Hayatının Mücadelesi

Hayatınızın Mücadelesi

Genesis 32:22-32

David Felker tarafından

Lütfen İncil'inizde Genesis 32. bölüme; Genesis 32'ye dönün. Sayfa 27'de önünüzdeki kilise İncil'inde bulunur. Ve okumadan önce, dikkate alınması gereken bir şey. Çocukluğumda hayatım sonsuza kadar değişti, babam beni şimdi en sevdiğim filmi, muhtemelen 923 kez gördüğüm Hoosiers'ı tanıttı. Ve Indiana lise basketbol takımı, Hickory Huskers hakkında. Filmi çok seviyorum. Çocukluğumda, küçüğün, Davud'un Golyat'a karşı zaferi temasını sevdim. Ve bireyin üzerinde takımın vurgusunu sevdim. Ve elbette, harika film müziklerini sevdim. Ama yaşlandıkça, onu daha çok sevdim. Ve birçok derin, kalp sorusunu sorduğu ve cevapladığı için: kurtuluş, romantizm, bağımlılık, dostluk.

Bu filmde birçok inanılmaz tema var, ancak özünde değişim hakkında bir film. Değişim mümkün mü? Çünkü küçük kasaba Indiana basketbol takımı var ve gurur dolu ve bireysel kişiliklere sahipler. Ve "Ne kadar iyi olabilirler? Tavanları ne kadar yüksek? Ne kadar ileri gidebilirler? Gerçekten özel biri olmak için kendilerini yeterince alçaltabilirler mi?" diye soruyorsunuz. Ve sonra bu yeni koç, koç Norman Dale var, ve geçmişi soru işaretli ama ikinci bir şans verilmiş. Ve "Değişebilir mi? Farklı olabilir mi? Geçmişi iyileştirilebilir mi?" diye düşünüyorsunuz. Ve sonra koçun tartışılmaz bir şekilde yumuşak bir noktası olan kasaba sarhoşu Shooter var. Ve muhtemelen kendi bagajı nedeniyle, onu asistan koç ve sadık arkadaşı yapar. Ve "Shooter ayık olabilir mi? Daha iyi olabilir mi? Daha fazlası olabilir mi? Oğlunun ihtiyacı olan iyi ve sadık bir baba olabilir mi?" diye merak ediyorsunuz. Ve film boyunca, bu şeylerin gerçekleşmesini görmek için umutsuzca istiyorsunuz. Değişimi görmek için umutsuzca istiyorsunuz. Ancak bu gururlu takım ve bu bagajı olan koç ve kasaba sarhoşu hep kırık. Ve hepsi yaralı. Ve hepsi farklı şekillerde tökezliyor. Fakat film açılır; film güzel bir değişim hikayesine dönüşür. Hoosiers'i seviyorum çünkü kalbime değişimin mümkün olduğunu hatırlatıyor.

Değişim Mümkün mü?

Bu filmi gördünüz mü bilmiyorum, ancak bu bizimle rezonansa giriyor çünkü insan olarak sorabileceğimiz en önemli sorulardan biri, “Değişebilir miyim? Değişim mümkün mü?” Herkes bununla uğraşıyor. Belki de hayatında birine umutsuzca sorduğun çok kişisel bir soru. “O hiç değişecek mi?” Belki sana çok değerli olan ve değişmesi gereken biri var ve sen “O değişecek mi?” diye soruyorsun. Fakat eğer kendi kalbinle dürüst olursan, en umutsuz arzularından biri bu. “Değişmeliyim. Farklı olmalıyım. Aynı kalamam.” Ve bilirsin ki, kendini değiştirmek dünyanın en kolay şeyi gibi görünmeli. Sanki belki ailesini değiştirmek zor. Belki burada ve ailen bir karmaşa ve ailen kontrolden çıktı ve ailenin değişmesi zor. Biliyorsunuz, öğrenciler, belki okulunuzda zor olan şeyler var. Okulunuzu değiştirmek zor. İlişkilerimizde ve arkadaşlıklarımızda değişmemiz gereken şeyler var. Bu şeyleri değiştirmek zor. Fakat “Evet, ama ben kendimi değiştirebilirim” diye düşünürdün. Ve en zor şey bu.

