Isang Kabanata sa Pagkakaloob at Biyaya

Ni John MacDuff

Sinagot ni Jesus, “Sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Ang bawa't uminom ng tubig na ito ay muling mauuhaw: Datapuwa't ang sinomang umiinom ng tubig na sa kaniya'y aking ibibigay ay hindi mauuhaw magpakailan man; nguni't ang tubig na sa kaniya'y aking ibibigay ay magiging isang balon ng tubig na bubukal sa kabuhayang walang hanggan.” (John 4:13-14, TLAB)

Sa nakaraang kabanata at konteksto, nakita natin na ang mga pag-iisip ng babae ng Samaria ay tungkol sa mundo—mga makamundo. Wala nang iba kundi ang balon sa kanyang paanan ang nagpapakita sa kanyang maputlang di-pirihtwal na paningin, habang ang misteryosong Estranghero ay nagsasalita sa kanya tungkol sa "kaloob ng Diyos" at "buhay na tubig." Hindi napigilan ng kanyang kawalan ng pagdamdam sa mga banal na katotohanan, ang Langit na Guro ay nagpapatuloy sa kanyang tema; ngunit hindi sa pamamagitan ng pagsagot sa kanyang hamon—sa pagpapatunay ng dignidad ng kanyang sariling pagkatao kumpara sa 'Ama Jacob.' Siya ay may mas mataas na layunin sa paningin. Nais niyang itaas, hindi lamang siya, kundi lahat ng magbabasa ng kwento ng mga daanan ng bukal sa mga darating na edad, mula sa mga bagay ng mundo hanggang sa "ilog ng Diyos na puno ng tubig."

Muli, samakatuwid, Siya ay nagbalik sa kanyang teksto, at nagpapatuloy sa simbolo sa pamamagitan ng pag-anunsyo ng isang nakapangangatwiran at makabuluhang pagkakaiba. Sinisimulan Niya ang kanyang sagot sa pag-aangkin tungkol sa balon ng Patriarka na kanilang kinatatayuan, "Ang sinumang uminom ng tubig na ito ay mauuhaw muli;" isang pag-aangkin na maaaring naaangkop na mamuhunan sa isang mas malawak na kahulugan, na naglalaman ng malaking katotohanan, na ang lahat ng nilikha at nilikhang mabuti ay hindi sapat sa sarili upang masiyahan ang mga hangarin ng kaluluwa ng tao. Sa bawat dibdib ay mayroong pagnanasa para sa kaligayahan. "Sino ang magpapakita sa amin ng anumang mabuti?" ay ang buntong-hininga, ang soliloquy, ng pagod na sangkatauhan. Mayroong maraming mga daloy ng nilikhang kasiyahan. Ang ilan sa mga ito ay ayon sa batas, walang sala, nakapagpapalakas, na may pagpapala at pabor ng Diyos na nakapatong sa kanila. Ang iba ay mahirap, marumi, napababa, hindi karapat-dapat.

Ngunit kahit ang pinakamabuti at pinakamalinis, na tinitingnan sa kanilang sarili at bukod sa Walang Hanggang kahusayan, ay hindi makapagbibigay ng permanenteng kaligayahan o kasiyahan. Hindi nila mapapatay ang walang kamatayang uhaw. Maaaring dalhin ang pitsel pagkatapos ng pitsel sa bukana ng balon; ang gintong tasa ng kayamanan, ang hiyas na flagon na may masarap na inuming pang-isang lupa, ang punong-puno at transparent na pitsel na hinahatak pataas ng silken na tali ng pagmamahal ng tao. Ngunit Siya na nakakakilala sa puso ng tao ay nagpapahayag, na "uhaw muli" ay ang pag-aari at katangian ng lahat ng ito.

