İncil'i Farklı Okumak

John Leonard tarafından

Teşekkür ederim! Jackson'daki First Presbyterian Kilisesi'nde tekrar burada olmaktan çok mutluyum. Aslında burada dört yıl - 1973'ten 1977'ye kadar - Belhaven Koleji'ndeyken geçirdim. Ve size, First Presbyterian Kilisesi, hayatımda bıraktığınız iz için teşekkür etmek istiyorum. Görüyorsunuz, bu kilisede her Pazar günü ibadete katılarak, yaklaşık dört sıra geride otururken, Don Patterson'ın vaazını ve öğretisini sadakatle dinledim. Biliyorsunuz ki Don Patterson'ın altında oturamazsınız ve misyon vizyonunuzu odaklanmadan, açıklanmadan ve canlandırılmadan. Ama en önemlisi, Misyon Konferanslarına katıldım. Ve ne öğrendim bilir misiniz? Sadakat Vaadi hakkında öğrendim. Kurbansal verme hakkında öğrendim. Ve hayatımda ilk kez bir üniversite öğrencisi olarak risk aldım ve bir söz verdim. Ve yazın boyunca çalışırsam, o sözü tutabileceğimi düşündüm. Yazın yarısına kadar hastalandım; yazın yarısı hasta oldum. Ve "Hastayken sözümü nasıl tutacağım?" dedim. Ve mucizevi bir şekilde, bazı olaylar aracılığıyla, bir miktar para buldum ve bana verilen para, biliyorsunuz, ne kadar? First Presbyterian Kilisesi'ndeki Sadakat Vaadi için söz verdiğim tam miktardı. Bu nedenle bana ve bu kilise aracılığıyla kutsanmış ve sizden geçmiş yüzlerce kişiye bıraktığınız iz için çok teşekkür ederim.

Şimdi bu sabah, “Neden İncil'i okuyorsunuz? Neden kiliseye geliyorsunuz?” sorusunu sormak istiyorum. Birçoğumuz için, hayatımızda yanlış bir şeyler var ve İncil'e o sorunu düzeltmek için bakıyoruz. Tanrı'nın Sözü'ndeki ilkelerin evliliğimizi düzelteceğini umuyoruz; eğer kocaysanız, “Karımı düzeltecek”; eğer karıysanız, kocanızı düzeltecek. Eğer ebeveynseniz, çocuklarınızı düzeltecek. Eğer genç bir insansanız, ebeveynlerinizi düzeltecek. Ya da buradasınız çünkü, bilirsiniz, hayalinizi yaşamak için çabalıyorsunuz ama o hayal kabusa dönüştü ve “Dolu ve memnun ve mutlu bir hayat nasıl yaşanır?” diye sormak istiyorsunuz. Ve böylece İncil'e geliyorsunuz ve hayatınızı yönlendirecek ve yönlendirecek ilkeleri arıyorsunuz. Ama size şunu söylemek istiyorum ki, İncil'e hayatımızı iyileştirmek, mutluluğumuzu, başarımızı ve dolu bir hayatımızı vermek için bir kendi kendine yardım kitabı olarak geldiğimizde, kendimize büyük zarar veriyoruz.

Şimdi, Tanrı'nın Sözü'ne inandığımızda, hayatımız gerçekten değişecek; dolu olacak. Ama bunlar, göksel Babamızın bize Sözü'nü açığa vurduğu birincil amaç değildir. Görüyorsunuz, İncil'i kendi kişisel mutluluğunuz için okuduğunuzda, kendi merkezli bir hayat yaşıyorsunuz. Ve bu hayat, Tanrı'ya karşı isyanımızın başka bir tezahürüdür. Yani bu sabah burada, Tanrı'ya karşı tam bir isyan içinde olabilirsiniz, O'nun ilkelerini hayatınıza uygulamak için. Neden? Çünkü sadece Tanrı'nın sizi hizmet etmesini ve hayatınızı daha iyi hale getirmesini istiyorsunuz. Bunun sorunu, sonucun, İsa'nın doğruluğu olmadan bir dindarlık, en iyi durumda etten bir ruhsallık, kendi çabalarımızın ürünüdür, Kutsal Ruh'un dönüştürücü gücü değil. Ve “Bunu kim yapar?” derseniz, Ferisiler yapardı, değil mi? Ve onlar, İsa'nın en çok karşı çıktığı insanlardı.

Şimdi, bu şekilde İncil'i okumamız tam olarak bizim suçumuz değil, çünkü çok fazla kilisede, bu kilise değil, İncil öğretildiğinde, ilkeler kitabı - bir tür kendi kendine yardım kitabı olarak öğretiliyor; eğer bu ilkeleri hayatına uygularsan, değişeceksin. “Daha İyi Bir Evlilik için Beş İlke,” “Ruhsal Sağlıklı Çocuklar Yetiştirmek için Altı Yol,” “Mali Başarı için Yedi Ders,” “Davut'un Hayatından Liderlik Dersleri Dört.” gibi vaazlar duyacaksın. Şimdi, İncil'in birçok ilke içerdiği doğru, ancak İncil'in asıl amacı bu ilkelerin uygulanması değil. Eğer İncil'in senin hakkında olduğunu düşünüyorsan, çok kötü haberim var - öyle değil! İncil bize başka bir hikaye anlatıyor.

