Pagdurusa: Kung ang Diyos ay Mabuti, Bakit May Napakaraming Kasamaan sa Mundo? “Isaiah 53” (Isaiah 53, TLAB)

Pagdurusa: Kung ang Diyos ay Mabuti, Bakit May Napakaraming Kasamaan sa Mundo?

1 Pedro 1:3-12

Ni Dr. Tim Keller

Si Tim Keller (1950-2023) ay ang Senior Pastor ng Redeemer Presbyterian Church, Manhattan, NYC.

Sa 1 Pedro 1:3-12 nabasa natin:

Purihin ang Diyos at Ama ng ating Panginoong Jesu-Kristo! Sa kanyang dakilang awa ay binigyan niya tayo ng bagong buhay sa isang buhay na pag-asa sa pamamagitan ng pagkabuhay ng Jesu-Kristo mula sa mga patay, at sa isang mana na hindi kailanman maaaring masira, mabulok, o mawala—na nakatakda sa langit para sa inyo, na sa pamamagitan ng pananampalataya ay napoprotektahan ng kapangyarihan ng Diyos hanggang sa pagdating ng kaligtasan na handa nang ihayag sa huling panahon.

Sa ito ay nagagalak kayo nang labis, bagaman ngayon sa loob ng maikling panahon ay maaaring kailanganin ninyong magdusa ng kalungkutan sa lahat ng uri ng mga pagsubok. Ang mga ito ay dumating upang ang inyong pananampalataya—na higit na mahalaga kaysa ginto, na nawawala kahit na pinapalisok ng apoy—ay mapatunayan na tunay at magresulta sa papuri, kaluwalhatian, at karangalan kapag ang Jesu-Kristo ay ihahayag.

Bagaman hindi ninyo siya nakita, iniibig ninyo siya; at kahit na hindi ninyo siya nakikita ngayon, naniniwala kayo sa kanya at napupuno ng hindi maipaliwanag at maluwalhating kasiyahan, sapagkat tinatanggap ninyo ang layunin ng inyong pananampalataya, ang kaligtasan ng inyong mga kaluluwa.

Tungkol sa kaligtasang ito, ang mga propeta, na nagsalita ng biyaya na darating sa inyo, ay nagtanong nang may pagmamalasakit at may pinakamalaking pag-aalala, sinusubukan nilang alamin ang oras at pagkakataon…

Itinawag sa kanila na hindi sila naglilingkod sa kanilang sarili kundi sa inyo, nang sila ay nagsalita ng mga bagay na ngayon ay ipinangaral sa inyo ng mga nagpreach ng ebanghelyo sa inyo ng Espiritu Santo na sentro mula sa langit. Kahit ang mga anghel ay nagnanais na tumingin sa mga bagay na ito.

Ito ay ang Salita ng Panginoon.

Bawat linggo, kukuha kami ng isa—isa lamang—sa mga malalaking tanong o problema na mayroon ang mga tao sa ating kultura, lalo na sa Lungsod ng New York, tungkol sa Kristiyanismo. Ano ang mga malalaking problema na iyon? Bawat linggo, titingnan namin ang isa, at ngayon ay titingnan natin ang isa na madalas na tinatawag na problema ng kasamaan at pagdurusa. Ito ay isang napakabigat na hamon sa pananampalatayang Kristiyano.

Kung maaari kong buuin ang argumento laban sa Kristiyanismo batay sa kasamaan at pagdurusa, ito ay magiging ganito:

* Kung pinapayagan ng Diyos na magpatuloy ang kasamaan at pagdurusa dahil hindi niya kayang pigilan ito, kung gayon siya ay maaaring mabuti, ngunit hindi siya makapangyarihan.

* Kung pinapayagan ng Diyos na magpatuloy ang kasamaan at pagdurusa dahil kaya niya itong pigilan ngunit hindi niya ginusto, kung gayon siya ay maaaring makapangyarihan, ngunit hindi siya mabuti.

Sa alinmang paraan, ang mabuti at makapangyarihang Diyos ng Biblia ay hindi maaaring umiral.

Ito ay isang napakabigat na argumento. Kaya ano ang sasabihin natin? Paano natin ito haharapin?

