Utanç Sonu

Zefanya 3:14-16

Gabe Fluhrer tarafından

Oturduğunuz yerden, lütfen İncil'inizi alarak Zefanya bölüm 3'e dönün. Eğer bu kitabı nerede bulacağınızı bilmiyorsanız, sorun değil. Bir vaiz olarak itiraf etmem gerektiği konusunda emin değilim, ancak ilk presbitery toplantısında oturduğumda, bu kitabı bulmak için dizini kontrol etmem gerekti! Tamam? Yani bu, seminerdeyken oldu, bu yüzden bulamıyorsanız kendinizi kötü hissetmeyin! Cemaat İncil'inde sayfa 790'da; 790. Ve gelecek birkaç Pazar akşamı nereye gideceğimize dair size bir ipucu vermek için, bu akşam 3:14-16'ya bakacağız ve gelecek Pazar akşamı, Rabbimiz izin verirse, [[BVRİncilYuhanna 3:16]] en sevdiğim İncil ayetlerinden biri olarak adlandırılanı inceleyeceğiz. Bu ayetler hakkında bir süredir düşünüyorum ve bu akşam 3. bölüm, 14-16. ayetlere atlayacağız; sayfa 790.

dua edelim, sonra Tanrı'nın Sözü'nü duyacağız.

Babamız, az önce söylediğimiz şey bu gece büyük umudumuz - 2.000 yıl önce bir kez yukarı kaldırılan İsa'nın, şimdi yüceltilmiş, dirilmiş Kurtarıcı olarak, bizi mahvetmiş günahkârlar için tek umudumuz olarak yukarı kaldırılması. Konuşan kişi azalırken, Christus artarak her şeyde doldurabilir. Ruh'un gücünü, Söz'ü gerçek ve yaşayan, iki ağızlı kılıçtan daha keskin kılmak için dua ediyoruz ve İsa'nın adıyla, amen, her şeyi istiyoruz.

Zefanya 3, 14. ayetten başlayarak. Bu Tanrı'nın Sözü'dür:

Kızıl, ey Siyon kızı! Sevinç ve coşku duy, ey İsrail! Kızıl, ey Yeruşalim kızı, tüm yüreğinle! Rab, seni karşı yapılan yargıları kaldırdı; düşmanlarını temizledi. İsrail'in Kralı, Rab, senin arandadır; bir daha asla kötülükten korkmayacaksın. O gün Yeruşalim'e şöyle denecek: "Korkma, ey Siyon; ellerin gevşemesin.”

Çimen solar, çiçekler düşer, ama yaşayan Tanrı'nın Sözü sonsuza kadar durur, amen.

En büyük havayolu şirketi Southwest Airlines'dir ve biz burada onları artık yok, buraya taşındığımızda öğrendik! Westminster'de olduğum sırada Pennsylvania'dan Güney Carolina'ya dönmek için bizim hayat çizgimizdi. Ve birkaç yıl önce, gördüğüm en iyi reklamlardan biri olan ve reklam kampanyasının sloganının "Uzaklaşmak ister misin?" olduğu bir reklam kampanyaları vardı. Ve bu reklamda, bir erkek ve bir kadının kurumsal bir toplantı odasında oturan, açıkça yönetici tipler, ikisi de direkt öne bakıyor ve o birden rahatsız bir şekilde etrafına bakar ve "Biliyor musun, bunu sana uzun zamandır söylemek istedim, ama senin için hep duygularım vardı." Ve o kadının yüzüne bakar ve çok heyecanlanır ve kolunu tutar ve "Ben de!" der. Ve o şaşkın bir şekilde bakar ve döner, ve bir kulaklık olduğunu görürsünüz, ve "Bir saniye bekle. Ne dedin?" Ve onun yüzünü görürsünüz ve o "Oh hayır!" der. Ve slogan gelir, "Uzaklaşmak ister misin?"

Suçluluk ve Utanç

Ve bu hafta bunun hakkında düşünürken, hayatımızda böyle anlar olduğu, değil mi? Nerede o durumdan kaçmak istersek – koşullar, insanlar, her ne ise. Her şeyden önce, sanırım geçmişimizin bizi utandıran anılarından ve parçalarından kaçmak istiyoruz. Ve burada suçluluk ve utanç arasındaki farkı başlangıçta ayırt etmemiz gerekiyor. Utanç araştırmacısı Brene Brown – eğer duymadıysanız, sorun yok. Eğer fırsatınız olursa, TED'de "The Power of Vulnerability and Shame" (Güvenilirliğin ve Utancın Gücü) adlı 30 milyon izlenen bu konuşmasını izleyin. İzlemeye değer. Bu konuda çok şey yazdı ve suçluluk ve utancı şu şekilde ayırt ediyor. "Suçluluk, bir standarda göre bir şey yapamamak ve bunun için uygun psikolojik suçluluk duymak – ihlal ettiğiniz için uygun psikolojik rahatsızlık duymak." Hristiyanlar olarak, sanırım o Hristiyan değil, ama Hristiyanlar olarak bununla hemfikir olabiliriz. Tanrı'nın Yasası'na uymayacağımız zaman, suçluluk duymalıyız.

