Bakit Kailangan ng isang Kristiyano ang isang Simbahan upang Umunlad

Bakit Kailangan ng isang Kristiyano ang Simbahan upang Umunlad

Amos 2

Ni Rev. John Musgrave

Si Rev. John Musgrave ay ang Senior Pastor ng Christ Church sa Clayton, NC.

Maaari bang umunlad ang isang Kristiyano nang walang simbahan? Sa Amos 2:9-12, ipinapakita sa atin ng Diyos na habang ang simbahan ay hindi nagliligtas sa atin, ito ay ang lugar kung saan Siya nagbubuhos ng mga mahalagang pagpapala para sa ating paglago. Dito natin tinitingnan ang mga tunay na benepisyo ng pagiging kabilang sa Kanyang mga tao.

Ito ang ating pangalawang linggo sa libro ng Amos. Si Amos ay nagministro at nangaral noong mga 750 BC sa ilalim ni Haring Jeroboam II sa mga hilagang tribo ng Israel, at isinulat niya ang kanyang libro ilang dekada pagkatapos, nang ang mensahe nito ay naaangkop din sa Juda sa timog. Nakikita natin dito ang salita ng Diyos sa Kanyang mga tao sa panahong iyon. At mahalagang tandaan ang isang bagay: kapag ang mga propeta ay nagsusulat, sila ay halos palaging nagsasalita sa mga tao ng Diyos sa kanilang kawalan ng katapatan. Kaya kapag natatanggap natin ang pagsaway at direksyon mula sa mga propeta, nakikita natin kung ano ang hindi ginagawa ng mga tao ng Diyos—at samakatuwid ay kung ano ang mga tunay na priyoridad ng Diyos.

Kaya't tumungo tayo sa Amos 2, simula sa talata 9. Ito ang salita ng Diyos, na walang hanggan na totoo.

Ang Diyos, na nagsasalita sa pamamagitan ni Amos, ay nagsasabi:

Pinuksa ko ang mga Amorite bago sila, bagaman siya ay kasingtangkad ng mga cedro at kasinglakas ng mga oak. Pinuksa ko ang kanyang bunga sa itaas at ang kanyang mga ugat sa ibaba. Inakyat ko kayo mula sa Egipto, at pinamunuan ko kayo sa loob ng apatnapung taon sa disierto upang bigyan kayo ng lupain ng mga Amorite. Nagtaas din ako ng mga propeta mula sa inyong mga anak na lalaki at mga Nazareo mula sa inyong mga binata. Hindi ba ito totoo, mga tao ng Israel?” ipinapahayag ng Panginoon.

Ngunit ginawa ninyong uminom ng vino ang mga Nazareo at iniutos sa mga propeta na huwag manghula.

Dito nagtatapos ang ating pagbabasa. Ang nakalimbag na tugon ng pasasalamat ay nasa inyong gabay sa pagsamba at nasa screen din.

Ang salita ng Panginoon.

Marahil narinig mo na ang mga tao na nagsasabi — marahil maraming beses — “Mahal ko si Jesus, pero hindi ko gusto ang kaniyang simbahan,” o “Ang simbahan ay puno ng mga mapanlinlang, kaya hindi ko nais na makipag-ugnay rito.” May mga tao na nag-iisip na si Jesus ay okay, pero hindi nila kailangan ang simbahan. Kung ikaw ay mas matanda, tulad ko, naaalala mo ang Doobie Brothers na kumakanta na si Jesus ay “just all right” sa kanila. Bata pa ako, hindi ko alam kung ang ibig nilang sabihin ay isang mahinahon na papuri o paghanga bilang isang surfer slang. Pero ang punto ay: may mga tao na nag-iisip na si Jesus ay okay, ngunit ayaw nila na makipag-ugnay sa kaniyang simbahan. Gusto nila na “gawin ang kanilang sariling bagay.”

Ang tanong ay: Matalino ba iyon? Matalino ba na mahalin si Jesus ngunit iwasan ang kaniyang simbahan? Inilalagay ba nito ang isang Kristiyano sa isang kalamangan — o isang diskalamangan?

Malinaw ang Kasulatan, at ang talata na ito sa Amos ay nagpapatibay nito: ang pagiging Kristiyano sa labas ng simbahan ay naglalagay sa mananampalataya sa isang malaking diskalamangan sa kaniyang paglago, kaniyang bisa, at kaniyang pag-unlad sa Kristo. Pinipigilan nito ang kaniyang pag-unlad at lubos na nililimitahan ang kaniyang pagpapala. Iyon ang ating maririnig sa tekstong ito.

Ngayon, isang maikling buod ng mensahe ng nakaraang linggo mula sa Amos 1–2. Kung sinusundan mo ang balangkas, narito ang iyong unang punto:

Ang presensiya ng isang tao sa simbahan ay hindi katumbas ng buhay na walang hanggan.

Nakaraang linggo, nakita natin na si Amos ay naghatid ng paghatol ng Diyos sa mga bansa na nakapalibot sa Israel. Ang mga Israelita na nakikinig ay tumango — “Oo, hahatulan ng Diyos ang mga bansang iyon.” Ngunit pagkatapos, ang Diyos ay nagtuon ng kaniyang pansin sa Juda, at pagkatapos sa mga tribo ng hilaga mismo, at sila ay hinatulan din niya. Ang paghatol ay darating din sa mga tao ng Diyos. Kaya napansin natin na ang simpleng presensiya sa isang simbahan ay hindi nagsisiguro ng buhay na walang hanggan. Si Jesus mismo ay nagtuturo nito nang paulit-ulit.

