En Büyük Aşk Şarkısı

Zefanya 3:17

Gabe Fluhrer tarafından

Oturduğunuz yerden, lütfen İncil'inizi alarak benimle Zefanya kitabına dönün. Eski Ahit'te bulunuyor. Eğer arıyorsanız, sorun yok. Çok kısa bir kitap. Eğer bir kilise İncili kullanıyorsanız, sayfa 790'da; 7-9-0. Ve Zefanya kitabının 3. bölümünün 17. ayetini inceleyeceğiz. Tanrı'nın Sözü'nü duymadan önce, O'na dua ile başvuralım.

Yaşlı çağımıza kadar, büyük Tanrımız, bize kendi halkının senin egemen, ebedi, değişmez sevgini kanıtlayacağını vaat ettin. Bu gece duyacağımız en şaşırtıcı sözlerin eşikte dururken, kalplerimizde etkili olmalarını, seni ve dünyayı görme şeklimizi değiştirmelerini ve Kutsal Ruh'un onları bizim için canlandıırmasını, böylece İsa'yı görebilmemizi dileriz. Ve bunu güçlü adıyla dileriz. Amin.

Zefanya 3, 17. ayet. Bu, Tanrı'nın kutsal, esinlenmiş ve dolayısıyla hatasız Sözü'dür:

“Sizinle birlikte olan Rabbiniz Tanrı, sizi kurtaracak güçlü bir tanrıdır; sevinçle size karşı neşeli olacaktır; sizi sevgisiyle sessizleştirecektir; sizi yüksek sesle şarkı söyleyerek yüceltecektir.”

Çimen solar, çiçekler düşer, ama yaşayan Tanrı'nın Sözü sonsuza ve sonsuza kadar duracaktır.

Birkaç yıl önce en çok satan ve en iyi Broadway müzikali, The Light in the Piazza adlı bir müzikaldi, ki bu, bir – bu isimleri doğru almak zorundayım – Fabrizio Naccarelli, İtalyan bir kravat satıcısı, aşık oldu güzel Clara Johnson'a, İtalya'da tatil yapan bir Amerikalı. Ve müzikalde, “Say it Somehow” adlı bir aşk şarkısı söyledikleri bir sahne var. Ve aşk şarkısının doruk noktası, kelimelerle gerçekten ifade edemiyorlar, bu yüzden sadece “Ah!” kelimesini söylüyorlar. Ve sevinçli ve coşkulu ve birbirlerinde bu şekilde seviniyorlar. Ve New York Times'da büyük tiyatro eleştirmenlerinden biri olan Stephen Holden'in bir incelemesi vardı, ve incelemenin başlığı her şeyi söyledi – “Kelimeler Yetersiz Kaldığında Konuşan Aşk Şarkıları.” “Kelimeler Yetersiz Kaldığında Konuşan Aşk Şarkıları.”

Tanrı ile Aramızdaki Bariyer

Ve görüyorsunuz, Sofonya 3'e geldiğimizde, bu akşam, o iki sevgili gibi aynı konumdayız. Tanrı ile aramızda bir dil engeli var. O kutsal, biz değiliz. İtalyan ile Amerikalı arasında nasıl bir dil engeli varsa, bizimle Tanrı arasında da bir dil engeli var. Yine de bu akşam, New York Times incelemesinin başlığını paylaşabilecek bir İncil ayetine geliyoruz – “Kelimenin Başarısız Olduğu Zamanlarda Konuşan Aşk Şarkıları.” Sofonya. Bu kitap, sanırım oldukça kolay bir şekilde özetlenebilir. İlk birkaç bölüm, ilk iki bölüm daha çok, evrensel bir yargıdır. Sonra Tanrı'nın her kavimden, ulustan ve dilden insanların kurtuluşu için yapacağı evrensel iş hakkında konuşmaya başladığı bir döneme gelir. Ve kitabı, karşımızdaki ayetle – 3. bölüm 17. ayetle sonuçlanır. Bir yorumcu buna haklı olarak “ Eski Ahit'in Yuhanna 3:16'sı” demiş. Bu neredeyse kavranamayacak kadar çok şey. Buna korku ve titreme ile yaklaşmamız gerekiyor. Çok iyi. Çok ezici. Gerçekten söyleyebileceğimiz kelimeler yok, ama bu akşam deneyeceğiz. Ve ana nokta çok basit. Mesih'te Tanrı bizimle birlikte sevinmek için vardır. Mesih'te Tanrı bizimle birlikte sevinmek için vardır. Ve bu iki başlığımız olacak – Tanrı bizimle ve Tanrı üzerimizde. Tanrı bizimle ve Tanrı üzerimizde.