Ang ilan sa inyo ay nakakaalam na noong gabi ng Linggo, Setyembre 10—tatlo o apat na linggo lamang ang nakaraan—Ako ay hiniling na magsalita sa isang serbisyo ng pag-alaala sa Ground Zero, pangunahing para sa mga pamilya ng mga opisyal ng pulisya, bumbero, at mga manggagawa ng Port Authority na pinatay noong 9/11. Ito ay pangunahing para sa mga pamilya ng mga biktima. Ang ilan sa inyo ay nakakaalam nito dahil hindi ako narito noong Linggo na iyon, at ang ilan sa inyo ay hindi masyadong natutuwa tungkol dito. Ngunit ito ay isang napakabuting karanasan.

Ako ay hiniling na magsalita sa mga tao na nawalan ng mga mahal sa buhay noong 9/11 tungkol sa problema ng kasamaan at pagdurusa. At sinabi nila, “Meron kang pitong minuto.” Pitong minuto upang harapin ang problema ng kasamaan at pagdurusa para sa mga tao na personal na nakikipag-usap dito sa loob ng limang taon.

Kaya, tulad ng isang tipikal na pastol, kinuha ko ang walong at kalahating minuto.

Ngayong gabi, nais kong ibahagi ang ilan sa mga pag-iisip na ibinahagi ko noong gabing iyon—sa isang kaunting mas mahabang haba.

Sinasabi sa atin ng tekstong ito, una, isang bagay na hindi mo dapat gawin—isang paraan na hindi harapin ang kasamaan at pagdurusa—at pagkatapos ay tatlong paraan upang harapin ito. Isang paraan na hindi, tatlong paraan upang. Ito ay Isaias 1 Pedro 1.

Nagsusulat si Pedro sa mga taong nagdusa nang husto at malapit nang magdusa pa. At kapag nakakaranas tayo ng matinding pagdurusa o sakuna, isa sa mga paraan kung paano natin madalas tumugon ay sa pamamagitan ng pag-atras mula sa, o kahit na pag-abandona sa, ating pananampalataya sa Diyos. Ito ay likas na lamang. Maraming tao ang gumagawa nito. Kapag nangyayari ang mga kakila-kilabot na bagay, umatras tayo mula sa Diyos.

Ngunit pansinin ninyo ang sinasabi ni Pedro sa mga talata 6 at 7. Hayaan ninyo akong i-highlight ang ilang mga parirala:

“Kailangan ninyong magdusa ng pagdadalamhati sa lahat ng uri ng mga pagsubok… upang ang inyong pananampalataya… ay magresulta sa pagpuri, kaluwalhatian, at karangalan.”

Sinasabi niya na ang sakit at pagdurusa na inyong pinagdaraanan ay hindi kailangang magpahina o magwasak ng pananampalataya. Maaari itong magpalakas ng pananampalataya. Dapat itong magpalakas ng pananampalataya.

Paano nangyayari ito? Pag-uusapan natin iyon sa isang sandali. Ngunit una, isaalang-alang ang punto ni Pedro: ang pag-abandona sa inyong pananampalataya sa Diyos ay hindi nakakatulong sa inyo na maunawaan ang pagdurusa, at hindi nakakatulong sa inyo na harapin ang pagdurusa. Hindi ito nakakatulong sa lahat.

Bakit hindi?

Si Martin Luther King Jr., sa kanyang Liham mula sa Birmingham Jail, ay sumulat na ang tanging paraan niya makakakilala ng isang batas ng tao ay hindi makatarungan ay kung mayroong umiiral na batas ng Diyos—isang mas mataas na batas mula sa Diyos. Kung walang Diyos, walang batas ng Diyos, kung gayon walang paraan upang sabihin na ang isang partikular na batas ng tao ay hindi makatarungan. Maaaring sabihin ng isang tao, “Ang batas na iyon ay hindi makatarungan,” ngunit iyon ay ayon lamang sa kanilang mga personal na pamantayan. At bakit dapat na pribilehiyo ang kanilang mga pamantayan kaysa sa iba?