Ngunit higit pa rito, sa pamamagitan ng pananampalataya ng isang tao sa simbahan — pananampalataya kay Jesus at pagiging kabilang sa kaniyang mga tao — ang isang Kristiyano ay tumatanggap ng malalaking, makabuluhan, at pangmatagalang mga benepisyo. Sa linggong ito, pag-uusapan natin ang dalawa sa mga pangunahing benepisyong iyon, at sa susunod na linggo, pag-uusapan natin ang pangatlo.

Kabutihan #1: Inililigtas ka ng Diyos mula sa kaharian ng mundo.

Ang pagliligtas na ito ay nangyayari sa walang hanggan, ngunit nangyayari rin ito bawat linggo. Kapag kami ay nagtitipon dito, hinahatak tayo ng Diyos mula sa kaharian ng mundo nang ilang sandali.

Tingnan ang talata 10. Pinaalala ng Diyos sa Israel na sila ay iniligtas Niya mula sa Egipto: “Iniahon kita mula sa Egipto.” Ang Egipto ay hindi isang magandang lugar para sa mga tao ng Diyos. Sila ay inalipin doon. Ang pagka-alipin ay hindi isang bagay na nais mong manatili; nais mong maligtas. At iniligtas sila ng Diyos—Inilabas Niya sila mula sa matinding kaharian na iyon.

Gayundin, para sa iyo ngayon:

A. Ang mundo ay isang kaharian na may hari na hindi nagmamalasakit sa kanyang mga mamamayan.

Ang “prinsipe ng kapangyarihan ng hangin,” na tinawag ni Pablo sa kanya sa Efeso 2, ay hindi para sa iyong ikabubuti. Kapag ikaw ay tinutukso, ang tukso na iyon ay hindi para sa iyong pag-unlad. Kung ikaw ay sumuko rito, si Satanas ay tumatawa habang ikaw ay nasa pinsala na iyong dala sa iyong sarili. Sinasabi ni Pedro sa 1 Pedro 5:8 na ang diyablo ay naglalakad-lakad tulad ng isang umuungal na leon, na naghahanap ng isang tao na dapat lamunin. Iyon ang kaharian ng mundo—isang kaharian na may isang mandaragit na hari.

Ipinakita siya ni Jesus sa ganitong paraan sa “Hindi pumaparito ang magnanakaw, kundi upang magnakaw, at pumatay, at pumuksa: ako'y naparito upang sila'y magkaroon ng buhay, at magkaroon ng kasaganaan nito.” (John 10:10, TLAB) Sa kabaligtaran, si Jesus ay ang Mabuting Pastol na naglalagay ng Kanyang buhay para sa mga tupa.

B. Nang ikaw ay nasa kaharian ng mundo, ikaw ay isang alipin ng kasalanan.

Ang Roma 6:6, 8, at 20 ay naglilinaw nito. Ang pagka-alipin ay hindi kalayaan; ito ay pagka-alipin.

C. Iniligtas ka ng Diyos mula sa kaharian na iyon at ginawa kang isang mamamayan ng langit.

Ang Filipos 3:20 ay nagsasabi sa atin na ang ating pagkamamamayan ay ngayon sa langit, kung saan si Kristo ay nakat throne. Ang Colosas 1:13-14 ay naglalarawan ng malaking paglilipat na nangyari nang ikaw ay nanampalataya: Iniligtas tayo ng Diyos “mula sa kapangyarihan ng kadiliman at dinala tayo sa kaharian ng Anak na Kanyang mahal, sa kung saan tayo ay may pagtubos, ang pagpapatawad ng mga kasalanan.”

Iyon ang iyong unang pakinabang: Iniligtas ka ng Diyos mula sa isang matinding kaharian na may isang destruktibong pinuno at ginawa kang isang mamamayan ng kaharian ni Kristo.

Kabutihan #2: Pinapamunuan ka ng Diyos sa ilang ng iyong buhay.

Tingnan muli ang talata 10: “Pinamunuan ko kayo sa loob ng apatnapung taon sa disierto.” Ang Egipto ay hindi ang tahanan ng Israel. Ang disierto ay hindi ang kanilang tahanan. Ang kanilang tahanan ay ang lupang ipinangako kay Abraham.

Sinasabi sa atin ng Bagong Tipan ang parehong bagay: ang mundong ito ay hindi ang ating tahanan. Hindi natin dapat tratuhin ito bilang ating tahanan. Pinamumunuan ng Diyos ang kaniyang mga tao sa pamamagitan ng ilang ng buhay na ito, tulad ng pagmamaneho niya sa Israel sa kanilang ilang.

Ang mundo ay hindi ang ipinangakong lupain para sa atin. Sa halip, ang mundo ay ang ating disierto — ang lugar ng ating paglalakad. Tayo ay nasa isang pag-iral ng ilang. Nang ang mga tao ng Diyos ay gumugol ng apatnapung taon sa disierto sa pagitan ng Egipto at ng Ipinangakong Lupain, sila ay nanirahan sa mga tolda sapagkat hindi sila nasa bahay. Hindi ka nagtatayo ng bahay kapag hindi ka nasa bahay. Ito ay tulad ng pagpunta sa bakasyon at pagkuha ng isang kontratista upang magtayo ng bahay para sa iyo sa Florida kapag ang iyong tunay na bahay ay nasa Clayton. Ang mga tao ng Diyos ay hindi nagtayo ng mga bahay sa ilang. Sila ay nanirahan sa mga tolda.

