Mga Anak na Babae, Kawalan ng Pag-asa, Takot, at Kaligtasan

Anak na Babae, Kawalan ng Pag-asa, Takot, at Pagliligtas

Lucas 8:40-56

Ni Dr. Jonathan Pennington

Ang ating Biblia ngayon ay nagmula sa Lucas 8:40-56. Kung maaari, mangyaring tumayo kayo para sa pagbabasa ng Salita ng Diyos.

Ngayon nang bumalik si Jesus, tinanggap siya ng karamihan, sapagkat inaasahan siya ng lahat. Pagkatapos ay lumapit ang isang lalaki na nagngangalang Jairus, isang pinuno ng sinagoga, at nagpatirapa sa mga paa ni Jesus, na namamanhik sa kanya na pumunta sa kanyang bahay sapagkat ang kanyang tanging anak na babae, isang batang babae na may edad na labindalawa, ay namamatay.

Habang si Jesus ay nasa daan, ang mga karamihan ay halos sinakal siya. At mayroong isang babae doon na nagdusa sa pagdurugo sa loob ng labindalawang taon, ngunit walang makapagpagaling sa kanya. Lumapit siya sa likod niya at hinawakan ang laylayan ng kanyang balabal, at agad na tumigil ang kanyang pagdurugo.

“Sino ang nakahawak sa akin?” tanong ni Jesus.

Nang itatanggi ito ng lahat, sinabi ni Pedro, “Panginoon, ang mga tao ay sumisiksik at nakakapagpindot sa iyo.”

Ngunit sinabi ni Jesus, “May nakahawak sa akin; alam ko na may kapangyarihan na lumabas sa akin.”

Pagkatapos ang babae, na nakita na hindi siya maaaring hindi mapansin, ay lumapit na nanginginig at nagpatirapa sa kanyang mga paa. Sa harapan ng lahat ng tao, sinabi niya kung bakit niya siya hinawakan at kung paano siya agad na napagaling.

Pagkatapos ay sinabi niya sa kanya, “Anak na babae, ang iyong pananampalataya ay nagpagaling sa iyo. Pumunta ka sa kapayapaan.”

Habang si Jesus ay nagsasalita pa, may dumating mula sa bahay ni Jairus, ang pinuno ng sinagoga. “Patay na ang iyong anak na babae,” sabi niya. “Huwag mo nang abalahin ang guro.”

Narinig ito, sinabi ni Jesus kay Jairus, “Huwag kang matakot; manampalataya ka lamang, at siya ay gagaling.”

Nang dumating siya sa bahay ni Jairus, hindi niya pinahintulutan na pumasok ang sinuman kasama niya maliban kina Pedro, Juan, Santiago, at ang ama at ina ng bata. Samantala, ang lahat ng tao ay tumutolbo at nanaghoy para sa kanya.

“Tigilan ang pagtutolbo,” sabi ni Jesus. “Hindi siya patay kundi natutulog.”

Pinagtawanan siya nila, na nalalaman na siya ay patay na. Ngunit siya ay kinuha ang kanyang kamay at sinabi, “Anak ko, tumayo ka!” Ang kanyang espiritu ay bumalik, at agad na tumayo siya. Pagkatapos ay sinabi ni Jesus sa kanila na bigyan siya ng pagkain.

Ang kanyang mga magulang ay namangha, ngunit siya ay utusan sila na huwag sabihin kanino man ang nangyari.

Ito ay ang Salita ng Panginoon.

Well—wow. Iyan ay isang makapangyarihang kwento. Isang kilalang kwento. Talagang, dalawang kwento na pinagsama. At bahagi ng dahilan kung bakit ito ay sikat ay dahil sina Mateo, Marcos, at Lucas ay nagtala nito sa parehong paraan: isang kwento ay nagsisimula, ang pangalawa ay nak中断 sa gitna, at pagkatapos ang unang kwento ay nagtatapos. Ito ay tinatawag ng mga iskolar na intercalation, ngunit dahil ito ay Griyego, gusto kong isipin ito bilang isang gyro—isang layer, pagkatapos ang palaman, pagkatapos ang huling layer.