Utanç farklı. "Utanç, değersiz hissetmenin ve sevilmeye layık olmamanın yoğun hissidir." Üç kelimeyle ifade edebiliriz. Utanç bize "Sen buraya ait değilsin" diyor. Suçluluk daha özel. Utanç, bir yazarın dediği gibi, "tanıklara sahiptir." Bu kamusal bir fenomendir. Başkalarının önünde başarısız olduğumuz ve acı verici bir anı yarattığımız bir şeydir. Düşündüğümüzde rahatsızlık verir. Ve farklı türde utançlar var, değil mi? Ve gerçek utanç var – Tanrı'nın standartlarını ihlal ettiğimiz için hissedilmesi gereken utanç. Ama sonra orası olmayan utançlar da var. Bize yapılan şeyler – istismar, benzeri şeyler. Ya da içinde bulunduğumuz durumlar, bize "Sen buraya ait değilsin" mesajı verilmiş.

Ve bugün peygamber Sofonya, bize utancın sonu hakkında konuşacak. Ve size çok hızlı bir şekilde bağlamı açıklayayım. Sofonya, on iki küçük peygamberden biridir. Şimdi bu isim biraz yanıltıcı. Bunun nedeni, onların Tanrı'nın Sözü'nde daha az önemli olması veya Tanrı'nın Sözü'nün diğer bölümleri kadar önemli olmaması değil. Küçük peygamberler olarak adlandırılırlar, çünkü Eski Ahit'teki kitapları çok kısa. Yani büyük peygamberler - İşaya, Yeremya, Ezekiel ve Daniel - ve sonra bu on iki küçük peygamber ve Sofonya bunlardan biridir. İsa'nın doğumundan yaklaşık 640 yıl önce, Eski Ahit'in büyük reformcu kralı Josiah'ın saltanatında yazıyor. Eğer Krallar kitabına dönüp Josiah hakkında okursanız, o, İsrail'e ibadeti geri getiren adam. O zaman İsrail'de çok reform çalışması yapıyor.

Sofonya kitabının benzersiz özelliklerinden biri, peygamberliğinin, muhtemelen Eski Ahit'te kozmik bir yargı sahnesi ile başlamasıdır. Kozmik yargı sahnesi ile ne demek istediğim, bazı peygamberler gibi Tanrı'nın, "Bak, İsrail, seni putperestliğin ve günahın ve benden uzaklaşmışın için yargılayacağım" demesi değil. Bunu yapıyor, ancak kozmik bir yargı ile başlıyor. Herkes bu işte. Kimse kurtulamıyor. Bu yüzden bu kitap, bu bölüme kadar çok kötü haberler içeriyor. Ve gerçekten de takip eden her şeyin tonunu belirleyen yönetici ayet 11. "O gün, utangaç olmayacaksın." Ve bu "O gün" ifadesini yine tonight metnimizde göreceğiz. Ve böylece Tanrı burada, "Tüm utancını kaldıracağım" - bu durumda, uygun utanç - "Hepsini kaldıracağım ve seni hiç hayal ettiğin gibi kutsayacağım" diyor. Gelecek hafta buna gideceğiz.

İşte, Sefanya'nın vurguladığı ana nokta budur. Utanç, Tanrı'yı, bize hiçbir yargı vermediği için, O'nun önünde hiçbir korkumuz olmadığı için, hiçbir çekincesiz olarak tapındığımızda sona erer. Utanç, Tanrı'yı, bize hiçbir yargı vermediği için, O'nun önünde hiçbir korkumuz olmadığı için, hiçbir çekincesiz olarak tapındığımızda sona erer. Ve bu "hiçbir" ler, bizim üç başlığımızı oluşturacak. Yani 14. ayette, Hiçbir Çekincesiz. 15. ayette, Hiçbir Yargı. Ve 16. ayette, Hiçbir Korku.

