Isang Kabanata sa Pagkakaloob at Biyaya

Isang Kabanata sa Pagkakaloob at Biyaya Ang Misionerong Pambahay Ni John MacDuff Ang babae ay iniwan ang kanyang pitsel ng tubig sa tabi ng balon at bumalik sa nayon at sinabi sa lahat, "Halika at makilala ang isang lalaki na nagsabi sa akin ng lahat ng aking nagawang mga bagay! Maaari bang Siya ang Mesias?" Kaya't ang mga tao ay dumagsa mula sa nayon upang Siya'y makita. Juan 4:28-30 Sa nakaraang kabanata, nakita natin na ang mga alagad ay samantala na nag-joined sa kanilang Panginoon sa Balon, habang Siya ay nakikipag-usap pa rin sa babae ng Samaria. Hanggang ngayon, natamasa niya ang hindi nababahalang pakikipag-usap sa Diyos na Wayfarer; ngunit ang ibang mga mata ay nasa kanya, ang pag-uusap ay bigla na lang natapos. Gayundin sa lahat ng ating pinakabanal na mga panahon ng pakikipag-usap sa Tagapagligtas sa lupa. Sila ay kinakailangang maikli. Siya ay sa Kanyang mga tao pa rin, sa espiritwal na kahulugan, tulad ng Siya sa anak na iyon ng Israel, "tulad ng isang estranghero sa lupain, at tulad ng isang manlalakbay na humihinto upang tumira nang isang gabi." Mapalad ang panahon na iyon, kapag walang nakakaabala na elemento ang makakapag-interrupt sa kasiyahan ng pakikipag-isa na ang tagal ay hindi isang lumilipas na oras ng karga at pagod, ngunit KABUUAN! Ang katahimikan ng grupong iyon na walang salita ay tila unang naputol sa biglaang pag-alis ng babae. Sa intensidad ng kanyang mga bagong emosyon, siya ay nakalimutan ang lahat ng layunin na nagdala sa kanya sa balon ng Patriarka; at, iniwan ang kanyang pitsel sa likod, siya ay nagmamadali sa kanyang katutubong lungsod upang ipangalandakan sa kanyang mga kababayan ang nakapangingilabot na balita na siya ay nakatagpo sa Mesias. Gaano siya kaiba ang buong pagkatao at damdamin mula nang siya ay umalis sa kanyang tahanan isang maikling oras bago! Siya ay umalis mula sa mga tarangkahan ng Shechem na isang kaawa-awang makasalanan; siya ay bumabalik na isang nagagalak na mananampalataya, na ang kanyang malalim na espiritwal na uhaw ay naibsan, isang beses at magpakailanman, sa isang mas marangal na bukal. Mayroong isang bagay na totoo sa kalikasan ng tao, at mas totoo pa rin sa expansive, walang pag-iingat na espiritu ng Ebanghelyo, sa pagtingin sa kanya na nagmamadali upang makagawa ng iba na makibahagi sa kanyang sariling kasiyahan at kapayapaan. Ang pag-uudyok ay natural na ipabatid sa iba ang anumang maaaring nagbigay ng kaligayahan sa atin. Ang isang anak na nakakuha ng pag-unlad sa mundo ay nagagalak na gawin ang mga pinakamaagang paraan upang ipabatid ang balita sa pamilyang tahanan. Ang sundalo sa pag-asa na iniiwan ay nagmamadali na ibigay sa mga naghihintay na may walang hiningang interes, ang balita ng kanyang kaligtasan at ng kanyang matagumpay na gawa. Ang pastol sa talinghaga ay inilalarawan, sa paghanap ng nawalang ligaw, na tumatawag sa kanyang mga kaibigan at mga kapitbahayan, na nagsasabi, "Magsaya kayo kasama ko, sapagkat natagpuan ko ang aking tupa na nawala." Ang ama ng prodigal ay hindi nasisiyahan sa kanyang sariling kaligayahan sa pagtanggap sa matagal nang nawawalang isa, ngunit ang kanyang mga bulwagan ay binuksan, upang ang iba ay makibahagi sa masayang pagbabalik. Maaari nating alalahanin ang isang sandali ng mas