Ang Pagdiriwang ng mga Tabernakulo ay tumitingin sa nakaraan. Ang mga tao ng Diyos ay magtatayo ng mga pansamantalang tirahan sa paligid ng Jerusalem upang alalahanin ang apatnapung taon na iyon. At si Pedro, sa pagtatapos ng kaniyang buhay, ay gumagamit ng parehong imahe. Sa 2 Pedro 1:13-14, siya ay nagsasalita ng kaniyang buhay sa lupa bilang naninirahan sa isang tolda. Siya ay nagsasabi sa atin: ang mundong ito ay hindi ang ating tahanan. Tayo ay narito sa isang habang panahon, ngunit ito ay ang ating pag-iral sa disierto. Tayo ay naglalakad sa mga tolda. Siya ay nagsasabi na siya ay malapit nang “iwan” ang kaniyang tolda at pumunta upang makasama si Jesus — ang kaniyang tunay na tahanan.

Si Pablo ay nagsasalita ng katulad sa 2 Corinto 5:8: kapag tayo ay nasa bahay sa katawan, tayo ay malayo sa Panginoon; kapag tayo ay malayo sa katawan, tayo ay nasa bahay kasama ang Panginoon. Ang Biblia ay nagbibigay sa atin ng dalawang larawan: tayo ay mga estranghero, at tayo ay mga naglalakad sa disierto. Ang dalawang ito ay totoo.

Kaya ang buhay na ito ay ang ating panahon sa ilang. Tayo ay nailigtas mula sa Egipto — mula sa kaharian ng kadiliman, mula sa pagka-alipin sa kasalanan — ngunit hindi pa tayo nakarating sa ating tunay na tahanan. Ang ating tunay na tahanan ay kasama si Jesus, na napapalibutan lamang ng mga mananampalataya na naglalayong magbigay ng luwalhati sa Diyos. Sa ngayon, tayo ay nasa disierto.

At ano ang totoo sa isang disierto? Walang mga tanda. Walang mga landmark. Walang direksyon. Iyon ang dahilan kung bakit hindi ko gusto ang The Two Towers — ang buong pelikula ay parang naglalakad nang walang direksyon. Hindi sila nasa bahay; hindi nila naabot ang kanilang destinasyon. Hindi ko gusto ang pakiramdam ng pagkawala. Hindi ako nagkaroon ng maraming traumatikong "nawala sa tindahan" na mga karanasan bilang bata, ngunit iyon pa rin ang pakiramdam na ito ay nagdudulot sa akin. Hindi ako gusto ng pagkawala.

Kapag ako ay pumupunta sa isang bagong lungsod, sinusubukan kong kabisaduhin ang mapa. Nang ang aming pamilya ay pumunta sa New York City noong 2009, kabisaduhin ko ang sapat na bahagi ng layout upang malaman ko kung saan kami eksaktong nasa lugar. Gayunpaman, mahirap pa rin, dahil ang mga gusali ay napakataas. Isang umaga, habang tumatakbo sa Central Park, ako ay nagkamali ng direksyon. Kung alam mo ang Central Park, alam mo na ang mga landas ay paikot-ikot saan-saan. Akala ko alam ko eksakto kung saan ako — hanggang sa nakita ko ang isang lawa na hindi ko inaasahang makita. Tinanong ko ang isang taong mukhang lokal, "Nasa Central Park West ba ako o Central Park East?" Sabi niya sa akin ang mali. Baka siya ay lokal na gustong magpadala sa akin sa isang paglalakbay; baka siya ay turista rin.

Sa wakas, nakarating ako sa isang kalye, nakita ang numero, at nagsimulang tumakbo patungong timog — maliban na ang mga numero ay patuloy na tumataas. Nangangahulugan iyon na ako ay patungong hilaga. Napagtanto ko na ako ay nasa kabilang panig ng parke. Hindi ko gusto ang pakiramdam ng pagkawala. At iyon ang katulad ng pag-iral sa disierto: walang mga marker, walang mga karatula sa kalye, tanging bukas na espasyo lamang.

Sa ironicong paraan, isa sa mga paborito kong pelikula ay All Is Lost kasama si Robert Redford. Iyon ay si Redford lamang, mag-isa sa isang yate, nawala sa gitna ng karagatan. Apat na salitang binigkas sa buong pelikula. Para sa ilang dahilan, gusto ko ito — marahil dahil 2014 ay naramdaman ko iyon. Ngunit hindi mo nais na mawala sa disierto. At iyon ang mga tao nang walang Kristo. Ang isa sa iyo kamakailan ay nagsabi, pagkatapos na makasama ang mga hindi naniniwala na mga kamag-anak, "Sila ay nawawala." Nararamdaman ko rin iyon kapag kami ay nasa paligid ng mga hindi naniniwala na mga kaibigan — walang direksyon, walang mga marker, walang bahay.