Hiçbir Çekincesiz

14. ayete tekrar birlikte bakalım – Hiçbir Çekincesiz. “Sevinçle şarkı söyle, ey Siyon kızı; İsrail, sevin! Kızılötesi, ey Yeruşalim kızı, tüm yüreğinle!” Daha önce bahsettiğim gibi, kötü haberler dışında hiçbir şey duymadık ve sonra bu ayet tüm bu haberlerin ortasına atılmış gibi görünüyor. Ve bu ayet bir tür sürpriz gibi gelir. “Sevin; coş” – normalde bizimkine benzer, hatta Presbiteryen tarzı ibadete yakıştıramayacağımız türden bir dil. Biz bu tür ibadete alışık değiliz. Şimdi, reform teolojisi ve ibadete ilişkin geleneklerimizde sevdiğim çok şey var, ancak dürüst olursak, sevinçli olmayı pek iyi yapmıyoruz. Ya da yapıyor muyuz? Çünkü ben sizinle birlikte futbol maçlarına gittim ve arkadaşlarımla birlikte kolejdeyken, hafta sonları Güney Carolina'daki Williams-Brice Stadyumu'nda olan bir kardeşim vardı, o en yumuşak huylu adamdı ve bir anda hayvan gibi dönüştü! O kadar yüksek sesle bağırabilir, dans edebilir, alkışlayabilir ve kimse işitmiyormuş gibi sesini yükseltebilir!

Tanrı ile İlişkide Nasıl Olunur

Ve benim vurgulamak istediğim şu: Spor müsabakalarını izlediğimizde ve takımımız kazandığında – Ole Miss Alabama'yı yendiğinde, veya burada eşit fırsat, ya da bu yıl State Ole Miss'i yendiğinde neye benzediğini size söylememe gerek yok. Her iki taraftan da çok sevindiğimizi gördüm. Ve bu olduğunda, hepimiz ölçüyü kaybederiz. Takımımız kazandığında uygunluk duygumuzu kaybederiz. İşte peygamber burada buna işaret ediyor. Peygamber, bunun gerçekleştiğinde, Tanrı'nın ne yaptığını anladığımızda, bu bizim için sonuçtur – her şeyi kapsayan sevinç; şarkı söyleme; Tanrı'nın yaptıkları hakkında sevinme. Ve işte soru: Şu anda hayatımızda bizi sevindiren şey nedir? Ne hakkında mutluyuz? Ve Tanrı, "Yapmakta olduğum şeylerden biri, deneyimlediğiniz sevinçleri almaktır," diyor ki bu sevinçler iyi ve harikadır ve bir spor takımı hakkında heyecanlanmakta hiçbir yanlış yoktur, ancak O, "Bunlar daha büyük bir gerçekliğe işaret ediyor. Benimle böyle sevindiğiniz gibi sevinmek istiyorum. Benimle böyle ilişki kurmanızı istiyorum." diyor. Tanrı onlara bunu söylüyor. "Hayatınızda yaptığım şeyler hakkında böyle bir sevinç duymanızı istiyorum."

Ve bunun ne zaman emredildiğine dikkat edin. Her şeyin yolunda olduğu zaman değil. Bunlar, Tanrı'nın yapacağı şeyler hakkında vaatlerdir. Bunlar gelecekte olacak şeylerdir. Henüz gerçekleşmediler. Ve böylece Tanrı, "Beklerken, her şey dağınıkken, İsrail, sevinin!" diyor. Bu karşı sezgisel değil mi? Ve bize ne diyor? "Seni en çok utandıran şey nedir? Geçmişinden bir şey mi? Yemek partisinde söylediğin bir şey mi? Kasabada olmadığında ve tanıklar varken davrandığın yol mu? Seni en çok utandıran şey nedir?" İsrail için bu, Tanrı'yı terk etmesiydi. Onu bıraktılar, uzaklaştılar ve "Putların peşinden gideceğiz" dediler. Ve Tanrı, "Henüz seninle işim bitmedi. Ve senin utancınla uğraşırken" - ve bir an içinde bunun hakkında konuşacağız - "Beklerken sevinin" diyor. Siz ve ben, şu anda, bu gece olduğumuz yerde sevinç duyabiliriz. Bu harika bir vaattir. Böylece ilk olarak Tanrı bizi O'nu sevme, O'na tapınma ve O'ndan zevk alma çağrısı yapar, hiçbir şey saklı olmadan. Hiçbir şey saklı olmadan. Tanrı ile zevklenmede pervasız bir terk.

