Sen Tanrı'nınsın

Tanrı'nın çocuklarısınız

Psalm 82:1-8

Dr. J. Ligon Duncan tarafından

1 Ocak 2006

Lütfen oturun. Birlikte İkinci İncil'den sonra Üçüncü Mezmur Kitabı'nı çalışmaya devam ediyoruz ve Psalm 82'ye dönüyoruz: kısa bir Mezmur, Tanrı ve hükümet hakkında bir Mezmur. Ve eğer bu sabah vaazın başlığını ilk okudunuzda veya bülteninize baktınızda ve merak ettinizse - hayır, gerçekten de vaazı Tanrı'nın çocuklarısınız olarak başlıklandırdım. Bu sözler doğrudan Psalm 82'den geliyor.

Şimdi, belki de bu vaazın ne hakkında olacağını merak ettiniz; ya da "Ligon, İnanç ve Sağlık zenginlik vaizlerini okuyor ve Kenneth Copeland gibi bizlerin tümünün küçük tanrılar olduğumuz hakkında bir konuşma yapacak" diye düşündünüz. Endişe etmeyin: Hayır, okumadım ve yapmayacağım!

Aslında, bu Mezmur'u birlikte okumadan önce, "Tanrı'nın çocuklarısınız" ifadesinin kime atıfta bulunduğuna dair çeşitli görüşler olduğunu bilmemiz önemlidir. Son 50-75 yıl içinde liberaller, bunun eski bir politeizm kalıntısı olduğuna dair kanıt olduğunu öne sürdüler: çoklu tanrılara yapılan bu referans, açıkça İsrail'in daha önceki bir inancının, yani birden fazla tanrı inancının kalıntısıdır, ancak sonunda, peygamberlerin etkisi altında, etik monoteizm üstünlük kazandı ve daha eski politeistik inançları dışladı.

Elbette, bu özel görüşün sorunu şudur ki, bu Mezmur her yerinde etik monoteizmle doludur. Tek Tanrı'nın kendi halkı ve bütün dünya üzerinde, hatta dünya üzerinde hüküm sürenler üzerinde de hüküm sürdüğü ve egemen olduğu hakkındadır. Ve eğer bu Mezmur'un yazarı, bir dönemde ki bu dönemde tek gerçek Tanrı inancı tüm ülke vaizlerinde açıkça ilan ediliyordu, neden bu Mezmur'a İsrail'in inancının bir parçası olarak daha önceki bir politeizme tanıklık eden bir şey bırakacaktı? Bu hiç mantıklı değil.

İkinci bir görüş (ve “siz tanrısınız”ın neye atıfta bulunduğuna veya bu Mezmur'da bahsedilen tanrıların kimlere ait olduğuna dair azınlık bir görüş) , burada bahsedilen tanrıların şeytani melek hükümdarlar olduğudur. Daniel örneği verilir, burada Gabriel, Daniel'in Daniel 9'deki duasına cevap olarak Tanrı tarafından Daniel'e gönderilir ve adeta durdurulur ve Daniel'e Tanrı'nın cevabıyla gelmek için yolda güçler ve yönetimler ile savaşlara girer ve bu Mezmur'da bile bu tür güçlerin ve yönetimlerin iş başında olduğuna dair bir işaret olduğu öne sürülür.

Örneğin, 7. ayete baktığımızda, bu görüşün savunucuları, Mezmur yazarının bu tanrılar dediği kişiler hakkında şunları söylediğini fark edecekler: “Ancak sizler de insanlar gibi öleceksiniz...” ve onlar 'Aha! Bu, bunların insanlar olmadığına dair bir kanıt, çünkü eğer insanlar olsalardı, onlara 'sizler de insanlar gibi öleceksiniz' demeyecekti, ve bu nedenle bu Mezmur, insanların tanrılar olarak çağrılmadığı, ancak şeytani melek güçleri hakkında olduğu kanıtıdır.'

Bu kanıtın yanı sıra, Mezmur'un açıkça Tanrı'dan, sivil otoritede olanlara bir talimat olduğu şeklinde büyük bir yorumlama problemi dışında, 7. ayetin kanıtı iki yönlüdür. Melek şeytani güçlerin sonunun, onların ateş gölünde ikinci ölümü önce karşılaşacakları anlamında insanların sonu gibi olmayacağını kesin olarak söyleyebiliriz.