Ve böylece bu sabah, İncil'i farklı okumayı size öğretmeyi umuyorum. Size, Kutsal Yazıları anlayabileceğiniz tamamen yeni bir perspektif vermek istiyorum. Kutsal Yazı'yı yorumlarken her zaman aklınızda tutmanız gereken bir tema olduğunu görmenizi istiyorum. Ve bu tema nedir? Bu perspektif nedir? Bu, bir misyolojik perspektiftir. Ve muhtemelen düşünüyorsunuz, “Elbette John, sen misyonersin, bu yüzden bunu söylüyorsun! Ve senin yapmak istediğin şeyi metinden çıkarmak için metne okuduğun şeyin aynısını yapıyorsun!” Ama Kutsal Yazı'ya karşı en çok karşı olduğum yaklaşımlardan biri, tam olarak istediğimiz şeyi ondan çıkarmak için İncil'i okumak. Bu yaklaşım, sadece benim yaklaşımım değil. Bu misyolojik yaklaşım, sadece First Pres. Jackson'ın yaklaşımı değil. Misyolojik yaklaşım, sadece PCA veya reformcu inancın yaklaşımı değil. Bu misyolojik yaklaşım, tüm reformcu teolojimiz gibi, Kutsal Yazı'nın kendisinden gelir, çünkü Kutsal Yazı'yı nasıl yorumlayacağımızı bize söyleyen harika bir doktrinimiz var. Kutsal Yazı'yı Kutsal Yazı ile yorumlarız. Ve tüm Kutsal Yazı'yı nasıl anlayacağız? Rab'bin kendisi bize Tanrı'nın Sözü'nü nasıl okuyacağımızı öğrettiği için.

Ve böylece diyebilirsiniz, “Bu nerede, John?” İyi, benimle Luka 24. bölüm, 36-48. ayetlere dönün. Bu pasajda, İsa ölümden dirildi, öğrencilerine yukarıdaki odada göründü. Onlar bunun ne olduğunu tam olarak bilmiyorlar. O bir hayalet mi? Bir fantom mu? Onlara yaralarını gösterir; onlardan yemek için bir şeyler ister. Karışıklıklarında, “Şeyleri size açıklayayım” der. Ve 44. ayette şöyle der:

“Hakkımda Musa'nın Yasası'nda, Peygamberler'de ve Mezmurlar'da yazılan her şey yerine gelmelidir." Sonra onların gözlerini açtı ki Kutsal Yazıları anlasınlar. Onlara dedi: "Böyle yazılmıştır ki, Mesih acı çekmeli ve üçüncü gün ölülerden kalkmalı, ayrıca onun adıyla günahların bağışlanması için tövbe çağrısı bütün uluslara, Yeruşalim'den başlayarak ilan edilmelidir."

Şimdi bu pasajı anlamanın geleneksel yolu, İsa'nın temel olarak Eski Ahit'ten onlara bir tür kanıt metni göstererek, kendi gelişini kehanet eden ayetleri gösterdiğidir. Bu şekilde İncil'i anlama yaklaşımı genellikle Kutsal Yazıların kırmızı ipliği olarak adlandırılır. Bu, fahişe Rahab'ın penceresine kırmızı bir iplik asması gereken hikayeden gelir. Kırmızı iplik yorumu hakkında konuşulduğunda, İsa hakkında konuşan İncil'deki kehanetler gibi bir şeydir. Yani İsa'nın böyle bir şey yaptığı öne sürülür. İsa, havarileriyle birlikte, "Bakın, yılan tarafından yaralanacak, ancak başını ezecek olan Adem'in vaat edilen çocuğuyum. Mikay 5. bölümde Beytlehim'de doğacağım kehanet edildi. İşaya 7. bölümde bir bakireden doğacağım vaat edildi. Genesis 49'da olduğu gibi Yahuda oymağından geldim. İşaya 9. bölümden David'in tahtında oturacak Kral benim. İşaya 53. bölümden reddedileceğimi, suçlular arasında çarmıha gerileceğimi ve zenginler arasında gömüleceğimi biliyordunuz; benim halkımın adına sunulan bir kurban olacağım. Mikay 4. bölüm okursanız, İlyas'ın öncülüğünde geleceğimi, en yüce Allah'ın Oğlu, Kral olarak adlandırılacağımı, 2. Mezmur'da kehanet edildiğini bilirsiniz. Melkisedek'in düzeninden bir kâhin olacağım, 110. Mezmur'da kehanet edildi. 41. Mezmur'da ihanete uğrayacağım. Mesih'in ellerinin ve ayaklarının delineceğini 22. Mezmur'da kehanet edildi. Ve korkunç bir çarmıha gerilme yaşayacağım ve terk edileceğim, tümü o mezmurdan kehanet edildi. 34. Mezmur'dan askerlerin bacaklarımı kırmayacaklarını, ancak yanımı deleceklerini kehanet edildi. Ve 16. Mezmur'da, ölülerden dirilecek olan Mesih olduğunu onlara gösterecekti.