malalim, estranghero, mas matinding kasiyahan pa rin—isang kasiyahan na nagbigay-buhay sa mga pulso ng buhay ng mundo; nang si Maria Magdalena ay hindi lamang pumasok sa inabandadong libingan, ngunit nakinig sa mga hindi maliwanag na labi sa mga salita ng kahanga-hanga at kasiyahan—sa mabilis na hakbang, hindi niya kayang panatilihin ang ekstatikong katiyakan sa kanyang sarili, siya ay nagmadali na ipangalandakan ito sa mga iyon na pinakamainit na interesado—"Siya ay umalis nang mabilis mula sa libingan, na may takot at malaking kasiyahan; at tumakbo upang ibigay sa mga alagad ang salita." Ang dalawang manlalakbay patungong Emmaus, nang ang kanilang mga nagtataka na mga mata ay nabuksan, ay nagmadali na lumabas upang makita ang labing-isa na may magandang balita, "Ang Panginoon ay nabuhay na talaga, at nagpakita kay Simon." Gayundin sa kaso ng babae ng Samaria. Siya rin ay nakakita sa kanyang nabubuhay na Panginoon—ang Mesias na ipinangako sa kanyang mga ama. Ang kanyang kasiyahan at kahanga-hanga ay hindi maaaring i-share. Ito ay sa kanya tulad ng sa mga kapatid ni Jose: hindi pa siya nakapagsabi sa kanila, na nagsasabi, "Ako si Jose," hanggang sila ay nagmadali na ihatid ang nakapangingilabot na balita sa kanilang matandang ama, "Si Jose ay buhay!" Ang tunay na Jose ay nagpakita sa kanyang sarili sa alien na kapatid na ito. Hindi niya kayang panatilihin sa kanyang sarili ang kasiyahan ng lahat ng kasiyahan. "Ang babae ay iniwan ang kanyang pitsel ng tubig sa tabi ng balon at bumalik sa nayon at sinabi sa lahat, "Halika at makilala ang isang lalaki na nagsabi sa akin ng lahat ng aking nagawang mga bagay! Maaari bang Siya ang Mesias?" Kaya't ang mga tao ay dumagsa mula sa nayon upang Siya'y makita." At ito ay palaging ang tunay na resulta ng pagliligtas na pagbabago, ang kinakailangang bunga ng pagtanggap ng katotohanan sa ating sariling mga puso—isang matinding pagnanasa na gawin ang iba na makibahagi at makilahok sa ating kasiyahan at kapayapaan sa pananampalataya. Kung ang Kristiyanismo ay tunay at buhay, dapat itong expansive. Ang gawain ng Espiritu ng Diyos sa puso ay hindi isang piksyon, hindi isang anyo, ngunit isang buhay. Upang gamitin ang pagtulad ng salaysay na ito, ito ay isang bukal hindi lamang 'sumisibol,' (nagsisibol,) ngunit umaapaw sa kanyang cistern, at ang sobrang suplay ay lumalabas upang magbigay-liwanag sa ibang mga lugar na walang dalampasigang. Hindi ang masa ng stagnant na tubig na walang outlet, ngunit ang malinaw, kumikislap na lawa, na naglalabas ng kanyang daluyong ng mga buhay na sapa na kumakanta ng kanilang masiglang paraan sa mga katabing lambak, at ginagawa ang kanilang kurso na kilala sa pamamagitan ng sinulid ng berde, na nagbibigay-liwanag at nagpapabunga habang sila ay dumadaloy. O, kung maaari nating gamitin ang isa pang pigura, hayaan itong maging iyon na angkop na nag-aalis nito mula sa karaniwan—ang bato na inihagis sa parehong tahimik na lawa. Ang mga ripples na nabuo ay pinakamabuti sa gitna. Ang Kristiyanismo ay pinakamabuti sa puso na kung saan ang mga katotohanan nito ay lumubog; ngunit ang impluwensiya nito ay lumalawak sa laging lumalawak na mga concentric na bilog hanggang ang mga wavelet ay tumama sa baybayin. Ang relihiyon, ang pinakamatindi sa sariling kaluluwa at buhay ng tao, ay dapat yakapin