Bir Hristiyanın Gelişmesi İçin Neden Bir Kiliseye İhtiyacı Vardır

Neden Bir Hristiyan'ın Gelişmesi İçin Bir Kiliseye İhtiyacı Var

Amos 2

Rev. John Musgrave tarafından

Rev. John Musgrave, Kuzey Carolina'daki Clayton'da bulunan Christ Church'un Kıdemli Pastörü'dür.

Bir Hristiyan kiliseden ayrı olarak gerçekten gelişebilir mi? Amos 2:9-12'de, Tanrı bize, kilisenin bizi kurtarmadığını, ancak bizim büyümemiz için gerekli nimetleri döktüğü yer olduğunu gösteriyor. Burada, O'nun insanlarına ait olmanın gerçek faydalarına bakıyoruz.

Bu, Amos kitabındaki ikinci haftamız. Amos, İsa'nın 750'lerde, Kral Yarovam II döneminde İsrail'in kuzey kabilelerinde hizmet etti ve vaaz etti, ve kitabını birkaç on yıl sonra, mesajı güneydeki Yahuda'ya da uygulanabilecek şekilde yazdı. Burada gördüğümüz, o anda Tanrı'nın kendi insanlarına yönelik sözüdür. Ve hatırlanması gereken bir şey var: peygamberler yazarken, neredeyse her zaman Tanrı'nın insanlarına karşı sadakatsizliklerini ele alıyorlar. Böylece peygamberlerden öğüt ve yönlendirme aldığımızda, Tanrı'nın insanlarının yapmadıklarını - ve bu nedenle Tanrı'nın gerçek önceliklerinin ne olduğunu görüyoruz.

Amos 2'ye, 9. ayetten başlayarak dönüyoruz. Bu, ebediyen doğru olan Tanrı'nın sözüdür.

Amos aracılığıyla konuşan Tanrı şöyle diyor:

Onların önünden Amorileri yok ettim, oysa o, sedir ağaçları kadar uzun boylu ve meşe ağaçları kadar güçlüydü. Yukarıda meyvesini, aşağıda köklerini yok ettim. Sizi Mısır'dan çıkardım ve sizi kırk yıl boyunca çölde dolaştırdım, size Amorilerin ülkesini verdim. Ayrıca oğullarınız arasından peygamberler, gençleriniz arasından Nazırileri yükselttim. Ey İsrail halkı, bu doğru değil midir?” diye beyan eder Rab.

Ama siz Nazırilere şarap içirdiniz ve peygamberlere kehanet etmemelerini emrettiniz.

Okumamız burada sona eriyor. Teşekkürün yazılı cevabı ibadet rehberinizde ve ekrandadır.

Rabbin sözü.

Muhtemelen birçok kez insanların şöyle dediğini duymuşsunuzdur: “İsa’yı seviyorum, ama kilisesini seviyorum,” ya da “Kilise ikiyüzlülerle dolu, bu yüzden onunla ilgili olmak istemiyorum.” Bazı insanlar İsa ile ilgili olarak iyi düşünüyor, ama kiliseye ihtiyaçları yok. Eğer yaşlısınız gibi benim, Doobie Brothers’ın İsa’nın “tamamı doğru” olduğunu söylediğini hatırlıyorsunuz. Çocukken bunun sönük bir övgü mü yoksa sörfçü jargonu hayranlığı mı olduğunu asla bilmiyordum. Fakat mesele şu: bazı insanlar İsa ile ilgili olarak tamamı doğru buluyor, ancak kilisesiyle hiçbir şey yapmak istemiyorlar. Sadece “kendi işlerini yapacaklar.”

Soru şu: Bu bilgece mi? İsa’yı sevmek, ama kilisesinden uzaklaşmak akıllıca mı? Bu, bir Hristiyan’ı avantaj mı yoksa dezavantaj mı sağlar?

İncil açıktır ve Amos’taki bu pasaj bunu pekiştiriyor: kilisenin dışında Hristiyan olmak, bir inananın büyümesinde, canlılığında ve Mesih’te refahında ciddi bir dezavantaja yol açar. Bu, onun gelişimini engeller ve büyük ölçüde bereketini sınırlar. İşte bu metinde duyacaklarımız bunlardır.

Şimdi, Amos 1-2'deki geçen haftaki mesajın kısa bir özeti. Eğer taslağı takip ediyorsanız, işte ilk noktanız:

Bir kişinin kilisede olması, onun sonsuz yaşamla eşit olmadığını kanıtlamaz.

