Pagka-alipin ng Kalayaan

Ang Pagka-alipin ng Kalayaan

Mga Seksyon 5 at 6

Ni Martin Luther

Ang artikulong ito ay batay sa pagsasalin na ginawa noong 1823 ni Edward Thomas Vaughan. Ang wika ay napag- moderno sa tulong ng CoPilot AI, na may karagdagang mga pagbabago at huling pag-apruba ng mga tauhan sa editoryal ng Thirdmill.

Seksyon 5: Hindi Opsiyonal ang Malayang Kalayaan

Nakababahala pa nga na tinatrato mo ang tanong ng malayang kalayaan bilang hindi mahalaga o kinakailangan, na pinapalitan ito ng isang talaan ng mga doktrina na iyong inaangkin ay sapat upang tukuyin ang isang tapat na Kristiyano. Sa katotohanan, kahit sino mang Hudyo o pagano na hindi pamilyar kay Cristo ay madaling makabuo ng isang sistema ng paniniwala tulad ng iyo. Hindi mo man lang binanggit si Cristo - parang ang debosyon ng Kristiyano ay maaaring umiral nang wala Siya, hangga't sumasamba tayo sa isang mahabagin na Diyos nang buong lakas natin. Ano ang dapat kong sabihin, Erasmus? Ang iyong tono ay mas tulad ng kay Lucian, at ang iyong pangangatwiran ay amoy ng sobrang Epicurean. Kung talagang naniniwala ka na ang tanong na ito ay hindi nauugnay sa mga Kristiyano, pagkatapos ay hinihimok kita na umatras - sapagkat naniniwala kami na ito ay mahalaga.

Kung ito ay hindi angkop, masyadong spekulatibo, o walang saysay - tulad ng iyong inaangkin - na tanungin kung ang Diyos ay nakakaalam ng mga bagay nang may kondisyon, kung ang ating kalooban ay may aktibong papel sa pagliligtas o passive lamang habang ang biyaya ay gumagawa ng gawain, o kung tayo ay gumagawa ng mabuti o masama sa pamamagitan ng pangangailangan (na mas tulad ng pagdurusa kaysa pagpili), pagkatapos ano ang relihiyoso? Ano ang worth knowing? Ito ay walang saysay, Erasmus. Ito ay sobra. At mahirap itong isipin bilang kamangmangan. Hindi ka isang baguhan - nakatira ka na sa mga Kristiyano sa loob ng maraming taon at malalim na nag-aral ng Kasulatan. Wala nang dahilan.

Sa kabila nito, tinolerato ng Simbahang Romano ang mga kakaibahang ito mula sa iyo, dahil lamang sa ikaw ay sumusulat laban kay Luther. Ang mga taong iyon na magsasabog sa iyo kung hindi dahil kay Luther ay nagpupuri sa iyo ngayon. Si Plato ay maaaring aking kaibigan, at si Socrates din—ngunit ang katotohanan ay dapat munang pag-usapan. Kahit na alam mo lamang ang kaunti tungkol sa Kasulatan at Kristiyanismo, kahit ang isang kalaban ng pananampalataya ay dapat malaman kung ano ang itinuturing na mahalaga ng mga Kristiyano. Ngunit hindi ka basta sinumang manunulat—ikaw ay isang teologo, isang guro ng mga Kristiyano. Nang ikaw ay nagtakda na tukuyin ang Kristiyanismo, ang hindi mo dapat gawin ay ipakita ang ilang pagdududa, alinsunod sa iyong karaniwang tono ng pag-aalinlangan. Sa halip, ikaw ay tumalon sa kabilang sukdulan, matapang na idineklara na hindi kinakailangan ang mga doktrinang iyon na—kung hindi sila mahalaga at hindi malinaw na nauunawaan—ay nag-iiwan sa atin ng walang anuman: walang Diyos, walang Kristo, walang Ebanghelyo, walang pananampalataya, ni kahit na Hudaismo, hindi pa banggitin ang Kristiyanismo.