At inilalagay ni Lucas ang “kwentong gyro” na ito sa pagtatapos ng isang buong serye ng mga eksena na nagpapakita ng kapangyarihan ni Jesus sa paggawa ng mabuti. Noong nakaraan sa kabanata 7, pinagaling niya ang lingkod ng senturyon mula sa malayo. Ipinatayo niya ang anak ng isang balo. Pinatawad niya ang mga kasalanan. Pinakalma niya ang bagyo. Sa ngayon lang, ipinakita niya ang kapangyarihan sa espiritwal na kaharian sa pamamagitan ng pagpapatapon ng isang legion ng mga demonyo. At ngayon, upang tapusin ang seryeng ito ng mga larawan ng kapangyarihan ni Jesus, nakukuha natin ang dalawang kwentong ito.

Ngunit mayroong higit pa rito kaysa sa dalawang kwento lamang na pinagsama. Ang mga kwentong ito ay sinasadyang magkatulad sa isa't isa. Maaari mong tawagan itong kwento ng dalawang anak na babae. Ang anak na babae ni Jairus sa unang kwento, at pagkatapos ang babaeng ito—na tinawag ni Jesus na “Anak na Babae” sa pinakamahalagang sandali.

Ang dalawang anak na babae ay rin, ayon sa batas ng mga Hudyo, ritwal na hindi malinis—ang isa ay dahil sa kronikong pagdurugo, ang iba ay dahil sa kamatayan. Babalikan natin iyon.

At pagkatapos ay mayroong nakamamanghang koneksyon ng labindalawa. Isang batang babae na labindalawang taong gulang. Isang babae na nagdusa sa loob ng labindalawang taon. Ang taon na ipinanganak ang batang ito ay ang taon na nagsimula ang pagdurusa ng babae. Invisible na mga sinulid ang nagtatali ng kanilang mga buhay, at ngayon—kahit na malamang hindi nila kailanman nakilala ang isa't isa—sila ay nag-intersect sa araw na ito, sa sandaling ito, nang parehong makita si Jesus at lubos na nabago.

Tradisyonal, ang isang batang babae ay nagiging babae sa labindalawang taong gulang. Kaya dito mayroon tayong dalawang anak na babae, dalawang babae, na ang mga kwento ay nauugnay. At sa pamamagitan ng pagtingin sa kanila nang sama-sama, sa palagay ko ay mayroon ang Diyos na malalim na sasabihin sa atin.

Ang pagkakasunod-sunod ng kanilang mga kwento ay pareho: kawalan ng pag-asa, takot, at pagliligtas. Iyon ang paggalaw na ating susundan.

Kaya kung mayroon kang Biblia—o kaya mong buksan ito—tumungo sa Lucas 8, simula sa talata 40. Gusto kong magbagal, mag-ingat, at maglakad sa nangyayari upang marinig natin ang mayroon ang Diyos para sa atin.

Ang unang yugto ay kawalan ng pag-asa.

Si Jesus ay nagbalik mula sa kakaibang paglalakbay kasama ang kaniyang mga alagad, kung saan siya ay nakilala at pinagaling ang demonyako. Ngayon siya ay nasa isang lugar na may tao, at ang lahat ay naghahanap sa kaniya. Narinig nila siyang magturo. Nakita nila siyang magpagaling. Alam nila na ang presensya ng Diyos ay nasa kaniya. Kaya ang mga tao ay nagpupumilit.

Ngunit sa gitna ng mga taong iyon na nagpupumilit, mayroong isang daan na nagbubukas. Mayroong dumating na VIP: si Jairio, ang pinuno ng sinagoga. Isang respetado, dignidad na tao. At paano niya nilapitan si Jesus?

Siya ay nagpabagsak sa mga paa ni Jesus at nakiusap sa kaniya.

Ginagamit ni Lucas ang larawang ito nang paulit-ulit—nagpabagsak sa mga paa ni Jesus—bilang isang pisikal na pagpapahayag ng kawalan ng pag-asa. Ito ay hindi sinasadya. Ito ay nangyayari kapag ang lahat ay nawawala.