Geçen hafta, Amos’un İsrail’i çevreleyen uluslara Tanrı’nın yargısını ilettiğini gördük. Dinleyen İsrailliler “Evet, Tanrı o ulusları yargılayacak” diyeceklerdi. Fakat sonra Tanrı dikkatini Yahuda’ya, sonra da kuzey kabilelerine yöneltir ve onları da kınar. Yargı, Tanrı’nın halkına da geleceği için, sadece bir kilisede olmak, sonsuz yaşamı garanti etmez. İsa’nın kendisi bunu defalarca öğretir.

Fakat bunun ötesinde, bir Hristiyan’ın kilisede inanarak varlığı —İsa’ya inanarak ve O’nun insanlarına ait olarak— önemli, anlamlı ve kalıcı faydalar sağlar. Bu hafta bu büyük faydaların iki tanesine bakacağız, ve gelecek hafta üçüncüsünü ele alacağız.

Fayda #1: Tanrı sizi dünyanın krallığından kurtarır.

Bu kurtuluş ebedidir, ancak aynı zamanda haftalık olarak da gerçekleşir. Biz burada toplandığımızda, Tanrı bizi dünyanın krallığından biraz süreliğine dışarı çeker.

10. ayete bakın. Tanrı, İsrail'e onları Mısır'dan kurtardığını hatırlatır: “Sizi Mısır'dan yukarı çıkardım.” Mısır, Tanrı'nın halkı için iyi bir yer değildi. Orada köleleştirilmişlerdi. Kölelik, içinde kalmak istemediğiniz bir şeydir; kurtulmak istersiniz. Ve Tanrı onları kurtardı - onları o zor krallıktan dışarı çıkardı.

Bugün sizin için de aynı durum geçerlidir:

A. Dünya, vatandaşlarıyla ilgilenmeyen bir kralı olan bir krallıktır.

“Havanın gücü prensi” olarak Pavlus'un Efesliler 2'de adlandırdığı kişi, sizin iyiliğiniz için değildir. Baştan çıkarıldığınızda, o baştan çıkarma sizin gelişmeniz için değildir. Eğer ona düşerseniz, Şeytan kendi üzerinize getirdiğiniz zararda otururken güler. Petrus, 1 Petrus 5:8'de şeytanın bir kükreyen aslan gibi dolaştığını, yutacak birini aradığını söyler. İşte dünyanın krallığı budur - bir kralı olarak bir yırtıcı olan bir krallık.

İsa, “Hırsız yalnızca çalıp, öldürmek ve yok etmek için gelir. Ben insanlar hayata, doluca hayata sahip olsunlar diye geldim.” (John 10:10, TURYTC)'te onu bu şekilde tanımlar. Buna karşılık, İsa, koyunları için canını veren İyi Çoban'dır.

B. Dünyanın krallığında olduğunuzda, günahın kölesiydiniz.

Romans 6:6, 8 ve 20, bunu açıkça belirtir. Kölelik özgürlük değildir; bağılıktır.

C. Tanrı sizi o krallıktan kurtardı ve sizi göğün vatandaşı yaptı.

Filipililer 3:20, bizim vatandaşlığımızın şimdi göğünde olduğunu, nerede İsa tahttadır, bize söyler. Koloseliler 1:13-14, inandığınızda gerçekleşen büyük transferi tanımlar: Tanrı “ bizi karanlığın egemenliğinden kurtardı ve sevdiği Oğul'un krallığına getirdi, kimin içinde kurtuluşumuz, günahlarımızın affı vardır.”

Bu sizin ilk faydanız: Tanrı sizi zor bir krallıktan, yıkıcı bir hükümdarla kurtardı ve sizi Mesih'in krallığının vatandaşı yaptı.

Fayda #2: Tanrı sizi hayatınızın çölünde yönlendirir.

İncil'in 10. ayetine tekrar bakın: “Sizleri kırk yıl boyunca çölde dolaştırdım.” Mısır İsrail'in evi değildi. Çöl de onların evi değildi. Evleri, İbrahim'e vaat edilen topraktı.

Yeni Ahit bize aynı şeyi söylüyor: bu dünya bizim evimiz değil. Onu evimiz gibi görmemeliyiz. Tanrı, İsrail'i nasıl kendi çölünden geçiriyorsa, kendi insanlarını da bu hayatın çölünden geçiriyor.