Yargı Yok

Sonra ikinci olarak, Yargısızlık ayet 15'e bakın. “Rab, sizin hakkınızdaki yargıları kaldırdı; düşmanlarınızı temizledi. İsrail'in Kralı olan Rab aranızda; bir daha asla kötülükten korkmayacaksınız.” Neden sevinmeliyiz? Peygamber şöyle diyor: “Çünkü ben sizin karşıınızdaki iç yargıları ve beni zevk almaktan alıkoyan dış engelleri kaldırdım.” Oradaki dili gördünüz mü? “Rab, sizin hakkınızdaki yargıları kaldırdı.” İşte bu, hepimizin sahip olduğu iç suçluluk ve utanç duygusudur. İsa'dan ayrı olarak, Tanrı'nın suretinde yaratıldığımız için içgüdüsel olarak, O'nunla olması gereken yerde olmadığımızı biliriz. Hepimiz böyle bir derin endişe duyarız. Bunu farklı şekillerde maskelemeye çalışırız. Tanrı gözlerimizi açana kadar bunun ne yapacağımızı gerçekten bilmiyoruz. Kutsal olmadığımızı biliriz. Tanrı önünde utanç duymamız gerektiğini biliriz. Bunu hissederiz. Ve Tanrı, “Bunu kaldıracağım” diyor.

Sonra dış nedenlere gider. “Sizin düşmanlarınızı, İsrail, size yönelik her tehdidi kaldıracağım” diyor. Utançla ilgili olarak bunun hakkında düşünün. Yaşamlarımızda utanca neden olan insanlar düşmanlarımız olabilir veya olmayabilir. Ancak nokta aynıdır. Tanrı burada, utanca neden olacak dışsal her şeyi kaldıracağını vaat ediyor. Başka bir deyişle, utanç için artık tanıklar olmayacak, çünkü utanç için artık neden olmayacak. Tanrı bunu yapıyor, çünkü utanç temelde başkaları tarafından yaratılan bir gerçekliktir.

Gerçek Barış

Ve Tanrı bize bunu söylüyorduğunda, hepimizden, bize yönelik tehditler nedeniyle - başkalarından, düşmanlardan, utanmazlardan, ne olursa olsun - bizi kronik endişe kaynağı haline getirir. Çok fazla endişe etmez miyiz? Utangaçlık bizi endişelendirmez mi? Belki hayatın erken döneminde utanmışsındır ve hayatının geri kalanında "Hiç kabul göreceğim mi? Hiç takıma gireceğim mi? Hiç yeterli olacağım mı?" diye merak etmişsindir. Ve bu yine endişeye yol açar. Güvenli olup olmadığımızı endişe ederiz. "Fiziksel, duygusal olarak başka bir insan tarafından zarar göreceğim mi? Ne olacak?" Endişe, endişe, endişe. Ve Tanrı'nın burada ne dediği şudur. Gerçek bir barış, gerçek bir sevinç, herkesin aradığı ve çok az kişinin bulduğu şeyin mevcut olduğunu, talep üzerine, bu gece için hazır olduğunu söyler.

Ve nasıl koyduğuna dikkat edin. "Bir daha asla kötülükten korkmayacaksın." Kötülükten korkuyor musun? Ben korkuyorum. Ne olduğunu bilmiyorum. Çocuklarım büyüdükçe kendimi daha endişeli buluyorum. Siz benden daha uzun süredir ebeveynsiniz; bana bununla nasıl başa çıkacağımı söyleyebilirsiniz! Ancak çocuklarım ne kadar büyürse, dışarıdaki dünyadaki tüm kötülüklerden o kadar çok korkuyorum ve onlar için endişe ediyorum. Evet, tövbe ediyorum ve Rab'den yardım istiyorum, ancak sabah uyandığımda benimle birlikte oluyor. Ve Tanrı bize bunu söylüyor. Büyük vaat, bir daha asla kötülükten korkmamaktır. Endişe etmekten ve korkmaktan vazgeçebilir ve Tanrı'nın barışını deneyimleyebiliriz. Bunun sonuna tekrar döneceğiz.