Anong langit! Anong pinto—hindi, anong bukas na bukid—ang iyong nilikha para sa pagpapabagsak sa iyong sarili! Paano ka maaaring sumulat ng anumang bagay na sulit tungkol sa malayang kalooban kapag ang iyong sariling mga salita ay nagpapakita ng ganoong kakulangan ng pag-unawa tungkol sa Kasulatan at tunay na pagpipitagan? Ngunit magpapahinga ako dito. Sa ngayon, ako ay tutugon hindi sa aking sariling mga salita (bagaman maaaring mamaya), kundi sa iyo.

Seksyon 6: Kristiyanismo ni Erasmo

Ang bersyon ng Kristiyanismo na iyong ipinresenta ay kinabibilangan, bukod sa iba pang mga punto, ang ideya na dapat nating pagbutihin ang ating sarili—na dapat nating ituloy ang pagsisisi at hanapin ang awa ng Diyos sa lahat ng posibleng paraan. Nang walang awa na iyon, ang kalooban at pagsisikap ng tao ay walang epekto. Ikinikilala mo rin na walang dapat mawalan ng pag-asa na tumanggap ng pagtawad mula sa Diyos, na ang likas ay lubos na maaawain.

Gayunpaman, sa mga pahayag na ito, hindi mo binanggit si Cristo, ni ang Espiritu Santo. Ang mga ito ay kapansin-pansing malamig—kawalan ng kahit ang iyong karaniwang talino. Marahil ang panggigipit mula sa mga pari at hari ay nagpilit sa iyo na sabihin ang mga salitang ito, baka ka akusahan ng ateismo. Gayunpaman, gumagawa ka ng ilang mga pag-aangkin: na mayroon tayong panloob na lakas; na maaari nating magsumikap nang buong lakas; na ang awa ng Diyos ay umiiral at maaaring hingin; at na ang Diyos ay parehong makatarungan at maawain sa likas na katangian.

Ngunit kung ang isang tao ay hindi nakakaintindi kung ano ang mga kapangyarihang ito—ano ang ginagawa nila, ano ang pinapayagan nila, ano ang ibig sabihin ng magsumikap, o ano ang epektibo o hindi epektibo—ano ang gabay na inaalok mo? Ano ang dapat niyang gawin? Noong nakaraan, sinabi mo na ito ay hindi karapat-dapat, masyadong mausisa, at hindi kinakailangan na tanungin kung ang ating kalooban ay may aktibong papel sa kaligtasan o ay passive lamang sa ilalim ng biyaya. Gayunpaman, dito, sinasabi mo na ito ay debosyon ng Kristiyano na magsumikap nang buong lakas, at na ang kalooban ay hindi epektibo nang walang awa ng Diyos.

Kaya, malinaw mong iminumungkahi na ang kalooban ay gumagawa ng isang bagay sa mga bagay ng walang hanggang kaligtasan, dahil nagsasalita ka ng pagsisikap. Sa parehong oras, inaangkin mo na ito ay passive, dahil hindi ito maaaring magtagumpay nang walang banal na awa. Ngunit hindi mo kailanman nilinaw kung gaano kalayo ang aktibidad o pasibidad na ito.

Sa ganitong paraan, tinatakpan mo ang mismong bagay na iyong inaangkin na ipinaliliwanag: ang relasyon sa pagitan ng kalooban ng tao at awa ng Diyos. Ang iyong maingat na diskarte—na sinusubukan na iwasan ang pagkuha ng mga panig at umaasa na makapasa nang ligtas sa pagitan ng Scylla at Charybdis—nagtatapos sa pag-ikot mo sa mga bilog. Nahuli sa bagyo, napapagod at nalilito, natapos mong kinikilala ang iyong tinatanggi at tinatanggi ang iyong kinikilala.