Tanrı bizimle

17. ayetin ilk kısmına tekrar bakın. “Rabbiniz olan Tanrıınız aranızda; sizi kurtaracak güçlü bir Tanrı.” İnsanlığın düşüşünden itibaren, biz Tanrı'dan, kendimizden, bizi çevreleyen yaratılıştan, tüm yoldaşlarımızdan ve erkek ve kadın kardeşlerimizden yabancılaşmışızdır. Yabancılaşma, düşmüş insanlığın damgasını vurduğu şeydir. Yine de, tekrar ve tekrar, İncil, Tanrı'dan yabancılaşmış olanları arayan bir Tanrı hakkında bir hikayedir. Onları durmaksızın, yorulmadan, tekrar ve tekrar ne yaparlarsa yapsınlar; ne kadar düşerlerse düşsünler arar. Ve böylece Tanrı'nın söylediği aşk şarkısı, bizi takip etmesi, yabancılaşmış yaratıkları kendisine geri getirme arzusuyla başlar. Bu şok edici. Dünyanın tüm dinlerini arayabiliriz ve bunu yaptığımızda Sigmund Freud'u çürütebiliriz. Sonuçta, modern psikolojinin kurucusu Freud, Tanrı inancının yalnızca bir dilek gerçekleşmesi olduğunu söyledi. En iyi umutlarımızı, var olmayan bir Tanrı'ya yansıtıyoruz. Freud'un ve her diğer düşmüş dinin, Hristiyanlık dışındaki her dünya görüşünün karşı karşıya olduğu sorun, böyle bir Tanrı hayal etmezdi, arkadaşlar. Hiçbir zaman etmedik, Kutsal Yazılar dışında dünyada böyle bir Tanrı yok ve asla olmayacak. Bir anlamda, bu çok iyi olduğu için doğru olamaz.

O Şarkı Söyler Bir Tanrı'dır

Bu nedenle, başlangıçta, beklentilerimizden tamamen farklı bir Tanrı ile karşılaştığımızı fark ediyoruz. Ve bu, bir anda başımıza gelecek, çünkü şarkı söyleyen bir Tanrı ile karşılaşacağız. Ama oraya varmadan önce, uzmanlar hemfikir - ve müzik konusunda, kimler uzman? Sanırım hepimiz bir anlamda uzmanız. Ancak bu tür şeyleri ölçmek için bir metrik bulan uzmanlar, belki de şimdiye kadar yazılmış en büyük aşk şarkısının Righteous Brothers'ın "Unchained Melody" olduğunu kabul ediyorlar. Çok güzel bir şarkı. Ve yavaşça başlar ve bu inanılmaz doruk noktasına kadar yükselir. Ve aslında İncil'in tümü bununla ilgilidir. Tanrı'nın aşk şarkısının doruk noktasından hemen önce geliyoruz. Bu, Tanrı'nın ilk ebeveynlerimize geldiği ve onlar için kefaret sağladığı ve hayvan derileri ile onları örttüğü Bahçe'de başladı, ve daha sonra Eski Ahit'in geri kalanında Tanrı bu tek ilahi aşk şarkısını söylüyor ve bazı noktalarda daha açık, diğer noktalarda daha az açık oldu. Ve gökyüzü Beytüllahim üzerinde açıldığında ve meleklerin "Yücelikte Tanrı'ya Glory, ve yeryüzünde, insanların arasında esenlik!" diye şarkı söylediğinde doruk noktasına ulaşır. Bu, Mesih'te doruk noktasına ulaşır.