Ngunit narito ang mabuting balita: sa pag-iral na ito na parang disyerto, ang taong naniniwala na ang Diyos ng Biblia ay ang tanging Diyos — ang Diyos na nagliligtas at nag-aayos mula sa huling paghuhukom — ang taong iyon ay pinamumunuan ng Diyos.

Kaya ang punto mo sa A ay ito: Pinamumunuan ka ng Diyos sa pamamagitan ng Biblia — ang Kanyang Salita.

Ang mga tao ng Diyos ay pinamumunuan sa disyerto ng Kanyang propeta na si Moises. Ibinigay ni Moises sa kanila ang Genesis — lahat ng mga sinaunang pangyayaring iyon na isinulat para sa mga taong ngayon ay nasa kampo sa Sinai. Sinabi sa kanila ng Genesis 15 kung saan sila pupunta: Ipinangako ng Diyos sa mga supling ni Abraham ang lupain ng Canaan. Pinanatili ni Moises ang pangako na iyon sa harapan nila: Ang Diyos ay nagbibigay sa inyo ng isang lupain na dumadaloy ng gatas at pulot.

Ngunit ibinigay ni Moises sa kanila ang higit pa sa direksyon. Ibinigay niya sa kanila ang batas — mula sa Exodo 20 hanggang sa mga Numero — mga tagubilin kung paano mamuhay, kung paano kumilos, kung paano tratuhin ang iyong kapitbahayan, kung paano ibigin ang iyong kapitbahayan tulad ng iyong sarili (si Hesus ay hindi nag-imbento niyan; ito ay mula sa Levitico), at kung paano ibigin ang Diyos (ang mga unang utos). Ibinigay ng Diyos sa Kanyang mga tao ang direksyon at tagubilin sa disyerto.

Kaya paano pinamumunuan ng Diyos ang Kanyang mga tao ngayon?

A1. Pinamumunuan ka ng Diyos sa simbahan kasama ang Biblia at sa pamamagitan ng mga guro ng Biblia.

Sa disyerto, ibinigay ng Diyos ang mana — pagkain para sa kanilang mga katawan — at ang Kanyang batas — pagkain para sa kanilang mga kaluluwa. Tinawag ng mga Hebreo 5 ang Salita ng Diyos na espiritwal na pagkain. Tinawag ito ni Pedro na espiritwal na gatas sa 1 Pedro 2. Ibinigay ng Diyos ang pagkain para sa iyong kaluluwa sa pamamagitan ng Kanyang Salita.

Ipinalakita ito ni Hesus sa Kanyang sariling karanasan sa ilang. Sa Mateo 4:4, nang Siya ay tinukso, Siya ay lumaban sa pamamagitan ng pagbanggit ng Kasulatan: “Ang tao ay hindi mabubuhay sa tinapay lamang, kundi sa bawat salita na lumalabas sa bibig ng Diyos.” Ang Salita ng Diyos ay nagpanatili sa Kanya.

At ang Salita ng Diyos ay nagpapanatili sa iyo.

At kaya mayroon tayong tinapay para sa ating mga kaluluwa—mga salita na ibinigay sa atin ng Diyos sa librong ito upang tayo ay idirekta sa ating mga buhay. Sa Amos 2:11, pansinin natin kung ano ang sabi ng Diyos sa unang bahagi ng talata: hindi lamang niya pinakain ang kaniyang mga tao sa pamamagitan ng dakilang propeta na si Moises, kundi patuloy niya silang pinakain sa pamamagitan ng iba pang mga propeta na nagtuturo ng kaniyang salita sa buong mga siglo matapos nilang pumasok sa Lupang Pangako. Si Amos ay nagsasalita noong mga 750 BC, at ang Israel ay nasa lupain na mula pa noong mga 1400 BC. Iyon ay humigit-kumulang 650 taon ng mga propeta—Elijah, Elisha, at marami pang iba—bago ang panahon ng mga propeta na sumulat tulad nina Amos at Jonas.

Pinakain ng Diyos ang kaniyang mga tao noon, at patuloy niya tayong pinapakain ngayon. Ang langit ay ang ating tahanan; ang buhay na ito ay ang ating disierto. Gaano man katagal ang ating buhay sa lupa, ito ay ang ating “apatnapung taon” sa disierto. Ngunit ang Diyos ay nagbibigay sa atin ng manna—espiritwal na pagkain—upang tayo ay mapalakas at idirekta sa buhay na ito bago ang langit. Siya ay nagbibigay sa atin ng kaniyang Salita, ang Biblia. At siya ay nagbibigay sa atin ng mga modernong propeta—hindi mga tagahula ng hinaharap, kundi mga tagapagbalita ng Salita ng Diyos.

Ang mga propeta ng Lumang Tipan ay palaging tumuturo sa batas ni Moises: “Ito ang sinabi ng Diyos; ito ang dapat mong gawin.” Ang mga guro ng Bagong Tipan ay gumagawa rin ng ganito: sila ay tumuturo sa Kasulatan at nagsasabi, “Ito kung paano ito nalalapat sa iyong buhay. Maglakad ka sa ganitong paraan at maranasan mo ang pagpapala ng Diyos.”