Dünya bizim için vaat edilen toprak değil. Aksine, dünya bizim çölümüz - dolaştığımız yer. Çölde bir varoluş içindeyiz. Tanrı'nın halkı, Mısır ile Vaat Edilen Toprak arasında kırk yıl çölde geçirdiklerinde, evde olmadıkları için çadırlarda yaşadılar. Evde olmadığınızda ev inşa etmezsiniz. Tatile gidip Florida'da evinizi inşa ettirmek için bir müteahhit tutmak gibidir. Tanrı'nın halkı çölde evler inşa etmedi. Çadırlarda yaşadılar.

Çadırlar Festivali buna geri dönüp bakıyordu. Tanrı'nın halkı, kırk yılını hatırlamak için Kudüs çevresinde geçici barınaklar inşa ediyordu. Ve Petrus, hayatının sonunda, aynı resmi kullanıyor. 2 Petrus 1:13-14'te, dünyadaki hayatı hakkında çadırda yaşamak gibi konuşuyor. Bize şunu söylüyor: bu dünya bizim evimiz değil. Burada bir süre içiniz, ama bu bizim çöl varlığımız. Çadırlarda dolaşıyoruz. Yakında çadırımı "bir kenara koyacağım" ve İsa ile birlikte olacağım - gerçek evim.

Paul, 2 Korintliler 5:8'de benzer şekilde konuşuyor: Bedende evimiz olduğumuzda, Rab'den uzaklaşıyoruz; bedenden uzaklaştığımızda, Rab'le evdeyiz. Kutsal Yazılar bize iki resim veriyor: biz sürgünüz ve çölde dolaşanlarız. Her ikisi de doğrudur.

Bu nedenle bu hayat bizim çöldeki zamanımızdır. Mısır'dan - karanlık krallıktan, günah köleliğinden - kurtarıldık, ancak henüz gerçek evimize ulaşmadık. Gerçek evimiz, sadece Tanrı'yı yüceltmek isteyen inananlarla çevrili İsa ile birlikte. Şimdi çöldeyiz.

Ve bir çöl hakkında ne doğrudur? Hiçbir işaret yok. Hiçbir dönemeç yok. Hiçbir yön yok. Bu yüzden The Two Towers filmini sevmediğim - bütün film dolaşmak gibi hissediyorum. Evde değiller; varış noktalarına ulaşmadılar. Kaybolmuşluk duygusunu sevmediğim. Çocukken "depolarda kaybolmuş" çok fazla travmatik anım yok, ama yine de bu duyguyu uyandırıyor. Kaybolmayı sevmediğim.

Yeni bir şehre gittiğimde, haritasını ezberlemeye çalışırım. Ailemiz 2009'da New York City'ye gittiğinde, nerede olduğumuz hakkında kabaca bilgi sahibi olmak için düzenini ezberledim. Hala zor, çünkü binalar çok yüksek. Bir sabah, Central Park'ta koşarken, yönümü kaybettim. Central Park'ı tanıyorsanız, parkurların her yere kıvrıldığını bilirsiniz. Nerede olduğum hakkında tam olarak bilgi sahibi olduğum düşüncesindeydim - ta ki yakınında olmadığım bir göl ile karşılaşana kadar. Yerel gibi görünen birine sordum, "Central Park West'teymişim yoksa Central Park East'teymişim?" Dedi ki yanlış şey. Belki yerel olmak istiyordu ve beni bir gezintiye göndermek istiyordu; belki o da bir turistti.

Sonunda bir sokağa ulaştım, numarasını gördüm ve güneye doğru koşmaya başladım - ama numaralar sürekli arttı. Bu, kuzeyde olduğum anlamına geliyor. Parkın karşı tarafında olduğumu fark ettim. Kaybolmuş hissetmeyi sevmediğim. Ve işte çöl varlığı buna benzer: işaret yok, sokak levhaları yok, sadece açık alan.

İronik olarak, en sevdiğim filmlerden biri Robert Redford ile All Is Lost. Sadece Redford, yalnız bir yatta, okyanusun ortasında kaybolmuş. Filmde dört sözlü kelime var. Nedense hoşuma gider - belki 2014 benim için böyle hissettirdi. Ama çölde kaybolmak istemezsiniz. Ve insanlar Mesihsiz işte böyledir. Sizden biri yakın zamanda, inanmayan akrabalarınızın yanında olduğunuza dair, "Bu kadar kaybolmuşlar." Dedi. İnanmayan arkadaşlar olduğumuzda ben de aynı şeyi hissediyorum - yön yok, işaret yok, ev yok.