Ve işte Tanrı bize burada ne diyor. O şöyle diyor: “Rabbiniz sizinle birlikte; güçlü bir kahraman” – biz bunu çevirebiliriz. Bu savaş imajidir. Biz genellikle kurtuluşumuzu bir savaş olarak düşünmeyiz, fakat İsa vaftiz edildiği andan çarmıha gerildiği güne kadar bu bir savaştı. O vahşi doğada Şeytan'la savaştı ve çarmıhta Şeytan'la savaştı. Ve her adımda hastalıkla, duygusal bozuklukla, ölümle, cehennemin tüm güçleriyle ve günahın tüm etkileriyle savaş vardı çünkü bize gelen Tanrı bizi kurtarmaya gelen Tanrı'dır. Ve O, halkı için savaşan bir Tanrı'dır. Ben bu hafta sadece - sürpriz değil, her yaz bunu yapıyor - en çok kazanan ilk beş filmden üç tanesinin süper kahraman filmleri olduğunu öğrendim. Biz onları seviyoruz. Onlardan yeterince alamıyoruz. Ve sadece burada değil, tüm dünyada. Yaptığımız süper kahraman filmleri ve onları tüm dünyaya gönderiyoruz, en çok kazanan filmler onlar. Neden süper kahraman hikayelerini bu kadar seviyoruz? Sanırım bunun nedeni hepimizin derinlerde bir yerde kendimizi kurtaramayacağımızı bilmemiz ve kurtuluşa ermek istememiz. Sanırım bu yüzden her zaman en çok kazanan filmler onlar. Biz kendimizi kurtaramayız ve kurtuluşa ermek istiyoruz. Ve Tanrı şu anda peygamberi aracılığıyla bize ne diyor: “Sizin için savaşan, sizi kurtaracak, hayal edebileceğimiz herhangi bir süper kahraman hikayesinden daha iyi olan güçlü bir kahraman geliyor. Ve O sizi kurtaracak. Ve tek şart, kendinizi kurtaramayacağınızı bilmeniz. İşte bu kadar.” Tanrı bizimle böyle başlar. Nihai süper kahraman geliyor - İsa. İşte bu, bizimle olan Tanrı'dır.

Üzerimizdeki Tanrı

Ve sonra, dürüst olacağım, çok dürüst olacağım, bu konu üzerinde çalışırken ve dua ederken, metinle boğuşurken, sürekli olarak uzaklaşmak zorunda kaldım. Yorumlar okudum, diğer vaazları aradım ve dinledim, diğer vaazları okudum ve kendimi çok, çok teselli ettim ki yalnız olmadığımı keşfettim. Çünkü bu sonraki ayetler gerçekten şaşırtıcı. Bu, üzerimizdeki Tanrı. 17. ayete birlikte bakalım. “O, seni sevincle sevinecek; seni kendi sevgisiyle susturacak; seni yüksek sesle şarkı söyleyerek yüceltecek.” Şimdi tüm bunlara insan benzerliklerimiz var. Sevincimizi hissettik. O kadar mutluyduk ki sevinçten bağırdık, sanırım çoğumuz. Ama burada Tanrı'nın bunu yaptığını görüyoruz. Ve her şey orada parçalanıyor. Gerçekten ne yapacağımızı bilemiyoruz. Bu, o kadar akıl almaz ki, Tanrı'nın bizi sevmesi konusunda günlük deneyimimizden çok farklı. O'nun bizi sevincle sevindiğini düşünmek.

Tanrı Seni Seviniyor

Ve onun aynı dili kullandığını fark ettiniz mi? Geçen hafta 14 ila 16. ayetlerde, bunu Tanrı'ya yapmamızı emrettiği yerde kullandığı dil aynısı. Sonra hemen dönüp şöyle diyor: "Tanrı sadece bizden O'nda sevinmemizi, O'nda neşe duymamızı, O'na bağırmamızı ve şarkı söylememizi ve O'na dolup taşmamızı emretmekle kalmaz, her şey burada değişir. Sadece Tanrı bunu emretmez, peygamber şöyle diyor: "Tanrı sizin üzerinizde sevinir." Seviniyor. Durun, burada durun. Siz ve ben, en dürüst anlarımızda ne kadar kötü olduğumuz konusunda, az bir teşvikle bile, biliyoruz. Değil miyiz? Biz ne kadar günahkar olduğumuzu biliyoruz. Tanrı bize merhametlice, bunu bize gösterdiğinde, ne kadar taşıyabilirsek o kadarını verir, ama en iyi anlarımızda bile ne kadar kötü olduğumuz konusunda dürüst olduğumuzda biliyoruz. Sonra böyle bir ayete geliriz. Ve bunun nerede konumlandığını fark edin. Bu, Tanrı'nın kendi halkına, "Benden ayrıldınız. Başka tanrıların peşinden gittiniz. Size ve herkesine yargı yağdıracağım." dediği bir kitabın sonunda, tam burada. Ve buradan buna geçiyoruz – Tanrı'nın, siz ve ben gibi günahkar, puta tapınan, kırık, düşmüş, Tanrı'dan nefret eden insanları överek sevinmesi.