İkincisi, “sizler de insanlar gibi öleceksiniz” ifadesinin, tanrılar gibi davranan ancak yalnızca insanlar olan kişiler bağlamında olduğunu bilebiliriz. Ve böylece “sizler de insanlar gibi öleceksiniz” ifadesi onlar için tamamen uygundur.

Bu pasajla ilgili daha eski ve çoğunluk tarafından kabul edilen görüş, burada geçen "tanrılar"ın sivil yöneticileri ifade ettiği yönündedir. Eski Ahit boyunca Tanrı, hükümet yetkililerini adil bir şekilde yönetmeye sürekli olarak teşvik etmektedir; ve bu pasajda onları "tanrılar" (küçük "t" ile) olarak anmaktadır çünkü onlar Tanrı tarafından atanmışlardır, çünkü onlar Tanrı'nın sözüne (Tanrı'nın sözü) uygun olarak yönetmek zorundadırlar ve çünkü onlar ulusta Tanrı'nın adaletinin aracı yöneticileri olacaklardır. Onlar Tanrı'nın hizmetkarları olarak işlev görürler.

Şimdi, İsa'nın kendisi bu pasajı İncillerde ilginç bir bağlamda alıntıladığını görmek ilginçtir. John 10'ye dönelim. Psalm 82'ye ulaşacağız, söz veriyorum, ama önce John 10'ye dönelim. John 10'da, hatırlayacağınız gibi, yaklaşık 22. ayette İsa, Yeruşalim'deki Dedication bayramında toplanan Yahudi halkıyla bir konuşmaya girer ve o konuşmanın ortasında (30. ayette) “Ben ve Baba biriz” diye iddia eder. Şimdi, İsa'nın bu pasajda ilahlığını tanıklık ettiği çok açık. Yahudilerin kendileri de bu noktayı anlarlar. 33. ayette ne dediklerine dikkat edin: "Sen bir insan olarak kendini tanrı yapıyorsun."

İsa şimdi onlara biraz alaycı bir şekilde karşılık verir ve Psalm 82'dan onlara alıntı yapar ve şöyle der: “Kutsal Yazılarınızda, ‘Ben, ‘Siz tanrılarsınız’ demedim mi? Tanrı'nın sözü onlara gelen (ve Kutsal Yazı bozulamaz) olanları tanrılar dediği halde, siz, Baba'nın kutsadığı ve dünyaya gönderdiği hakkında, ‘Sen küfür ediyorsun’ diyorsunuz, çünkü “Ben Tanrı'nın Oğlu'yum” dedim?’”

İlk olarak, İsa, bu yanıtında iki şey yapar. Öncelikle, kendi İncil'lerinden, Tanrı'nın insanları tanrılar olarak anlattığı pasajların bulunduğunu, İsa'nın bu Yahudi eleştirmenlerine hatırlatır. Fakat aslında, argümanının gücünü, daha azdan daha büyüğe doğru bir argüman olarak görürsünüz. Tanrı'nın sözünün verildiği, Tanrı'nın sözünün, İsrail topraklarında adilce hükmetme şekliyle ilgili olarak, bu sözün kendilerine verildiği insanlara 'tanrılar' deniyorsa, Tanrı tarafından dünyaya gönderilen, “Tanrı'nın Oğlu” olarak adlandırılanın Tanrı olarak adlandırılması ne kadar daha uygundur. Ve böylece İsa, bu pasajda Psalm 82'nin doğru anlaşılmasına tanıklık eder. İsrail'in sivil yöneticilerine hitap eden bir Mezmurdur.

Şimdi, İncil'lerimizi Psalm 82'ye çevirelim ve Tanrı'nın sözünü dinleyelim. Okunmadan ve ilan edilmeden önce, ona dua ile başvuralım.