Ama işte iyi haber: Bu çöl varlığında, İncil'in Tanrısı'nın tek Tanrı olduğuna inanan kişi — son yargıdan kurtaran Tanrı — o kişi Tanrı tarafından yönlendirilir.

Demek ki A noktası şudur: Tanrı seni İncil ile — Sözü ile — yönlendirir.

Tanrı'nın halkı, peygamberi Musa tarafından çölde yönlendirildi. Musa onlara Genesis'i verdi — şimdi Sina'da kamp kurmuş insanlar için yazılmış tüm o eski olaylar. Genesis 15, nereye gittiklerini onlara söyledi: Tanrı, İbrahim'in soyuna Kenan topraklarını vaat etmişti. Musa o vaadi onlara hatırlattı: Tanrı size süt ve bal akan bir toprak veriyor.

Ama Musa onlara sadece yön vermekle kalmadı. Onlara yasa verdi — Exodus 20'den Numbers'a kadar — nasıl yaşayacaklarını, nasıl davranacaklarını, komşularıyla nasıl ilişki kuracaklarını, komşularını kendileri gibi sevmelerini (İsa bunu icat etmedi; Leviticus'tan geliyor) ve Tanrı'yı nasıl seveceklerini (ilk emirler). Tanrı, halkına çölde yön ve talimat verdi.

Öyleyse Tanrı bugün insanlarını nasıl yönlendirir?

A1. Tanrı, İncil ile ve İncil öğretmenleri aracılığıyla kilisede sizi yönlendirir.

Çölde, Tanrı onlara manna — bedenleri için yiyecek — ve yasasını — ruhları için yiyecek — sağladı. İbraniler 5, Tanrı'nın Sözü'nü ruhani yiyecek olarak adlandırır. Petrus, 1 Petrus 2'de ruhani süt olarak adlandırır. Tanrı, Sözü aracılığıyla ruhunuz için beslenme sağlar.

İsa, kendi çöl deneyiminde bunu gösterir. Matta 4:4'te, İsa ayartıldığında, İncil'den alıntı yaparak direnir: “İnsan sadece ekmekle yaşamaz, ama Tanrı'nın ağzından çıkan her sözle yaşar.” Tanrı'nın Sözü onu sürdürdü.

Ve Tanrı'nın Sözü sizi de sürdürür.

Ve böylece ruhlarımız için ekmek elde ediyoruz—Tanrı'nın bu kitapta bize hayatlarımızı yönlendirmesi için verdiği sözler. Amos 2:11'de, Tanrı'nın şiirin ilk bölümünde ne dediğine dikkat edin: Sadece büyük peygamber Musa aracılığıyla değil, aynı zamanda vaadedilmiş topraklara girdikten sonra yüzyıllar boyunca sözünü öğreten diğer peygamberler aracılığıyla da halkını beslemişti. Amos, MÖ 750'lerde konuşuyor ve İsrail, MÖ 1400'den beri toprakta bulunuyordu. Bu, Amos ve Yonah gibi yazı peygamberlerinin döneminden önce, İlyas, Elisa ve diğer birçok peygamberin—650 yılına yakın bir süre—var olduğu bir dönemdi.

Tanrı o zamanlar halkını besledi, şimdi de sizi beslemeye devam ediyor. Cennet sizin evinizdir; bu hayat sizin çölünüzdür. Dünya hayatınız ne kadar uzun olursa olsun, bu sizin çöldeki “kırk yıl”ınızdır. Ancak Tanrı size manna—ruhi yiyecek—verir, bu hayatta sizi beslemek ve yönlendirmek için. Size Sözü, İncil'i verir. Ve size modern peygamberler verir—geleceği öngörenler değil, Tanrı'nın Sözü'nü ilan edenler.

Eski Ahit peygamberleri sürekli olarak Musa'nın yasasına geri dönüyorlardı: “Tanrı şöyle dedi; şöyle yürü.” Yeni Ahit öğretmenleri de aynısını yapar: “Bu, hayatınızda nasıl uygulanır. Bu şekilde yürüyün ve Tanrı'nın bereketini deneyimleyin.”