Ito ay dalhin pa natin sa isang hakbang:

Kung walang Diyos—kung abandunahin natin ang pananampalataya sa Diyos—paano natin masasabi na ang anumang pangyayaring historikal ay hindi makatarungan? Kung ang kalikasan lamang ang umiiral, kung gayon ang karahasan ay likas na lamang. Ito ay kung paano tayo nakarating dito—natural selection, ang malakas na kumakain sa mahina.

Naintindihan ito ni Jean-Paul Sartre. Sa kanyang sikat na sanaysay sa eksistensyalismo, sumulat siya:

Kung ang Diyos ay hindi umiiral, wala nang posibilidad na ang isang priori na mabuti ay umiiral… Isang beses nawrit ni Dostoevsky, “Kung ang Diyos ay hindi umiiral, lahat ay pinapayagan.” Iyon ay tama. Kung ang Diyos ay hindi umiiral, wala tayong likod o sa harapan ng isang maliwanag na kaharian ng mga halaga, ni anumang paraan ng pagbibigay-katwiran para sa anumang pag-uugali.

Sinasabi niya na kung walang Diyos, kung gayon ang iyong pakiramdam na ang isang bagay ay mali o hindi makatarungan ay isang pakiramdam lamang. Isang personal na pakiramdam. Sa anong batayan mo maaaring sabihin na ang “natural na pagkakasunud-sunod” ng karahasan ay hindi natural?

Nakita mo: ang kasamaan at pagdurusa ay isang problema para sa mga naniniwala sa Diyos, ngunit sila ay isang problema rin—kung hindi mas malaki—para sa mga hindi naniniwala. Kung walang Diyos, sino ang magsasabi na ang isang bagay ay mali? Sa anong batayan tayo humihiling ng isang mas mabuting mundo?

Ang pagtanggi sa paniniwala sa Diyos ay hindi makakatulong sa iyo na maunawaan ang kasamaan at pagdurusa. Hindi ito makakatulong sa iyo na harapin ito.

So ano ang makakatulong?

Ayon kay Pedro, may tatlong bagay na dapat mong gawin. Kailangan mo:

1. Tumingin sa likod ng isang bagay.

2. Tumingin sa harapan ng isang bagay.

3. Tumingin sa loob ng isang bagay.

Tumingin sa likod, tumingin sa harapan, at tumingin sa loob—tatlong paraan upang harapin ang kasamaan at pagdurusa ng mundong ito.

Una, kailangan mong tumingin sa likod ng isang bagay. Pansinin sa talatang ito—at muli sa kapitulo 4—ni Pedro ang pagdurusa, sakit, at problema ay tulad ng apoy.

Inilalarawan niya ang pagdurusa bilang isang pugon—tulad ng ginagamit upang dalisayin ang ginto o iba pang metal. Ito ay isang makapangyarihang imahe: ang mga problema at pagdurusa ay tulad ng apoy, isang pugon ng apoy na kung saan ang mga mahalagang metal ay pinadadalas. Ito ay isang mayamang metapora, at maaari kang makakuha ng maraming bagay mula rito kung mananatili ka rito.

Ngunit isang beses sa Biblia, hindi lamang ito isang metapora. Ito ay literal na nangyari. At maaaring ni Pedro ay may insidenteng iyon sa isipan.

Tandaan mo ito mula kay Daniel 3. Ang hari ng Babilonia na si Nebukadnezar ay nagtayo ng isang malaking imahe at iniutos sa lahat na magyuko at sumamba rito. Ngunit tatlong batang lalaking Hudyo—Si Shadrach, Meshach, at Abednego—ay tumanggi. Sa galit, iniutos ni Nebukadnezar na ihagis sila sa isang napakalaking hurno ng apoy. Pinainit niya ito nang labis na ang mga sundalo na naghagis sa kanila ay pinatay ng mga apoy.

Pagkatapos, mula sa isang ligtas na distansya, tinitigan ni Nebukadnezar ang hurno at namangha. Sinabi sa atin ni Daniel: "Pagkatapos, si Haring Nebukadnezar ay tumalon sa kanyang mga paa sa pagkamangha at nagtanong, 'Hindi ba't tatlong lalaki ang ating tinawid at ibinato sa apoy? Ngunit nakikita ko ang apat na lalaki na naglalakad sa apoy, hindi nakatali at hindi nasasaktan, at ang pang-apat ay kamukha ng isang anak ng Diyos.'"