Sonra orada Tanrı'nın ne dediğine dikkat edin. “İsrail'in Kralı, Rab, sizin aranızdadır.” diyor. Bu, İsrail'in büyük umudu, değil mi? Eski Ahit'i geriye doğru okursanız, başlangıçta Cenab-ı Hakkın insanlığı nasıl yarattığını, sonra İbrahim'e daraldığını ve Tanrı bu halkı çağırdığını, sonra onları esaretten kurtardığını okursunuz. Ve Mısır'ın bağlarından özgür yaşarken ne diyorlar? “Biz de çevremizdeki uluslar gibi bir kral istiyoruz!” Tanrı ise, “Hayır, istemiyorsunuz, çünkü bu kral oğullarınızı esir edecek ve sizin için kötü olacak. Ben sizin Kralınız olduğum halde neden bir kral istiyorsunuz?” diyor. Ancak onlar, “Hayır, bize bir kral ver!” diyorlar. Ve Tanrı onlara bir kral veriyor. Ve şimdi, İsrail'in bir kralı olduğu yaklaşık dört veya beş yüz yıl sonrasındayız ve nasıl yapıyorlar? Krallık kuzey ve güney arasında bölünmüş; çok sayıda ayaklanma ve isyan oldu. Kendi haline göre seçilmiş adam bile öyle muhteşem bir şekilde başarısız oldu ki, Tanrı onun zina ve cinayet nedeniyle evini ve soyunu lanetledi! İsrail için iyi gitmiyor! Ve bu vaat, “Ben size geleceğim. Her zaman vaat ettiğim gibi sizin Kralınız olacağım.”

Bunlar Sadece Sözler Değil

Bana yakın zamanda okuduğum, evli, iki çocuğu olan ve herkesin gözü önünde harika bir evliliği olan bir kadın hakkında bir hikaye hatırlatıyor. Ve bir gün, kadının hiçbir şey söylemeden ayrıldı. "Bunu artık yapamıyorum" dedi ve uzaklaştı. Kocası yıkıldı ve çocukları telefonla aradı, "Onlarla sadece konuş" dedi. Ama o sadece telefonu kapatıyordu. Sonunda onu bulabildi ve nerede olduğunu öğrenerek, kendisi için çok büyük bir maliyetle - mali, duygusal, fiziksel ve diğer her şey - onu buldu ve ona giderek, "Seni seviyorum, lütfen geri dön!" dedi. O da kocanın kollarında ağladı. Kocası, "Seni aradı, mektuplar yazdık. Neden hiçbiri etkili olmadı?" diye sordu. O da, "Önce, sadece sözlerdi. Sonra sen geldin" dedi.

Ve İsrail'e burada vaat edilen şey budur. Bunlar sadece sözler değil. "Rabbiniz, sizin kralınız, sizin aranızda gelecek." Ve İsrail'in bir kral özlemi bizim de özlemimiz değil mi? Kırık, bölünmüş, bağlantısız bir çağda yaşıyoruz. Akıllı telefonlarımız, bilgisayarlarımız ve iPad'lerimizle en çok iletişim kurabildiğimiz çağda, belki de hiç yaşamadığımız kadar bağlantısız bir ilişki çağı yaşamıyor muyuz? Ve bize nereye gitmemizi, oraya nasıl gitmemizi, vardığımızda nasıl görünceğini söyleyecek birini özlüyoruz. Bir kral özlüyoruz. Bize ne yapmamızı söyleyecek birini özlüyoruz, ama günah nedeniyle, aynı zamanda, bize ne yapmamızı söyleyen hiç kimseyi istemiyoruz. Çağımızda yetkililere karşı derin bir güvensizlik duyuyoruz, bazen haklı olarak. Yetki konumundaki bir kişi tarafından kötü muamele görmüş veya zarar görmüş olabilirsiniz. Bu gerçek. Ama içimizde, hepimiz üzerimizdeki yetkililere karşı geliyoruz. Ve Tanrı, "Güvenebileceğiniz bir Kral benim. Size geleceğim. Diğer yetkililer gibi değilim. Sizi hayal kırıklığına uğratmayacağım. Utanan insanlarla birlikte yürümek için gelen benim."