Kutsal Yazıların Dokusu ve İpliği

Ve böylece Kutsal Yazıları bu şekilde okursak, evet, Mesih, Kutsal Yazılar boyunca akan, bazen de dokumanın deseni içinde belirginleşen bir kırmızı iplik olabilir, ancak İsa'nın demek istediği bu değildir. O, "Ben tüm Kutsal Yazıların deseni ve özüyüm! Bütün bunlar benim hakkımda." diyor. Tekrar metnimize dönelim. 45. ayete bakın. "Sonra onların zihinlerini Kutsal Yazıları anlamaya açtı." diyor. Görüyorsunuz, İsa onlara sadece ara sıra bir ayet işaret etmedi ve bunun ne anlama geldiğini açıkladı; onlara bu kitabı okumak, bu kitabı anlamak için tamamen yeni bir yol verdi. Ve çoğumuzun hayatımızda bir zamanlar Pavlus gibi kör olduğumuz ve körlüklerimiz, yaşamlarımızda Kutsal Ruh'un işi ile düştüğü zaman, daha önce bu Kitabı okumuş ve "Bu Kitap ne hakkında?" demişizdir. Ancak Mesih kalplerimizde gerçek hale geldiğinde, her şey anlam kazandı. Sizin başınızdan da böyle bir şey geçti mi? Mesih'i tanıdığınız zaman, kendi hayatınızda da böyle bir şey oldu mu?

Kefaret Tarihi

İsa'nın havarilerine öğrettiği şey, gelecekteki gelişi hakkında birkaç kehanetin olmadığı, aksine İsa'nın onlara İncil'i tamamen farklı bir şekilde okumayı öğrettiğidir. O, bize öğretiyor ki tüm Kutsal Yazı'nın tek bir merkezi noktası vardır; her pasaj, hepsi, O'nun kişiliği ve O'nun işi hakkında konuşur. Ve böylece İncil, birçok farklı hikaye içeren bir kitap değildir. Tek bir hikayenin mesajıdır. Şimdi ilahiyatçılar bu hikayeyi kurtuluş tarihi olarak adlandırıyorlar. Bu, Tanrı'nın dünyada yaptığı işin hikayesidir. Öyle ki, Genesis'ten Revelation'a kadar her şey Tanrı'ya, O'nun planına işaret eder ve O'nun insanlarını İsa'ya güvenmeye ve bu işe katılmaya çağırır. Şimdi, bu, Kutsal Yazı'yı okuma ve anlama şeklimizi değiştirir, değil mi? Bunu, iyi bir gizem romanı okumak gibi aynı şekilde yapar. Eğer harika bir gizem romanı okudunuzsa, ne olur? Harika olan şey, suçlunun kim olduğunu son bölüme kadar hiç bilmiyor olmanızdır. Siz, "Kim yaptı bunu?" diye düşünürsünüz. Ve sonra son bölümü okuduğunuzda, "Bunu bilmeliydim!" dersiniz. Ve bütün kitap farklı bir perspektif kazanır, değil mi? Ve "Kitabı tekrar okuyacağım!" dersiniz. Ve kitabı tekrar okuduğunuzda, kitabın baştan sona kadar açık kanıtlar, ipuçları ve net temalar içerdiğini görmeye başlarsınız, öyle ki bu, tam olarak kimin ve neyin bu gizem hakkında olduğunu açıkça ortaya koymalıdır.

İsa Eski Ahit'te

Ve böylece İncil'de bunu buluyoruz. İsa Kitap'ın her sayfasında ne kadar açık ve belirgin olursa olsun, ancak O gelip her şeyin nasıl bir araya geldiğini açıklayana kadar, gerçekten, gerçekten hepimiz için anlam ifade ediyor. Aynı şekilde, İsa bize İncil'in birçok farklı hikaye içeren bir kitap olmadığını öğretiyor. Evet, İbrahim, Nuh, İbrahim, Yusuf, Musa, Yeşua ve hakimler, Saul ve Davud'un hikayeleri var, ancak tüm bu hikayeler İsa Mesih'in bir hikayesine işaret ediyor. Eski Ahit'te peygamberler, rahipler ve krallar bulunur, ancak tüm bu hikayeler onların nasıl başarısız olduklarını ve gerçek bir Peygamber, gerçek bir Rahip ve gerçek bir Kral'a ihtiyacımız olduğunu gösterir ve bu sadece İsa Mesih'te bulunur. Eski Ahit, İsrail halkının hikayesidir. Onlar bir yerde “Oğlu” olarak adlandırılır. Ancak başarısız oldular. Ve böylece İsrail ulusu, İbrahim'in gerçek çocuğu, gerçek tohum, gerçek ahit tutan Oğlu İsa'ya işaret eder, ki O, İsrail'in olmadığı her şey oldu. Yasa, kurban sistemini ayrıntılı olarak açıkladı, tapınağın nasıl inşa edileceğini; tüm dini sistem bir kişiye, bir kurbana, bir Kurtarıcı'ya işaret eder. Hepsi İsa Mesih'e işaret eder.