Ang may hangganan ay hindi kailanman maaaring maging isang kasiya-siyang bahagi para sa kung ano ang ipinanganak para sa walang hanggan. Kasiya-siyang bahagi! Ang pilosopiya, kasama ang mga paglipad ng agila nito, ay nagsasabi, "Hindi ako ito." Ang pagmamalaki ng ranggo—mga korona at koronang maliit, at mga titulong panginoon—ay nagsasabi, "Hindi ako ito." Ang laurel ng pananakop, habang ito ay nalalanta sa noo ng mandirigma, ay nagsasabi, "Hindi ako ito." Ang ginto, kasama ang mga kumikinang na bunton, ay tumatawa sa mga sumasamba rito at nagsasabi, "Hindi ako ito!" Ang pinakakilala sa mga mananakop sa lupa ay naupo sa tabi ng balon na iyon. Dinala niya ang mga hari ng mundo upang maging mga taga-drawing ng tubig niya; bawat isa na may malaking tasa na bumababa para sa inuman, at inilalagay ang pag-aalay sa mga paa ng mananakop. Ngunit ang mga luha ng mayabang na tumanggap ay naging isang karaniwang salita; at kung maaari nating tanungin siya na isalin ang mga tahimik na luha na ito sa mga salita, ang kanyang sagot ay magiging, "Sinuman ang uminom ng tubig na ito ay mauuhaw muli."

Ngunit kung ganoon ang hindi kasiya-siyang kalikasan ng kaligayahan sa mundo, ang pagkabasag ng mga sisidlan sa mundo—ano ang mga mas mataas na kabayaran, ano ang mga mas matatag na kasiyahan na maaaring umupo sa kanilang lugar? Hindi mo maaaring subukang alisin ang isang bagay na pinahalagahan o hinabol sa mundo nang hindi having iba at mas mabuting bagay na papalit sa lugar nito. Ito ay isang kataga ng matandang pilosopiya na ang kalikasan ay ayaw sa walang laman, at ito ay totoo rin sa mundo ng moralidad tulad ng sa materyal na mundo. Ang kalapati noong araw na may pagod na pakpak, ay napanatili ang kanyang hindi matatag na pag-upo sa hindi mapakali na alon kung hindi niya nalaman ang isang arka ng kaligtasan. Hindi mo maaaring tuksuhin ang nanginginig na bata ng kahirapan na iwanan ang kanyang maliit na silid o magaspang na takip, hanggang hindi mo siya maipapangako ng mas mabuting at mas matibay na tirahan. Hindi mo maaaring hikayatin ang prodigal na iwanan ang mga balat ng kanyang kahabag-habag na pagkatapon sa disierto, bago mo siya masabi tungkol sa bahay ng kanyang ama at pagtanggap. Hindi mo siya maaaring hilingin na ibigay ang kanyang mga kahabag-habag na damit at mga alahas na tinsel hanggang hindi mo siya masisiguro ng isang balabal, at singsing, at sandalyas. Ang mga balat at ang mga damit, kahabag-habag man sila, ay mas mabuti kaysa wala.

Sa isa sa mga isla sa ating hilagang baybayin, isang mapangahas na pakikipag-adventura ay bumaba sa isang matarik na bangin na tumataas nang patayo mula sa karagatan, sa paghahanap ng mga itlog ng ilang ibon sa dagat; ang hindi matatag na bato na kinatatayuan niya ay biglaang bumigay, at sa isang malaking paglukso ay inihulog siya sa kumukulo na alon sa ibaba. Sa isang sandali, ang likas na pagmamahal sa buhay ay nagdulot sa kanya na tumalon mula sa madulas na paanan at magkamay sa isang sanga ng ivy na clung na may hindi sigurado na katatagan sa bangin na tumataas nang patayo sa itaas niya. Sino ang magkakaroon ng katapangan o kalupitan upang sumigaw sa mang-aangat na iyon para sa mahalagang buhay, na bitawan ang mapanlinlang na sanga ng ivy? Bagaman ito ay walang halaga, ito ang kanyang tanging pagkakataon na mabuhay; at ang mga nasa tuktok ng bangin, ang mga manonood ng kanyang napipintong panganib, ay matalino, hindi sa salita o tanda upang makagambala sa kanyang pagkakahawak ng maaaring patunayan na isang marupok na sinulid sa mga sandali ng paghihintay. Ngunit nang ang isang mabilis na paa ay bumalik kasama ang lubid, at ibinaba ito sa tabi ng napapagod na lalaki, pagkatapos, nang walang pag-aatubiling mga salita, tinawag nila siya na bitawan ang marupok na suporta at magkamay sa nagdala sa kanya hanggang sa kanilang mga paa.