Ang Diyos ay nagbibigay sa atin ng mga guro sa simbahan—ang Efeso 4 ay nagiging malinaw—na nagpapakain sa atin sa pamamagitan ng pagpapaliwanag ng Salita ng Diyos. At siya ay nagbibigay sa atin ng Biblia mismo, na maaari nating basahin sa bahay at mapalakas. Ang mga guro ay tumutulong sa mga bahagi na hindi agad malinaw. Marami sa inyo ay nagpapadalang email sa akin tuwing linggo: “Binasa ko ito ngayong umaga—tama ba ito?” At kayo ay nagiging mas mahusay at mahusay sa pagbibigay-kahulugan sa Kasulatan. Kapag ako ay nagsasabi, “Oo, tama ka,” iyon ay nagbibigay sa iyo ng tiwala na ilapat ito sa iyong buhay. Alam mo kung paano mabuhay, at maaari kang mabuhay nang may tiwala.

Kaya ang Diyos ay nangunguna sa atin sa pamamagitan ng pagbibigay sa atin ng Biblia—sa pamamagitan ng ating sariling pagbabasa at sa pamamagitan ng mga guro na kaniyang ibinigay upang tulungan tayong maunawaan ito.

Ito ang dahilan kung bakit pinapayo sa iyo ng Diyos na basahin at hanapin—basahin ang Biblia at hanapin na maturuan ng Biblia. Ang 1 Pedro 2:2–3 ay nagsasabi sa atin na magnanasa para sa dalisay na espiritwal na gatas ng Salita upang tayo ay lumago sa pagiging mature pagkatapos matanggap ang kaligtasan. Ginagabayan tayo ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Salita habang tayo ay nasa disyerto na ito.

Ngunit hindi lamang sa pamamagitan ng mga utos at mga pangako ginabayan ng Diyos ang Kanyang mga tao. Ginabayan din Niya sila sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu. Kaya ang iyong punto B ay ito:

Ginagabayan ka ng Diyos sa pamamagitan ng Banal na Espiritu.

Hindi ang Espiritu na hiwalay sa Biblia—na nagdudulot ng pagkalito at, sa kasaysayan, sa mga sekta. At hindi ang Biblia na hiwalay sa Espiritu—na nagdudulot ng malamig na maling interpretasyon. Ang dalawang ito ay palaging magkasama: ang Espiritu at ang Salita.

Noong panahon ni Moises, ginabayan ng Diyos ang Kanyang mga tao sa pamamagitan ng isang haligi ng ulap sa araw at isang haligi ng apoy sa gabi. Ang Nehemias 9 ay nagbabanggit nito. Ang presensya ng Banal na Espiritu ay nasa ulap na iyon. Kapag nanatili ang ulap, nanatili ang mga tao. Kapag lumipat ang ulap, tinipon nila ang kanilang mga gamit at sinundan. Sinasabi ng Diyos, “Sundin Ninyo Ako. Huwag tumakbo nang maaga.”

Parang nang ang aking mga anak ay mas bata pa at kami ay naglalakad saanman. Alam ko kung saan kami pupunta; hindi nila alam. Tumakbo sila nang maaga sa maling direksyon, at tatawagin ko, “Dito!” Ang mga tao ng Diyos ay dapat sundin ang haligi—sundin ang Espiritu.

Ngayon, hindi tayo ginagabayan ng Espiritu sa pamamagitan ng isang nakikitang ulap, ngunit ginagabayan Niya tayo sa dalawang mahalagang paraan:

1. Ang Espiritu ay nagbibigay sa atin ng pag-unawa sa Biblia.

Ang isang tao ay maaaring magbasa ng Kasulatan at alam ang mga pangalan, pandiwa, pang-uri, at pang-ukol—at hindi pa rin maintindihan. Nakita mo na ang glazed na titig sa mata ng isang tao kapag nakikinig sila ngunit hindi nakakaintindi. Kailangan natin ang Espiritu upang tulungan tayong “maintindihan ito.”

Ipinapaliwanag ito ni Pablo sa 1 Corinto 2. Walang nakakaintindi sa isipan ng Diyos maliban sa Espiritu ng Diyos. At ang Espiritu ng Diyos ay nakatira sa atin. Ang “natural na tao”—ang tao na walang Espiritu—hindi makakaintindi sa mga bagay ng Diyos. Ngunit ang mananampalataya ay makakaintindi, sapagkat ang Espiritu ay nagbibigay ng pag-unawa sa kanila.

Sinasabi ni Pablo sa “Nguni't ating tinanggap, hindi ang espiritu ng sanglibutan, kundi ang espiritung mula sa Dios; upang ating mapagkilala ang mga bagay na sa atin ay ibinigay na walang bayad ng Dios.” (1 Corinthians 2:12, TLAB)

Kaya't binibigyan tayo ng Espiritu ng pag-unawa. Siya ang ating haligi ng ulap at apoy habang binabasa natin ang Biblia.

2. Binibigyan tayo ng Espiritu ng kapangyarihan upang sundin ang mga utos ng Diyos.

Si Pablo ay sumulat sa mga Romano 8:12-14 na mayroon tayong obligasyon—hindi sa likas na makasalanan, kundi upang mabuhay ayon sa Espiritu. Kung mabuhay tayo ayon sa likas na makasalanan, mamamatay tayo. Ngunit kung mabuhay tayo ayon sa Espiritu, pinapatay natin ang mga masasamang gawa ng katawan. Tinutulungan tayo ng Espiritu na sabihin na hindi sa tukso. Tinutulungan niya tayo na huminto sa paggawa ng mga makasalanang bagay na dating ginagawa natin.

