa mga salita at pag-uugali ng iba na kanilang kayang dalhin, nang hindi sumusuko sa isang masamang opinyon tungkol sa iba ngunit sa pinakamalinaw na ebidensya. Walang maaaring maging mas matabang pinagmulan ng pagkabalisa at kalungkutan, kapuwa sa ating sarili at sa iba, kaysa isang palaasang disposisyon. "Ang selos," sabi ni Salomon, "ay walang humpay tulad ng libingan; ang mga uling nito ay mga uling ng apoy na may pinakamalakas na apoy." Ang isang seloso na tao ay palaging nakakita ng "aahas sa damo"; natatakot siyang magtiwala sa kanyang pinakamalapit na kaibigan. Inilalagay niya ang pinakamasamang interpretasyon sa wika at pag-uugali ng iba na kanilang kayang dalhin. Samakatuwid, iniisip niya na siya ay labis na na-insulto, kapag walang masamang intensyon; at isang banayad na pagsaway, o isang magandang-ugali na pagtugon, ay bumubuo ng isang hindi mapapatawad na pagkakasalang. Siya ay palaging tumitingin sa madilim na bahagi ng katangian ng tao; kaya isang maliit na kahinaan, o isang maliwanag na pagkakamali, ay magpapalabo sa isang libong tunay na kahusayan. Siya ay walang humpay na nagrereklamo tungkol sa pagkabulok ng mga panahon, at lalo na tungkol sa korupsiyon ng simbahan; sapagkat hindi niya makita ang sinuman sa paligid niya na perpekto, at samakatuwid siya ay nagtatapos na may napakaliit na kabanalan sa mundo, na nakakalimutan na, kung siya ay makakita ng isang simbahan ng immaculate na kadalisayan, ang kanyang sariling koneksyon dito ay magpapakilala ng korupsiyon.

Kung isasaalang-alang ng naturang tao na tungkulin niya na sabihin sa iyo ang lahat ng iyong mga pagkakamali—sisi sa iyo! Sapagkat, kahit na kanais-nais ang kaalaman sa sarili, hindi ito isang kabutihan na ang ating mga pagkakamali ay pinaalab ng isang daang ulit, at nakapokus sa ating mga isipan, tulad ng mga sinag ng araw na nagtatagpo, sa isang nagniningas na apoy, ni ibinubuhos sa ating mga ulo tulad ng isang bumubuhos na torrent, ni dinaragdagan tulad ng walang humpay na mga patak ng isang umuulan. Hindi ito ginawa ni Pablo. Nang naramdaman niya na tungkulin niya na sawayin, siya ay nag-ingat na purihin ang dapat purihin, at magdagdag ng ilang mga pagpapahayag ng kabutihan kasama ng kanyang mga pagsaway. At dito, kahit na ito ay isang digresyon, hayaan mo akong manghimok sa iyo na huwag kailanman simulan ang walang pasasalamat na tanggapan ng tsensor. Makakakita ka ng ilang mga taong walang karanasan na gugustuhin mong, bilang isang gawain ng pagkakaibigan, sabihin sa kanila ang lahat ng kanilang mga pagkakamali. Siguraduhin, kung gagawin mo ito sa isang kaibigan, ang iyong pagkakaibigan ay magiging maikli. Ito ay magdudulot sa iyo na tumingin nang tuloy-tuloy sa madilim na bahagi ng katangian ng iyong kaibigan; at, bago mo mapansin, makikita mo ang iyong sarili na nawawalan ng paggalang sa kanya. Napakabilis, magkakaroon ka ng hinala na ikaw ay nagkamit ng ilang pagdududa. Kung ang sanhi ay nagpapatuloy, ang hinalang ito ay magkakaroon at tataas; at ang resulta ay magiging isang kapwa alienasyon ng pagmamahal. Gaano man sinsero ang naturang eksperimento ay maaaring simulan, ito ay halos hindi maaaring mabigo, sa likas na bagay, na magdulot ng resultang ito.