Hindi ko pa ito naranasan sa aking sarili hanggang sa ilang sandali sa huling dekada—isang panahon ng malalim na pagkabalisa at kawalan ng katarungan, nang literal akong bumagsak sa lupa. At pagkatapos, noong nakaraang taon, pagkatapos ng operasyon sa tumor sa utak ng aking asawa, mga labing walong oras pagkatapos, nang siya ay nasa matinding sakit at naisip namin na ang wakas ay dumating—hindi ko maiwasang tumumba sa tabi ng kanyang kama. Ang ilan sa inyo ay nakaranas na nito. Ang ilan sa inyo ay hindi pa. Ngunit ito ay isang pangkalahatang pagpapahayag ng desperasyon ng tao.

At bakit desperado si Jairus? Sapagkat ang kanyang tanging anak na babae—ang kanyang mahalagang labindalawang taong gulang—ay namamatay. Hindi lang may sakit. Hindi lang nag-aalala sa kanyang mga magulang tulad ng madalas gawin ng mga bata. Siya ay namamatay.

At kaya siya ay nawasak.

At kung titingnan mo lang ang unang ilang talata—talata 41 at 42—napakaraming paghihirap, sakit, at takot ang nakapaloob sa kanila na madaling mabasa ang mga ito nang hindi napapansin ang emosyonal na bigat ng nararanasan ng taong ito. Si Jesus, na patuloy nating nakikita na umaapaw sa habag, ay nagsabi ng oo. Siya ay sumama kay Jairus. At ang pagtatapos ng talata 42 ay nagpapaalala sa atin muli na ang mga tao ay nagpupuno sa kanya. Gustong-gusto ng lahat na maging malapit sa kanya.

Pagkatapos, ang talata 43 ay nagpapakilala ng pagkaantala:

May isang babae doon na napasailalim sa pagdurugo sa loob ng labindalawang taon, ngunit walang makapagpagaling sa kanya.

Sinabi ni Marcos na ginastos niya ang lahat ng kanyang mayroon sa mga doktor, at sa halip na gumaling, siya ay lumala lamang.

Kaya kay Jairus, nakikita natin ang talamak na desperasyon—isang biglaang krisis. Sa babaeng ito, nakikita natin ang kronikong desperasyon—labindalawang mahabang taon ng pagdurusa. At ayon sa Levitico 15, anuman ang kanyang kondisyong medikal, ito ay naglagay sa kanya sa kategorya ng pagiging ritwal na hindi malinis. Hindi makasalanan. Hindi nagkasala. Ngunit hiwalay. Pinutol.

At dahil hindi natapos ang kanyang kondisyon, hindi natapos ang paghihiwalay. Anumang bagay na hinawakan niya ay maaaring maging hindi malinis. Sinuman ang kanyang hinawakan. Hindi siya makakapag-worship sa templo. Marahil hindi siya makakapagpasok sa Jerusalem. Siya ay isolated. Mag-isa. Mahirap. Isang outcast.

Subukin mong isipin ito: labindalawang taon na hindi hinahawakan. Labindalawang taon na hindi pinaaalis sa bahay ng sinuman. Labindalawang taon na walang komunidad.

At ngayon—dito—nakikita niya ang kanyang pagkakataon. Marami ang tao. Lahat ay nagkakagulo. Walang makakakita ng malinaw. Sinusubukan ng mga alagad na pamahalaan ang kaguluhan. At iniisip niya, Kung makakalapit lang ako… walang makakapansin sa akin. Walang makakakilala sa akin. Kung makaka-touch lang ako sa gilid ng kanyang balabal… naniniwala akong gagaling ako.

Kaya dumulas siya sa gitna ng karamihan, marahil ay nakababa ang kanyang scarf, at in伸ut ang kanyang kamay. Hinawakan niya ang laylayan ng kanyang damit.

At agad—nalalaman niya. Sinasabi sa kanya ng kanyang katawan. Parang isang kasukasuan na bigla na lang naayos. O parang ang sandali na bigla na lang nawala ang isang sikolohikal na pasanin na hindi mo lubos na naunawa at napagtanto mo kung gaano ito kabigat. Nalalaman niya na siya ay gagaling.

Iniisip ko na halos hindi siya makapaniwala—kasiyahan na hinahalo ng pagdududa, hinahalo ng takot na umasa muli.