Ve ne kadar yaşlı olursanız, Hristiyan olarak, sanırım, o kadar çok yorulursunuz. Kendi kendinize ve derinlerdeki karmaşadan yorulabilirsiniz. Ve alışkanlıklarınızdan, bağımlılıklarınızdan ve kalbinizin tuhaf davranışlarından. Bu yorgunlukla ne yaparsınız? İşte soru bu. Değişiklik için can atıyorsunuz. Değişmek istiyorsunuz. Ama bunu gerçek ve kalıcı bir şekilde nasıl gerçekleştireceğinizi bilmiyorsunuz. Genesis 32, İncil'deki en sevdiğim bölümlerden biridir. Bu, umutsuz bir adamın hikayesidir, derinden kusurlu bir adam. Bu, umutsuz bir adamın hikayesidir, derinden kusurlu ve hayatının mücadelesi içinde. Bu, Yakup'un hayatındaki seminal bir döneme benziyor, burada kendisini Tanrı ile güreşirken buluyor. Bu, hayatının mücadelesi ve burada Yakup değişiyor. Öyleyse dikkatimizi Tanrı'nın Sözü'ne verelim. Bunu yapmadan önce, O'na dua edelim. Dua edelim.

Baba, günahkarların dostu olduğunuz için teşekkür ediyoruz. Zayıflıkta güç olduğunuz için teşekkür ediyoruz. Bu sabah sadece bir başka Pazar günü için burada olmadığımıza dair beklentilerimizi kurtarması için dua ediyoruz. Ve Baba, bize Seninle bir karşılaşma umudu ver. Ve şimdi, Tanrı'nın Ruhu, benim aracılığımla, Ruh'tan Ruhu'na konuş. Ve İsa'nın adıyla dua ediyoruz, amen.

Genesis 32, 22. ayetten başlayarak. Bu, Tanrı'nın Sözü'dür:

Ertesi gece o [Yakup] kalkıp iki karısını, iki cariyesini ve on bir çocuğunu aldı, Yabok geçidini geçti. Onları aldı ve onları akarsuyun ötesine gönderdi, ve sahip olduğu her şeyi de. Yakup yalnız kaldı. Ve bir adam onunla gündüzün ağarmasına kadar güreşti. Adam Yakup'a karşı üstünlük sağlayamadığını gördüğü zaman, onun kalça eklemine dokundu, ve Yakup onunla güreşirken kalçası çıktı. Sonra o, "Bırak beni, çünkü gün ağardı" dedi. Yakup ise, "Beni kutsamadınsa bırakmayacağım" dedi. O Yakup'a, "Adın nedir?" dedi. Yakup, "Yakup" dedi. O zaman o, "Artık adın Yakup değil, İsrail olacak, çünkü sen Tanrı ile insanlarla mücadele ettin ve galip geldin" dedi. Yakup ondan, "Lütfen adını söyle" diye sordu. O ise, "Adımı neden soruyorsun?" dedi. Orada onu kutsadı. Yakup o yerin adına Peniel dedi, "Çünkü ben Tanrı'yı yüz yüze gördüm, ancak hayatım kurtuldu." Güneş ona Penuel'den geçerken parladı, kalçasındaki şişkinlikten dolayı tökezleyerek yürüyordu. Bu nedenle İsrail çocukları bugüne kadar kalça eklemindeki uyluk sinirini yemiyorlar, çünkü o Yakup'un kalça eklemindeki uyluk sinirine dokunmuştu.

Bu Tanrı'nın Sözü'dür.