ang pamilya, sambahayan, kamag-anak, kapitbahayan, bansa, hanggang sa hindi na ito kilala ang circumference ngunit ang mundo! Oh, gaano kaiba ang tunay na espiritu ng ebanghelyo sa pagkamakasarili ng mundo; ang pagkamakasarili na iyon na magpapanatili ng lahat ng may tenyakyong, sakim na pagkakahawak, na walang pag-iisip o pagmamalasakit sa kaligayahan o kagalingan ng iba. Ang Kristiyanismo ay nagbubuwag ng mga pader ng makitid na paghihiwalay, at ipinapangalagat ang tunay na pagkakapatiran ng lahi. Ang pagkamakasarili ay nagsarado ng puso, pinalabas mula rito ang mga ulan at hamog at araw na sinag; ngunit ang Kristiyanismo, o sa halip ang dakilang Araw ng liwanag, ay sumisikat—ang mga saradong talulot ay unti-unting bumubuka sa mga banayad na sinag—at hindi nila kinatatago ang kanilang halimuyak sa kanilang sarili, ngunit pinalalabas ito sa lahat ng dako. Ang bawat naturang bulaklak, ang pinakamaliit na namumula na hindi nakikita ng mundo—bawat isa ay nagiging isang maliit na censer na naglulunsad ng kanyang insenso-perfume sa tahimik na hangin, o ipinapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapapag ang mga kaibigan at kanya sa hangin sa hangin sa hangin sa hangin sa hangin. o ang lahat sa hangin. Ang babae ng Samaria ay naging, tulad ng lahat ng Kristiyanong may lasa, ay naging, tulad ng isang Kristiyanong may kaaya sa tunay na mayag sa kanya, na nagpabuti sa hangin sa lahat ng dako. Ang babae ng Samaria ay naging, tulad ng tunay na Kristiyanong may lasa, ay naging, tulad ng isang manapang Kristiyano na nakatik sa tunay na may lasa, na nagiging isang maliit na insapag na may insenapag sa tahimik na hangin, o ipinakakalat ito sa malayo at malaputi sa hangin. Ang Kristiyanismo ay malakas na impluwensiya. Orihinal na si Kristo ay gumawa sa kanyang sarili na kilala sa kanya. Hindi niya ang maaaring itago ang pinakamasama sa kanya. Siya ay isang libong milya ang layo mula sa kung saan siya ay ngayon—pa rin sa kanya—pa rin sa kanya. Siya ay nakita ang pinakamasama sa kanya. Siya ay nasa isang milya lamang mula sa lugar na ito—gayunpaman, gayunpaman, Siya ay masaya! Sa mga semi-heathen na Shechemites, wala ba ang mga espiritwal na pasanin na may bigat na dapat dalhin? Hindi ba sila na rin, sa ilalim ng mga magaspang na mga hewer ng kahoy at mga nagdala ng tubig, ay may mga pasanin sa puso na dapat dalhin? Hindi ba sila, sa ilalim ng mga magaspang na mga mangyari ng kahoy at mga mangyari ng tubig, ay may mga pusong may mga pasanin na may bigat na dapat dalhin? Hindi ba sila, sa ilalim ng mga kahirap ng mundo, na may mga pusong may mga sikap na dapat malutas? Hindi ba sila, sa ilalim ng mga kahirapan ng mundo, na may mga pusong may mga luha at mga luha? Hindi ba Siya ang makapag-angat sa kanilang mga buhay, kung, sa kanyang mga salita ng kapayapaan at pagmamahal, ay makapag-alis sa kanilang mga pasanin, tulad ng ginawa Niya sa kanya? Hindi ba Siya ang makapagbigay sa kanilang mga buhay ng kalayaan at kapayapaan, tulad ng ginawa Niya sa kanya? Ang mga hinihintot ng Diyos sa kanyang sarili ay kumilos sa kanya, tulad ng isang kalapati na may mga pakpak na may pilak na pakpak, na may mga balahibo na may mga balahibo na may bulaklak, at may mga balahibo na may mga balahibo na may ginto. Sa kanya ay mayroong isang tunay na pagiging