Ang kwento ay maaaring natapos doon. Maraming kwento ang ganiyan. Nakikita ng mga tao si Jesus, tumatanggap ng paggaling, at nagpapatuloy sa kanilang paraan. At kay Jairus, si Jesus ay maaaring magpagaling sa kanyang anak na babae mula sa malayo, tulad ng ginawa niya sa chapter 7.

Ngunit nangyayari ang hindi inaasahan. May isa pang hakbang. Hindi lamang desperasyon at paghahatid—kundi takot.

Tingnan ang bersikulo 45:

“Sino ang nakahawak sa akin?” tanong ni Jesus.

Itinatatanggi ito ng lahat. Sinasabi ni Pedro kung ano ang sasabihin ng sinuman sa atin: Panginoon, lahat ay nakahawak sa iyo. Ngunit nalalaman ni Jesus na may iba pang nangyari. Nalalaman niya na may kapangyarihan na lumabas mula sa kanya.

At ito ay kakaiba. Ito ang tanging himala na ganito—may nakahawak sa damit ni Jesus at nagpagaling. Parang may mahika, parang isang tungkod ng paggaling o isang kristal sa isang kwentong pantasya. Ngunit hindi iyon ang nangyayari. Ito ay personal. Ito ay pananampalataya. Kaya alam ni Jesus.

Pagkatapos ng lahat, maraming tao ang sumisibsib sa kanya. Iisa lamang ang tumanggap ng paggaling.

At ngayon ang desperasyon ng babae ay nagiging takot. Inaasahan niya na mananatiling hindi nakikilala. Nagtagumpay siya. Nakuha niya ang kanyang paggaling. Maaari sana siyang lumayo nang hindi napapansin. Ngunit sinوقف ni Jesus ang buong karamihan at tinanong, Sino ang nakatama sa akin?

Ang kanyang sandaliang kasiyahan ay bumagsak sa takot. Labindalawang taon ng kahihiyan, pagbubukod, pag-iisa—ngayon ay nalantad na. Siya ay nakatama kay Jesus, na posibleng naging marumi siya. Ginawa niya ito nang lihim. At ngayon ay nakatayo siya sa harap ng isang lalaki ng Diyos na may hindi maipaliwanag na awtoridad.

Talata 47:

Pagkatapos ang babae, nakikita na hindi siya maaaring hindi mapansin, ay lumapit na nanginginig at nagpatirapa sa kanyang mga paa. Sa harapan ng lahat ng tao, sinabi niya kung bakit niya siya hinawakan at kung paano siya agad na pinagaling.

Katulad ni Jairus, siya ay nagpatirapa sa mga paa ni Jesus. Ngunit hindi lamang sa desperasyon—kundi pati na rin sa takot. Wala siyang ideya kung ano ang mangyayari sa susunod. Ang lahat ng pwede niyang gawin ay maging tapat at ihagis ang sarili sa harapan niya.

At bago natin marinig ang tugon ni Jesus, tingnan ang talata 49:

Habang si Jesus ay nagsasalita pa, may dumating na isang tao mula sa bahay ni Jairus. "Patay na ang iyong anak na babae," sabi niya. "Huwag na molestuhin ang guro pa."

Kaya tulad ng kwento ng babae na lumipat mula sa desperasyon tungo sa kasiyahan tungo sa takot, ang kwento ni Jairus ay lumipat din mula sa desperasyon tungo sa takot. Nakita niya ang mensahero. Narinig niya ang malamig na mga salita.

At kung susubukan mong isipin ang sitwasyon ni Jairus dito—talagang isipin ito—mararamdaman mo ang pag-igting. Siya ay desperado. Pinakiusap niya si Jesus na pumunta. Sumang-ayon si Jesus. Ngunit ang karamihan ay nagpapabagal sa lahat. Ang mga tao ay nagpapapikit sa kanya mula sa lahat ng panig. At dapat na iniisip ni Jairus, Panginoon, mangyaring—ang aking anak na babae ay namamatay. Wala kaming oras para dito.

At pagkatapos si Jesus ay tumigil.