Bu sabah burada, gece ortasında ünlü bu kavgayı incelerken - Yakup değişmiş olarak dışarı çıkar. Yakup farklı. Yakup yeni. Ve bu yeni bir mücadele yüzünden. Ve bu yeni bir motivasyon yüzünden. Ve bu yeni bir duruş yüzünden. Yakup'un yeni bir mücadelesi var. Tanrı bunu başlatıyor. Tanrı sahneye patlıyor. Tanrı müdahale ediyor. Yeni bir motivasyon var. Yakup içten dışa doğru değişiyor. Kalbinin hareketleri ve devinimleri farklı. Ve sonra yeni bir duruş var. Yakup yaralandı ve güneş ona parlıyor.

Yeni Bir Mücadele

Ve böylece ilk gördüğümüz şey – yeni bir savaş. Bunu hayal edin; zifiri karanlık; Yakup karanlıktadır. Belki kısa bir süre için, ailesi akarsuyu geçtiğinde uzakta meşaleleri görebiliyordu. 23. ayette, sahip olduğu her şeyi akarsuyun ötesine gönderdiğini görüyorsunuz. Sevdiği kadın Rachel orada olacaktı. Ve ilk karısı Leah. Çocukları, hizmetkarları, hayvanları – sahip olduğu her şeyi gönderdi, kendisi dışında her şeyi. 24. ayet bize Yakup'un karanlıktayken tamamen yalnız olduğunu söyler. Amcası Laban'ı terk ettiğini ve evine doğru yola çıktığını hatırlıyorsunuz. Masıra dönen oğul! Bazı açılardan, aslında, Yakup, İsa'nın meselindeki masum olmayan oğul, Yakup'un Genesis 32 ve 33'teki hikayesinde birçok, birçok yankı vardır. Ve böylece evine dönüyor. Bir toplantı olacaktı. Aldattığı kardeşi Esau ile bir toplantı olacaktı. Yakup Esau'nun parasını, mirasını, bereketini çaldı ve Esau o gün Yakup'u öldüreceğine söz verdi. O zamandan beri, Yakup iki kez evlendi, on bir çocuk babası oldu. Zengin ve başarılı bir adam oldu, ama geçmişiyle hiç uğraşmadı ve şimdi sonunda ona yetişti. Yakup, 3. ayette Esau'ya evine dönmekte olduğunu bildirdi. 6. ayette bize Yakup'un habercilerinin geri döndüğünü ve "Esau seni karşılamak için geliyor ve yanında 400 adam var" dediklerini söylüyor. Ve elbette, 7. ayette, Yakup korkuyor; sıkıntılı.

Uzlaşma veya İntikam?

Ve sonra onu daha önce gerçekten görmediğimiz bir şey yaparken görüyoruz. 9 ila 11. ayetlerde, Yakup hayatındaki en umutsuz duasını ediyor. Yakup hayatındaki en umutsuz duasını ediyor. Bu, Genesis kitabındaki en uzun duadır. Ve bize, artık Rabbe ait olduğu en açık kanıtı veriyor. Ve sonra Esau'ya, kardeşinin kalbini yumuşatmayı umarak, dalga dalga hediye gönderiyor. Çünkü milyon dolarlık soru şudur: "Esau barış içinde gelip uzlaşacak mı, yoksa Esau intikamını almak için savaş içinde gelip mi gelecek?" Bir kutsama çalmak, yaşam veya ölüm meselesidir, bu nedenle – uzlaşma veya intikam? İşte soru bu. Ve böylece Yakup karanlıkta yalnızdır. Bir kaya ile sert bir yer arasında sıkışmıştır. Arkasında Laban var. O hayatına geri dönemiyor. Ve Tanrı 31. bölüm 3. ayette eve dönmesini söylemişti. Geri gidemez. Ve önünde Esau ve 400 adamı var. Ve böylece Yakup, ne yapacağını bilemediği bir durumla karşılaşıyor. Yarın kriz günü, hayatının doruk noktası. Ölümün eşiğinde. Bu Yakup'un ruhunun karanlık gecesidir. Başka planları yok; başka düzenleri yok. Başka planları yok; başka stratejisi yok. Hile torbasını boşalttı; kendisi tükendi ve tam o anda, 24. ayette, bu gizemli adam bu doruk noktasında ona gelir ve şafak sökünceye kadar onunla güreşir.