Sa parehong paraan, nakita natin ang mga inspiradong manunulat na nakikitungo sa kaluluwa ng tao. Hindi sila kailanman nasiyahan sa mga negatibong payo. Hindi sila kailanman nagtuturo na 'kamuhian ang masasamang bagay,' nang hindi nagsasabi ng ilang layunin na 'mabuti' na maaaring kumapit ang puso sa halip. "Utusan ang mga mayaman sa mundo na huwag maging mataas ang pag-iisip o magtiwala sa mga di-siguro na kayamanan, KUNDI sa buhay na Diyos." "Huwag ibigin ang mundo, ni ang mga bagay na nasa mundo... Ang mundo ay lumilipas, at ang pagnanasa nito; KUNDI siya na gumagawa ng kalooban ng Diyos ay nananatili magpakailanman."

Ito ang pamamaraan ng banal na Manunubos sa babae ng Samaria; na naghahatid, sa pamamagitan niya at sa pamamagitan ng panlabas na materyal na simbolo at pagkakatulad, ng isang mas malalim na aral sa moral para sa 'buong sangkatauhan.' Sinasabi niya sa kanya, na tumuturo sa balon sa kanyang mga paa, na ang pagbabalik doon araw-araw ay mangangailangan na patuloy na punan at muling punan ang kanyang walang laman na pitsel; ngunit mayroon siyang mas marangal na mga buhay na bukal na inilalaan na magpapawi ng uhaw ng kanyang kaluluwa magpakailanman.

Sinasabi niya ang parehong sa atin. Tulad sa kanyang kaso, gayundin sa atin, sa isang mas mataas na kahulugang pigurative, hindi niya kinokondena ang marami sa mga mundong ito ng walang sala na kasiyahan, o ipinagbabawal ang kanilang paggamit. Ang mga pangangailangan ng katawan, ang mga kahilingan ng ating pisikal at panlipunang kalikasan ay isinama sa ating moral at espiritwal na kalikasan; sapagkat ang tao ay isang kumplikadong nilalang, na may mga malalapit na relasyon na nagbubuklod sa kanya sa dalawang mundo; at ang mga kinakailangan ng isa, tulad ng mga kinakailangan ng isa pa, ay hindi maaaring pabayaan o balewalain nang walang parusa. Kinikilala ni Hesus ang dalawa. Siya na nakakakilala sa ating pagkatao ay hindi maglalagay ng malupit na pag-aresto sa maraming bagay ng ayon sa batas na pagtugis sa lupa—maraming balon ng kaligayahan sa lupa. Ang lahat ng sinasabi niya tungkol sa kanila ay, Kung paghihigpitan mo ang iyong mga paglalakbay sa mga ito, hindi ka magiging masatisfied—siguradong mauuhaw ka ulit.

Ngunit mayroon akong isang balon ng buhay na tubig na sasabihin sa iyo, na mas tumatagal kaysa sa lahat ng mga pinagmulang pang-lupa ng suplay. Hindi mo na kailangan ang glow-worm at ang starlight kapag mayroon kang meridian sun; ang shifting sand kapag mayroon kang solidong bato; ang maliit na bukal kapag mayroon kang walang hanggan na karagatan. "Ang bawat isa na umiinom ng tubig na ito ay mauuhaw ulit, ngunit ang sinumang umiinom ng tubig na ibinibigay ko sa kanya ay hindi na mauuhaw. Sa katunayan, ang tubig na ibinibigay ko sa kanya ay magiging sa kanya isang bukal ng tubig na tumutubo hanggang sa buhay na walang hanggan."

Maraming mga kapansin-pansing punto ang ipinapakita sa atin dito. Ang espasyo ay magpapahintulot lamang na hawakan ang isang nangunguna at magandang pag-iisip na iminungkahi ng dalawang sentrong salita ng huling talata; kung saan ang lahat ng iba pang panlabas na bagay ng nabubulok na kasiyahan ay inilalagay sa kaibahan sa kung ano ang nasa loob, "SA Kanya." "Sa kanya ay magiging isang balon ng tubig na tumutukon patungo sa buhay na walang hanggan." Ang mananampalataya ay may panloob na balon sa kanyang kaluluwa—isang bagay sa loob ng nabago na pagkatao na nagbibigay sa kanya ng kalayaan mula sa lahat ng panlabas na makamundong mabuti at makamundong kaligayahan. Hayaan ang mga panlabas na bagay na ngumiti o magmukhang masama, hindi ito importante. Ang 'pinagmulan ng walang humpay na kasiyahan' ay hindi isang 'tag-araw na natuyong bukal.' Ngunit being pinapakain mula sa walang hanggan na mga burol, ito ay palaging puno, palaging dumadaloy, umaapaw.