At ang babaeng ito—isang outcast—ay lumapit at nagpatirapa sa kanyang mga tuhod. At ang lahat ng maiisip ni Jairus ay, Wala kaming oras para dito. Ang aking anak na babae ay namamatay. Mangyaring, Panginoon, kailangan na nating pumunta.

At pagkatapos, sa gitna ng matinding pagkaantala, narinig niya ang malamig na mga salita:

“Patay na ang iyong anak na babae.

Huwag na molestuhin ang guro pa.”

Inaamin nito ang kalungkutan nina Maria at Marta sa Juan 11, nang namatay ang kanilang kapatid at hindi nakarating si Jesus sa oras.

Ang dalawang kwento ay nagbabago sa hindi natin inaasahan. Lumilipat sila mula sa kakila-kilabot hanggang sa masama. Mula sa desperasyon hanggang sa takot.

Ngunit ang dalawang anak na ito ay tungkol na ngayon sa ibang karanasan. At ito ay kung saan pumapasok ang ikatlong paggalaw—kaligtasan.

Balikan natin ang babaing may daloy ng dugo. Siya ay nanginginig sa paanan ni Jesus, marahil ay natatakot na baka ibalik niya ang paghilom, o hiyain siya sa publiko, o sa pinakamabuti ay sabihin, Sige, pwede mong panatilihin ito, ngunit mali ang ginawa mo.

Anong sasabihin niya?

Talata 48:

“Anak, ang iyong pananampalataya ay nagpagaling sa iyo.

Umalis ka sa kapayapaan.”

Sa halip na sermon siya, sa halip na bawiin ang kaniyang kapangyarihan, siya ay nagpala sa kanya. Tinawag niya siyang Anak—isang salita na hindi kailanman ginamit ni Jesus para sa sinuman pa sa mga Ebanghelyo. At sinugo siya na may kapayapaan.

At ito ay nagpapakita sa atin muli: ito ay hindi magic. Ito ay hindi isang sandali ng paghilom na anulet. Binibigyang diin ni Jesus ang kaniyang pananampalataya. Gusto niya—at lahat ng iba—na maunawaan kung ano talaga ang nangyari.

At pansinin ang pagkakatulad kay Jairus. Agad sa talata 50, nang dumating ang balita ng kamatayan ng kaniyang anak na babae, si Jesus ay tumalikod sa kanya at nagsabi:

“Huwag kang matakot.

Maniwala ka, at siya ay gagaling.”

Pananampalataya muli.

At iyon mismo ang nangyari. Kung titingnan mo ang mga sumunod na talata, si Jesus ay pumunta sa bahay ni Jairus. Ang batang babae ay patay. Alam ito ng lahat. Hindi niya hinayaan na sundin siya ng karamihan—tanging sina Pedro, Santiago, Juan, at ang mga magulang. Pumasok sila sa silid kung saan nakahiga ang batang babae.

Sa daan, si Jesus ay nagsabi, “Bakit kayo nag-iiyak? Hindi siya patay kundi natutulog.” Tinatawanan siya nila. Alam nila ang kamatayan kapag nakikita nila ito. Ngunit si Jesus ay madalas na nangangahulugan ng higit pa sa kaniyang mga salita sa simula.

Bakit niya ito sinasabi? Tignan ang talata 56. Matapos siyang buhayin, sinabihan niya sila na huwag sabihin kanino man ang nangyari. Hindi sinusubukan ni Jesus na pukawin ang karamihan. Hindi niya sinusubukan na makakuha ng katanyagan o simulan ang isang kilusan. Kung gusto niya ng katanyagan, ginawa niya ang milagro na ito sa kalye.

Ang kanyang mga kilos ay nagmumula sa awa— dalisay, tunay na awa. Ibinabalik niya ang buhay sa pamilyang ito, ngunit hindi siya interesado sa palabas. Siya ay dumating upang magpagaling, oo—ngunit pati na rin upang magturo, iproklama ang kaharian, at sa huli ay mamatay at muling mabuhay, na nagtataguyod ng isang bagong relasyon sa pagitan ng Diyos at ng sangkatauhan.

Kaya ang desperasyon na naging takot ay nagiging pagliligtas—para sa dalawang anak na babae.

Anong ibig sabihin nito para sa atin?