Anong nangyari roon? Tulad ng alam natin, ang tatlong lalaki ay lumabas na hindi nasasaktan—ngunit tatlo lamang ang lumabas. Sino ang pang-apat?

Ang mga Hebreong Kasulatan ay nagbigay sa atin ng isang pahiwatig. Sa Isaias, ang Diyos ay gumawa ng pangakong ito:

“Isaiah 43” (Isaiah 43, TLAB))

Umaawit kami ng isang himno sa simbahang ito na direktang nakabase sa talata na iyon. Dalawang ng mga saknong nito ay nagsasabi:

Kapag sa pamamagitan ng mga apoy na pagsubok ang iyong landas ay magiging, ang Aking biyaya, na sapat, ay magiging iyong suplay. Ang apoy ay hindi makakasakit sa iyo; Ako lamang ang nagdisenyo upang iyong mga dross ay konsumahin at iyong ginto ay pinuhin.

Huwag matakot, Ako ay kasama mo; O huwag mabahala, Sapagkat Ako ay iyong Diyos at magbibigay pa rin sa iyo ng tulong. Ako'y magpapalakas sa iyo, tutulungan ka, at gagawin kang tumayo, Na tinutulungan ng Aking makatarungan, makapangyarihang kamay.

Anong pangako. Ngunit pansinin ang isang bagay na mahalaga:

Ang Diyos ay hindi nangangako, “Kung ikaw ay kabilang sa Akin, hindi ka magdaraan sa malalim na tubig. Hindi ka makakaharap sa mga apoy na pagsubok.” Hindi Niya sinasabi iyon. Sa katunayan, ang pangako ay hindi kahit na kung ikaw ay magdaraan sa mga apoy na pagsubok.

Ang pangako ay kapag.

“Kapag kayo'y lumakad sa apoy… kapag kayo'y inihulog sa hurno… Ako ay sasama sa inyo.” Sinasabi ng Diyos, “Ako ay magmamalasakit sa inyo, at kayo ay makakaranas ng aking pag-ibig at presensiya, na para bang Ako ay lumalakad kasama ninyo. At kung mararanasan ninyo na Ako ay lumalakad kasama ninyo, ang apoy ay hindi kayo susunugin.” Ibig sabihin: ang pagsubok ay hindi kayo magpapalakas, hindi kayo magpapait, hindi kayo magpapabagsak. Sa halip, ito ay magpapaganda sa inyo. Ito ay magbibigay sa inyo ng karangalan. Ito ay magpapalalim sa inyong pagkatao, sa inyong kaluluwa, sa inyong pananampalataya.

Baka sabihin mo, “Inspiring iyon—ngunit paano ko malalaman na totoo ito?”

Narito ang sagot ng Bagong Tipan.

Sa Lumang Tipan, sinasabi ng Diyos, “Ako ay sasama sa inyo sa hurno ng pagdurusa.” Ngunit hanggang sa hindi mo marating ang krus ni Jesu-Kristo, hindi mo makikita kung gaano kalayo ang handang gawin ng Diyos upang tuparin ang pangakong iyon. Sa krus lamang mo makikita ang lawak ng kanyang pagmamahal sa atin sa ating pagdurusa.

Tingnan ang mga talata 10 at 11: ang mga propeta—kabilang si Isaias—“nagpahayag ng mga pagdurusa ni Cristo at ng mga karangalan na susunod.”

Ang Kristiyanismo lamang, sa lahat ng relihiyon sa mundo, ang nagsasabi na sa Jesu-Kristo, ang Diyos ay naging bulnerable—nasakop sa pagdurusa, sakit, at maging kamatayan.

Sa krus, sa ating pagkamangha, nakikita natin ang Diyos bilang isang politikal na bilanggo, ang biktima ng hindi makatarungan na pagdurusa, kahinaan, at kamatayan. Kung nawalan ka ng isang mahal sa buhay, tinitingnan mo ang krus at nakikita ang Ama na nawalan ng kanyang bugtong na Anak. Kung ikaw ay sumisigaw, “Bakit, Diyos? Bakit?” tinitingnan mo ang krus at nakikita si Hesus na sumisigaw, “Bakit?”