Maaaring sabihin, gayunpaman, na tayo ay may obligasyon, sa bisa ng ating mga kasunduan, na ingatan ang ating mga kapatid. Ngunit maaaring walang mas malaking pagkakamali kaysa maunawaan ang tungkuling ito sa kahulugan ng walang humpay na pagmamasid sa mga maliit na pagkakamali at kahinaan, o kahit sa mga mas malinaw at mas malaking depekto ng karakter sa ating mga kapatid. Ang utos ay, "Kung ang iyong kapatid ay magkasala laban sa iyo, pumunta at sabihin sa kanya ang kanyang pagkakamali," atbp. Ngunit hindi tayo kinakailangang kumuha ng magnifying-glass, at maglibot, na gumagawa ng negosyo sa pagtuklas at paglalantad ng mga pagkakamali ng ating mga kapatid. Sa kabaligtaran, maraming mga babala laban sa isang mapanghimasok na disposisyon, at laban sa pagiging mga tsismis sa mga gawain ng ibang tao. Tayo ay pinaalalahanan, na may malaking dalas at solemnidad, na ingatan ang ating mga sarili; ngunit saan ang utos, "Ingatan ang iyong mga kapatid"? Kahit ang Tagapagligtas mismo ay hindi ganito sinubukan na itama ang mga pagkakamali ng kanyang mga disipulo. Siya ay sumaway sa kanila, sa katotohanan, at kung minsan ay matapang; ngunit hindi siya patuloy na nagpapaalala sa kanila ng kanilang mga pagkakamali. Hindi siya walang humpay na sumisira sa Peter dahil sa kanyang pagmamadali, ni Thomas dahil sa kanyang kawalan ng pananampalataya, ni mga anak ni Zebedee dahil sa kanilang pagmamalaki; ngunit siya ay "nagturo sa kanila ayon sa kanilang makakaya"; at iyon ay sa halip na sa pamamagitan ng pagtaas ng katotohanan sa harapan ng kanilang mga isipan, kaysa sa pamamagitan ng direktang mga lektura.

Ang ating mga obligasyon sa tipan ay walang alinlangan na nagpapakita ng ating tungkulin na bantayan, at tingnan na ang ating mga kapatid ay hindi sumusunod sa isang landas ng buhay na hindi tugma sa kanilang propesyon bilang Kristiyano, o na may tendensiyang humantong sa pagtalikod at pagtanggi; at, kung sila ay mga tunay na disipulo, sila ay magiging mapagpasalamat para sa isang salita ng pag-iingat kapag sila ay nasa panganib na mahulog sa kasalanan. At, kapag sila ay nahulog nga, kinakailangan na sila ay sawayin natin, at hindi sila papayagang magpatuloy sa kasalanan. Ngunit ito ay ibang bagay mula sa pagtatatag ng isang sistema ng espiyonaje sa kanilang pag-uugali, at patuloy na tumitig sa kanilang mga pagkakamali at kahinaan—isang landas na hindi maaaring ituloy nang matagal nang walang malungkot na impluwensya sa ating sariling ugali. Ang isip ng tao ay nabubuo sa paraang maaapektuhan ng mga bagay na tinatanaw nito, at madalas na nagiging katulad nila. Ipakita mo sa akin ang isang tao na palaging tumitig sa mga pagkakamali ng iba, at ipakikita ko sa iyo ang isang madilim at nakaka- depresyong, masungit at maasim na espiritu, na ang mga mata ay sarado sa lahat ng bagay na kanais-nais at kahanga-hanga, o kaibig-ibig at kaaya-aya, sa katangian ng tao; isang reklamo, umuungol na misantropong hindi kailanman nasisiyahan sa sinuman, ni nasiyahan sa anumang bagay; isang Ishmaelite, na ang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kanya. Kung walang anumang bagay sa katangian ng tao, na nabago ng biyaya ng Diyos, na ating pwedeng tingnan na may kasiyahan at galak, kung gayon imposible para sa atin na sundin ang banal na utos, "Mahalin ang mga kapatid."