Habang ako ay nagmumuni-muni sa kwentong ito ngayong linggo, naisip ko: sa isang kahulugan, sapat na lamang na tumayo sa pagkamangha. Makita ang kapangyarihan ni Jesus. Alalahanin na ang parehong Jesus na gumawa ng mga bagay na ito ay buhay ngayon, nasa harapan natin, makapangyarihan at maaawain at sinasadya.

Ngunit nais kong kunin ang dalawang pangungusap—dalawang katotohanan—na sa tingin ko ay inaanyayahan tayo ng Diyos na makita.

Unang-una:

Gusto ng Diyos na makakuha tayo ng mas kumpletong larawan kung sino si Jesus at kung ano ang ginagawa niya para sa mga tao—para sa atin.

Tama na pinag-uusapan natin ang kamatayan at muling pagkabuhay ni Jesus para sa pagkapatawad ng mga kasalanan. Iyon ay mahalaga. Hindi maaaring pag-usapan. Ngunit hindi iyon ang buong kwento.

Ang mga kwento tulad nito ay nagpapakita sa atin na ang gawain ni Jesus ay kinabibilangan din ng: * paglilinis ng hindi malinis * pag-aalis ng kahihiyan * pagtagumpay sa kamatayan * pagliligtas sa mga tao mula sa mga desperadong sitwasyon * pagtataguyod ng mga tao sa komunidad

Ang dalawang anak na babae ay naibalik sa kanilang mga komunidad. Tulad ng demonyakong lalaki sa nakaraang kwento. Tom Wright ang nagsabing maganda: Si Jesus ay nakikialam sa mga problema ng mundo. Tinatanggap niya ang ating nanginginig na paghipo. At siya ay tumutugon sa sentrong utos ng Bibliya: Huwag kang matakot.

Hindi lamang nagpapatawad ng mga kasalanan si Jesus—inaalis niya ang kahihiyan. Hindi lamang niya ipinapangako ang buhay na walang hanggan—sinasakop niya ang kamatayan. Hindi lamang niya tayo pinapayapag sa Diyos—ipinapabalik niya tayo sa isa't isa.

At totoo pa rin iyon ngayon. Ang ilan sa inyo rito—o nanonood online—ay nakadarama ng pag-iisa. Kahihiyan. Pagsisisi. Pagkakahiya. Sa labas, mukhang okay ka; sa loob, pakiramdam mo ay nag-iisa ka.

Si Jesus ay hindi lamang dumating upang patawarin ka, kundi upang ipabalik ka—sa kaniya at sa iba. Kung ang iyong mga pagkabigo ay pampubliko o pribado, relasyonal o pinansyal, ang iyong kahihiyan ay maaaring alisin. Maaari kang ipabalik sa komunidad na iyong ninais.

Isang komentarista ang nagsabi nito nang mabuti:

“Huwag na molestuhin ang guro” ay hindi kailanman ang tamang tugon sa ating mga problema.

Baka ngayon ay pakiramdam mo ay wala nang pag-asa. Masyadong nahihiya. Masyadong nasira. Masyadong malayo.

Ngunit “huwag na molestuhin ang guro” ay hindi kailanman ang tamang tugon.

Ang parehong Jesus na tumouch sa mga buhay na ito ay tumouch din sa atin. At nais naming maging isang simbahan kung saan ang pagpabalik ay welcome. Hindi mo kailangang ayusin ang iyong buhay muna. Ikaw ay welcome na ipabalik.

At ang lahat ng ito ay naa-access hindi sa pamamagitan ng pagganap, kundi sa pamamagitan ng pananampalataya—sa pamamagitan ng pagbagsak sa mga paa ni Jesus, sa iyong puso o sa iyong katawan, at pagtatapat ng iyong pangangailangan.

Ang nagpapakita sa pangalawang katotohanan:

Ginagamit ng Diyos ang kawalan ng pag-asa at takot upang tayo ay baguhin—kung ang pagliligtas ay dumarating o hindi.

Sa mga kwentong ito, nangyayari ang pagliligtas. Ngunit kung minsan hindi. At gayunpaman ginagamit ng Diyos ang kawalan ng pag-asa at takot upang tayo ay baguhin—kung ang pagliligtas ay dumarating o hindi.