Niya ang lahat ng ating pinagdurusa—at higit pa.

Sa pagbabasa mo ng mga ulat tungkol sa kamatayan ni Hesus, isang bagay ang namumukod: maraming tao ang namatay nang mas mabuti kaysa kay Hesus. Ang mga martir ng Maccabean, halimbawa—ang mga bayaning Hudyo na sumalungat kay Antiochus Epiphanes sa pagitan ng Lumang at Bagong Tipan—namatay nang may katapangan. Pinag-udyok nila ang mga manonood. Itinaas nila ang kanilang mga ulo. Hinarap nila ang kamatayan nang may tiwala.

Ngunit sa Getsemani, si Jesus ay nasa pagkabigla. Dugo ang lumalabas sa kanyang mga butas. Tinanong niya kung mayroong ibang paraan. Sa krus, siya ay sumigaw, “Bakit mo ako pinabayaan?”

Bakit ang pagkakaiba?

Karena si Jesus ay hindi lamang nagdusa ng mga bagay na ating pinagdudusahan. Ang kanyang pagdurusa ay walang hanggan na higit pa sa pisikal. Siya ay nakakaranas ng kosmikong kahihinatnan ng ating pagnanasa na maging mga panginoon natin. Kung sasabihin mo sa isang tao, “Ayokong mayroon kang papel sa buhay ko,” ang likas na kahihinatnan ay paghihiwalay. Ang sangkatauhan ay nagsabi sa Diyos, “Ayaw naming maghari ka sa amin.” Ang likas na kahihinatnan ay mawalay sa kanyang presensiya—ang pinagmulan ng lahat ng buhay at liwanag.

Sa krus, si Jesu-Kristo ay minalis sa presensiya ng Diyos. Siya ay nakakaranas ng ganap, walang hanggan na pagdurusa.

Ipinapaliwanag ito ni Jonathan Edwards sa mga tuntunin ng isang pugon. Sa kanyang sermon tungkol sa paghihirap ni Jesus sa Getsemani, sumulat siya na si Jesus ay may “buo at agarang pagtingin” sa tasa ng galit—“na higit na nakakatakot kaysa sa naglalagablab na pugon ni Nebukadnezar.” Siya ay dinala sa bukana ng pugon na iyon, sabi ni Edwards, upang makita niya ito, makita ang mga naglalagablab na apoy, maramdaman ang init, at malaman nang eksakto kung ano ang kanyang sasagupin para sa atin.

Para sa atin.

Dalhin natin ang malaking tanong na ito sa krus. Pumunta sa krus at itanong, “Diyos, bakit mo pinapayagan ang kasamaan at pagdurusa na magpatuloy?” At kahit na ang krus ay hindi maaaring sabihin sa iyo kung ano ang sagot sa tanong na iyon, ang krus ay maaaring sabihin sa iyo kung ano ang hindi maaaring maging sagot.

Hindi maaaring hindi niya tayo mahal.

Hindi maaaring hindi niya tayo pagmamalasakitan.

Baka hindi natin malaman ang dahilan kung bakit niya pinapayagan ang kasamaan at pagdurusa, ngunit ang isang bagay na hindi maaaring mangyari ay hindi siya nagmamalasakit o malayo. Siya ay dumating at inilagay ang kanyang sarili—hindi lamang sa naglalagablab na pugon ng ating pagdurusa—kundi sa pagdurusa sa walang hanggan na antas na higit pa sa anumang ating masasagupa. Ginawa niya ito dahil mahal niya tayo ng ganon, at dahil kinapootan niya ang pagdurusa ng ganon. Siya ay handang magpakasakit upang isang araw ay maalis niya ang lahat ng kasamaan nang hindi niya tinatapos kami.

Ang mga implikasyon nito ay napakalawak. Ang krus ay hindi nagsasabi sa atin ng sagot sa tanong, “Bakit pinapayagan ng Diyos ang kasamaan at pagdurusa?” Ngunit sinasabi nito sa atin kung ano ang hindi maaaring maging sagot: na hindi siya nagmamalasakit.