makatao, may mga pakpak na may pilak, at may mga balahibo na may ginto. Sa kanya ay mayroong isang buhay na may halimuyak, may mga pakpak na may pilak, at may mga balahibo na may ginto. Ang Kristiyanismo ay malakas sa puso ng mga taong may mga puso na may mga sugat at mga sapa. Ang mga hinihintot ng Biblia ay may kaalaman sa akin, sa pagsasabi sa akin ng "lahat ng aking mga ginawa." Ang tunay na kaalaman ng Dakilang Manggagamot sa mga sugat at mga ulser ng mga may sakit na tao—ang mga hinihintot ng mga buhay na tubig sa may-uhaw na kaluluwa. Ito ang kwento ng bawat isa sa mga uminom ng tubig na ito—“Ang Diyos na nag-utos sa liwanag na magsilaw sa kadiliman, ay nagbigay-liwanag sa ating mga puso, upang bigay ang kaalaman ng kaluwalhatian ng Diyos sa mukha ni Jesukristo." Ang Dakilang Tagapag-utos, ang 'nagbigay ng salita,' ang tunay na "Salita ng Diyos,' ay isang 'Tagapag-isip ng mga pag-iisip at mga layunin ng puso. Ang mga salita ng grasya sa sinaunang Israel, na tila may isang kagandahang natatanging kahalagahan sa kanilang aplikasyon sa indibidwal na kaso ng babae ng Samaria—“Siya ay nag-udyok sa kanyang sarili sa mga hikaw at mga alahas, at siya ay pumunta sa mga nagmamahal, at nakalimutan ang akin, sabi ng Panginoon. Kaya, narito, aking papaliguan siya, at dadalhin siya sa ilang at magsalita sa kanyang puso. At sa kanyang puso ay bibigyan ko sa kanya ng aking pagmamahal, at siya ay magiging akin.” Ang pananampalataya sa Ebanghelyo ay tugon ng espiritu ng tao sa loob, sa Pagpapakita sa labas. Ang hindi nakapag-aral na Kristiyano ay makapagharap sa pag-aalinlangan na may katapangan, at labanan ito sa pamamagitan ng "patunay na ito, ang hindi matatalo na argumento, "Halika, tingnan mo ang isang lalaki na nagsabi sa akin ng lahat ng aking mga ginawa! Kung Siya ang Mesias?" "Isang bagay lamang ang alam ko, na dati akong bulag, ngayon ako ay nakakita na." Sa pag-uusap tungkol sa pagmimisyon ng Kristiyano, hindi ba natin napansin ang isang elemento ng malaking puwersa sa katangian ng mensahe ng Kristiyano? Ito ay hindi ang mga paliwanag na mga paliwanag, hindi ang mga pagtatalo sa mga kontrobersiya, hindi ang mga makapangyaring mga pagkakaiba tungkol sa likas at katangian ng Diyos, ngunit ang direktang paglalahad ng katotohanan sa konsensiya; ang pagising sa malalim na pakiramdam ng kasalanan—ang pag-angat ng kaluluwa sa kamalayan ng kanyang sakit, at sa ganitong paraan ay inihahanda ito para sa paghahayag ng isang pagliligtas na maluwalhati. Ito ang kasaysayan ng bawat isa sa mga uminom ng tubig na ito—“Ang Diyos na nag-utos sa liwanag na magsilaw sa kadiliman, ay nagbigay-liwanag sa ating mga puso, upang bigay ang kaalaman ng kaluwalhatian ng Diyos sa mukha ni Jesukristo.” Ang Dakilang Tagapag-utos, ang 'nagbigay ng salita,' ang tunay na "Salita ng Diyos,' ay isang 'Tagapag-isip ng mga pag-iisip at mga layunin ng puso. Ang mga salita ng grasya sa sinaunang Israel, na tila may isang kagandahang natatanging kahalagahan sa kanilang aplikasyon sa indibidwal na kaso ng babae ng Samaria—“Siya ay nag-udyok sa kanyang sarili sa mga hikaw at mga alahas, at pumunta sa mga nagmamahal, at nakalimutan ang akin, sabi ng Panginoon. Kaya, narito, aking papaliguan siya, at sa kanyang puso ay bibigyan ko sa kanya ng aking pagmamahal, at siya ay magiging akin.”