Paano kung ang mundo ay maging mapanlinlang at taksil? Paano kung ang mga paraan ng mundo ay mabilis na matapos, ang mga kasiyahan sa mundo ay kumupas, o ang mga paghihirap ay makitid ang bilog ng minamahal na pamilya? Ang panloob na mga pinagmulan ng tunay na kapayapaan ay hindi maaaring salakayin! Tungkol sa mananampalataya, na panlabas na napapanot, masasabi tungkol sa kanya, tulad ng tungkol sa Iglesia ng Smyrna noong sinaunang panahon, "Nakilala ko ang iyong kahirapan, ngunit ikaw ay mayaman." Sa mga nakatagong pinagmulan ng kasiyahan at kaligayahan na hindi nakikita ng mata ng mundo, kami ay binibigyan ng isang susi at solusyon sa kabaligtaran ni Pablo, "Wala akong anuman, ngunit nagtataglay ako ng lahat ng bagay." Gaano kadalas nailalarawan ang katotohanan ng panloob na kasiyahan at pagpapanatili ng mabuting ito sa kaso ng dakilang taong ito? Tignan ang mga huling eksena ng kanyang buhay nang bilanggo siya sa mga tanikala sa kabesera ng mundo. Tignan ang ilan sa mga pitsel na kanyang dinadala mula sa panloob na bukal na ito, nang ang lahat ng iba pang mga kanal ay mabilis na natutuyo sa kanilang mga daanan. "Hindi na ako nagkaroon ng kailangan, sapagkat natutunan ko kung paano magkasya nang masaya kung mayroon akong marami o kaunti. Alam ko kung paano mabuhay sa halos wala o sa lahat ng bagay. Natutunan ko ang lihim ng pamumuhay sa bawat sitwasyon, maging ito ay may buong tiyan o walang laman, mayroon man o kakaunti. Sapagkat magagawa ko ang lahat ng bagay sa tulong ni Cristo na nagbibigay sa akin ng lakas na kailangan ko. Sa sandaling ito, mayroon akong lahat ng kailangan ko — higit pa sa kailangan ko!]

O tingnan mo siya sa parehong lugar, sa isang higit na huling panahon, nang ang mga dalampasigang pang-aliw sa lupa ay halos napawi; nag-iisa, inabandona ng mga tao, ngunit maaari pa rin niya, na may hindi nababawasan na enerhiya ng 'buhay na nakatago kay Cristo,' isulat ang mga nagniningas na salita, "Iniwan ako ng lahat ng tao... Gayunpaman, tinayo ako ng Panginoon at pinalakas ako." O muli, nang sa oras ng paglubog ng kalikasan, ang kaniyang mga kaaway ay tinutuya ang kaniyang mga uban na buhok, pinapabigat siya ng mga pagsisi at mga kahihiyan, at ginagawa ang lahat ng kanilang makakaya upang yugyugin ang kaniyang katatagan sa kaniyang dakilang Panginoon—nang ang bawat iba pang balon at dalampasigang pang-aliw ay inabandona siya—nang ang kaniyang matanda at nanginginig na braso ay hindi na makapag-angat ng banga mula sa naglalaho nang dalampasigang pang-aliw sa lupa—nang ang banga ay tungkol na mabasag sa bukal, at ang gulong ay mabasag sa balon—ang bukal ng kaniyang kapayapaan sa kaluluwa ay malinaw at kumikislap gaya ng dati. Siya ay tila nagsasabi, 'Huwag mong subukang pakibuin ang aking mga pag-asa o pakibuin ang aking pananampalataya. Huwag mong isipin na ako ay gagawa ng bahagi ng duwag, at bibili ng kalayaan mula sa pagdurusa at kamatayan sa pamamagitan ng mga hamak na pagtanggi. Maaari mong ihiwalay ako sa lahat ng dalampasigang pang-aliw sa lupa—maaari mong maglagay ng mabibigat na tanikala sa mga nanginginig na mga paa ko—maaari mong bantaang ako ng mga kakila-kilabot ng ampitiyatro—maaari mong iwisik ang aking mga pinahihiyan na abo sa tubig ng iyong ilog Tiber, o ikalat ang mga ito sa malawak na dagat, o sa pamamagitan ng mga hangin ng langit; ngunit "gayunpaman hindi ako nahihiya, sapagkat alam ko kung kanino ako nanampalataya, at naniniwala na Siya ay makapangyarihan na ingatan ang mga bagay na ipinagkatiwala ko sa Kanya hanggang sa araw na iyon."'