Inaunawaan ito kahit ni Albert Camus, sa lahat ng tao. Sa isang pambihirang talata, isinulat niya: "Si Kristo, ang Diyos-tao, ay nagdurusa rin. Ang kasamaan at kamatayan ay hindi na maaaring ganap na iugnay sa kanya, dahil siya ay nagdurusa at namamatay. Ang gabi sa Golgota ay napakahalaga dahil ang Diyos ay tila inabandona ang kanyang tradisyonal na pribilehiyo at nabuhay hanggang sa wakas, kabilang ang pag-asang walang pag-asa, ang pagdurusa ng kamatayan."

At dahil si Jesu-Kristo ay pumasok sa huling furnace para sa iyo—ang tanging furnace na maaaring tunay na kumonsumo sa iyo—narito ang iyong katiyakan na siya ay naglalakad kasama mo sa iyong mga personal na furnace. Kung nararamdaman mo siya o hindi, hindi mahalaga kung gaano ito kainit ngayon, siya ay nasa tabi mo.

Kaya kung nais mong harapin ang kasamaan at pagdurusa, ang unang bagay na dapat mong gawin ay tumingin sa likod—tumingin sa likod sa kung ano ang ginawa niya sa krus.

Ngunit ang pangalawang bagay na dapat mong gawin ay tumingin sa unahan. Kailangan mong tumingin sa hinaharap.

Ano iyon?

Sa simula pa lamang ng talata, tandaan, si Pedro ay nagsasalita sa mga taong nagdurusa at magdurusa pa. At sinasabi niya: "Kayong lahat ay ipinanganak na muli sa isang buhay na pag-asa sa pamamagitan ng muling pagkabuhay ni Jesu-Kristo mula sa mga patay, at sa isang mana na hindi kailanman maaaring masira, mabulok, o kumupas—na nakatakda sa langit para sa inyo hanggang sa pagdating ng kaligtasan na handa nang ihayag sa huling panahon."

Iyon ay isang mahabang pangungusap, ngunit tingnan mo kung ano ang kanyang sinasabi.

Hindi mo maaaring harapin ang furnace nang walang buhay na pag-asa. Ang pag-asa ay palaging tungkol sa hinaharap, siyempre, ngunit ang buhay na pag-asa ay isang kapangyarihan. Ito ay isang dinamismo. Ito ay isang bagay na aktuwal na nagpapadaan sa iyo sa furnace.

At ano ang buhay na pag-asa na ito? Ito ay isang pamana—isang uri ng kayamanan—na nakatakda sa langit. Ngunit hindi lamang ito espiritwal, sapagkat ang garantiya nito, ang paunang lasa nito, ay ang pisikal na muling pagkabuhay ni Jesu-Kristo mula sa mga patay.

Ang kaniyang pisikal na muling pagkabuhay ay ang mga unang bunga ng huling kaligtasan na ipakikita sa katapusan ng panahon. At ano iyon? Ang bagong langit at bagong lupa.

Sa katapusan ng Apocalipsis 21–22, ang langit ay bumababa sa mundong ito upang linisin at baguhin ito. Inilalarawan ito ni Pablo sa mga tuntunin ng muling pagkabuhay. Sa 1 Corinto 15, sinasabi niya: "Tatahan ang trumpeta, ang mga patay ay bubuhayin na hindi nasisira, at tayo ay magbabago… Ang kamatayan ay nilamon ng tagumpay. O kamatayan, nasaan ang iyong tinik? O libingan, nasaan ang iyong tagumpay? Purihin ang Diyos, na nagbibigay sa atin ng tagumpay sa pamamagitan ni Jesu-Kristo."

Nakikita mo ba ang kaniyang sinasabi?

Hindi ang Diyos ay naghahanda ng isang etereal, espiritwal na langit bilang kabayaran sa buhay na nawala natin. Hindi. Ang muling pagkabuhay ay hindi kabayaran sa buhay na nawala natin. Ang muling pagkabuhay ay ang pagpapanumbalik ng buhay na iyon.