IX. Ang pag-ibig ay hindi nagagalak sa kalikuan, kundi nagagalak sa katotohanan. Ang isa sa mga tanda kung saan nakikilala ang mga tao ng Diyos ay, sila ay "nagsisigaw at umiiyak dahil sa mga kasuklam-suklam na ginagawa sa lupain," at umiiyak ng mga ilog ng tubig, sapagkat hindi sinusunod ng mga tao ang batas ng Diyos; samantalang ang mga masasama ay "nagagalak na gumawa ng masama, at natutuwa sa mga pagbaluktot ng mga masasama." Ngunit maaari nating linlangin ang ating mga sarili, at binibigyan ng isang hindi malusog na gana para sa paghahanap ng mga pagkakamali at tsismis, habang iniisip natin na tayo ay nagdadalamhati sa mga kasalanan ng iba. Ang pagdadalamhati ay isang malambot na damdamin; ito ay natutunaw ang puso, at nagbubuhos sa paligid nito ng isang banal na impluwensya. Kaya, kung nakita natin ang ating mga sarili na binibigyan ng isang matalas, mapanuri na espiritu—na may gana na kunin ang mga pagkakamali ng iba, at manatili sa kanila, at palakasin sila, at hatulan sila nang may katigasan—maaari nating siguraduhin na mayroon tayong isa pang tanda, na hindi kabilang sa kawan ng mabuting Pastol. Ang isa sa mga prominente na katangian ng isang hindi nagsisisi na puso ay isang pag-uugali na pakainin ang mga pagkakamali ng mga nagtataguyod ng relihiyon. Ang mga nagbibigay ng kanilang sarili sa pag-uugali na ito ay hindi aminin na sila ay natutuwa sa mga pagkabigo ng mga Kristiyano. Sila ay magkondena sa kanila nang may malaking katigasan, at magdadalamhati sa kahihiyan na dala nila sa relihiyon. Gayunpaman, sila ay kumakapit sa mga kakulangan ng mga Kristiyano na may gana na gaya ng isang gutom na spaniel na kumakapit sa kanyang pagkain. Ito ang buo ng kanilang espiritwal na pagkain at inuming. Ito ang pundasyon ng kanilang mga pag-asa. Sila ay nagpapatibay ng kanilang pag-aangkin para sa pagpasok sa paraiso ng langit sa pamamagitan ng pagiging pare-pareho sa kanilang pag-uugali gaya ng ilan sa mga nagtataguyod na sila ay mga tao ng Diyos; kaya, bawat kakulangan na kanilang natutuklasan ay nagbibigay sa kanila ng isang bagong kahilingan na ipakita sa mga portal ng langit. Sa gayon, sila ay lihim, bagaman marahil nang hindi sinasadya, "nagagalak sa kalikuan."

Ngunit kinatakutan, kung maaari nating hatulan mula sa pagpapakita ng parehong espiritu, na marami na gumagawa ng mataas na pag-aangkin sa higit na kabanalan ay nakabase ang kanilang mga pag-asa, sa malaking bahagi, sa isang katulad na pundasyon. Sa mga Fariseong Hudyo, iniisip nila na kung hahatulan nila ang mga gumagawa ng masama, kahit na sila mismo ay gumagawa nito, ay makakaiwas sila sa paghuhukom ng Diyos. Sila ay sabik na sabik na abutin at iproklama sa bubungan ng bahay ang mga kakulangan ng kanilang mga kapatid, tulad ng makataong may pagmamalaki sa sarili na moralista, na nagmamalaki sa hindi paggawa ng propesyon, at gayunpaman ay parehong pare-pareho sa mga gumagawa nito. Kung ang mga ganitong tao ay hindi nagagalak sa kasamaan, gayunpaman, ito ay "matamis sa kanilang bibig," at sila ay "iinom ito tulad ng tubig." Ang kanilang pagtatalo ay, hindi nila sinasalita ito nang may kasiyahan, ngunit may kalungkutan na dinadala ang kanilang testimonya laban dito. Ngunit ang kalungkutan ay nag-iisa at tahimik. "Siya ay nakaupo mag-isa, at tumutupad ng katahimikan." Sino ang nakarinig ng isang tao na ipinroklama ang kanyang kalungkutan sa bawat dumaraan na estranghero? Ang matigas at mapait na espiritu, na nagpapakilala sa sarili bilang isang testimonya laban sa kasalanan, ay isang pagpapakita lamang ng hindi nagsisising pagmamalaki. Hindi ito nagdadala ng pinakamalayong pagkakatulad ng Kristiyanong pagpakumbaba at katapatan. "Mga kapatid," sabi ng apostol, "kung ang isang tao ay nahuli sa isang pagkakamali, ibalik ang gayon sa espiritu ng kahinahunan; na isinasaalang-alang ang iyong sarili, baka ikaw rin ay matukso."