Babamız, Senin sözün için teşekkür ederiz. Zamanlılığına teşekkür ederiz; yetkiye teşekkür ederiz. Canlılığına, etkinliğine teşekkür ederiz, çünkü o sadece ölü bir mektup değil, yaşayan bir sözdür. Büyümemiz, düzeltmemiz, doğruluğumuzdaki eğitiminiz için kârlıdır ve bize Kurtarıcı ve Tanrımız'da kurtuluş yolunu gösterir. Bunun için teşekkür ederiz. Senin sözünü okurken, Ruhun'un bize yardım etmesini ve Senin sözünün doğruluğunu anlamasını ve inanmasını dileriz. İsa'nın adıyla bunu dileriz. Amin.

Tanrı'nın sözünü dinleyin.

Asaf'ın bir Mezmuru.

Allah kendi topluluğunda durur; önderlerin ortasında yargı eder. Adaletsizce yargı edip kötülere yanaşacak ne zamana kadar? Zayıfları ve yetimleri haklı çıkarın; ezilen ve yoksul olanlara adalet yapın. Zayıfları ve ihtiyaç sahiplerini kurtarın; onları kötülerin elinden teslim edin. “Onlar bilmezler, anlamazlar; Karanlıkta dolaşırlar; Yeryüzünün bütün temelleri sarsılır. Ben dedim ki, ‘Siz tanrılarsınız, Hepsiniz yücelerin oğullarısınız. Bununla birlikte, insanlar gibi öleceksiniz, Ve herhangi bir prens gibi düşeceksiniz.’ Ey Tanrı, kalk, yeryüzünü yargıla! Çünkü sen bütün uluslara sahip olan sensin.”

Âmin. Böylece Tanrı'nın kutsal, esinlenmiş ve hatasız sözünün bu okunuşu sona erer. O, buna kendi bereketini eklesin.

Bu bir mezmur, ibadette şarkı söylenen bir şarkıdır. Bir yorumcu bu Mezmur hakkında şunları dedi: “Bu Mezmur asla ibadette şarkı söylenmemelidir. Sivil hükümet hakkındadır. Kilise sivil hükümetle hiçbir ilgisi yoktur. Ulusların adil Yargıcı gelecek olanın beklemeliyiz ve bu Mezmuru asla ibadette kullanmamalıyız.”

Elbette ki, bu Mezmurun birçok yüzyıl boyunca İsrail'in ibadetinde kullanılmış olması ve son iki bin yıl boyunca Tanrı'nın halkının ibadetinde kullanılmaya devam etmesi ilginçtir. Bu, Tanrı ve hükümet hakkında ibadette şarkı söylenen bir Mezmurdu.

Bu gerçek bize, hükümetin Tanrı için son derece önemli olduğunu söyler. Hayatımızın bir tarafına hükümeti itip, bir yanda Hristiyan hayatımız, diğer yanda hükümet olduğunu söyleyemeyiz. Hayır, Tanrı hükümetle çok ilgileniyor. Martin Luther, Almanya'daki Köylü Savaşı sırasında bu Mezmuru açıklıyordu. Bu Mezmur hakkında uzun uzun konuşuyor. Görece kısa bir Mezmur, ama sanırım Martin Luther bu Mezmur hakkında, Mezmurun kendisinde bulunan sözlerden daha fazla şey yazdı! Ama bunu yaptığı nedenlerden biri, iyi hükümetin ve iyi hükümetin nimetinin, sadece Tanrı'nın insanları için değil, tüm insanlar için ne kadar önemli olduğunu düşünmesiydi. Bu Mezmuru yorumlarken, bir Hillary veya bir Jerome'dan ziyade iyi bir lider, iyi bir yönetici (iyi bir "dünyevi prens" diyeceği gibi) olmayı tercih edeceğini söyleyerek yorumladı. Hillary, Filistin'de manastır hareketini başlatan adamdı ve Jerome, elbette Bethlehem'de yaşayan ünlü bir keşiş ve Latince Vulgate'in çevirisi sorumlu olan bir kişiydi. Ancak Luther, iyi sivil hükümet hakkında ne kadar yüksek bir görüşe sahip olduğunu belirtmek istiyordu.