Ngayong linggo, nagkaroon ako ng pagkakataon—ang ilan ay binalak, marami ay hindi—na maglaan ng maraming oras sa marami sa inyo. Oras kasama ang mga tao rito, mga tao sa malayo. Oras sa pagpastor, pakikinig, paghawak ng espasyo, pagpapayo, pananalangin. Ito ay isang linggo na napakabigat—puno ng mga sitwasyon ng kawalan ng pag-asa at mga sitwasyon ng pagdududa.

Nagkaroon ako ng oras kasama ang mga matatandang santo na nagmamalasakit sa mga asawa na may demensya habang nakaharap din sa kanser ang kanilang mga sarili.

Nakakaugnay ako sa mga tao na ang buhay ay mukhang makintab sa labas ngunit puno ng pagkakasala, pagkabalisa, at pagsisisi.

Nakakaugnay ako sa mga tao sa mga guho ng pagkawala ng trabaho, mga sirang kasal, at mga konflikto sa mga adultong anak na hindi nila alam kung paano harapin.

Nakausap ko rin ang isang estudyante at kaibigan na nagtatrabaho sa staff ng Christ Covenant Church sa Nashville, kung saan nangyari ang mga trahikong pangyayari isang buwan na ang nakaraan. Siya ay nasa kanyang opisina nang mangyari ito— halos hindi nakaligtas—at pagkatapos ay tumayo sa parking lot na nasasaksihan ang mga kakila-kilabot na kahihinatnan. Pagkawalang pag-asa.

May isang pag-uusap akong gustong ibahagi sa iyo, dahil hiningi ito ng taong ito sa akin. Binigyan ako ni Chris ng permiso na ibahagi ito. Kung hindi, hindi ko ito ibabahagi.

Ito ay tungkol sa ating kapatid na si Andrew Toy. Marami sa inyo ay kilala sina Andrew at Sarah Beth. Sila ay mga miyembro ng Sojourn. Si Andrew ay may mga pinagdaraanan sa kalusugan sa loob ng mahabang panahon, ngunit sa mga nakaraang linggo ay naging partikular na mahirap ang mga bagay. Siya ngayon ay nasa isang hospital bed—maaaring nanonood siya ngayon—mula sa Cincinnati, na nakaharap sa isang pangunahing operasyon na may mga komplikasyong makabuluhan. Ilang araw na ang nakaraan, tinanong niya ang kanyang mga doktor, nang direkta, “Ano ang aking mga pagkakataon na mamatay?” At ang sagot ay hindi mababa.

Kaya nagkaroon kami ng mahabang pag-uusap sa telepono. Ang kamatayan ay napakareal sa kanya ngayon sa isang paraan na karamihan sa atin ay nabubuhay sa pagtanggi. Pinag-usapan namin ang tungkol sa Lucas 18—isang sa mga paboritong talata ko—kung saan sinasabi ni Hesus ang kuwento ng dalawang lalaki na nananalangin: ang isa ay may tiwala sa kanyang sariling katuwiran, ang isa ay masakit na may kamalayan sa kanyang kasalanan at pagkabali. Ang isa ay nagsasabi, “Salamat na hindi ako tulad ng taong iyon.” Ang iba ay maaari lamang sabihin, “Diyos, maawa ka sa akin, isang makasalanan.” At tinanong ni Hesus, Sino sa dalawang ito ang umuwi na may katuwiran?

Pinag-usapan natin iyon. Pinag-usapan natin ang tungkol sa Lucas 8. Pinag-usapan natin ang kwentong ito ngayon. At purihin ang Diyos sa biyaya sa boses ni Andrew—ang pagiging simple ng pagtitiwala kay Jesus sa harap ng takot, ang kalinisan na dumarating kapag ang kamatayan ay hindi na teoretikal ngunit posible. Ito ang kakaibang regalo ng kawalan ng pag-asa. Ang kakaibang regalo ng takot. Ito ay naglilinaw kung ano ang mahalaga. Ito ay naglilinaw kung ano ang buhay para sa.