At pagkatapos ay sinabi ni Pablo, “Ang mga pinamumunuan ng Espiritu ng Diyos ay mga anak ng Diyos.” Iyon ay ikaw. Ikaw ay kabilang sa mga tao ng Diyos, na nanonood ng haligi. “Dapat ba akong manatili dito? Dapat ba akong umalis?” Pinamumunuan tayo ng Espiritu.

Kaya't nabubuhay tayo ayon sa Espiritu, at ayon sa Espiritu pinapatay natin ang mga masasamang gawa ng katawan. Ang Espiritu ay nagbibigay sa atin ng kakayahang sabihin na hindi sa kasalanan. Si Pablo ay nagsabi ng katulad nito sa “Sinasabi ko nga, Magsilakad kayo ayon sa Espiritu, at hindi ninyo gagawin ang mga pita ng laman.” (Galatians 5:16, TLAB)—o, kung paano ito sinasabi ng ilang mga salin, lumakad ayon sa Espiritu. Ang salitang iyon na “lumakad” ay kumukuha ng larawan ng mga tao ng Diyos sa disierto, na sumusunod sa pamumuno ng Espiritu hakbang-hakbang. “Mabuhay ayon sa Espiritu, at hindi mo gugustuhin ang mga pagnanasa ng likas na makasalanan.”

Ang Diyos na Espiritu Santo na nabubuhay sa iyo ay ang susi—hindi lamang sa pag-unawa sa mga utos ng Kasulatan, kundi sa paglalakad sa mga utos na iyon sa iyong sariling pagpapala, upang makarating ka sa ipinangakong lupain ng langit sa mabuting ayos.

Ilang mga bersikulo pagkatapos, sa Galacia 5:25, idinagdag ni Pablo: “Dahil nabubuhay tayo ayon sa Espiritu, hayaan natin na magkatugma tayo sa Espiritu.” Muli, ang larawan ay ng Israel na sumusunod sa haligi ng ulap at apoy. Magkatugma sa Espiritu. Paano mo ito ginagawa? Sa pamamagitan ng Espiritu mismo na nabubuhay sa iyo.

Kaya't pinamumunuan tayo ng Diyos sa pag-iral na ito sa disierto sa pamamagitan ng pagbibigay sa atin ng Kanyang Salita at ng Kanyang Espiritu. Kailangan natin ang dalawa. Kailangan natin si Moises na nagsasabi sa atin kung saan pupunta—mga utos at mga pangako ng Diyos—at kailangan natin ang Espiritu ng Diyos na nagsasabi sa atin kung kailan at paano pupunta.

Pangatlo, pinamumunuan ka ng Diyos sa pamamagitan ng pagbibigay sa iyo ng mga halimbawa ng pagmamahal sa Kanya.

Sinasabi ng Diyos sa pamamagitan ni Amos, “Inakyat kita mula sa Egipto; Pinamunuan kita sa loob ng apatnapung taon sa disierto; Ibinangon ko ang mga propeta mula sa iyong mga anak” (v. 11). At pagkatapos ay idinagdag Niya: “at mga Nazareo mula sa iyong mga bata.”

Ang mga Nazareo ay mga tao na partikular na nakaalay sa Diyos. Minsan ang panata ay ipinapalagay sa kanila mula sa kapanganakan—Si Samson, at marahil si Juan Bautista. Ngunit ang Mga Bilang 6 ay nagpapakita na ang sinumang Israelita ay maaaring mag-udyok ng isang panata ng Nazareo para sa isang takdang panahon—isang linggo, isang buwan, mas mahaba. Sa panahon ng panata na iyon, nabuhay sila sa mga partikular na paraan: umiwas sila sa vino, iwasan ang pakikipag-ugnay sa anumang patay, at kung ang isang patay na bagay ay hindi sinasadyang nakipag-ugnay sa kanila, kailangan nilang simulan muli ang kanilang panata. Ang kanilang pagtatalaga ay nakikita.

Ibinigay ng Diyos sa Kanyang mga tao ang mga halimbawa ng pagtatalaga—mga buhay, humihingang mga modelo ng kung ano ang hitsura ng buong-pusong pagtatalaga.

Sinasabi ni Pablo na ang parehong ay totoo para sa mga Kristiyano. Sa 2 Corinto 11:3, binabalaan niya na ang ating mga isipan ay maaaring maligaw mula sa “taos-pusong at malinis na pagtatalaga kay Cristo.” Iyon ang layunin para sa iyo at sa akin: taos-pusong, malinis na pagtatalaga kay Cristo. At saan mo iyon makikita? Sa simbahan.

Hindi mo makukuha ang Biblia na itinuro sa iyo sa labas ng simbahan. Hindi ka ni Jimmy Fallon magpapaliwanag ng Roma para sa iyo. Hindi ka magiging napapaligiran ng mga tao na may Espiritu ng Diyos sa labas ng simbahan. At hindi mo makikita ang mga halimbawa ng taos-pusong, malinis na pagtatalaga kay Cristo sa labas ng simbahan. Ibinibigay ng Diyos ang mga iyon sa loob ng Kanyang mga tao—tulad ng Kanyang ibinigay na mga Nazareo sa Lumang Tipan.