Korku Yok

Ve bu bizi son ayetimize, 16. ayete götürüyor. Korku Yok – üçüncü başlığımız. “O gün Yeruşalim'e şöyle denecek: ‘Korkma, ey Siyon; ellerin gevşemesin.’” Nedir “o gün”? Eski Ahit'te sürekli okuduğumuz şey, “o gün; o gün.” Sanırım burada özel bir referans var. Bunu şöyle düşünün. Dağları yandan bakınca tepelik gibi görünürler – yukarı ve aşağı. Birinin üzerinde durduğunuzda, hepsi tek bir dağ zirvesi gibi görünür. Zekarya'nın gelecekteki İsa'nın gelişine bakışı bu şekilde. Yani İsa'nın gelişi, ona en yakın olan ilk dağ zirvesi gibidir; İsa'nın ilk gelişi. İsa'nın ikinci gelişi, uzaklardaki dağ zirvesi gibidir. Ve zaman koridorlarına baktığında, her ikisini de bir araya getirir. Ve “Her şeyin sona ereceği bir gün geliyor” der, ve o gün İsa'nın ilk gelişiyle başladı. Krallığı başlattı. Tanrı'yı yakınlaştırdı. O bize geldi. Artık sadece sözler değildi; varlık vardı. Var olan, bizimle olan Tanrı olan İsa vardı. Ve sonra hepimiz burada bekleyen o güne bakar – şimdi vaat formundaki her şeyin gerçeklik haline geleceği gün. İnanç, göreceğimiz her şeyin yerine geçecek ve şu anda peygamberin bize resimlerde ve gölgelerde gösterdiği her şeyi kendi gözlerimizle göreceğiz. Büyük o gün, bizi Tanrı'dan uzaklaştıran, O'nun huzurunda utanmamıza, başkalarının huzurunda utanmamıza neden olan her şeyin yok olacak, yok olacak, yok olacak. “O gün,” der, “ ‘Korkma,’ denecek.”

Umutsuzluğa Kapılma

Ve dikkat edin nasıl söylüyor. “Elleriniz zayıflamasın.” Bir yorumcu bunu şu şekilde açıklar. O şöyle diyor, “Scripture'de gevşek düşen eller, bir kişinin işlev göremeyecek hale getiren koşullara dair umutsuzluğu tanımlar.” Koşullara dair umutsuzluğu tanımlar ki bu bir kişinin işlev göremeyecek hale getiren. Hiç böyle hissettin mi? Hiç hayatına baktın mı, belki hayatındaki utancı gördün ve “Bu sabah yataktan kalkmak istemiyorum” dedin mi? Tanrı bunun hakkında bilir. O, zayıf ellerin neye benzediğini söylüyor. Ve “Elleriniz zayıflamasın” diyor. Neden? Çünkü o gün ne yapacağı hakkında. İsa'nın en sevdiği “Yapmayacaksın”ın ne olduğunu biliyor musun? Birçok şey düşünebiliriz. Bazen İsa'yı bir tür zevk düşmanı olarak düşünürüz ki o her zaman ve sonsuza kadar “Yapmayacaksın” diyordu. O hakkında çok şey söyledi. Fakat en sevdiği “Yapmayacaksın”ı, “Korkmayacaksın. Korkma.” idi. Başka hiçbir şeyden daha çok bunu yapmaması gerektiğini söyledi. Ve Tanrı, “Umutsuzluk geldiğinde, kalkmak istemediğinde, koşulların ezdiğinde,” diyor, “Umutsuzluğa kapılma. Hiçbir umutsuzluğun olmayacak bir gün gelecek. Buna düşün. Bundan yaşa.” Bir süre sonra buna geri döneceğiz.

Bunun anlamı nedir? Az önce tüm bunlara daha sonra döneceğimizi söyledim. İşte o an. Tüm bunlar ne anlama geliyor? Burada İsa'yı nasıl görüyoruz? Sanırım pek çok yol var. Kaçırılmaması gereken şey, Tanrı'nın bize Mesih'in gelişinde vaadini yerine getirmiş olmasıdır. Artık hikayeye ve utancı bize söyleyen anlatıya değil, O'na odaklanmaya başlayabiliriz. O'nun yaşamına, kusursuz yaşamına odaklanabiliriz. Bu yaşam O'nu sonunda çarmıha götürdü, ancak sevgi, merhamet, sabır ve utangaç insanlara karşı yumuşaklıkla dolu bir yaşam. Utancınızı anlayan birinin var olup olmadığını merak ediyorsanız, O'dur. Tanrı'nın sizi sevip sevmediğini, değersiz hissettiğinizde, ait olmadığınızı hissettiğinizde, İsa, "Ait oluyorsunuz. Benimki oluyorsunuz. Ben sizin için geldim." diyor. O bize gelir ve daha özel olarak İsa, korkumuzu ortadan kaldıran kişidir. Tanrı bu vaatleri nasıl yapabilir? "Bir daha asla korkmayacaksınız." Çünkü en çok korkmamız gereken şey, İsa bizim yerimize aldı. O, aramızda vaat edilen Kral'dır, değil mi? O, kralların Kralı ve Rab'lerin Rab'idir. Yahudilerin Kralı olarak doğdu. Hatta pagan hükümdar Herod bile bundan haberdar oldu. Ancak O, diğer krallar gibi görünmeyen bir Kral'dır. O, zayıflıkta, acıda ortaya çıkan bir Kral'dır ve sonunda çıplak ve utangaç olarak ölür.