Kung tatanungin mo siya tungkol sa lihim at bukal ng lahat ng supernatural na pananampalataya at kadakilaan at pag-asa na ito, sasagutin niya sa maikling salita, "Si Cristo sa akin ang pag-asa ng kaluwalhatian." Si Jesus, sa mga kaluwalhatian ng Kanyang pagkatao, at sa kapunuan at pagkakumpleto ng Kanyang gawain, ay ang panloob na bukal ng kasiyahan at kapayapaan, ang "bukal na sarado, ang bukal na naselyo"—at "kapag Siya ay nagbibigay ng katahimikan, sino ang makakapagdulot ng problema?" Sinasabi ng apostol sa mga Pilipense kung ano ang mag-iisa na magpapatunay ng lihim ng kanilang kapayapaan sa puso, tulad ng sa kanya, "Ang kapayapaan ng Diyos, na higit sa lahat ng pag-unawa, ay magpapanatili sa inyong mga puso at isipan sa pamamagitan ni Cristo Jesus."

Ang kapayapaan na iyon ay atin? Pagkatapos, marahil, matagal nang walang saysay na hinahanap ang kapayapaan—isang lugar ng pagtulog para sa kaluluwa sa ibang lugar, tayo ba ay nagbalik sa tunay na Arka—ang kanlungan mula sa bagyo at ang takip mula sa unos? Inilabas ba ng tunay na Noe ang Kanyang kamay at tinanggap tayo; at tayo ngayon, na may mga baluktot na pakpak, ay natutuwa sa bagay na iyon, kung wala iyon, ang lahat ng panlabas na kalmado ay walang saysay, isang ilusyon, walang halaga—pagkakasundo sa pamamagitan ng dugo ng krus? "Kaya't sa pagkakaisa ng pananampalataya, tayo ay may kapayapaan sa Diyos sa pamamagitan ng Panginoong Jesu-Cristo."

Pagkakasundo! Alam mo ba ang kahulugan ng salitang iyon, kahit na may kaugnayan sa mga kaibigang makalupa; kapag, pagkatapos ng mga taon ng mapait na pagkakawatak, ang prodigal ay nakakulong sa mga bisig ng kanyang ama; o ang kapatid ay inilalagay sa maagang pag-ibig ng kapatid; o ang kapatid na babae ay yakap-yakap sa yakap ng isang matagal nang nawalay na kapatid na babae?—ano ito, kung ihahambing sa pagkakasundo sa Pagkatao ng lahat ng pagkatao, ang Kaibigan ng lahat ng mga kaibigan? Sapagkat kung ang Diyos ay para sa atin, sino ang makakalaban sa atin? kung ang Diyos ay nagbibigay ng kapayapaan, sino ang makakapagdulot ng problema? kung ang Diyos ay ngumiti sa atin, sino ang makakapalakpak? Kung ang Diyos ay ang ating nakakasundo na Diyos at Ama, kung gayon tayo ay may matamis na pagpapatunay na ang lahat ng bagay ay nagtatrabaho sama-sama para sa ating ikabubuti; at kahit ang mga bukal ng kaligayahan ng nilikha na dati ay hindi nakapagbibigay ng kasiyahan sa kanilang sarili, ay nagiging may mga bagong elemento ng kaligayahan at kasiyahan.