Nakaranas ako ng mga halimbawa. Naalala ko ang aking kaibigan na si Rich Lanning, na nasa aming kasal. Nakilala namin siya sa isang proyekto ng Campus Crusade sa tag-araw sa Ocean City, New Jersey, noong 1988. Siya ay may edad na katulad ko, ngunit malalim na nakaalay kay Cristo—sobrang nasasabik tungkol sa Kanya. Ang kaniyang mga panalangin, ang kaniyang kasiyahan, ang kaniyang pagiging seryoso tungkol sa Panginoon—ay nakakaapekto sa akin nang malalim. Iyon ang dahilan kung bakit siya tumayo sa aming kasal, kahit na isang tag-araw ko lamang siyang nakilala.

Iniisip ko ang aking mga pastor. Sinasabi ni Pedro sa 1 Pedro 5 na ang mga nakatatanda ay dapat maging “mga halimbawa sa kawan.” Binibigay ng Diyos ang mga nakatatanda sa simbahan upang makita ng Kanyang mga tao kung ano ang hitsura ng pagmamahal. At nararamdaman ng mga nakatatanda ang bigat na iyon. Paulit-ulit kong sinasabi sa inyo: ang pag-alam na ang aking pagbagsak ay makakasakit sa inyo ay nagpapanatili sa akin mula sa mga kasalanan na maaaring akong gawin. Ito ay isang mabuting bigat. Ito ay isang protektibong bigat.

Iniisip ko si Tim, ang aming pastor sa Bloomington. Ako ay lumaki na hindi konfrontasyonal—ang aking ama ay mapagmahal, ngunit ang kanyang sinasabi ay dapat sundin. Hindi ako natuto kung paano mag-away. Si Tim ay isang banayad na oso, ngunit kapag siya ay nag-udyok sa iyo, ito ay parang kulog na dumaraan sa iyong katawan. Malakas, mapagmahal na pag-udyok. “Hindi—huwag mong gawin iyon.” Hindi siya nagtitiis sa mga walang saysay na bagay tungkol sa Biblia. Sinasabi niya ang katotohanan, kahit ano ang iniisip ng iba. Ang kanyang pagmamahal ay nag-anyo sa akin. Nakikinabang kayo sa kanya nang higit pa sa inyong nalalaman.

Pagkatapos sa seminaryo, sinabi sa akin ni Tim, “John, ikaw ay isang guro, isang lohika. Kailangan mong makasailalim sa isang pastor na banayad at maaawain sa mga tao.” Kaya binisita namin ang mga simbahan—pito sa kanila. At isang pastor ang namumukod-tangi. Tender, mabait, maaawain. Siya ay lumuhod sa dalawang tuhod upang makipag-usap kay Allison at Larissa pagkatapos ng serbisyo. Siya ay nagmamahal sa kanyang mga tao. Sinabi ko sa kanya ang sinabi ni Tim, at sumagot siya, “Maganda. Binibisita ko ang mga tao sa mga nursing home at ospital tuwing Biyernes ng hapon. Pipickin kita sa seminaryo—makakasama mo ako.” At ginawa ko.

Ang mga ito ay mga Nazarita para sa akin—mga halimbawa ng pagmamahal. Binibigay sila ng Diyos sa Kanyang mga tao sa loob ng simbahan.

Nakaka-inspire para sa akin na panoorin ang mga halimbawa ng pagmamahal at dedikasyon na ito. Iniisip ko si Mike—ang kaniyang kahinahon, ang kaniyang kabutihan, ang kaniyang pagmamalasakit sa lahat. Hindi lamang sa mga mahalagang tao, kundi pati na rin sa mga bata, sa mga napapabayaan, sa mga hindi nirerespeto ng mundo. At iniisip ko si Terry, ang aking pastor dito sa unang taon namin. Si Terry ay Mr. Inisyatiba, Mr. Sosyal, Mr. “Kausapin ang lahat.” Ako ay isang introvert, pero ang kaniyang halimbawa ay napaka-helpful. Ginagawa niya ang mga bagay na iyon dahil mahal niya si Cristo at nais niyang dalhin ang mga tao sa simbahan—at nais niyang tulungan silang magministeryo sa iba.

Binibigay sa atin ng Diyos ang mga halimbawa na ito sa simbahan. Hindi sa labas nito. Natatanggap natin sila sa loob ng simbahan—mga halimbawa ng mga taong dedikado kay Cristo, na gumagawa ng mga bagay nang maayos, na gumagawa ng mga bagay sa mga paraan na tulad ni Cristo. Wala nang nakakakuha ng lahat ng tama, pero nakatatanggap tayo ng iba't ibang lakas mula sa iba't ibang mga kapatid, lalo na mula sa mga elder at sa mga espiritwal na mature.

Kaya ang iyong paghihikayat ay simple:

Sundin—gayahin—kopyahin ang dedikasyon ng mga espiritwal na mature sa simbahan.

Hanapin mo ito. Gayahin mo ito.

Noong panahon ni Amos, hindi ginagawa ito ng mga tao. Tignan mo ulit ang bersikulo 11:

“Ipinataas ko ang mga propeta mula sa iyong mga anak, at mga Nazareo mula sa iyong mga bata.”

Dalawang regalo: mga propeta upang ituro ang Salita ng Diyos at magbigay ng direksyon, at mga Nazareo upang magbigay ng mga halimbawa ng dedikasyon. Sinasabi ng Diyos, “Ibinigay ko sila sa iyo upang magtagumpay ka sa lupain.”