Tanrı ile Güreşmek

Bu gizemli adam hakkında hiçbir giriş yapılmaz. Hiçbir yerden gelmez ve Yakup'a saldırır, onunla dövüşür. Yakup'la dövüşür. Bu, Rembrandt'ın çizdiği resimdir. Bu, Yakup'un hayatının merkezi bir noktasıdır. Bu, hayatı için yaptığı tüm gece dövüşüdür. Ve pasajımızın geri kalanından, özellikle 28. ve 30. ayetlerden, ayrıca Hosea bölüm 12'deki küçük bir yorumdan, bu sıradan bir adam olmadığı açıktır. Bu, Tanrı'nın Kendisinin bir tezahürüdür. Tanrı'nın öncarnalı Oğlu İsa Mesih, Yakup'u takip etmiş ve şimdi onu sıkı tutmuştur. Ve bu, gözden kaçırılamayacak bir resim sağlar. Tanrı'yla güreşen Yakup, Yakup'un tüm hayatının bir resimidir. Yakup'un tüm hayatı boyunca Tanrı ve Yakup karşı karşıya gelmişti. Ve burada, Yakup'un Tanrı'yla dövüştüğü çok açıktır.

Robert Robinson adlı bir adam hakkında zaman zaman düşündüğüm bir hikaye var. Londra'da bir araba kiralamıştı ve yalnız kalmayı umuyordu. Fakat karşısında, elinde bir breviary taşıyan genç bir kadın vardı. Bu, şiirler, ilahiler ve dualar dolu küçük bir dua kitabıdır. Ve Robinson konuşmak istemiyordu, bu yüzden birkaç an sessizce oturdular. Sonra genç kadın sessizliği bozdu. Kitabı karşıya fırlattı ve Robinson'a, "Bunu okumalısınız. Bu sözler güzeldir." dedi. Ve Robinson kitabı açtı ve şu sözleri okudu: "Her nimetin kaynağı, kalbimi Senin lütfunu söylemeye ayarlayacağım." Ve yüzü düştü. Ve bu kadın yüzündeki değişikliği fark edebildi ve "Bayım, bu sözleri tanıyor musunuz?" dedi. Ve o, "Hanımefendi, bu sözleri yirmi beş yıldan fazla bir süre önce yazdım ve bugün hissettiğim şeyi o zamanlar hissetmek için binlerce dünya vereceğim. Bugün hissettiğim şeyi o zamanlar hissetmek için binlerce dünya vereceğim." dedi.

Belki bu sabah burada olan sizlersiniz ve Robert Robinson gibi, sizin için uzun bir zamandır. Siz ve Tanrı arasında geçen bir şeyler için uzun bir zamandır. Çok uzun bir zamandır. Ve o kadar meşgulsünüz ve belki de o kadar yorgunsunuz ki uyanıp “Buraya nasıl geldim? Tanrı'nın yüreğinden bu kadar uzaklaşmışım nasıl oldu? Bu hale nasıl düştüm? Ve bütün bunları yaptığımız şeyler - vaazlar, şarkılar, dualar - kalbimi çok düz hissettiriyor. Ve çok bulanık ve çok soğuk.” Bununla ne yaparsınız? Belki bu sabah Tanrı sahneye patlayacak. Belki Tanrı sizinle Yakup'un kalbini nasıl ele alıyorsa, aynı şekilde sizin kalbinizle de ilgilenecek. Veya belki de öyle. Belki bu gün Rab ile güreşiyorsunuz. Kalbinizin alanında bir savaş var ve “Neden? Neden Tanrı? Neden bu olayları hayatıma getiriyorsun? Neden bunları başıma gelmesine izin veriyorsun? Bu zor. Neden bunları yapıyorsun? Neden bunları ortadan kaldıramıyorsun? Karşımdaki hayat benim için iyi olamaz.” Tanrı ile savaşıyorsunuz. Tanrı ile güreşiyorsunuz. Bu pasaj, insan yüreği ile Tanrı arasındaki bir mücadeleyi bize örnek olarak sunuyor. Benim iradem vs Tanrı'nın iradesi. Benim hayallerim ve arzularım vs Tanrı'nın.