Ngunit, mula sa mapanghusgang at mapanuriwitong diwa ng ilang mga tao, maaaring isipin ng isa na hindi ito pumasok sa kanilang mga isipan na isaalang-alang kung posible bang mahulog sila sa parehong paghatol; bagaman ang pagsusuri sa mga nakalulungkot na pagbagsak na nangyari ay maaaring magpakita ng isang nakakatakot na talaan ng mga nagkasala mula sa uri ng mga taong ito. Si David, habang nasa kanyang nahulog na estado, ay binigkas ang hatol ng kamatayan sa tao sa talinghaga ni Nathan, na ang kasalanan ay isang mahinang anino lamang ng kanyang sarili. Ang mga Eskriba at mga Fariseo ay nagalit sa kawawang babae na nahuli sa kasalanan; gayunpaman sila, sa kanilang sariling pag-uugali, ay kalaunan ay inamin na sila ay may kasalanan sa parehong kasalanan. Si Judas ay isa sa inyong mga mapanghusgang naghahanap ng kasalanan. Siya ang disipulo na naghanap ng kasalanan sa mapagmahal na si Maria, para sa kanyang may pagmamahal na pagkilala sa Panginoon ng buhay, bago ang kanyang pagdurusa. Iniisip niya na ito ay isang malaking pag-aaksaya na magbuhos ng gayong mahalagang langis sa mga paa ni Hesus, at na mas mabuti sana kung ibenta ito, at ang pera ay ibigay sa mga mahihirap. Siya ay napaka-maawain sa mga mahihirap, at isang malaking kaaway ng pag-aaksaya; ngunit, pagkaraan ng kaunting panahon, ibinenta niya ang kanyang Panginoon sa loob ng tatlumpung pirasong pilak. Kaya, sa bawat kapanahunan, kung susuriin mo ang katangian ng mga apostata, makikita mo na sila ay kilala sa kanilang kalubhaan laban sa mga kasalanan ng iba, at partikular sa paggawa ng mga bagay na walang halaga, at pagbigkas ng malupit na paghatol laban sa mga tumatanggi na sumunod sa kanilang mga pananaw. Lalo na ang mga ganitong tao ay magiging nasasaktan sa kanilang mga kapatid dahil sa kanilang damit, o estilo ng pamumuhay, o kanilang paraan ng pagsusuot ng buhok, o ilang ganitong bagay—which does not reach the heart.

Ang mapagpakumbabang Kristiyano, na tumitingin sa "butas ng pitang kinukuha siya," at naaalala na siya ngayon ay nakatayo sa bisa ng parehong biyaya na kinuha ang kaniyang mga paa mula sa "kakila-kilabot na pitang may map粘 na luwad," ay magiging huling tao na magmamalaki sa pagbagsak na kalagayan ng kaniyang mga kapatid. Siya ay titingin sa kanila na may mata ng mahabagin na pagmamahal, at ang kaniyang mga pagsaway ay iadministered sa isang mapagpakumbaba, napapailalim, at mapagpakumbabang espiritu, naaalala ang utos ni Pablo: "Hayaan siyang nag-iisip na siya ay nakatayo, mag-ingat na baka siya ay mabagsak."

Ngunit ang espiritu na pinag-uusapan ko ay hindi lamang karne, kundi diyaboliko rin. Ang diyablo ay ang tagapag-akusa ng mga kapatid. Ang pag-ibig hindi lamang hindi natutuwa sa kasamaan, kundi positibong natutuwa sa katotohanan—natutuwa sa tagumpay ng ebanghelyo, at natutuwa sa paghahayag ng biyaya ng Diyos, sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga bunga ng Kanyang Espiritu sa katangian at pag-uugali ng Kanyang mga tao. Kaya ito ay magpapakita sa atin na tumingin sa maliwanag na bahagi ng mga katangian ng mga tao, at, kung sila ay nagbibigay ng anumang katibayan ng kabanalan, na magalak dito, at magbigay ng luwalhati sa Diyos para sa paghahayag ng Kanyang biyaya sa kanila, habang kami ay tumitingin, o tumitingin na may pagmamahal at habag, sa kanilang mga kahinaan. At ito ay umaayon sa mga damdamin ng mapagpakumbabang Kristiyano. Siya ay nag-iisip ng kaunti tungkol sa sarili niya, at nararamdaman ang isang pakiramdam ng kaniyang sariling mga kahinaan, na siya ay mabilis na nakakakita ng kaunting katibayan ng Kristiyanong katangian sa iba; at siya ay nakakita ng maraming dapat pagtagumpayan sa sarili niya, na siya ay may hilig sa sukdulang pagtanggap, sa paghusga sa katangian ng iba. Siya ay handa, kasama ni Pablo, na ituring ang sarili niya na "mas mababa sa pinakamaliit sa lahat ng mga banal;" at, kung saan siya ay nakakita ng anumang katibayan ng kabanalan sa iba, siya ay maaaring tumingalaw sa maraming mga pagkukulang.