Daha da güzelleşen bir şey var. “O, sevgisiyle seni yatıştıracak.” Bu, gittiği kadarıyla iyidir, ancak daha literal bir çeviri şöyle olabilir. Orijinalinde, Tanrı'nın bize yaptığı bir şey değil; Tanrı'nın bizim hakkımızda yaptığı bir şey. Bunu şu şekilde daha iyi bir şekilde çevirebiliriz. “O, sevgisi içinde senin üzerinde sessiz kalacak.” Yani peygamber bizim için ne yapıyor? Bu, yine, şaşırtıcı. Tanrı sevinç duyuyor ve sadece, “Evet!” senin için. Ve sonra duruyor ve biz yaptığımız gibi, eğer öyle söyleyebilirsek, sevdiğimiz birini düşünürken. Aklıma hemen gelen tek örnek iki yönlü. Callie ve ben uzun bir mesafe ilişkisi içindeydik. Onun Carolina'daki birinci yılından, benim ikinci-üçüncü yılımda çıkmaya başladık! Ve bu ilişki başladığında, ben ondan önce mezun oldum, ki bu ebeveynlerimi çok sevindirdi. Ve aşağıya doğru - şimdi körlerken bile sürülebilir - Greenville'den 385, I-26'ya kadar Columbia'ya kadar sürürdüm. Ve geri sürerken, 26 üstüne, onun hakkında düşünürdüm - ne kadar güzel olduğu; onu ne kadar sevdiğim. Hayatımın geri kalanını onunla geçirmek için sabırsızlanıyordum. Ve sonra ilk çocuğumuz doğdu, ve bilirsiniz, eğer bir ebeveynsiniz. İlk çocuk gelir ve her türlü duygu ile dolarsınız, ancak sonra sadece orada oturur ve çocuğu izler ve uyurken izlersiniz ve sessiz kalırsınız. Ve o çocuk üzerindeki sevginiz - buna kelimelerle ifade edilemez, değil mi? Sadece sessizce düşünürsünüz, tam bir duygu, taşan sevgi ve o çocukta sahip olduğunuz sevinç doluluğu. Ve Tanrı, “İşte ben seninle böyleyim. İşte sana karşı nasıl hissettiğim.”

Ve evet, farkındayım ve RTS yönetim kurulu üyelerini endişelendirmek istemiyorum. İtirafımızın ne dediğini biliyorum. “Tanrı tutkudan uzaktır.” diyor. Peki, bunu nasıl açıklayacağız, çünkü bu doğru mu? İtirafın burada söylediği şey, Tanrı'nın hiçbir şeye tepki vermeye zorunda olmadığıdır. Gelecekte olacak her şeyi bilir. Ne söylediği şey ise, Tanrı'nın bizim üzerimizde bu türden, eğer böyle ifade edebilirsek, duygulara sahip olmadığı değildir. Çünkü Westminster İtirafı'nı yazanları okursanız, onlar Tanrı'nın sevgisi ve tutkusu ve halkı için arzusunu dile getirenlerdir. Ve şu anda sadece şunu söyleyebiliriz: “Gerçekten? Emin misin, Tanrı?” O, “Evet!” diyor.

Tanrı Yüksek Sesle Şarkı Söyler

Sonra bu ayetin son kısmında daha da ileri gidiyor. Sevinçten sessizce şarkı söylemeye, üzerimizdeki sessizliğe, yüksek sesle şarkı söyleyerek üzerimizde yücelmeye kadar gideriz. Geriye adım atın. Böyle bir Tanrı'yı asla icat edemeyeceğimizin nedenini görüyor musunuz? Dünyada yüksek ve alçak her yerde arayabilirsiniz. Asla şarkı söyleyen bir Tanrı bulamazsınız; şarkı söyleyen Tanrı bizi kurtaran Tanrı'dır. Şiirimizin ve aşk şarkılarımızın ve tüm duygularımızı ifade etmeye çalışırken döktüğümüz her şeyin en yükseği, bizi bu ayete getirdiğimizde ve bize karşı çıkıp isyan eden insanlar gibi bize gelen ve şarkı söyleyen bir Tanrı'yla buluştuğumuzda, tamamen başarısız olur ve toz ve kül haline gelir. Yüksek sesle! Çünkü O bizim üzerimizde sevinç duyuyor! Bunu kabul edebilir misiniz? Bu kutsal, üçlü Yaratıcı - Baba, Oğul ve Kutsal Ruh - her zaman var olan, birbirini seven ve birbirinde iç içe yaşayan Tanrı'nın kişiler olarak. Ve bu, kendi içinde, bizim kavrayamayacağımız bir gizemdir. Bu Tanrı şarkı söyler!