İsa, Eski Ahit yasasının kehanetçi olduğunu söyler. Matthew 5. bölüm 18. ayete birlikte bakalım. İsa, “Yasadan bir harf veya bir nokta geçmeyene kadar, her şey yerine gelmeyecektir” der. Ve böylece Eski Ahit'teki 613 yasa, İsa Mesih'e bizi işaret etmek içindi. Evet, bize Tanrı'nın kutsal bir Tanrı olduğunu gösterdiler ve biz günahkar insanlar olarak kendi doğruluğumuzla O'na yaklaşamayacağımızı uyardılar. Bize, Mesih'ten gelen ve şimdi O'nun olan bir doğruluğa ihtiyacımız olduğunu gösterdi. Bize, yüreklerimizi dolduran günah dünyasını ortadan kaldıran Tanrı'nın Kuzusu'na ihtiyacımız olduğunu gösterdi. Böylece Eski Ahit'teki tüm yasalar İsa Mesih'e işaret eder.

Ancak dikkat edin, İsa orada durmadı. Metnimizdeki 44. ayete bakın. “Musa'nın yasasından, peygamberlerden ve mezmurdan her şeyin yerine gelmesi gerekir.” diyor. Şimdi, bu Eski Ahit'in Yahudi bölümü. Yeni Ahit'imizdeki İnciller ve mektuplar gibi bölümlere ayrılmış biliyorsunuz. Eski Ahit'te Yahudiler, Eski Ahit'lerini yasaya, peygamberlere ve yazılara böldüler. İsa, “Kutsal Yazıların bu üç bölümü de Benim hakkında konuştu. Hepsi de Bana işaret etti.” diyor. Peygamberlerde İsa hakkında konuşan birkaç ayet değil, peygamberlerin tüm mesajı. İsa'yı sadece Yeşaya 53. bölüm ortaya koymuyor, bu kehanetin başından sonuna kadar her şey. Çarmıha gerilmeyi gösteren sadece Psik 22. gibi bir mezmur değil, İsa'ya işaret eden her mezmur; hem şarkıcı, hem de mezmurların konusu olan İsa. Atasözleri, insan bilgeliği hakkında bir kitap değil ve eğer hayatımıza uygularsak daha mutlu ve daha iyi hayatlar yaşayacağız. Hayır, Tanrı'nın gökleri ve yeri yarattığı logos, Tanrı'nın bilgeliğiyle bizi tanıştırır. Pavlus, bilgelik ve yücelik tüm hazinelerinin İsa Mesih'te bulunduğunu bize söylüyor. Vaiz, sadece İsa'sız hayatın boşluğunu anlatan bir kitap değil. Bana işaret ediyor ve hayat sadece O bizim Rabbim olduğunda anlam ifade ediyor diyor. Ve Süleyman'ın Şarkısı, koca ile karı arasındaki aşkın güzelliği hakkında sadece bir kitap değil. İsa Mesih, bizim ilahi kocamız hakkında konuşuyor ve O'nun bizi kilise olarak, nişanlısı olarak ne kadar sevdiğini söylüyor.

Böylece tüm bu şeyler, her şekilde, tüm Kutsal Yazılar'da, bizi İsa Mesih'e işaret ediyor. Yine, bu benim görüşüm değil. Martin Luther'i dinleyin. O, "Tüm yorumların işlevi Mesih'i bulmaktır. Mesih İncil'in kalbidir." dedi, Calvin, "Mesih yasanın sonu ve ruhudur. Bundan sonra, Kutsal Yazılar'da büyük bir ilerleme yapmak isteyen herkes bunu sürekli aklında tutmalıdır." Ed Clowney, "Kutsal Söz'ü vaaz eden, Mesih'i vaaz etmelidir." dedi. İncil'in büyük gerçeği ve amacı, bizi İsa Mesih'e işaret etmektir. Şimdi, Kutsal Yazılar'ın okunmasına bu yaklaşım, yorumlamanın Kristolojik ilkesi olarak adlandırılır. Tekrar ediyorum. Yorumlamanın Kristolojik ilkesi denir. Yani, her pasajda, her ayette, her hikayede, Mesih'i ve o bölümün hikayesinin, bizi Mesih'i kabul etmeye hazırlamak için Tanrı'nın ne yaptığını nasıl işaret ettiğini bulacaksın. Özellikle Eski Ahit'te, İncil'in herhangi bir yerinden, Hristiyan bir mesajı, eğer o, çarmıha götürmüyorsa ve Mesih'e götürmüyorsa, vaaz etmedin. Ve İsa, Kutsal Yazılar'ı okumayı bize böyle öğretti.

Kilisənin Misyonu

Ama işte benim sorunum! Tanıdığım hemen hemen herkes orada durur ve “Evet, büyük bir Kristolojik ilke var. Tüm Kutsal Yazılar bizi İsa Mesih'e yönlendirmelidir.” der. Fakat bu, İsa'nın bu pasajda tüm Kutsal Yazıların öğrettiği hakkında söylediği her şey değildir. O, “Kutsal Yazıların her yerde beni öğrettiği yerde, aynı zamanda dünyanın Tanrı'nın misyonunu da öğretir.” devam ediyor. 47. ayet - şu anda, o pasaj 46. ayette durmuyor. Devam ediyor. “Ve tövbe ve iman, tövbe ve günahların affının O'nun adına tüm uluslara, Yeruşalim'den başlayarak duyurulması gerektiğini” söylüyor. Peki İsa ne diyor? Kilisenin görevi, tüm uluslardan öğrenciler yapmanız için dışarı çıkmanız, tüm İncil boyunca duyurulmuş ve vaaz edilmiş.” Şimdi siz şöyle düşünebilirsiniz: “Eğer bu doğruysa, o zaman neden Yahudiler bunu anlamadılar?” Ve ben size, Yahudilerin bunu anladığını ve İsa'nın onları bunun için lanetlediğini öne süreceğim. O, “Vay size, katipler ve Ferisiler! Siz neyi? “Yeryüzünü ve denizi dolaşıyorsunuz, bir öğrenci yapmak için, fakat siz onu yaptığınızda, kendinizin şeytan oğlu gibi iki katına çıkarıyorsunuz.” Onlar, Eski Ahit'in her yerinde İsa'ya işaret ettiğini anladılar. İsa, yalnızca hayatının, bakanlığının, ölümünün ve dirilişinin tüm Kutsal Yazılar'da öğretildiğini değil, aynı zamanda Kutsal Yazılar'da bu mesajı dünyaya götürmemizin öğretildiğini de öğretir.