Yakup Tanrı ile savaşıyor ve Tanrı'nın işlediği yol budur. Bu metinden bir şeyler öğrenebiliriz. Tim Keller'ın dediği gibi, "Tanrı bazen bizi değişmiş bir hayata sürüklemek için güreşmek zorunda kalır." Değişmek istiyorsunuz? Tanrı bazen bizi değişmiş bir hayata sürüklemek için güreşmek zorunda kalır, rahat ettirmek için değil. Sevgiyle, bizi güreşerek içeri sokmak zorunda kalır, ve sevgiyle, Yakup'u da öyle yaptı. Tanrı Yakup'a sevindi. Tanrı Yakup'u sevdi. Kimse Yakup'u Rab'bin ellerinden koparamaz. Ve Tanrı onu sevdiği için, onu değişmiş bir hayata sürüklemek için güreşti. Bu, gördüğümüz ilk şey.

Yeni Bir Motivasyon

İkinci şey ise şu: Bu mücadele, Yakup'un yeni motivasyonu olarak devam ediyor. Yani bu mücadele ortasında, Tanrı merhametinden dolayı, bir babanın oğlu ile güreştiğinde yaptığı gibi, Yakup ile Tanrı arasında bu mücadele ileri geri, ileri geri devam ediyor. Ve sonra bu mücadele ortasında, Tanrı bir şey yapar. O, elini uzatır ve Yakup'un kalça soketini 25. ayette olduğu gibi yerinden çıkarır. Bu, insan vücudunun en güçlü bölümlerinden biridir ve Yakup orada yaralanır. Yakup, gücünün en güçlü olduğu yerde yaralanır. Tanrı, Yakup'u en güçlü noktasında kırar.

Güçlü Noktanın Kırılması

Bu, sizin için neresi olur? Güçlü noktanız. Sizin, size kutsama için avantaj sağlayacağını düşündüğünüz şey; özgeçmişinizde, size arzuladığınız kabul ve kutsama sağlayacağını düşündüğünüz şey. Güçlü olduğunuzu hissetmek için güreşçi gibi kullandığınız şey? Bu, sizin için neresi olur? Yakup orada yaralanır. O, gücünde yaralanır ve bunun nedeni, Tanrı'nın doğrudan kalbini hedef almasıdır. Sinclair Ferguson, bu pasaj üzerine yaptığı muhteşem vaazında şöyle dedi: "Yakup'un kalbini kazanmak için, Tanrı'nın Yakup'un kalçasını yerinden çıkarmaya hazır olduğunu görüyor musunuz? Yakup'un kalbini kazanmak için, Tanrı'nın Yakup'un kalçasını yerinden çıkarmaya hazır olduğunu görüyor musunuz?" Hiç Tanrı tarafından hayatınızın dengesini bozduğunu mu gördünüz? Hiç planlarınızı veya hayallerinizi yerinden çıkardı mı? Bu sabah duyabileceğiniz en önemli şeylerden biri, Ferguson'un dediği gibi, kalbinize giden yolun, sizi güçlü yapan bir şeyin yerinden çıkması olduğudur. Kalbinize giden yol, sizi güçlü yapan bir şeyin yerinden çıkmasıdır. Bu, sizin için neresi olur? Tanrı, Yakup ile bunu yapıyor.