İbadethaneye gidip soralım, “Bize tanrınız hakkında bilgi verin. Sadece sormamız gereken tek soru, ‘O şarkı söyler mi?’” “Hayır, hayır, bu yakışıksız olur.” Pekala, Hindu tapınağına gidelim. “Tanrılarınız şarkı söyler mi?” “Hayır.” Seküler postmodernizm sunakına gidip, “Bize tanrınızı, şansı verin. O şarkı söyler mi?” “Hayır.” Evren ses ve gürültü dolu, hiçbir şey ifade etmiyor. Ya da şarkı söyleyen! Bu, bu gece hepimizin karşısındaki seçimdir. Sağır, dilsiz, felçli, putperest tanrılar ya da şarkı söyleyen bir Tanrı. Gospel sadece doğru değil, aynı zamanda son derece güzel olduğuna neden dikkat çekiyor? Bizi yakalar. En derin kalp ihtiyaçlarımıza ve hissedebileceğimiz en derin duygulara hitap eder. Sadece doğru değil; güzeldir.

Acılar Adamı Sebebiyle Şarkı Söyleriz

Ama bu neden iyi haber olsun, neden şarkı söyleyeyim, bunu asla unutamayız. Çünkü biz Acılar Adamı denilenin peşinden gidiyoruz. Çünkü İsa çarmıha gittiğinde, artık sevinç ve neşe yoktu. Artık, “Bu, benim hoşnut olduğum Sevgili Oğlum” yoktu. bizim güçlü Kahramanımız olarak verdiği mücadeleler, İsa'nın çığlıklarının, Kutsal, görkemli, adil, sessizliği ile karşılandığı çarmıhta o noktaya geldi. O, bizim yerimize sessizliği deneyimledi, biz de şarkı söyleyebilelim diye. Şarkı söyleyen Tanrı'ya ulaşmanın başka yolu yok, çığlık atan Kurtarıcı'dan geçmek zorundayız, sessizliği bizim yerimize deneyimleyen. Tanrı sevgi olduğu için, sevgi, sevgi, O kendi Oğlunu çığlık atması için gönderdi, üzerine öfkesini döktüğü zaman sessiz kaldı. Çünkü Cuma gününden sonra, O, sonsuza kadar sürecek son kıtayı bilen bir aşk şarkısına ulaşacağını biliyordu. Ve biz şu anda orada yaşıyoruz. Tanrı'nın bize şarkı söylediği yer bu.

Bütün bunlara ne diyeceğiz? Bu ayetle ilgili zorlanabileceğimiz bazı nedenler düşündüm. Çok sık, Tanrı'nın sevgisini düşünürken, "Evet, ama benim için değil" diyebiliriz. Hiç böyle hissettin mi? "Benim için değil. Herkes için, ama benim için değil. Başkalarının sevincine sevinebilirim, ama bu benim için değil." Bunu sulandırmayın. Bu, Tanrı'nın Yahuda'ya, "Her yerden insanları çağıracağım. Bu durumda, sadece senin için değil, Yahuda. Her oymak, ulus ve dilden insan için." dediği bağlamda. O zaman, "Ama sen ne yaptığımı bilmiyorsun. Sen nasıl düşündüğümü bilmiyorsun. Sen şu anda ne düşündüğümü bile bilmiyorsun!" diyebilirsin. Tanrı, "Kullandığım insanlardan daha kötü ne yaptın? Tekrar ve tekrar, tekrar ve tekrar bana karşı geldiler. Benim lütfüm onlara yetti mi?" Bu vaat, Tanrı'yı hayal kırıklığına uğratmış, yasasını ihlal etmiş, benden kaçmış, beni sevmez hale gelmiş, bana lanet etmiş, putlara tapınmış, tapınağımda yanlış tanrılara buhur yakmış insanlarla ilgili olarak mı verildi? O zaman bize de lütuf var. Ne yaptın fark etmez. Sevgi günahından daha büyüktür. İhtiyacın olan tek şey hiçbir şey değil. İhtiyacın olan tek şey, kendinin kurtaramayacağını bilmektir.