"Maaari kong sabihin nang wasto," upang kunin ang patotoo ng isa, tanyag bilang isang Kristiyano, ngunit tanyag din, sa mga siyentipikong naggalugad ng ating bansa, at siya, na nakaligtas sa maraming mapanganib na bato sa literal na karagatan, ay nakarating sa tunay na espiritwal na daungan. "Maaari kong sabihin nang wasto, na natagpuan ko na ang mga paraan ng relihiyon ay mga paraan ng kasiyahan, at ang lahat ng kanyang mga landas ay kapayapaan. Hindi ako naging kalahating masaya gaya ng naging ko nang dumating ako sa kaalamang ito, at hindi ako nakaranas ng ganitong kaligayahan sa buhay. Ang mga kasiyahan o mga ligaya na nakasalanay, ay walang mga tukso sa akin. Ngunit mayroon pa rin akong maraming makatwiran na mga ligaya at kasiyahan—mga kasiyahang pampamilya, mga kasiyahang panlipunan, ang mga kasiyahan na ibinibigay ng pakikipag-ugnayan sa mga dakila at mabuting tao, at higit sa lahat, ang kasiyahan na nagmula sa pakiramdam ng pagmamahal ng Diyos sa puso, na tunay na higit sa lahat ng pag-unawa. Ako ay dating nag-iisip na kailangan kong ibigay ang lahat ng mga ligaya kung ako ay maging relihiyoso. Ngunit ngayon ay natagpuan ko na ang mga bagay na dating tinatawag kong mga kasiyahan ay nagdudulot na sa akin ng pagkasuklam, samantalang maraming mga bagong ligaya ay sumabog sa akin."

"Napakakasiya," sabi ng isa pang maganda at kilalang halimbawa ng buhay Kristiyano, "Napakakasiya na magkaroon ng Diyos bilang kaibigan, na malaman na Siya ay nasa aking landas at kasama ko. Napakakasiya na isipin na walang makakasakit sa akin, walang makakapinsala sa akin, sapagkat ang Diyos ay aking bahagi magpakailanman. Siya ang nagbibigay at magbibigay sa akin; Siya ang sumusuporta at magsusuporta sa akin. Sa Kanya, ako ay nagiging independiyente sa mundo. Hindi ko ninais ang mga kayamanan, mga kasiyahan, o ang pagmamahal ng mga tao. Sa pagkakaroon ng Diyos, ako ay nagtataglay ng lahat ng bagay." "Ang aking mga araw," sabi ni Doddridge, "ay nagsisimula, lumilipas, at nagtatapos sa kasiyahan, at tila maiksi sapagkat sila ay napakadelightful."

"Hindi ko kailanman nakilala ang kaligayahan," sabi ni Wilberforce sa kaniyang higaan ng kamatayan, "hanggang hindi ko natagpuan si Kristo bilang Tagapagligtas." Oh, anong kahanga-hangang instrumento ang tunay na relihiyon sa pagtaas ng kaluluwa sa kasiyahan ng nakakapagpabusog na kaligayahan! At paano ito nangyayari? Muli naming sagot, sapagkat walang hangganan ang makakasapat sa kung ano ang nilikha para sa walang hanggan. Maaari mong bigyan ang agila, na ating pinag-usapan, ng isang gintong hawla, at pakainin siya ng mga kamay ng mga prinsipe; ngunit ito ay hindi kailanman magiging katumbas sa kaniyang likas, malayang paglipad, at pag-angat sa araw.

Ang tubig ay hindi kailanman tumataas sa itaas ng sariling antas nito; at gayon din, ang pinakamahusay na kasiyahan sa mundo at mga bukal ng kasiyahan ay hindi maaaring tumaas nang mas mataas kaysa sa mundo. Nagsisimula at nagtatapos sila dito. Ngunit ang buhay na tubig na ibinubuhos ni Kristo sa kaluluwa, na nagmumula sa langit, ay nagdadala muli sa langit. Nagmumula sa Walang Hanggan—nagmumula sa trono ng Diyos at ng Kordero, mula sa lungsod ng kristal na dagat, ito ay nagtaas sa Walang Hanggan! Natatagpuan nito ang antas nito sa ilog ng tubig ng buhay na dumadaloy sa gitna ng celestial na Paraiso. At tulad sa mundo, hangga't ang ating mga malalaking lawa-reserba ay puno ng tubig at ang daanan ay hindi napipigilan, ang marmol na bukal sa kalye o hardin, ay nagpapataas, sa prinsipyo ng grabidad, ng kaniyang kristal na mga jet sa walang humpay na katiyagaan—gayundin (sa paggalang na sinasabi natin) hindi kailanman magpapahinto ang mga bukal ng kapayapaan at kasiyahan at pagkakaisa at pag-asa sa puso ng mananampalataya hanggang sa ang mga malalaking reserba ng Diyos ay mauubos; sa ibang salita, hanggang ang Diyos Mismo ay huminto sa pagiging Diyos. Ang walang hanggang buhay ay ang kanilang pinagmulan, at ang walang hanggang buhay ay ang kanilang kahanga-hangang tagal!