Misyonerlik Perspektifi

Bu ne anlama geliyor? Bu, Büyük Komisyon ayetlerinin İsa Mesih'in bakanlığının sonuna sadece eklenen bir şey olmadığını anlamak demektir. İsa ayrılmadan önce, "Biliyor musunuz, söylemeyi unuttuğum bir şey vardı. Ne idi? Tam olarak hatırlayamıyorum. Dünya ile ilgili bir şey; o kadar önemli değil. Ah evet, bu işte – tüm uluslardan öğrenciler yapın." Diye düşünmedi. Görüyorsunuz, bu, Matta 5. bölümde İsa'nın öğrettiği her şeyin doruk noktasıdır. Ve bunu anladığımızda, kilisenin misyonunun sadece Matta 28'de veya “Mark 15” (Mark 15, TURYTC) veya “Luke 24” (Luke 24, TURYTC) veya “Yeşua bunun üzerine yine onlara, “Size esenlik olsun!” dedi. “Baba beni nasıl gönderdiyse, ben de sizi gönderiyorum.”” (John 20:21, TURYTC) veya ““Ama Kutsal Ruh üzerinize gelince güç alacaksınız. Yeruşalem’de, bütün Yahudiye’de, Samariya’da ve dünyanın en uzak yerlerinde benim tanıklarım olacaksınız.”” (Acts 1:8, TURYTC) bulunan beş Büyük Komisyon pasajını alıntılamak olmadığını görürüz. Hayır, her yerde ve her zaman öğretilir. Bunlar, Kutsal Yazıların tümünde ve İsa Mesih'in tüm bakanlığında öğretilen her şeyin merkezi uygulamasıdır. Bu, İsa'nın bize Kutsal Yazıları bu şekilde okumayı öğrettiği için, İncil'i bir misyonerlik perspektifinden okumak zorunda olduğumuz anlamına gelir.

Şimdi bu kadar yeter. Vaazı burada bitirebilir ve "Gidin, siz de öylece yapın" diyebilirim. Fakat İncil'i misyonerlik açısından okumamızın nedenine dair size bir başka sebep daha verelim. Yeni Ahit'te Rabbimiz İsa Mesih'ten sonraki en büyük misyoner kimdi? Apostol Pavlus. Ve İncil'deki en büyük misyonerlik risalesi Roma'ya Mektup kitabıdır. Şimdi benim için Pavlus hakkında ilginç olan şey, neden o kadar tutkuyla İncil'i dünyanın uçlarına kadar götürmeye kararlıydı? Şimdi siz bu soruyu, "Eğer Rab ona Şam yolunda göründü, kör oldu ve 'Gentilelere tanığım olacaksın' dedi" şeklinde cevaplayabilirsiniz. Fakat o, misyonerliğe bu kadar kararlı olmasının asıl sebebi bu değildi. Bunun bir ilgisi vardı. O, erken dönem İsa Mesih takipçilerinin hepsinden farklı olarak, resmi, teolojik ve İncil eğitimi almıştı. O, bir İncil alimiydi. Ve İsa ilk kez kör gözlerini açtığında, bütün Kutsal Yazıların İsa Mesih'e işaret ettiğini anladı – ve bu onu bütün dünyaya sürdü.

Romalılar 15

Bunu nasıl biliyoruz? Eh, çünkü bize kendisi söylüyor. Benimle birlikte Roma'ya 15. bölüme dönün. Roma'nın, Yeni Ahit'te sahip olduğumuz en büyük, en mükemmel kitap olduğunu söyledik. Pavlus'un bu kitabı yazmaktaki amacı neydi? Roma'daki kiliseyi, İncil'i dünyanın uçlarına kadar götürmede kendisine katılmaya ikna etmekti. Roma, bilmeniz gereken şeylerin sistematik bir teolojisi değil; Roma, bir misyon teolojisidir – ne yapmamız gerektiği. Pavlus neden bu kitabı yazıyor? 24. ayette, “Bu kitabı, İspanya'ya giderken yolda size uğrayarak bu yolculuğumda sizden yardım almayı umarak yazıyorum” diyor. Roma Kitabı, bugün burada misyonerlerin söyledikleri raporlara çok benziyor: “Bu yaptığım şey, bunu neden yaptığım ve neden bana katılmanız gerektiği.” Peki Pavlus'un, İncil'i dünyanın uçlarına kadar götürmede kendisine katılmaları için insanları ikna etmek için kullandığı büyük tanıklık, yetkili tanıklık nedir? Kutsal bir vizyonda kendisine görünen Tanrı'nın, “Gidip bir misyoner ol” demesi değil. Hayır, yetkili tanıklık, insanları Kutsal Yazılara götürmesidir.