Mesih'te Tanrı Yakındır

"Evet, ama Tanrı bana uzak görünüyor." Zor biri. Bunu nasıl hissettiğini biliyorum. İncilimi aldığımda sadece formalite yapıyormuş gibi hissettiğimde nefret ediyorum. Evet, vaizlerin yaptığı şey bu. Evet, bazen Pazar sabahları. Tanrı'dan uzak hissetmek. Ama bu ayete ve önceki ayetlere tekrar tekrar dönmemiz gereken şey – O bizim aramızda. Mesih'te bize yakın. Ve uzaklığı asla sonsuza kadar olmaz çünkü bu şarkıyı söyleyen Tanrı'nın tüm dürtüsü, bizim gibi kırık insanlara, bizim gibi günahlı insanlara doğru hareket etmektir. O asla uzak durmaz. İncarnation bize bunu gösterdi. İsa'da Tanrı'nın insan olması, O'nun asla uzak durmadığını gösterir.

Peki bunu nasıl elde ederiz? İsa'nın Yuhanna 15'te, yaklaşık 9. ayette söylediklerine bakalım. “Benim sevgimde kal.” Bu ne anlama geliyor, İsa? Ve bize bunu açıklar. “Beni seviyorsanız, emirlerimi yerine getireceksiniz.” Ve bu bizi korkutabilir. Fakat 11. ayet şu şekilde bitiyor. “Size söylediklerim, benim sevinçli ruhum sizde olsun ve sevinciniz dolu olsun diye.” O halde, İsa'nın burada söylediği – “kal, emirlerimi yerine getir, sevinç!” – bunun Sofonya'nın bize söylediğiyle nasıl uyumu sağlanır? Tanrı'nın bu sevgisinde nasıl kalabiliriz? Nasıl deneyimleyebiliriz? İsa, bize ne söylediğini yerine getirmemizi söylüyor. Fakat – ve bu çok önemli – her zaman, itaatsizliğimizin Tanrı'nın bize olan sevgisini değiştirmediğini hatırlamalıyız. Evet, bizim bu sevgiyi deneyimleme yeteneğimizi azaltır. Kendimi Tanrı'dan uzak bulduğumda, en azından bazen, büyük sorunlardan biri, günah işlediğim; istediğim şeyi yaptığım içindir. Bana olan sevgisi değişmedi. Onu deneyimleme yeteneğim azaldı.

İsa, “Sizlere ne söylediğimi anlarsanız,” ve eğer bu gibi ayetleri okursak, Tanrı bize ne zaman, “Emirlerimi yerine getir. Bana itaat et,” derse, bizi ezmek mi istiyor? Yoksa bize, “Seni, sana yakınlaşman ve yakın kalmanı söyleyecek kadar seviyorum, çünkü seni benden uzak istemiyorum,” mı diyor? İkinci seçenek, değil mi? “Bana yakın kal. Bu şekilde benimle yürü. Yoldan sapma. Kollarımı senin etrafında tutmama izin ver,” adeta. Hiç, bize sevgi şarkıları söyleyen bir Tanrı'ya itaat etmek istemez misiniz? Bu, keyfi kurallar koyup, “Git ve benim lütfumu kazanmak için aynı şeyi yap,” diyen sert, uzak bir ilahiyat değil. Sevgi şarkıları söyleyen Tanrı, “Yakın kal. Bana gel,” diyor. İtaat ederek bunu yaparız. Bu, bir yoldur.