Neden? Çünkü bahçedeki ilk çift çıplak ve utangaç olduktan beri, hepimiz bu utancı hissettik. Hepimiz başka birinin hayatında bu utancı yarattık. Ve bizim utancımızı, adeta çıplaklığımızı üzerine alarak çarmıhta ölmek için ikinci ve daha büyük Adem, İsa'ya ihtiyaç vardı. "Utancımızı ve alayımızı taşısın" diye. İşte bu yüzden hiç korkumuz olamaz. Her zaman hak ettiğimiz, İsrail'in de hak ettiği Tanrı'nın yargısından korkmamız gereken en büyük korku budur. Tanrı, "Bunu sizin için bir daha asla korkmayacağınız şekilde yapacağım." diye vaat ettiğinde, bu, Mesih'te, O'nun ilk gelişinde yerine getirilir. “Tanrınız Yahve, güçlü Kurtarıcı, senin içindedir. O sevinçle senin için sevinecek. Sevgisinde seni sakinleştirecek. Ezgi söyleyerek senin için coşacaktır.” (Zephaniah 3:17, TURYTC).

Utangaçlık kolayca ölmez, değil mi? Onu uzaklaştıramazsınız. Sadece mutlu düşünceler düşünemeyiz. Ortasında bizimle olan birinin olduğunu bilmemiz gerekir. Ve yine, bu İsa'ya geri döner. Utangaçlığı olan insanları hoş karşılamaktan zevk alır. Doğru veya yanlış utangaçlık. Putperestleri, kendi kendine yeterli insanları; tekrar ve tekrar hata eden ve bunu yapan insanları hoş karşılamaktan zevk alır. “Bana gelin” der, “Ben bu tür insanları hoş karşılayanım. Yalnız değilsiniz ve asla olmayacaksınız.” Bu yüzden bir daha asla korkmayabiliriz.

Artık Taklit Etmeye Gerek Yok

Bu, İsa'nın hayatımızdaki tüm korkuyu ortadan kaldırdığını fark ettiğimizde utangaçlık ve endişeyle savaşmanın yollarından biridir. Ve bunu yaptığında, bizi başkalarının etrafında korkmaya gerek olmayan bir insan haline getirir. Kilisedeki Hristiyanlar olarak mücadele ettiğimiz sorunlardan biri, değil mi? Çok şey taklit ederiz. Ve taklit etmenin sorunu, sende iyi hale gelir. Ama Tanrı kalplerimizi bilir, değil mi? Ve “Artık taklit etmeye gerek yok” der. Burada kimse, herkesin hata ettiğini öğrenmekten korkmak zorunda değildir. Tamam mı? Hepimiz ettik. Haftalık! Her zaman! Ve her seferinde, bir başkasının hayatında gördüğümde, bir vaiz olarak, hepimiz bakan adam gibi, bana bakan herkes gibi, hepimiz hata ettik. Ve Tanrı, “Sizin yerinize oğlumu utangaçlığa uğrattım, böylece asla bununla yüzleşmek zorunda kalmayacaksınız” der. Ve bunu anladığımızda, kalplerimize derinlemesine indiğinde, başkalarının etrafında korkmaya gerek olmayan insanlarız ve utangaçlığın ölümü budur, böyle bir kültüre sahip olduğumuzda.

Öyleyse, İsa nasıl bizim aramızda utancımızı sona getirir? Utanç üzerimizde yetki kullanır, değil mi? Korkunçtur. Şöyle düşünün. Bu hafta utançtan motive olarak kaç şey yaptınız? Geçmişteki bir anı hatırladınız ve bu, bir karar verdiğinizde etkili oldu. “Bunu yapmayacağım, çünkü bunun nasıl hissettirdiğini hatırlıyorum ve buna geri dönmek istemediğim için bunun yerine bunu yapacağım” dediniz. Utanç üzerimizde yetki kullanır ve biz de derin bir hayal kırıklığı ve endişe içinde yaşarız. İsa'nın yaptığı ise, “O günümü bugüne getiren benim” demek ve bizi bu utançtan kurtarmaktır. Utanç hayatlarımızda nasıl ölecek? Mesih'in dirilişinin, gerçekleşmekte olan bir olayın sadece ilk bölümü olduğunu gittikçe daha çok fark ettiğimizde. Dirilişin, Mesih'in dirilişinin, 2000 yıl önce Calvary'de başlayan, dünya değiştiren, dünyayı sarsan bir olayın ilk bölümü olduğunu düşünün. Ve O geri geldiğinde ve biz ölülerden dirildiğimizde, bu sadece 2000 yıl önce Calvary'de başlayan o olayın ikinci bölümüdür. Ve biz bu olayın ortasında yaşarken, beklerken, Paulus'un dediği gibi: “Dış adamımız yok oluyor, ama iç adamımız gün gün yenileniyor.” Ne ile? Kutsal Ruh'un diriliş gücü ile.