At maaari kang sumali sa akin sa pagdarasal na ihatid ng Diyos siya nang lubusan—na i-save ng Diyos siya at ang kaniyang pamilya sa sakit na ito. Magagawa iyon ng Diyos. Ngunit sa sariling testimonya ni Andrew—ang gusto niyang sabihin ko sa iyo—ay ito:

Ang Diyos ay nasa kasalukuyan kasama niya sa kahila-hilakbot na sitwasyong ito, maging ang pagliligtas ay dumarating o hindi.

Maganda iyon. Sapagkat sa Diyos, iba ang mga bagay. Ang pagkilala kung sino ang Diyos bilang Tagapagligtas—kahit na ang pagliligtas ay naantala o hindi dumarating—ay nagbabago ng lahat.

Mahal ko ang mga talatang ito mula sa Deuteronomio. Ang Israel ay nasa ilang sa loob ng apatnapung taon—apatnapung taon ng kawalan ng pag-asa, takot, pagkawala, at sakit. At sinabi ni Moises sa Deuteronomio 8:

Alalahanin mo ang buong paraan na pinamunuan ka ng Panginoon mong Diyos sa loob ng apatnapung taon sa ilang, upang siya ay magpakababa sa iyo, sinusubukan ka upang malaman kung ano ang nasa iyong puso... At siya ay nagpakababa sa iyo at nagpapagutom sa iyo, at pinakain ka ng manna... upang siya ay makapagpakita sa iyo na ang tao ay hindi nabubuhay sa tinapay lamang, kundi sa bawat salita na lumalabas sa bibig ng Panginoon... upang siya ay magpakababa sa iyo at subukin ka, upang siya ay makabuti sa iyo sa huli.

Yon ang kalinisan na dumarating sa ilang.

Yon ang kalinisan na dumarating sa kawalan ng pag-asa.

Yon ang kalinisan na dumarating sa takot.

Si Henry David Thoreau ay sikat na nagsabi, “Karamihan sa mga tao ay namumuno sa buhay ng tahimik na kawalan ng pag-asa.” Siya ay nagpapatuloy: ang tinatawag nating pagbibitiw ay talagang kumpirmadong kawalan ng pag-asa. At ang walang malay na pag-asa ay nagtatago sa ilalim ng mga libangan ng buhay.

Hindi ko alam kung saan ka ngayon. Alam ko na marami sa inyo ay nasa kawalan ng pag-asa. Ang ilan sa inyo ay nasa takot. Ang ilan sa inyo ay nasa kalagayan ng kagalingan—at iyon ay mabuti. May mga panahon ng pahinga. Ngunit maaga o huli, bawat isa sa atin ay haharap sa ating mga limitasyon—ang ating kamatayan, ang ating kawalan ng kontrol.

At ang mensahe ng Diyos dito ay ang parehong Diyos na nasa tabi ni Jairus at ng kanyang anak na babae, at ng babaeng may daloy ng dugo, ay ang parehong Diyos na hindi nagbago. Siya ay nasa tabi natin ngayon sa pamamagitan ni Jesus. Iyon talaga ang mabuting balita.

Saanman ka ngayon—o kung hindi ngayon, ay sa ilang araw na darating—kapag ikaw ay haharap sa kawalan ng pag-asa at takot, may pag-asa.

May pag-asa sapagkat ang Diyos ay magiging nasa tabi mo.

May pag-asa sapagkat tinatanggap ni Jesus ang mga nanginginig.

May pag-asa sapagkat ang pananampalataya—ang simpleng, desperadong pananampalataya—ay nagbubukas ng pinto sa kanyang presensya.

Si Dr. Jonathan T. Pennington ay kasalukuyang Propesor ng Interpretasyon ng Bagong Tipan sa Southern Seminary sa Louisville, Kentucky. Siya ay regular na nagsilbi bilang isang bisitang propesor sa Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas), at The Institute of Biblical Studies sa Orlando, FL pati na rin sa Morling College (Melbourne, Australia).

Ang artikulong ito ay batay sa verbatim na teksto ng isang sermon ni Dr. Pennington. Ito ay bahagyang na-edit sa Copilot, pati na rin ng mga kawani ng teolohiya sa Third Millennium Ministries.