Ve sonra, Tanrı hakkında yalanları dinlemeyi reddediyoruz. Tanrı hakkında yalanları dinlemeyi reddediyoruz. Bu bizi etkiler. Bu, Şeytan'ın başlıca tasarımlarından biridir. O, sizin Tanrı hakkında Zefanya 3:17'deki gibi düşünmenizi istemiyor. O, sessiz Tanrı'nın sizin sürekli düşündüğünüz Tanrı olmasını istiyor. O, uzak Tanrı'nın aklınızda olsun istiyor. O, asla şarkı söyleyen Tanrı hakkında düşünmenizi istemiyor. Buna inanmayı reddedin; buna uymayı reddedin. Bu söz sizi düzeltmesin. Bu vaade tekrar tekrar dönün. Ve siz, “Peki ben hissetmiyorum! Hissetmek istiyorum, ama hissetmiyorum!” diyeceksiniz. Eğer isterseniz, bunun nedeni O'nun size bu arzuyu vermiş olmasıdır. Buna umutsuzluk etmeyin. Buna umutsuzluk etmeyin. Tekrar tekrar buna dönün ve O'na yalvarın, “Tanrım, Senin sevdanı daha çok deneyimlememi sağla. Seni daha iyi tanımamı sağla.” Ve O'nu bekleyin. O'nun zamanlamasını bekleyin. O sizi yakınlaştıracak. Davut, “Rab'bi bekledim,” “Psalms 40” (Psalms 40, TURYTC) dedi. O bize de aynı şeyi söyleyecek. O bizim feryadımızı duyacak. Ve siz, “Peki hissetmediğimde bunu yapmak ikiyüzlüce değil mi?” diyorsunuz. Hayır! Arkadaşlar, bunun tam da imanın özü budur. Hissetmediğinizde O'na gitmeye devam etmektir. Bu ikiyüzlülük değil; iman! İman, “Uzaklık duygularım son sözü söylemez. Mesih'te beni seven ve şarkı söyleyen Tanrı'ya olan imanım son sözü söyler.” diyor.

Haziran başında babamın emekliliği için Güney Carolina'da geri döndük. 80 yaşında ve kimse sürprizせず emeklilik partisinde başka bir işe başlayacağını açıkladı! İşte babam böyle çalışır! Fakat emekliliğini açıkladığı anda, birkaç gün sonra bir paket posta ile geldi. Ve paketi açtığımda baloncuklu ambalaj gördüm ve baloncuklu ambalajı çıkarmadan önce ne olduğunu biliyordum. Bir fotoğraf vardı. En çok değer verdiğim eşyalarından biri. Babamın ofisinde hatırlayabildiğim kadar uzun süredir bulunan bir fotoğraf. Ve ben çok küçük olduğum zaman, muhtemelen Dorothy'nin yaşında iken çekilmiş bir resim. Babam kolej profesörüydü ve yaz zamanıydı, bir partideydik - bölümün dekanıydı ve yeni bir fakülte üyesini işe almışlardı ve bir parti vardı. Ve görünüşe göre, kimse sürprizせず, ben ekstra bir kurabiye aldım. Ve oradaki ebeveynlerden biri ellerini üzerime koydu ve bağırdı. Ve bu babamın oğullarından birine yapacağınız bir şey değildi! Ve ben, sanırım iki yaşındaki herhangi bir çocuğun yapacağı şeyi yaptım. Babama koştum ve birisi tesadüfen bir kamera vardı ve babamın kolları çevremde, yüzümde akan gözyaşları ile ve gördüğünüz en büyük gülümseme ile beni resimledi. Ve ben küçük bir çocukken, bu resim bana "Babam beni seviyor. Ne yaptığım önemli değil, ne kadar uzaklaşırsam uzaklaşayım, o beni sevincini göstermekten hoşlanır." dedi.

Ve Tanrı'nın tonight bize yaptığı şey, bize "Çocuklarımı seviyorum ve onlar üzerinde seviniyorum" diyen bir resim vermiş olması. Ve bu Tanrı'yı sadece İncil'de bulabiliriz ve bu, bizim için her şeyi değiştirecek tek Tanrı resmidir. Dua edelim.

Baba, bu sabah zayıf, kekeme, tutuk bir dil hakkında şarkı söyledik. Ve şu anda bunu çok yoğun hissediyorum, Rabbim. Lütfen, lütfen, bu ayetin görkemi, ihtişamı, yüceliği zayıf bir açıklama yüzünden kaybolmasın. Ey Rabbim, bize Senin sevdanın yüceliğini, sınırsızlığını, özgürlüğünü, genişliğini görmemizi aç. Bizi değiştirsin, diye dua ediyoruz. İsa'nın adıyla, amen.