Ulusa Misyon

15. bölüme, 9. ayete bakın. O şöyle diyor, “Yazıldığı gibi, bu nedenle paganlar arasında sizi överek ve adınıza şarkılar söyleyerek”. 10. ayet, “Ve yine şöyle diyor: Ey paganlar, onun halkıyla birlikte sevinç duyun.” 11. ayet, “Ve yine, bütün paganlar, Rab'bi övün ve bütün halklar onu yüceltsin.” 12. ayet, “Ve yine İsaiah şöyle dedi: Jesse'nin kökü gelecek, hatta paganları yönetmek için yükselen O'dur. Paganlar O'na umut bağlayacaklardır.” Şimdi bu dört ayet hakkında en büyüleyici olan şey! Bu ayetlerin hangi bölümden geldiğini tahmin edin? Eski Ahit'in üç ana bölümünden gelirler - yasa, 10. ayet Deuteronomy'den gelir; Samuel ve İsaiah 9. ve 12. ayetlerdir, peygamberler. Ve 11. ayet mezmurlar bölümünden gelir. Bu, Pavlus'un Tanrı'nın Sözü'ne karşı rastgele bir yaklaşımı değildir. Bu, bize şunu söylemeye çalışan çok sistematik bir yaklaşım: “Her yerde Tanrı'nın Sözü'nden, bizi uluslara misyonerlik yapmaya çağırıyor ve biz de bu çağrıya uymak istiyoruz!”

Görüyorsunuz, Pavlus, İsa'nın söylediğiyle aynı şeyi söylüyor. Pavlus, İsa'nın öğrencilerine gösterdiği aynı şeyi söylüyor. O, İncil'in merkezi mesajının İsa'ya işaret ettiğini ve bu mesajın uygulanmasının bu İncil'i dünyaya götürmemiz için bizi çağırmak olduğunu söylüyor. Misyonerlik, İncil'in sadece bir bölümünde değil, her bölümünde bulunur. Pavlus, yasa, peygamberler ve mezmurlar bölümünden alıntı yapar çünkü o, Mesih'in örneğini takip ediyor. Ve size bu durumun nasıl işleyebileceğini gösterelim, İncil'imizi yeniden okumayı öğrenirken. Eski Ahit'e geri dönelim ve nasıl yeniden okunacağını görelim.

İncil'in nasıl başladığı ve bittiği ilginç değil mi? Göğünlerin ve yerin yaratılmasıyla başlar ve Yeni Göğünlerin ve Yeni Yer'in yaratılmasıyla biter. Şimdi, dünyayla başlayan ve dünyayla biten bir Kitap'ın dünyayla ilgili olduğu sonucuna varabilirsiniz ve bu kararı vererek haklı olacaksınız. İncil, Tanrı'nın Adem ve Havva'yı bir bahçede aramasıyla başlar ve Tanrı'nın kendi halkını bulup dünyanın tüm uluslarından toplamasıyla biter. Ve ortadaki o göksel Kudüs, hayat ağacının ikamet ettiği ve erişebileceğimiz bir Bahçe, yani Merkez Park'tır. Tapınak ve yasadaki dini sistem, İsrail'in topluluklarına yabancıların dahil edilmesini beklemeye ve onlara yer vermeye davet edildiğini gösterdi. Görüyorsunuz, İsrail etnik bir grup değildi. İsrail, "Aynı kandan olduğumuz için biz bir halkız" diyen bir grup insan değildi. Hayır, İsrail, aynı ahde bağlı oldukları için bir ulus oldu ve bu ahde bağlanmak isteyen herkes o ulusun bir parçası olabilirdi. Ve yasa bunu öğretir. Yabancıların aranıza geldiğinde, sizin sahip olduğunuz tüm haklara ve ayrıcalıklara sahip olacaklarını, onları sevip yerli doğmuş gibi davranacağınızı söyler. Ve İsrail'in tüm dini faaliyetlerine katılacaklardır.

Kiliselerin Dini Yapılardaki Misyonu

Ama kilisenin bu misyonunu dini yapılarda da görüyoruz. Tapınağı düşünün. Tapınak birkaç avludan oluşuyordu. Tapınaktaki en küçük avlu en kutsal yerdi. Sonra sırasıyla, Gentiller avlusu, erkekler avlusu, kadınlar avlusu ve Gentiller avlusu vardı. Dedim mi? Hepsi dikkat ediyor musunuz! Dinleyin, hepiniz sevinebilirsiniz çünkü çok yavaşladım! Bu sabah bunu hızla anlatıyordum! En kutsal yer ve Gentiller avlusu. Şimdi bu dört avludan hangisi en büyüğü? Gentiller avlusu. Birisi, Gentiller avlusunun ne kadar büyük olduğunu biliyor mu? Hatta hatırlayan var mı? Ne kadar büyük? Çok iyi! Dikkat ediyordunuz! On üç dönüm. On üç dönüm! On üç dönümde kaç kişi toplanabilir, biliyor musunuz? Üç yüz binden fazla kişi. Peki, 300.000 kişi kapasiteli bir avlu yaparlarken, Tanrı'nın bütün dünya uluslarını kendisine çağıracağını anlamamış olsalardı, neden böyle bir avlu yaparlardı? Görüyorsunuz, buna inanmışlar ve buna yer ayırmışlar!