Nakakumbinsi ako na kami ay lubos na kulang sa pagsasagawa ng kasiyahan at pasasalamat sa biyaya ng Diyos na ipinapakita sa kanyang mga anak. Ang mga Sulat ni Pablo ay karaniwang nagsisimula sa isang pagpapahayag ng kasiyahan at pasasalamat sa kabanalan ng mga taong isinusulat niya. Kahit na tungkol sa mga Corinto, na kung saan maraming mga kasamaan ang umiiral, sinasabi niya, "Nagpapasalamat ako sa aking Diyos sa inyong lahat, sa biyaya ng Diyos na ibinigay sa inyo sa pamamagitan ni Jesu-Kristo." Ngunit gaano kadalas tayo naririnig na nagpapasalamat sa Diyos para sa kabanalan ng ating mga kapatid!

Hanggang ngayon, maliban sa unang dalawang ulo, at isang bahagi ng huli, kami ay nagkaroon ng negatibong katangian ng pag-ibig. Kami ngayon ay dumating sa mga POSITIBONG pagpapakita nito.

Ang Pag-ibig ay nagtitiis ng lahat ng bagay; o, kung maaari itong ipaliwanagin, tinatakpan ang lahat ng bagay. Ang huli ay tila mas naaayon sa konteksto; sapagkat kung hindi, ito ay magiging kapareho ng kahulugan ng tinitiis ang lahat ng bagay, sa huling bahagi ng talata, at sa gayon ay lumilikha ng isang pag-uulit; habang ito ay nag-iiwan ng isang kakulangan sa paglalarawan, na ipinahiwatig ng talata sa Peter, "Ang pag-ibig ay tatakpan ang maraming kasalanan." "Ang pag-ibig ay maglalagay ng isang belo sa mga pagkakamali ng iba, hanggang sa ito ay naaayon sa tungkulin," alinsunod sa diwa ng gintong tuntunin, na nangangailangan sa atin na gawin sa iba kung ano ang gusto nating gawin nila sa atin; sapagkat sino ang gusto na ang kanilang mga pagkakamali ay maging paksa ng karaniwang pag-uusap sa kanilang mga kakilala? At, kung ito ay salungat sa pag-ibig na magsalita ng ganito tungkol sa mga pagkakamali ng mga indibidwal, hindi ito gaanong salungat na magsalita tungkol sa mga pagkakamali ng mga grupo ng mga tao, tulad ng klero, o ng simbahan. Ang kawalan ng katarungan ay mas pinalala, sapagkat ito ay naninira sa pamamagitan ng kabuuan. Ang isang miyembro ng simbahan ni Cristo, na nagsasalita ng maraming tungkol sa mga korupsiyon nito, ay may kasalanan sa kakaibang pag-uugali ng pagsasalita ng masama tungkol sa kanyang sarili; sapagkat ang mga miyembro ng katawan ni Cristo ay lahat ng isa sa kanya. Minsan maaaring maging tungkulin natin na magsalita tungkol sa mga pagkakamali ng iba; ngunit, kung saan ang pag-ibig ay naghahari sa puso, ito ay gagawin lamang sa mga kaso ng hindi maiiwasang pangangailangan, at pagkatapos ay may malaking sakit at pag-aalay ng damdamin. Ang isang mabuting puso ay nakadarama ng mga pagdurusa ng iba, at kahit na nangangawà ng kanilang kahinaan at kasamaan. Ito ay magiging nais, samakatuwid, hangga't maaari, na itago sila mula sa pampublikong paningin, maliban kung ang kabutihan ng iba ay nangangailangan ng kanilang paglalantad; at kahit na, hindi ito gagawin nang may mga walang saysay na damdamin.

Ngunit ang mga pawang ito ay may mas malaking bisa sa gawain ng mga Kristiyano na nagsasalita tungkol sa mga pagkakamali ng isa't isa. Saan ang puso na hindi magrerebelde sa ideya ng mga kapatid na nagpopahayag ng mga pagkakamali ng isa't isa sa mga tainga ng mga estranghero? Gayunpaman, ang relasyon ng mga anak ng Diyos ay higit na nakaka-engganyo kaysa sa mga ugnayan ng pagkakamag-anak. Ipagpalagay ang isang pamilya ng mga bata, lahat sila sa ilang paraan ay may kapansanan, ngunit bawat isa ay may maraming kahusayan sa pagkatao. Ano ang maiisip sa kanila, kung sila ay palaging nag-aalala at nagrereklamo tungkol sa mga kapansanan ng isa't isa? At ano ang magiging epekto sa kanilang mga indibidwal na disposisyon at damdamin, at sa kapayapaan at kaligayahan ng pamilya?