Ang bagong langit at bagong lupa ay nangangahulugan ng mundong ito—iyong katawan, iyong mga mahal, iyong tahanan—na pinapanumbalik sa iyo, nililinis at pinapaganda. Ang mundong ito, itong katawan, ay bumabalik. Ito lahat ay bumabalik.

Malinis. Hindi kumukupas. Hindi nasisira. Hindi napopoot.

At si Pablo ay nagsasabi pa na ang pagdurusa at kamatayan ay lulunukin ng tagumpay. Naisip ko iyon sa loob ng maraming taon. Ang lunukin ay hindi nangangahulugan na ang pagdurusa ay simpleng humihinto. Ibig sabihin nito ay ito ay kinuha sa tagumpay.

Kapag ako ay lumunok at nagkatunaw ng isang bagay, ito ay nagiging bahagi ng akin. Ito ay nagpapalaki sa akin. Sinasabi ni Pablo na ang muling pagkabuhay ay lulunukin ang pagdurusa na iyong pinagdaraanan ngayon sa paraang ito ay magpapalaki sa kaluwalhatian nang walang hanggan.

Ang pinakamahusay na ilustrasyon ko—at ito ay hindi perpekto—ay isang bangungot na minsang nangyari sa akin. Mga taon na ang nakaraan, nanaginip ako na ang buong pamilya ko ay pinatay. Ito ay ang pinakamalupit na panaginip na ako ay minsang nagkaroon. At pagkatapos ay nagising ako, at naroon sila.

Bago ang bangungot, mahal ko ang aking pamilya. Nakapagbibigay-aliw sa akin na makita sila sa paligid ko. Ngunit pagkatapos ng bangungot—pagkatapos mawala sila at maibalik sila, parang—hindi ko na sila mapatingin nang hindi umiiyak sa kasiyahan. Ang karanasan ng pagkawala sa kanila ay naging mas mahalaga ang karanasan ng pagkakaroon sa kanila. Parang ang pagkawala ay nilamon ng kasiyahan.

Ngayon, iyon ay isang mahinang pahiwatig lamang. Ngunit kung ang muling pagkabuhay ni Jesu-Kristo ay nangyari—at nangyari nga—kung gayon ang ating muling pagkabuhay ay mangyayari. At ibig sabihin nito na ang lahat ng malungkot, ang lahat ng kakila-kilabot, ay maiangat sa ating hinaharap na kaluwalhatian at gagawin itong mas walang katapusan na mas mahusay kaysa sa kung hindi ito nangyari.

That is the final and ultimate defeat of suffering and death. Iyon ang huling at lubos na pagkatalo ng pagdurusa at kamatayan. That's why Dostoevsky writes these astounding words: "I believe, like a child, that suffering will be healed and made up for… that in the world’s finale, at the moment of eternal harmony, something so precious will come to pass that it will suffice for all hearts… that it will make it not only possible to forgive, but to justify what has happened."

Maaaring hindi ito mapaniniwalaan. Ngunit kung ang muling pagkabuhay ay totoo, ito ay lubos na tama.

Ang lahat ng malungkot ay magiging hindi totoo.

At gayunpaman ang muling pagkabuhay ay magiging walang katapusan na higit na mahusay dahil ito ay minsang totoo—ang lahat ng pagdurusa, ang lahat ng kasamaan.

Kaya kailangan mong tumingin sa likod sa kung ano ang kanyang ginawa.

Kailangan mong tumingin sa unahan sa kung ano ang darating.

Ngunit mayroong isang bagay pa na sinasabi sa atin ng talata na ito. Sa pinakadulo, sabi ni Pedro na mayroong isang bagay na hindi lamang natin dapat tingnan sa likod at sa unahan, kundi pati na rin sa loob.

Ang talata 12 ay nagsasabi na ang ebanghelyo—ang mensahe na ipinangaral sa inyo—ay naglalaman ng “mga bagay na kahit ang mga anghel ay nagnanais na tingnan.”

At ang salitang iyon, mga kaibigan—ang salitang iyon ay isang kahanga-hangang salita. Ito ang Griyegong salita na epithumia, na tunay na nangangahulugan ng pagnanasa, isang matinding pagnanasa. Ang mga anghel ay obsessively, passionately tumitingin sa ebanghelyo. Sinasilip nila ang kwento ng Diyos na nagliligtas sa atin sa pamamagitan ni Jesu-Kristo, at hindi sila kailanman nagiging pagod dito. Sila ay patuloy na tumitingin dito.