Birinci Presbiteryen Kilisesi'nde burada fazla bir şey inanmıyoruz çünkü insanları karşılamak için on üç dönümümüz yok! Belki de gelmezler! Yahudiler de buna inanmadılar. Peki, on üç dönümü ne yaptılar? “Bak, çok fazla boş alanımız var. Biliyorsunuz, hayatımızı kolaylaştırmak için para değiştiricilerle dolduralım.” Evet, Kudüs çevresinden dolaşmak zorunda kalmasınlar diye bunu bir kestirme yol olarak kullandılar. Peki, İsa ne dedi? “Neden benim evimi dua evini ticaret evine çevirdiniz? Uluslar buraya geldiğinde, burada onlara yer kalmayacak. Onlar için bir yer hazırlamak zorundasınız.” Yani tapınağın kendisi bile dünyanın gelip tapınacağını söyledi.

Allah'ın Halkının İlahi Kitabı

Mezmurlar, Tanrı'nın halkının ilahiler kitabıdır. Ve mezmurlarda 175 evrensel çağrı olduğunu biliyor musunuz? Yani, dünyayı İsrail ile birlikte gelip Tanrı'ya tapınmaya çağıran ifadeler. Şimdi bunda alışılmadık olan nedir - Mezmurlarda 175 çağrı? Alışılmadık olan, sadece 150 mezmur olmasıdır! Bu, birçok mezmurda, tapınmaya geldiğinizde ulusları da yanınıza getirmeyi sürekli hatırlatan bu tür ifadelerin bulunduğunu gösterir. Eğer Tanrı bize bu ifadeleri ilahilerimizde tekrar tekrar söylememizi verdiğine göre, bu sabah kiliseye geldiğimizde yanımıza birilerini getirmemiz gerektiğini düşünürdünüz. İşte bazı örnekler: “Rabb'e karşı sevinçli sesler çıkarın, ey bütün ülkeler.” Gençliğimde bu mezmuru okuduğumda, toprak hakkında konuşuyorlar sanıyordum. Yani kayalar. Ve bu doğrudur. İsa, “Çocuklar bağırmazsa, kayalar bağıracak” diyor. Ama o, toprakların bağırmasından değil, toprakların insanlarının bağırmasından bahsediyor. “Psalms 100” (Psalms 100, TURYTC) bir misyoner mezmurudur, dünyayı onlara katılmaya çağırır. “Psalms 96” (Psalms 96, TURYTC) Şimdi İbranice'nin Septuagint çevirisinde, Eski Ahit'in Yunanca çevirisinde, o kelime, “açıklamak” sözcüğü, İngilizce “evangelize” sözcüğünü aldığımız Yunanca kelimedir. Böylece 3. ayeti, “Ulusları evangelize edin” olarak çevirebilirsiniz.

Kâhinler

Peki ya peygamberler? Peygamberlerde, Tanrı'nın bütün dünya uluslarını kutsal dağda O'na tapınmaya çağırdığı bu büyük vizyonu görüyoruz. İşaya bölümü 25, ayet 6 ve 7'de şöyle deniyor: “Dağda, Rabbin orduları, bütün halklar için, zengince yiyeceklerden, yıllanmış şaraplardan, ilikli zengin yiyeceklerden, rafine edilmiş yıllanmış şaraplardan bir ziyafet hazırlayacak. Bu dağ üzerinde, bütün halkların üzerine yayılmış olan örtüyü, bütün ulusların üzerine yayılmış olan peçeyi yutacaktır.” Tanrı bu işi yapacaktır. Mezmurlar 19, ayet 23-25'te, o günlerde Mısır'dan Asur'a, Asur'dan Mısır'a bir yol olacak, Asurlular Mısır'a, Mısırlılar Suriyeli'ye gidecek. Ne yapacaklar? Ayet 24'te okumaya devam ediyoruz: “O gün, İsrail Mısır ve Asur ile birlikte, yeryüzünün ortasında bir nimet olacak, Rabbin orduları onları kutsayarak, ‘Mısır benim halkım, Asur benim ellerimin işi olsun!’ diyecektir.” Ve O, bütün dünyanın tapınacağını söylüyor. Bunun problemi, Tanrı'nın İsrail'lilere sadece bir tapınak inşa etmelerini söylemesidir. Fakat şimdi bütün uluslar geliyor, on üç dönüm yeterli olmayacak. Ve O, “Daha fazla tapınak inşa etmeliyiz! Doğuda Asur'da, batıda Mısır'da ve İsrail'de ortada bir tane, bütün ulusların gelip tapınmaları için!” diyor. Neden? “Çünkü yeryüzü, Tanrı'nın yüceliğinin bilgisiyle, suların denizi örttüğü gibi örtülecek ve onlar Kral'ı tapınacaklardır.”