Ve görüyorsunuz, bu onu çekmek içindir; bu onu çekmek içindir. Çünkü sonunda ve ilk kez, Yakup kırılmıştır. Gücünde yara almıştır, yetkinlik duygusu yara almıştır, gururu alçakgönüllü hale gelmiştir. Bu zaferi üreteemez. Bu savaşı manipüle edemez. Ona, kendi gücüyle kazanmasını engelleyecek bir yara verilir. Görüyorsunuz, hepimiz değişmek istiyoruz, hepimiz değişmek istiyoruz, ama kimse yara almayı istemiyor. Hepimiz kutsanmak istiyoruz. Yakup burada, “Beni kutsa.” diyor. Hepimiz o kutsamayı istiyoruz. Hepimiz kutsanmak istiyoruz. Ama kimse yalvarmayı istemiyor. Yakup burada sonunda ve ilk kez, yalvaracak kadar umutsuzdur. “Beni kutsamadan seni bırakmayacağım.” diyor. Çünkü pasaj, yara aldıktan sonra, 26. ayette, Tanrı'nın Yakup'a, “Günün kırılmadan önce beni bırakmalısın.” dediğini söylüyor. Ve böylece Tanrı, “Eğer benim yüceliğimi görürsen, eğer benim yüceliğimi görürsen, yaşamayacaksın.” diyor. İşte bu oluyor. Ve Yakup, “Beni kutsamadan seni bırakmayacağım.” diyor.

Dönüm Noktası

Görüyorsunuz, bu kavga başladığında, Yakup ilk saldırıya uğradığında, Yakup nasıl güreşti? Planı neydi? Tutumu neydi? Tarzı neydi? Motivasyonu neydi? Yakup ilk saldırıya uğradığında, tüm inatçı kendi kendine yetme yeteneğini ve tüm manipülasyonunu ve tüm gücünü kaçmak için kullandı. Ve burada dönüm noktasını görüyorsunuz. Kalçasında dokunulduğunda, Yakup yapışkan bir çocuk haline gelir. Yapışkan bir çocuk haline gelir. Tüm yorumcular, Yakup'un bunun Tanrı olduğunu bildiği dönüm noktasının, Yakup'un “Beni bırakma, lütfen Tanrım.” dediği 25. ayet olduğunu söylüyor. Görüyorsunuz, acı anında ve zayıflık anında oldu.

Derek Kidner, ünlü Genesis yorumunda, "God Jacob'ın bileğini dokunduğunda, yenilgi ve zaferin bir arada sarılmıştı." diyor. Yani, Tanrı Jacob'ın bileğini dokunduğunda, yenilgi ve zafer vardı. Yenilgi ve zafer oldu, çünkü Jacob'ın tepkisi, Tanrı'nın hayatına getirdiği eklem dışı acıya tepkisi, zafer getiren yenilgiydi; çünkü onda, Jacob Tanrı'ya sarıldı. Bu yenilgide, Jacob Tanrı'ya sarıldı.

Görüyorsunuz, Jacob'ın hayatı boyunca mottosu şu sözlerdi – “Beni kutsamadınça seni bırakmayacağım.” Kutsama için arzusunun, motivasyonunun hayatının teması olduğu görülüyor. Ve görüyorsunuz, sözler aynı ama anlamı tamamen farklı. “Beni kutsamadınça seni bırakmayacağım.” Bu sözleri biliyor musunuz? “Tanrı, gitme. Beni terk etme.” Tanrı'ya susuyorsunuz ve daha çok Tanrı istiyorsunuz. Jacob burada olan budur.

Biliyorum ki zaman zaman oğlum Marshall hakkında konuşurum ders verirken. Marshall üç buçuk yaşında, eğlenceli bir evrede ve genellikle sabah ayrılmaya hazırlandığımda ya da akşam eve geldiğimde, hepimiz birlikte tekrar tekrar yaptığıız bir şey var; Marshall karıma, annesine bakar ve "Baba, o benim karım ve o senin annan. O benim karım ve senin annen!" der. Ve bilirsiniz ki, bir ebeveyn olarak, bu tür şeyleri düzeltmeniz gerekir! Ve ben Marshall'a bakarım ve genellikle onu yatağa ya da kanepeye ya da yere atarım ve güreşiriz, onu gıdıklarım ve "Arkadasım, bunu düzeltmelisin - o benim karım ve senin annen!" derim. Ve hepimiz güleriz ve daha önce hiç gülemediğimiz kadar çok güleriz. Ve genellikle tuhaf bir şekilde biter. Marshall genellikle - ileri geri, ileri geri deriz ve Marshall "Baba, ayakkabılarını çıkarabilirsin." der. "Baba, ayakkabılarını çıkarabilirsin." der ve ne demek istediğini biraz anlamamız zaman aldı. Ve bunu sabah ayrılmaya hazırlandığımda ya da akşam eve geldiğimde yaparız. Ve Marshall ne diyor? "Baba, lütfen gitme. Lütfen kal. Lütfen gitme. Baba, lütfen evde ol." diyor.