XI. Ang pag-ibig ay naniniwala sa lahat ng bagay, umaasa sa lahat ng bagay. Ito ay ang kabaligtaran ng inggit at hinala. Ito ay isang kahandaan na maniwala sa lahat ng bagay na pabor sa iba; at kahit na ang mga hitsura ay napakalakas laban sa kanila, gayunpaman umaasa pa rin sa pinakamabuti. Ang disposisyong ito ay magdadala sa atin na tingnan ang mga katangian ng iba sa kanilang pinakamaayagang liwanag; na bigyan ng buong timbang ang bawat mabuting kalidad, at buong kredito para sa bawat kapuri-puri na gawa; habang ang bawat nagpapaliwanag na pangyayari ay tinitingnan kasama ang mga kakulangan at misconduct. Ang pag-ibig ay hindi kailanman magpapattribusyon ng isang gawa sa mga hindi wastong motibo o masamang disenyo, kapag maaari itong ipaliwanag sa anumang ibang paraan; at, lalo na, hindi ito magiging mabilis na mag-charge ng pagkukunwari at kawalan ng katapatan sa mga nagmumukhang kumikilos nang wasto. Ito ay magbibigay ng kredito sa mga propesyon ng iba, maliban kung maliwanag na sinasalungat ng kanilang pag-uugali. Hindi nito, sa katunayan, ipinagbabawal ang prudensya at pag-iingat—"Ang simple ay naniniwala sa bawat salita; ngunit ang maingat na tao ay tumitingin nang mabuti sa kanyang paglalakad”—ngunit ito ay nakasanayan na maglagay ng tiwala sa iba, at hindi ito magiging patuloy na nagbabantay sa kasamaan.

Ang isang espiritu ng pagtulong ay sumasalungat sa pag-uugali na pag-usapan ang pribadong katangian. Hindi ito kusang makikinig sa mga kritisismo tungkol sa mga katangian ng iba, ni sa mga detalye ng kanilang mga pagkakamali at kahinaan; at ito ay magpapakita ng pagkasuklam at pagkahilo, mula sa mga maliit na tsismis at masasamang salita, bilang insulto sa mabuting pakiramdam. Ito ay isang uri ng moral na sentido, na tumatalikod mula sa pagdeklara at pagtsitsismis.

XIII. Ang pag-ibig ay nagtitiis sa lahat ng bagay. Ito ay halos kasingkahulugan ng pagtitiis; at gayunpaman ito ay isang mas komprehensibong ekspresyon. Ang pag-ibig ay magtitiis nang may pasensya, at magdurusa, nang walang galit o kapait-paitan ng pakiramdam, lahat ng bagay sa buhay panlipunan na kinakalkula upang subukin ang ating mga ugali, at ubusin ang ating pasensya. Hindi ito nagmamadali, at hindi nagtitiis sa kaunting oposisyon o ang pinakamaliit na provokasyon; ngunit nagtitiis sa mga kahinaan, ang hindi makatwiran, ang masamang ugali, at ang malupit na wika ng iba—ng may mapagpakumbabang at tahimik na espiritu.

XIV. Sa wakas, ang pag-ibig ay ang praktikal na aplikasyon ng gintong tuntunin ng ating Tagapagligtas, at ang pangalawang talaan ng batas, sa lahat ng ating pakikipag-ugnayan sa ating mga kapwa tao, na nagkakalat sa ating paligid ng espiritu ng kabaitan at mabuting pakiramdam. Sinasaklaw nito ang lahat ng bagay na tapat at mapagbigay, palakaibigan at banayad, kaibig-ibig at mabait, sa katangian ng tao, na nabago ng biyaya ng Diyos. Ito ay sumasalungat sa lahat ng bagay na hindi tapat at hindi taos, magaspang at malupit, hindi mabait, malupit, at mapait—in the disposisyon ng nahulog na sangkatauhan. Ito ang bono na nagpapatibay sa lipunan, ang pang-akit na nagpapalasa sa pakikipag-ugnayan sa lipunan, ang UNIVERSAL PANACEA, na, kung hindi nito mapagaling—ay hindi bababa sa pagaanin, lahat ng mga sakit ng estadong panlipunan!