Sinasabi mo, “Hindi ba ang ebanghelyo ay simpleng ABCs lamang—ang mga pangunahing paniniwala upang makapasok sa buhay Kristiyano? Hindi ba tayo nagpapatuloy sa mga mas advanced na bagay pagkatapos nito?” Huwag sabihin sa mga anghel iyon.

Ang mga anghel ay higit na matalino kaysa sa iyo at sa akin. Sila ay nabuhay magpakailanman. At gayunpaman, hindi sila kailanman, kailanman napapagod sa pagtingin sa ebanghelyo. Ito ang isang bagay na sila ay palaging pinag-aaralan.

Bakit?

Hayaan mo akong ipakita sa iyo kung bakit—at bakit dapat nating gawin ang pareho. Isipin mo sandali ang lahat ng nasabi natin, ngunit ngayon ay sa mga tuntunin ng ebanghelyo.

Paano nakapasa si Hesus sa kanyang hurno?

Si Hesus ay dumaan sa isang hindi maisip na hurno ng pagdurusa. Paano niya ito tinanggap?

“Hebrews 12” (Hebrews 12, TLAB)

Siya ay may buhay na pag-asa. At ang tanging paraan na sinuman ay nakapasa sa hurno ay may buhay na pag-asa.

So ano ang kanyang buhay na pag-asa?

Maaari mong sabihin, “Marahil siya ay umasa sa kaligayahan sa langit kasama ang kanyang Ama.” Ngunit tandaan—ang buhay na pag-asa na ito ay ang nagdala sa kanya mula sa langit at papunta sa hurno. Ano kaya ang kanyang hinahanap na hindi niya nauna nang mayroon?

“Isaiah 53” (Isaiah 53, TLAB)

That is an astonishing statement.

Ano kaya ang makapagpapabuti sa walang katapusang pagdurusa?

Sinasabi ni Isaias: “Ang aking matuwid na lingkod ay magbibigay-katwiran sa marami.”

Ikaw ang kanyang buhay na pag-asa.

Ikaw ang isang bagay na hindi niya nauna nang mayroon sa langit. Ikaw ang dahilan kung bakit siya dumating sa lupa, pumunta sa krus, at inilagay ang kanyang sarili sa apoy na hurno. Ikaw—nabihisan, hindi nasisira, hindi kumukupas, perpekto, naibalik, muling nabuhay, niluwalhati sa kanyang mga bisig—ito ang kanyang buhay na pag-asa.

Yan ang nagbigay sa kanya ng ganitong kasiyahan. Yan ang nagbigay sa kanya ng hindi matitinag, hindi nagbabagong pagtitiwala na pumasok siya sa pugon at lumabas na parang ginto.

At ang pag-iisip na ikaw ang kanyang buhay na pag-asa—yan ang magbibigay sa kanya ng buhay na pag-asa para sa iyo.

Ang malaman na ikaw ang kanyang kasiyahan, ang kanyang kayamanan, ang kanyang buhay na pag-asa—yan ang magbibigay sa iyo ng kakayahang lumakad sa pamamagitan ng iyong pugon kasama niya. At kung gagawin mo, tingnan mo ang kahanga-hangang talata 8: kung matutunan mong tumingin sa ebanghelyo tulad ng mga anghel, palaging natutuklasan ang mga bagong lalim ng kanyang ginawa para sa iyo—tulad ng aming sinubukan ngayong gabi—kung gayon, kung minsan, kahit hindi mo siya nakikita, iibigin mo siya. At magagalak ka sa kasiyahang hindi maipapaliwanag at puno ng kaluwalhatian.

At habang ginagawa mo ito, ang iyong kalungkutan ay makukuha sa kanyang kwento at mababago tungo sa ginto.

Ang artikulong ito ay batay sa isang verbatim transcript ng sermon ni Dr. Tim Keller. Ito ay bahagyang na-edit para sa kalinisan ng Copilot pati na rin ang mga kawani ng teolohiya sa Third Millennium Ministries.