Calvin de hükümet hakkında aynı yüksek görüşe sahipti. Aslında, bugün birçok vaiz, sözün hizmetinin bir kişinin sahip olabileceği en yüksek çağrı olduğunu söylüyor. Calvin, hükümetin çağrısının bir kişinin sahip olabileceği en yüksek çağrı olduğunu düşünüyordu! Yine, hükümetin Tanrı tarafından genel refah için atandığını ve insanlara, özellikle Tanrı'nın insanlarına en faydalı olanın iyi yönetim olduğunu kabul etmekti.

İyi yönetim hakkında Tanrı'nın halkının söylemesi amaçladığı bir şarkidir bu. İsrail'de, belki kraliyet yetkililerinin iyi bir yönetim sergilemiyor olduğu durumlarda, bu Mezmuru Yeruşalim'deki tapınak ibadetinde söylemek, kışkırtıcı bir davranış olarak görülebilirdi. Hayal edabiliyor musunuz? Hoş karşılanmayan bir hükümdarsınız, İsrail halkını kötü yönetiyorsunuz ve rahip, huzurunuzda tekrar Psalm 82 ile çıkıyor. Neden, onu şehirden kovmak isteyebilirsiniz!

Ama Tanrı, halkına birkaç önemli gerçeği öğretmek istedi ve bu pasajda özellikle üç tanesine dikkat çekmek istiyorum. 1-4. ayetlerde, Tanrı'nın adil yönetim çağrısını görmek istiyorum. 5. ayette, Tanrı'nın adil olmayan yönetimに対する şikayetini görmek istiyorum. Ve 6-8. ayetlerde, Tanrı'nın ölümlü valilere, insan valilere, Tanrı'nın halkı üzerinde hükmedenlere — burada “tanrılar” olarak adlandırılanlara — verdiği yargı uyarısını görmek istiyorum. Bu bölümlerin her birine birlikte bakalım.

I. Tanrı adil yönetim çağrısı yapar.

Her şeyden önce, Tanrı 1-4. ayetlerde adil yönetim çağrısı yapar. Bu sözleri tekrar dinleyin:

“Tanrı kendi topluluğunda durur; hükümdarlar arasında yargı eder. Adil olmayan yargıyı ne zamana kadar sürdüreceksiniz ve kötüye yüz vereceksiniz? Yoksulu ve yetimi haklı çıkarın; ezilen ve ihtiyaç sahibine adalet yapın. Zayıfı ve ihtiyaç sahibini kurtarın; onları kötülerin elinden teslim edin.”

Burada, iyi yönetim hakkında Tanrı'nın halkına yaptığı açıklamayı görüyoruz. Bu pasajda, bir mahkeme sahnesi gibi görünen bir şeye tanıtılıyoruz; en azından, bu, Tanrı'nın halkının büyük bir resmi toplantısı. Bu durumda, Tanrı kendisi mahkeme oturumunu açar. Halkı çevresinde toplanmıştır. O, onların ortasındadır. Ve orada kimler daha var? Hükümdarlar...yargıçlar. “Hükümdarlar arasında yargı eder,” bize 1. ayette söylenir.

Ve hemen, 2. ayette ne oluyor? Tanrı bu yöneticilere, bu yargıçlara karşı bir suçlama getiriyor: “Ne kadar süre adaletsizce yargı yapacak ve kötü insanlara kayırma göstereceksiniz?” Başka bir deyişle, Tanrı bütün halkının topluluğunda durur ve bu yöneticilere ve bu yargıçlara işaret ederek, ‘Adaletsizce yargı yapıyorsunuz ve kötü insanlara karşı kayırma gösteriyorsunuz’ diyor. Şimdi, onlara karşı bu ilk suçlamayı getirdiğinde, artık onlardan ne istediğini, iyi yönetim uygulayanlardan ne beklendiğini söylüyor. Bunu 3-4. ayetlerde görüyorsunuz.

Her şeyden önce, onlardan ne beklediğini söylüyor: onların yönetimi, göz ardı edilmesi, kötü muamele görmesi en muhtemel olanların çıkarlarını korumak içindir; ve onları liste ediyor: zayıflar, yetimler, ezilenler ve yoksullar. Ve böylece onların yönetimi, göz ardı edilmesi en muhtemel olanların çıkarlarını korumak ve onlara adalet ve kötülük saldırılarından korunma sağlamak içindir. 4. ayette buna nasıl hitap ettiğine dikkat edin: “Zayıf ve ihtiyaç sahibini kurtarın; onları kötülerin elinden teslim edin.”