Nasaksihan natin ang kahanga-hangang at kawili-wiling lugar sa mga ugat ng Bundok Hermon, na karaniwang kilala bilang 'mga bukal ng Ilog Jordan.' Doon, ang ilog ng Palestina ay nakikitang bumubula mula sa isang madilim na yungib, at mula roon ay nagmamadaling tumungo sa mahabang likuang landas upang iwanan ang mga tubig nito sa Dagat ng Kamatayan (ang Dagat Patay). Iyan ang larawan at paglalarawan ng bawat agos ng kaligayahan sa lupa. Ang mga ito ay nagtatapos sa libingan. Ngunit ang panloob na bukal na ito sa nakatagong tao ng puso ng mananampalataya ay daloy patungo sa Dagat ng Buhay; at ang oras na nagtatapos sa kaligayahan ng mga taong makasanlibutan ay tunay na nagsisimula sa kanya!

Sa kabilang banda; nakakatakot ang kalagayan ng kaluluwa na nagpapatuloy sa may kasalanan na pagpapabaya sa 'tubig na buhay.' Bawat balon na dinadalaw maliban sa tunay na balon; nakikibahagi sa lahat ng tubig maliban sa tubig na buhay; isang estranghero sa tanging nakakapagpabusog na mabuti, na nagpapakain sa mga balat ng halaman, at namamatay dahil sa kawalan ng tinapay ng buhay. Narinig mo ang galit ng gutom sa katawan—ano ang mga maaaring itulak sa mga tao sa paghihirap ng gutom—in the straits of siege or shipwreck. Narinig mo kung paano ang mismong ina ay naging hindi tapat sa kanyang pinakamalalim, pinakamabuting likas; o kung paano ang mga nagugutom na tripulante sa ligaw na hindi pinaninirahan na baybayin ay kailangang maglaro ng mga pagkakataon para sa pinakamatinding pangangailangan ng kalikasan.

Ngunit sino ang makakakita ng gutom ng kaluluwa? Sa kasamaang palad! hindi natin ito masasabi, sapagkat hindi natin ito maaaring maramdaman ngayon. May mga paraan kung saan tayo maaaring, at ginagawa, upang ihinto ang walang katapusang galit ng espiritwal na gutom. Tayo ay naghahagis ng mga pagkain sa walang kamatayang gana. May mga balat ng halaman na kung saan natin ito maaaring panatilihin, mga pagkain ng mga sitaw upang lokohin ang tunay na langit na karapatan. Ngunit kapag ang mga balat ng halaman ay natapos, ano nga ba? Kapag ang buhay ay natapos, ano nga ba? Kapag itinapon sa mga hindi mapagkalingang baybayin ng isang desyerto at nasirang kawalang-hanggan, ano nga ba? Ito ay isang hindi nasasagot na pag-iyak, na tumunog ng walang kamatayang mga echo, "Ako ay namamatay sa gutom!"

Narinig mo ang galit ng uhaw sa katawan. Narito ang isang larawan nito mula sa isang graphic pen: "Maraming taon na ang nakaraan, nang ang mga hukbong Egyptian ay unang sumakop sa Nubia, isang regimen ay nawasak ng uhaw habang tumatawid sa disyerto. Ang mga lalaki, na nasa limitadong suplay ng tubig, ay nagdusa mula sa matinding uhaw, at nilinlang ng hitsura ng isang mirage na eksaktong kahawig ng isang magandang lawa, sila ay nagpilit na dalhin sa mga pampang nito ng gabay na Arabo. Ito ay walang saysay na ang gabay ay nagtiyak sa kanila na ang lawa ay hindi totoo, at tumanggi siyang mawalan ng mahalagang oras sa pamamagitan ng paglalakad mula sa kanyang landas. Ang mga salita ay humantong sa mga suntok, at siya ay pinatay ng mga sundalo na ang buhay ay nakasalalay sa kanyang gabay. Ang buong regimen ay lumiko mula sa landas at tumakbo patungo sa mga tinanggap na tubig. Nauuhaw at nanghihina sa mga nasusunog na buhangin, sila ay nagmadali, ang kanilang mga yapak ay naging mas mabigat at mas mabigat, ang kanilang hininga ay naging mas mainit at mas mainit, habang sila ay tumulak sa disyerto, mas malayo at mas malayo mula sa nawalang landas kung saan ang piloto ay nasa kanyang dugo; at gayon pa man, ang mga espiritu ng disyerto, ang multo ng mirage ay namuno sa kanila, at ang lawa na kumikinang sa sikat ng araw ay tinukso silang maligo sa mga malamig na tubig, malapit sa kanilang mga mata, ngunit hindi kailanman sa kanilang mga labi. Sa wakas, ang pagdaraya ay nawala, ang nakamamatay na lawa ay naging nasusunog na buhangin. Galit na uhaw at kakila-kilabot na pag-asa! Ang walang landas na disyerto at ang pinatay na gabay! nawala! nawala! lahat ay nawala! Wala ni isang lalaki ang nakaligtas sa disyerto, ngunit sila ay natuklasan mamaya na mga tuyo at kupas na mga bangkay ng mga Arabo na sentro sa paghahanap."