Bu sözleri biliyor musunuz? “Tanrı, gitme. Tanrı, lütfen kal.” Evet, belki bu sabah burada siz de varısınız ve değişmek istiyorsunuz, farklı olmak istiyorsunuz, yeni olmak istiyorsunuz. Kendi kendinizden bıktınız. Yüreğinizden bıktınız. Günahınızla bitkin düştünüz. Tanrı'dan uzaklaşan hareketlerinizle yorgun düştünüz. Tanrı tarafından kucaklanmak istiyorsunuz. Tanrı'nın sizin için bir sığınak olmasını istiyorsunuz. Tanrı'nın sizi bırakmamasını istiyorsunuz. Tanrı'nın gitmemesini dileyen “Gitme, Tanrı. Kırık sarnıçların sunduğu şeyleri istemiyorum. Ekmeğe değmeyen şeyler için para harcamak istemiyorum. Doyurmayan şeyler için emek sarf etmek istemiyorum. Gitme. Bana İsa'yı ver. Sabah uyandığımda, bana İsa'yı ver.” Ve gördüğünüz gibi, 26. ayetteki bu sözlerle, değişimin gerçekleştiğini biliyoruz. Bu farklı bir Yakup'tur. O, değişmiş bir insandır. O, yaşayan Tanrı ile yüz yüze gelmiştir ve şimdi umutsuzca O'nu kucaklamaktadır.

Yeni Bir Kimlik

Ve 27-29. ayetlerde gerçekleşen değişimi inceleyin. Tanrı 27. ayette, "Adın nedir?" diyor. Eski insanlar için isim, isim taşıyan kişinin karakterinin bir kısmını içeriyordu. "Adın nedir?" diyor, "Kimsin?" Bir yorumcu, "adını açıklamak, kendini ifşa etmektir." dedi. "Kimsin?" Ve Yakup'un adı birçok şey ifade ediyor - "topuk tutucu; hileci; aldatıcı." Ve yıllar sonra peygamber Yeremya, insan kalbi hakkında en ünlü betimlemelerinden birini yazarken, Yeremya 17. bölüm 9. ayette, "Kalıp tüm şeylerden daha hilelidir ve umutsuzca hasta." diyor. "Hileli" olarak çevrilen kelime, Yakup'un adıdır. "Kalıp Yakup'tur ve umutsuzca hasta." Ve onun adı itirafıdır. 27. ayette, "Yakup," diyor, bu günah itirafıdır, ve 28. ayette gördüğünüz bereket yeni bir isimdir; yeni bir kimlik, yeni bir sicil. 28. ayet, "Artık adın Yakup olmayacak, İsrail olacak, çünkü sen Tanrı ile insanlarla mücadele ettin ve galip geldin." Bu iyi bir kelime. "Geçmişin hakkında her şey, Yakup, artık sen değilsin. Kimliğin, Yakup, bagajında değil; iflasında değil. Utancın sen değilsin. Geçmişin sen değilsin. Fakat kimliğin, İsrail, Tanrı'nın amansızlığında. Tanrı savaşır. Tanrı mücadele eder. Tanrı galip gelecek. Ve görüyorsunuz, bu Yakup'a ve bize, Mesih'te sevgili, tamamen yeni bir var olma şekli ve tamamen yeni bir yaşam şekli veriyor. Yakup, içten dışa değişmiş bir insandır.