Burada Tanrı, kendi halkının liderlerinden beklediği iyi yönetim ve adil yönetim türünün en azından iki unsurundan bahsediyor. Her şeyden önce, göz ardı edilmesi muhtemel olanların çıkarlarını koruyacaklardır. Başka bir deyişle, herkes için eşit adalet sağlanacağından emin olacaklardır. İkincisi, kötülerin kötü muamele ve saldırılarından savunmasız olanları savunacaklardır; ve böylece adalet dağıtılacak ve kendilerini savunamayanlar savunulacaktır; ve bu unsurların ikisi de Tanrı tarafından iyi yönetim açısından beklenmektedir.

Bu arada, bu, İncil inananlarının her zaman iyi bir hükümetin yasalar önünde eşit adalet sağlaması gerektiğine inanmalarının nedenidir. Bu, kurucu babalarımız tarafından icat edilen bir fikir değil. Onlar bu gerçeği Hristiyan miraslarından, İncil'den öğrendiler: Yasalar önünde eşit adalet, Tanrı'nın tüm iyi hükümetlerden beklediği bir şeydir. Bu, evrensel bir ilkedir.

Aslında, bu, bir Hristiyan olarak sizin, Hristiyan olmayan biriyle girmekte faydalı olabilecek bir tartışma. Hristiyan olmayan kişiye şöyle diyebilirsiniz: “Bir Hristiyan olarak, yasalar önünde eşit adalet sağlanmalıdır diye düşünmemin bir nedeni var. Eğer Darwinci evrim ve natüralizm inansanız ve Tanrı'nın varlığına inanmasanız, yasalar önünde eşit adalet sağlanmalıdır diye neden inanasınız? Dünya görüşünüzün, yasalar önünde eşit adalet sağlanmalıdır demenize izin veren felsefi altyapısı nedir?” Tanrı'nın yaratıcılığını reddeden, doğru ve yanlış, hakikat ve adaletin evrensel normlarını oluşturan Tanrı'yı reddeden herhangi birinden buna iyi bir cevap yok. Bu nedenle, inanmayan bir arkadaşınızla bazen girmekte faydalı olabilecek bir pre-evangelistik konuşma olacaktır.

Ama burada, Tanrı, İsrail çocuklarının bu mezmurunu, haksız yöneticileri kınadığı bu mezmurunu söylemesini sağlayarak, aslında ne yapıyor? Kendi halkında, Tanrı'nın kendisi hükümetin kaynağı olduğuna; Tanrı'nın, tüm iyi hükümetlerin ölçütüne göre değerlendirilen kalıcı ahlaki normların kaynağı olduğuna; Tanrı'nın tüm toplumlarda adil yönetimle derinden ilgilendiğine inanmayı zorunlu kılıyor. Bu mezmur hakkında, elbette, sürekli olarak Tanrı'nın sadece İsrail üzerinde değil, ne üzerinde hüküm sürdüğünü vurgulamaktadır? Tüm uluslar. Onlar O'na aittir. Böylece Tanrı, sadece kendi halkı arasında değil, tüm toplumlarda adil yönetim için endişe duyar ve yönetenleri sorumlu tutacaktır. Yani bu mezmurunu yüzyıllarca tekrar tekrar söyleyerek, İsrail çocukları, Tanrı'nın hükümetin kaynağı olduğunu, O'nun tüm iyi hükümetlerin ölçütüne göre değerlendirilen kalıcı ahlaki normların kaynağı olduğunu, O'nun tüm toplumlarda adil yönetimle derinden ilgilendiğini ve yönetenleri sorumlu tutacağını öğrendiler.