Eski Ahit'in Mutlak Tek Tanrıcılığı

Eski Ahit'in merkezi mesajının misyonerlik olduğuna dair bir başka sebep de Eski Ahit'in mutlak tek tanrıcılığıdır. Görüyorsunuz, Eski Ahit her yerinde, Tanrı'nın gökleri ve yeri yarattığını, halkların tüm tanrılarının putlar olduğunu bize hatırlatır. Ve bunu bildiğinizde, o uluslara sadece bir mesajınız olur. O da şudur: Sahte tanrınızdan dönün ve gökleri ve yeri yaratan gerçek Tanrı, yani Tanrı'yı tapın. Kutsal Yazı'nın merkezi mesajı ve amacı bizi Mesih'e işaret etmektir ve bu mesajın basit bir uygulaması, O'nu ve O'nun lütfunu almış olarak, bu mesajı dünyanın her yerine ve bu dünyanın her köşesine götirmektir. Kutsal Yazı'nın merkezi amacı bizi Mesih'e çağırır ve bizi dünyaya misyoner olarak gönderir. Bu, Kutsal Yazıların merkezi mesajı olduğu için, hayatınızın merkezi amacı olmalıdır. Bu kilisenin merkezi amacı olmalıdır ve yaşam tarzımız, hareketlerimiz, zamanımızı, yeteneklerimizi ve paramızı nasıl harcadığımızda yansıtılmalıdır. Görüyorsunuz, eğer İncil'i kendiniz hakkında bir kitap olarak okuyorsanız, Tanrı'nın amaçlarıyla uyumlu olduğunuzu söyleyemezsiniz. Kutsal Yazı'nın bu şekilde okunmasının ne kadar öldürücü olduğunu, Tanrı'nın daha büyük amacını anladığınızda görüyor musunuz?

İncil'in Merkezi Mesajı

Bu mesajı, Tanrı'nın Kitabı'nı bir öz yardım kitabı haline getirmemeye, onu kendi yaşamınızda öz gerçekleşme, memnuniyet ve bütünlük bulmak için kullanmamaya dikkat etmeniz konusunda uyarmakla başladım. Fakat merkezi mesajı misyonerlik olan İncil'i anladığımızda, yaşamımızdaki her şeyin ne kadar önemli hale geldiğini anlıyoruz. Evliliğimizin iyi olması ve bu ilkeleri yaşamımıza uygulamamız önemli çünkü evliliğimizin şimdi bir amacı var. Bu amaç, evliliğimiz aracılığıyla Tanrı'nın egemenliğini ve hükümdarlığını genişletmektir. Güçlü Hristiyan ailelerine sahip olmanın neden önemli olduğunu anlıyoruz çünkü ailelerimiz misyoner olur; yaşam tarzımızla uluslara ışık olacak bir ev haline geliriz ve kocalar, karılar, babalar, anneler ve çocuklar olarak yaşarız. Etrafımızdaki insanlara İncil'in olması gereken her şeyin canlı örnekleri oluruz çünkü İncil'in merkezi mesajı misyonoloji, misyonerliktir, o zaman misyonlar, yaşamımızın merkezi amacı olmalıdır. Ve bu amaçlarla kendimizi uyumlu hale getirdiğimizde, ne olacak biliyor musunuz? Hiçbir yaşam daha zengin, hiçbir yaşam daha dolu, hiçbir yaşam daha ödüllendirici olmaz çünkü kendiniz için yaşamayacaksınız, fakat yaratılışınızın amacını keşfedeceksiniz. Tanrı'nın yaşamınızda planladığı amaçları ve planları yerine getireceksiniz.

Bu sabah buraya, “Her yıl misyonerlik hakkında hatırlatılan bir zaman dilimi galiba. Yılın birkaç Pazar gününü buna ayırdığımız için önemli olmalı.” Diye düşünerek gelmiş olabilirsiniz. Fakat umarım buradan, “İşte bu nedenle her hafta buraya geliriz.” Diye düşünerek ayrılırsınız. Tüm İncil'de Tanrı'nın merkezi amacına bağlıyız. Hayatlarımızın bu amacı yansıtmasını istiyoruz. Para harcama şeklimizin bu amacı yansıtmasını istiyoruz. Bu kilisenin ne hakkında olduğuna dair yapısını bu merkezi amaç etrafında düzenlemek istiyoruz. Görüyorsunuz, gerçeği şu ki, bu kitap yalnızca iyi haber çünkü biz hakkımızda değil; bizi bir Kurtarıcı'ya yönlendiriyor ve tüm dünyaya doğru yönlendiriyor.

Hadi dua edelim!

Ey bizim Tanrımız ve göğünlerin Babası, bu İncil'i okumanın yeni yolunu bize verdiğiniz için teşekkür ederiz. Kendi mesajımız olarak İncil'i okumaktan bizi kurtardığınız için teşekkür ederiz. Bize, ne yaptığınızın büyük vizyonuna gözlerimizi kaldırma yardım edin, öyle ki kendi yolumuzdan ve kendi sorunlarımızdan uzaklaşarak hayatlarımızı sizin bizim için amaçlarınızla uyumlu hale getirelim. Lütfen bizi küçük vizyonumuzdan ve dünyevi düşüncelerimizden kurtarın, sizin için yaşayabilelim. Tüm bunları İsa'nın adıyla soruyoruz. Amin.