Pero bersikulo 12:

“Ginawa mo ang mga Nazareo na uminom ng vino.”

Parte ng panunumpa ng Nazareo ang pag-iwas sa vino. Hindi ito isang panghabambuhay na panunumpa—sapat na isang takda na panahon ng dedikasyon. Pero ang mga tao ay hinihikayat ang mga dedikado na maging hindi dedikado.

Alam mo kung ano iyon—mula sa mga lugar ng trabaho, mga kapitbahayan, paaralan, dormitoryo, mga fraternity:

“Oh, halika na. Huwag mong gawin iyon. Ginagawa iyon ng lahat.”

Iyon ay hinihikayat ang isang Nazareo na uminom ng vino.

Sinasabi ng Diyos, “Hindi. Hindi ganun ang operasyon ng mga tao ko.”

Binibigay niya sa atin ang mga dedikado upang tayo ay umangat sa kanila, hindi sila pababain.

Marami akong pinapanood na mga clip ni Tiger Woods kamakailan. Alam ko na siya ay may mga problema, pero gusto ko ang golf niya. At bawat golfer ng kanyang panahon—Phil Mickelson, David Duval, Ernie Els—ay nagsasabi ng parehong bagay: “Ang laro ko ay naging mas mahusay dahil si Tiger ay natalo ako.” Ang kanyang dedikasyon ay ginawang mas malakas ang dedikasyon ng iba. Sinabi ni Phil, “Hindi ako magpapraktis nang ganito kung hindi dahil kay Tiger.” Ang kahusayan ni Tiger ay nagtaas ng lahat ng nasa paligid niya.

Ganyan ang nangyayari kapag may dedikasyon sa simbahan. Ito ay nag-aangat ng iba.

Pero ayon kay Amos, ang mga tao ay gumawa ng kabaligtaran:

“Inutusan mo ang mga propeta na huwag magpropesiya.”

Hindi nila gustong marinig ang Salita ng Diyos. Ginawa rin ito ng henerasyon ni Jeremias: “Tahimik. Ayaw naming marinig mula sa iyo.”

Kaya ang paalala sa atin ay ang kabaligtaran:

Magnanasa sa Salita ng Diyos. Magnanasa na maturuan ng Salita ng Diyos.

Sundin ang dedikasyon ng mga espiritwal na mature. Pakinggan ang pagtuturo ng mga may talento sa pagtuturo. Sundin din ang kanilang dedikasyon sa pagbabasa ng Biblia.

Tatlong benepisyo ng simbahan

Napag-usapan na natin ang dalawa kanina.

Benepisyo #1: Inililigtas ka ng Diyos.

Sa simbahan, naririnig mo ang mensahe ng pagliligtas—kung paano ka inililigtas ng Diyos mula sa pagka-alipin sa kasalanan, mula sa kaharian ng mundo na hindi nagmamalasakit sa iyo, at dinadala ka sa kaharian ng Kanyang minamahal na Anak, kung saan ang Hari ay nagmamahal sa iyo at namatay para sa iyo. Ang simbahan ay ang lugar kung saan mo nakikita ang isang mabait na Hari na nagpoprotekta at nagbibigay para sa iyo.

Benepisyo #2: Pinapamunuan ka ng Diyos.

Ang simbahan ay ang lugar kung saan ka nakatatanggap ng pamumuno sa buhay na ito na parang disyerto. Ang iyong mga hindi naniniwala na kapitbahayan ay naglalakad—sinusubukan ito, sinusubukan iyon—madalas na mga mapanirang pagtatangka. Pero sa simbahan, nakatatanggap ka ng direksyon, gabay, at tiwala sa kung paano mabuhay.

Susundan natin ang Benepisyo #3, naipakita sa Amos, sa susunod na linggo.

Alam ko—pasensya na sa pagbibigay ng hint. Pero kami ay nasa oras na, at handa na kayong matapos.

Buod

Maraming mga benepisyo ang nakukuha sa simbahan. Alamin na ang isang Kristiyano sa labas ng simbahan ay nawawala ang mga ito. Alam ko na ako ay nangangaral sa mga taong sumasang-ayon sa akin, ngunit kayo ay may mga kaibigan na nag-iisip na hindi nila kailangan ang simbahan. Gusto ko na kayo ay mapalakas sa inyong paniniwala na ang simbahan ay importante—na kung wala ito, kayo ay nagpapatakbo ng inyong buhay sa 86 octane fuel kapag ang inyong makina ay nangangailangan ng high octane.

Benepisyo #1: Pagliligtas.

Pagliligtas mula sa kaharian ng mundo, at pagpasok sa kaharian ng Diyos, kung saan kayo ay may isang Hari na nagpoprotekta sa inyo, nagbibigay sa inyo, at nagbibigay sa inyo ng manna sa disyerto—Ang Kanyang Salita.

Benepisyo #2: Pamumuno.

Direksyon at gabay para sa inyong buhay sa ilang. Natututunan ninyo kung paano mabuhay—at kung paano mabuhay nang may kumpiyansa.

Ang artikulong ito ay batay sa isang verbatim transcript ng sermon ni Rev. John Musgrave. Ito ay na-edit nang bahagya ni Copilot, pati na rin ang mga kawani ng teolohiya sa Third Millennium Ministries.