İsa, John 19'de hatırlayacağınız gibi, Pilate'nin önünde dururken, Pilate'ye ne diyor? “Biliyorum ki, sana verilen yetkiye dışında hiçbir yetkin yok.” O, Pilate'nin Filistin'deki yönetimi, nihayetinde Sezar'a değil, Tanrı'ya kadar geri gittiğini kabul ediyor. Pavlus, Romans 13'de aynı şeyi söyleyecektir. Nero'nun saltanatında (iyi ki!) hükümetin bizim refahımız için Tanrı tarafından atandığını söyleyecektir. O, hükümetin kaynağıdır. O, tüm iyi hükümetlerin ölçütüne göre değerlendirilen kalıcı ahlaki normların kaynağıdır. O, iyi hükümet ve adil yönetimle ilgilenir ve yönetenleri sorumlu tutacaktır. Tanrı'nın halkı, bu mezmurunu söyleyerek bu şeyleri öğrendiler.

II. Tanrı'nın haksız hükümetlere karşı şikayeti.

İkincisi, size göstermek istediğim bir şey daha var, o da Tanrı'nın haksız hükümetlere karşı şikayeti. 5. ayette Tanrı'nın haksız hükümetten şikayet ettiğini göreceksiniz. Burada, 5. ayette, Tanrı'nın İsrail'in yöneticileri ve liderleri hakkında değerlendirmesini görüyorsunuz. Onlar, hatırlayın, O'nunla birlikte toplanmışlardı. O, onlara haksız yere hükmetmeyi bırakmalarını zaten söylemişti. Şimdi 5. ayette değerlendirmesini sürdürüyor: “Bilmezler ve anlamazlar; karanlıkta dolaşırlar; Yeryüzünün bütün temelleri sarsılır.”

Aslında, onların rapor kartlarında çok iyi bir not değildi, değil mi? Tanrı onlara, yargıç ve yöneticiler olarak anlayıştan yoksun olduklarını söylüyor - yani, bilgelik ve ayırt etme yeteneğinden yoksunlar. Karanlıkta dolaştıklarını söylüyor - yani, ahlaki bir karışıklık içinde boğulmuşlar. Adil hüküm ve yargı için gerekli olan bilgelik ve ayırt etme yeteneğinden yoksunlar.

Ahlaki olarak kafaları karışık, çünkü yönetimlerinin Tanrı'dan geldiğini ve Tanrı'nın normlarını yönetmeleri gerektiğini ve Tanrı'ya karşı sorumlu olduklarını yeterince takdir etmiyorlar.

Peki sonuç nedir? 5. ayetin sonunda size şunu söylüyor: “Yeryüzünün bütün temelleri sarsılır.” Başka bir deyişle, tüm ahlaki düzen bozulmuş, bu kötü liderlik nedeniyle kargaşa içindedir. Sadece kötü liderlik değil, yanlış ve haksız ve ahlaksız liderlik. Genel refahın temelleri bu haksız hükümet tarafından undermined edilir.

Biliyorsunuz, şaşırmamalıyız, ama düşmüş bir dünyada, tüm insan yetkisi ve gücü kullanımında yozlaştırıcı bir eğilim var. Sonuç olarak, kurucu babalarımız, güçteki insanların bu sorununu kötüye kullanmalarını ve gücü yozlaşmış bir şekilde kullanmalarını, genel refahı teşvik etmek yerine aslında onu undermined etmek için kontrol ve denge mekanizmaları oluşturdular.

İşte, burada Tanrı bu yöneticiler ve liderler hakkında değerlendirmesini veriyor. Tanrı'yı adalet ve hükümetin kaynağı olarak kabul etmemişler ve bu nedenle bilgelik ve ayırt etme yeteneğinden yoksun kalmışlar, sonuç olarak halk zarar görmüştür.

Ve sonunda, 6-8. ayetlerde, Tanrı'nın bu yöneticilerle ilgili beyanını görüyoruz. Ölümlü valileri Tanrı olarak adlandırdığı konusunda yargısından uyarıyor. 6 ve 7. ayetlerdeki Tanrı'nın sözlerini tekrar dinleyin: “Dedim ki, ‘Siz tanrılarsınız, hepiniz En yüce Allah'ın oğullarısınız. Bununla birlikte, sizler de insanların ölümü gibi öleceksiniz, ve herhangi bir prensin düşmesi gibi düşeceksiniz.’”

Başka bir deyişle, Tanrı şöyle diyor: ‘Bakın, sizi İsrail'de halkın refahı için benim temsilcilerim olarak atadım, ve bu anlamda sizler tanrılarsınız, En yüce Allah'ın oğullarısınız. Sizlere beni temsil etme ve yönetim yetkisi verildi. Bununla birlikte, unutmayın ki sizler de diğer insanlar gibi öleceksiniz, ve öldüğünüzde sizi bekleyen bir yargı olacaktır.’