Ganito ang buhay—isang nakakatawang mirahe, isang multo sa disierto! Libu-libo, naaakit ng makinang spektro, ay nagmamadali sa pagtugis sa kaligayahan, sa mainit na pagtugis sa walang saysay at hindi totoo. Ngunit ang lahat ay nakakalito, na nagtatapos sa pagtawa at pagkabigo, 'tulad ng isang panaginip kapag ang isa ay nagising,' na nag-iiwan ng uhaw ng walang kamatayang kaluluwa na hindi nabubusog; at, maliban kung may isang mas mataas na Bukal na dinadalaw, ito ay nananatiling hindi maaayos na kapalaran, ang hindi nagbabagong destino—"Ang nauuhaw, hayaan siyang mauhaw pa rin."

Ngunit, salamat sa Diyos, walang ganitong sumpa na ngayon ay tumunog sa ating mga tainga. Maaari nating pakinggan ang isa sa mga maligayang tono ng Biblia—isang matamis na himno, isang dakilang harmonya, na dumarating mula sa mga taas ng langit, "Hindi na sila magugutom, ni mauhaw pa." Ito ay idinagdag pa, sa parehong magandang talata, "Ang Kordero na nasa gitna ng trono ay magpapakain sa kanila, at papatnubayan sila sa mga buhay na bukal ng tubig." Oo, Siya ito, itong pinatay na Kordero ng Langit na Paraiso, na naglutas sa problema ng kaligayahan ng tao. Siya ang tunay na "Kakayahan," ang tanging nakakapagpabusog na Mabuti, na hinahanap ng pilosopiyang Platoniko. "Sa Kanya nakatira ang buong kakayahan."

Ito ay nasa portico ng Templo ng Ebanghelyo, hindi sa anumang paganong templo, na ang inskripsiyon ay nakasulat, "Sila ay magiging lubos na nasiyahan sa kasaganaan ng Iyong bahay, at gagawin mo silang uminom ng mga ilog ng kasiyahan!" Ano ang dapat nating piliin? Ang multo o ang katotohanan?—ang substansiya o ang anino?—ang mga tubig sa lupa, na may kanilang hindi maihihiwalay na katangian, "mauhaw muli"—o ang mga 'ilog ng kasiyahan' na tumataas hanggang sa buhay na walang hanggan? Sa anumang sandali, ang kurtina ng nakikita at temporal ay maaaring mapunit sa dalawa, at ang mundo at ang lahat ng pag-asa nito ay maaaring magkalat tulad ng mga dahon ng taglagas. Habang tayo ay nakakaupo sa pag-iisip sa Balon ni Jacob, nakikinig, mula sa mga banal na labi, sa kaibahan ng mga tubig sa lupa sa mga perennial na agos, sana ay maging atin ang manalangin ng taimtim na panalangin:

"Pakinggan mo ako! Sa iyo, kaluluwa ko, sa pagpupumighating nagdarasal. Tulad ng nawawalang manlalakbay sa mga buhangin na sinumpa. Para sa matamis na tubig ng buhay, Diyos, ang aking espiritu ay nangangalakal; Bigyan mo ako na uminom; Ako ay namamatay dito sa uhaw!"