Öyleyse İsa utancımızı sona erdirmek için ne yapar? O, “Sen benimle birlikte yükseltildin! Sen önce kimin gibi idin, o değilsin. Geçmişindeki utançtan dolayı tanımlanmıyorsun. Şimdi sen, içinde patlak veren, bir gün bütün kozmosun göreceği diriliş yaşamıyla dolu bir kişi olarak tanımlanıyorsun.” diyor. Mesih'in dirilişinin gücü, yalnızca Paskalya'da kutladığımız bir mucize değildir. İsa için yaşamak ve bizi O'ndan uzaklaştıran her şeyi öldürmek için iman yoluyla benimsenmesi gereken günlük bir gerçekliktir. Çok basitçe ifade edersek, çünkü vaizler sözleri çoğaltmayı severler, şimdi ve burada gelecekten yaşa. Bu, İsa'nın utancınla başa çıkmanın temel yollarından biridir. O, “Seni gelecekte dirilmiş bir varlık olarak tanımladım” diyor ve bu, iman ve Kutsal Ruh'un gücü yoluyla mevcut bir gerçekliktir, böylece sen ve ben değişebiliriz. İşte biz burada yaşıyoruz. İsa bize anlatan gerçek hikaye bu.

Başka Bir Hikaye Başlamalı

Ve böylece hepimiz için bu hafta şu soru ortaya çıkıyor: Kime kulak vereceğiz? Geçmişteki utanç, bize bir hikaye anlatan diğer sesler mi, yoksa Tanrı, İsa, bize başka bir hikaye mi söylüyor? Kime kulak vereceğiz? Kime kulak verdiğimiz, nasıl yaşayacağımızı belirleyecek. Beni, en sevdiğim oyunlardan biri olan Victor Hugo'nun Les Miserables'ını hatırlıyor. Bu oyunda, eski hükümlü Jean Valjean'ın piskopodan af aldığı inanılmaz bir sahne var. O çalmıştı, piskopo onu içeri almıştı, piskoponun gümüşünü çalıyordu. Polisler geliyor ve Jean Valjean'ı götürmeye hazırlar ve piskopo "Hayır, hayır, hayır" diyor. Aslında onu ödünç almasına izin verdim." Ve Valjean ona, "Neden?" diye soruyor. Ve o, "Seni affediyorum" diyor. Ve Valjean, piskoponun affıyla o kadar etkileniyor ki, bu güzel şarkıyı "Ne yaptım?" diye söylüyor. Ve şarkının amacı, yeni bir hayat yaşayacağı. Ve o şarkının son dizeleri, bence Zephaniah'ın bize bu gece anlatmaya çalıştığını yakalıyor. Bu şekilde gidiyor. "Ulaşıyorum, ama düşüyorum ve gece kapanıyor. Ve günahımın girdabının boşluğuna bakıyorum. Şimdi dünyadan, Jean Valjean'ın dünyasından kaçacağım. Jean Valjean şimdi hiçbir şey değil, başka bir hikaye başlamalı."

Çaprazın mesajı budur. Hepimize ve utancımıza, başka bir hikaye başlamalı. Ve işte iyi haber: 2.000 yıl önce başlamıştır. Valjean ile "Eski ben artık hiçbir şey değil, çünkü İsa'da başka bir hikaye başladı" diyebiliriz. Bu hikayenin sonu - geçmiş ve gelecek - diriliştir. Ve bu hikayenin sonu, utancın sonudur. Dua edelim.

Baba, bu gece bunu çok derinden hissediyoruz. Utancımızı hissediyoruz ve onun yerine başka bir hikaye ihtiyacımız var. Ve Senin Sözünü dinlerken, eski bir Yakın Doğu mistiğinin düşüncelerini duymadığımızı sevinçle karşılıyoruz. Senin Sözlerini duyuyoruz ki bunlar bizi yeniden tanımladı, bize yeni bir hayat verdi ve bu nedenle hayatımızı yaşayabileceğimiz gerçek bir hikaye verdi. Bunu bizim için bu hafta gerçek kıl, lütfen, İsa'nın adıyla, amen.