Tanrı İsrail'de yöneticiler atamıştır. Onlara benim standartlarıma göre adaleti yönetme sorumluluğu verilmiştir. Onlar Tanrı'ya karşı sorumludurlar, ve bu nedenle Tanrı onlara 'Sizler tanrılarsınız. Adaleti yönetmek için benim tarafımdan atandınız. Fakat bir gün öleceksiniz, ve benim mahkememde yargı önünde duracaksınız, ve ben sizin sadakatinizi değerlendireceğim. Ve şimdi size, eğer adalete göre yönetmezseniz, bunun nasıl bir değerlendirme olacağını önceden veriyorum; standartları benimde bulunan ve benim vermiş olduğum ahlaki yasada özetlenen adalet.'”

Şimdi buna karşılık olarak, Tanrı'nın halkı nihayet bu Mezmur'da konuşur. Tüm boyunca onlar ya Tanrı hakkında şarkılar söylediler ya da bu yöneticilere Tanrı'nın sözlerini söylediler. Sonunda 8. ayette Tanrı'nın halkı kendi sözleriyle şarkı söyler. Peki ne söylerler? “Yaşayış, ey Tanrı, ve yeryüzünü yargıla! Çünkü bütün uluslar seninindir.” Şimdi, sonunda toplanan halk bağırmaya gelir; ve ne derler? ‘Gel, Rab, ve yeryüzünü yargıla, çünkü bütün uluslar senindir.’

Biblia'nın, İncil'in son birkaç sözünden biri, “Gel, Rab, çabuk gel.” Ne yapmak için? O, Charles Wesley o büyük ilahisinde söylediği gibi yargılamak için geliyor...bizim ilahimizde nerede, 318 civarında? İşte, Bulutlarla İniyor - “Yargıya gel, yargıya gel, yargıya gel, uzaklaş,” diyecektir. Çünkü Apostol Pavlus, sonun Tanrı'nın bu adamı Mesih İsa aracılığıyla dünyayı yargılayacağını ve herkesin Mesih'in yargı kürsüsü önünde görünmek zorunda kalacağını vurgular; ve O tekrar geldiğinde, yücelik ve ihtişamla bulutlar üzerinde yargılamak için gelecek. Ve Eski Ahit'teki Tanrı'nın halkı, haksız yöneticilere yargı getirmek için Tanrı'dan yükselişini ve gelmesini dileyerek, bilmeden daha fazlasını dua ediyorlar, değil mi?

Tanrı bize bu Mezmur aracılığıyla, yöneten, hükmeden ve yargılayan herkesin hesap vereceğini hatırlatıyor.

Martin Luther'in bu Mezmur hakkındaki yorumları çok faydalı. O, Almanya'nın Reformasyon ve Köylü Savaşı sırasındaki çalkantılı döneminde bile böyle bir denge kurar. Ve hükümetin iki yönünü belirtir: hükümetteki kişilere karşı göstermemiz gereken onur ve hükümetteki kişilerin Tanrı'ya karşı hesap verebilirliği. İşte ne diyor:

Hükümetin olmadığı veya hükümetin saygı görmediği yerlerde barış olamaz. Barış olmadığı yerde, birinin hayatı veya başka bir şeyi, başka birinin öfke veya hırsızlık veya soygun veya şiddet ve kötülük karşısında korunamaz; hele hele Tanrı'nın sözünü öğretmek ve çocukları Rabbin disipliniyle korkutmak için hiç yer olmaz.

İşte bir taraf: hükümetin bereketi. Diğer tarafı şöyledir: hesap verme:

Tanrı, hükümdarları, kendi iradelerine göre majestelerini ve güçlerini kötüye kullanmamaları için alçaltır, çünkü onlar, halk arasında tanrılar ve cemaatin efendileri değillerdir, bu şekilde bu pozisyonun sadece kendilerine ait olduğu ve istedikleri gibi yapabilecekleri bir şey değildir. Hayır! Tanrı'nın kendisi de oradadır. Onları yargılayacak, cezalandıracak ve düzeltecektir. Ve eğer itaat etmezlerse, kurtulamayacaklardır.