Yeni Bir Duruş

Ve son olarak ve çok kısaca, Yakup'un duruşu. Sanırım en güzel sahne, Yakup'un 31. ayette topallayarak yürümektedir. "Güneş ona Penuel'den geçerken belinden dolayı topallayarak yükseldi." Görüyorsunuz, şimdi bu lütuf yarası var. Değişmiş bir insanın duruşu bu. Hristiyan hayatının duruşu bu - Tanrı'nın işi tarafından iyileştirilenlerin topallayarak yürümek. Bir topallığınız var mı? Topallıyorsunuz?

Aranızdaki birçok kişi bunu bilir, ancak yaklaşık dört yıl önce annem ovarian kanseri teşhisi konuldu. Ve bu son küçük dönem gerçekten tatlı bir mevsim oldu. Starkville'de yaşıyor ve Jackson'da tedavilerini burada yapıyor ve her üç haftadan birinde bir hafta boyunca bizimle birlikte oluyor. Ve böylece iki küçük çocuk ve annemin şehirde kemoterapi için olduğu haftalarda evimiz bir nevi hayvanat bahçesi oluyor. Annemin durumu iyi olan birçok gün olduğu gibi, annemin kaynaklarının sınırına vardığı birçok gün de oluyor. Annemin giderek daha fazla konuştuğu şeylerden biri, babamın ona gösterdiği bakım yoluyla Tanrı'nın ona olan sevgisini ne kadar öğrendiğidir. Ve bilirsiniz, düğün gününde, “Güzelim, beyaz gelinlik giyiyorum, saçlarım yapıldı.” gibi şeyler söylüyor. “Eğlenceliyim! Hayallerimiz var. Planlarımız var. Bizim önümüzde hayat var.” “Evet, o beni sever.” Ama hastanede yatağında ve kemoterapiden birkaç gün sonra ve bütün gün yatağımda kaldığımda, o, onun onu sevdiğini biliyordu, ama bu sadece “Evet, gerçekten sever” diye vurgular. Ve bunun aracılığıyla, kanser onun için değerli hale geldiği için Tanrı'nın sevgisi hakkında öğrendiğini söyledi. O biliyordu, ama bu ona şunu hatırlattı: “Bu, benim masaya getirdiklerim hakkında değil. Bu, Tanrı'nın İsa'da benim için masaya getirdikleridir.”

Topallığınız var mı? Biliyorsunuz, bir yazar şöyle dedi: “Kiminize acıyacağınız ve kiminize imreneceğiniz konusunda dikkatli olun.” Topallığınız var mı? Yaralısınız mı? Kırılmışsınız mı? Hristiyan hayatının duruşu budur – hayatlarında Tanrı'nın işi tarafından yerlerinden edilmiş ve Tanrı'nın güçlü eli altında topallayan, zayıflıklarının ve Rab'be bağımlılıklarının farkında olarak alçakgönüllü olan erkekler ve kadınlar. Peki, bununla ne yapacaksınız? Eğer burada iseniz ve utancınız ve geçmişiniz arkanızda kaldıysa ve Esau'nun ve 400 adamının versiyonu önünüzdeyse, mezmur yazarı şöyle diyor: “Psalms 46” (Psalms 46, TURYTC) Bu mezmurun nasıl bittiğini biliyor musunuz? “Ya'kub'un Tanrısı, Ya'kub'un Tanrısı bizim sığınak yerimizdir.” Ya'kub'un Tanrısı bizim sığınak yerimizdir. Ve eğer O, Ya'kub için bir sığınak olabildiyse, o zaman bizim için de olabilir. Amin, bu Tanrı'nın Sözü'dür. Dua ile O'na gidelim.

Göksel Baba, bugün bize iyi haberle sürpriz yapmanızı, başarısızlığımızın ortasında bizi karşılamanızı ve bize değişiminizin mümkün olduğunu, lütfunuzdan dolayı gösteremenizi dileriz. Ve İsa'nın adıyla dua ederiz, amen.