Birkaç düşünce ile kapatmak istiyorum. Biri şu: Bu Mezmur, yönetimde olanlar için nasıl dua edebileceğiniz konusunda size içerik ve madde verir. Tanrı'nın olumlu emirlerini alabilir ve valileriniz ve sivil yetkilileriniz için dua edebilirsiniz, “Rab, bu olumlu emirlere uygun olarak hükümetsinler.” Tanrı'nın İsrail'in haksız yöneticilerine karşı olumsuz yargılarını alabilir ve onları tersine çevirebilir ve Rabbin yöneticilerimize, bu şekilde değil, Tanrı'nın sürekli ahlaki normlarına uygun olarak hükümetsinler diye dua edebilirsiniz.

Ancak ikinci olarak, şunu görmek istiyorum. İnsan sivil hükümetinin gücü altında olan herkesin refahı için Tanrı'nın endişe duyduğunu, sadece Hristiyanlar değil, görmek ilginç değil mi? Bu nedenle, Hristiyanlar olarak, giderek Hristiyan karşıtı bir ortamda ne yaparsak yapalım, sivil alana girdiğimizde, bizim endişemiz sadece kendi özel kişisel çıkarımız ve refahımız için değil. Endişemiz genel refah, insanlığın refahı ve mutluluğu, Hristiyan olmayanlar için de; çünkü Tanrımız onlar için de endişe duyar ve kamusal yaşamda etkileşimde bulunduğumuzda, sadece iyi hükümetin temeli olan kalıcı ahlaki normlar için uygun bir endişe göstererek değil, aynı zamanda inançsız arkadaşlarımız için de endişe göstererek, iyi ve sevgi dolu göğdeki Babamızın bir tanığı olarak onların refahı için çalışmak isteriz.

Tanrı sözünü kutsasın. Dua edelim.

Göğdeki Babamız, bize İncil'de hükümet hakkında öğrettiğin için teşekkür ederiz. Kim düşünürdü ki, sen kendi halkını iyi hükümet hakkında bir ilahi ile tapınakta şarkı söylemeye çağıracaksın? Ama sen öyle yaptın ve bunun için teşekkür ederiz. Ve bizim kendi günümüzde ne kadar zamanlıdır, hükümetin temelleri sallandığı, kuruluş belgelerimizde kutsal kılınan ilkeleri reddettiği, kendi çıkarımlarınız olan bir dünyada görüyoruz. Göğdeki Babamız, çılgın bir dünyada yaşayan Hristiyan erkekler ve kadınlar olarak, kamu sektöründe Kurtarıcımızı en iyi şekilde temsil etmek için bize bilgelik veresin diye dua ediyoruz. Ve her şeyden önce, Rabbimiz İsa Mesih'in bir gün gelecek ve yargılayacak olmasından dolayı teşekkür ederiz. O zamana kadar, O'na güvenmek için bize iman ve yakın gelişine güvenmek için sabır ver. İsa'nın adıyla bunu istiyoruz. Amin. Tanrı'nın kutsaması için ayağa kalkar mısınız?

Kardeşlere barış, ve sevgiyle iman, Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla, gün ağar ve gölgeler kaçana kadar. Amin.

2013 İlk Presbyterian Kilisesi.

Bu transkribe edilmiş mesaj, web sitesi için hafifçe düzenlenmiş ve formatlanmıştır. Ancak, temel bir spontane teslimat stilini değiştirmeye veya kurulmuş bir stil şablonuna uyan, dilbilgisel olarak doğru, yayın-ready bir el yazması üretmeye çalışılmamıştır.

Dilbilgisi veya teolojik içerikle ilgili sorular ortaya çıkarsa, okuyucu herhangi bir web sitesi hatasının web yöneticisi/kaydedici/düzenleyici ile ilgili olduğunu, orijinal konuşmacı ile değil, varsaymalıdır. Telif hakkı, çoğaltma ve izin bilgileri için lütfen First Presbyterian Church Telif Hakkı, Çoğaltma ve İzin beyanatını ziyaret edin.