Tanrı, size Ephesos 4'te açıkça görüldüğü gibi, kilisede sizi besleyen öğretmenler verir. Ve size, evde okuyabileceğiniz ve beslenebileceğiniz İncil'in kendisini verir. Öğretmenler, hemen anlaşılmayan bölümlerde yardımcı olur. Birçoğunuz hafta boyunca bana e-posta gönderir: “Bu sabah bunu okudum—doğru anladığım mı?” Ve siz, Kutsal Yazıları yorumlamada giderek daha iyi hale geliyorsunuz. Ben “Evet, doğru anladın” dediğimde, bunu hayatınızda uygulamaya güven verir. Nasıl yaşayacağınızı bilirsiniz ve güvenle yaşayabilirsiniz.

Bu nedenle Tanrı, size İncil'i vererek sizi yönlendirir—kendiniz okuyarak ve size onu anlamaya yardım etmek için yetenekli öğretmenler vererek.

Bu nedenle Tanrı, size okumayı ve arama'yı öğütler—Kutsal Yazıları okuyun ve Kutsal Yazı öğretilmesini dileyin. Petrus 2:2-3, bize, kurtuluşu almış olgunluğa erişmek için Kutsal Söz'ün saf ruhi sütünü arzular gibi olmamızı söyler. Tanrı, bizi bu çöldeyken Kutsal Sözü aracılığıyla yönlendirir.

Ama Tanrı, insanlarını sadece emirler ve vaatlerle yönlendirmedi. Aynı zamanda Ruhuyla da yönlendirdi. Bu nedenle B noktası şöyledir:

Tanrı sizi Kutsal Ruh aracılığıyla yönlendirir.

Kutsal Yazı'dan bağımsız Ruh değil—bu kafa karışıklığına ve tarihsel olarak tarikatlara yol açar. Ve Ruh'tan bağımsız Kutsal Yazı değil—bu soğuk yanlış yorumlamaya yol açar. Bunlar her zaman birlikte gider: Ruh ve Söz.

Musa'nın gününde, Tanrı insanlarını gündüz bir bulut direği, gece bir ateş direği ile yönlendirdi. Nehemya 9 bu durumu anlatır. Kutsal Ruh'un varlığı o bulutta vardı. Bulut kaldığında, insanlar kaldı. Bulut hareket ettiğinde, eşyalarını topladılar ve takip ettiler. Tanrı, "Beni takip edin. Önden koşmayın." diyordu.

Çocuklarım küçükken ve bir yere yürüdüğümüz zaman buna benzer bir durum yaşadık. Ben nereye gidiyoruz biliyordum; onlar bilmiyordu. Yanlış yöne koşarlar ve ben "Buraya!" diye seslenirdim. Tanrı'nın insanları direği takip etmeliydiler—Ruh'u takip etmeliydiler.

Bugün, Ruh bizi görünür bir bulutla yönlendirmiyor, ancak iki temel yolla yönlendiriyor:

1. Ruh bize Kutsal Yazı'yı anlamak verir.

Bir kişi Kutsal Yazı'yı okuyabilir ve isimleri, fiilleri, sıfatları ve bağlaçları bilebilir—ama yine de anlamayabilir. Birinin gözlerinde, dinliyor ama anlamıyorsun gibi donuk bir bakış görmüşsündür. Anlamak için Ruh'a ihtiyacımız var.

Pavlus, 1 Korintliler 2'de bunu açıklar. Tanrı'nın planını, Tanrı'nın Ruhu'ndan başka kimse anlamaz. Ve Tanrı'nın Ruhu bizde yaşar. "Doğal insan"—Ruh'suz kişi—Tanrı'nın şeylerini anlayamaz. Ama inananlar anlayabilir, çünkü Ruh onları bize açıklar.

Pavlus, “Ama biz bu dünyanın ruhunu değil, Tanrı’dan gelen Ruh’u aldık. Öyle ki, Tanrı tarafından bize karşılıksızca verilenleri bilebilelim.” (1 Corinthians 2:12, TURYTC)'de şöyle der:

Bu şekilde Ruh bize anlayış verir. O bizim okuduklarımızda bulut ve ateş direği gibidir.

2. Ruh bize Tanrı'nın emirlerini takip etme gücü verir.

Pavlus, Roma 8:12-14'te, bizim bir borcumuz olduğunu yazar - günahlı doğaya değil, Ruh'a göre yaşamak. Günahlı doğaya göre yaşarsak, ölürüz. Fakat Ruh'a göre yaşarsak, bedenin kötü işlerini öldürürüz. Ruh bize ayartmaya hayır demeye yardım eder. Bir zamanlar yaptığımız günahlı şeyleri yapmayı bırakmamıza yardım eder.

Sonra Pavlus, "Tanrı'nın Ruh'u tarafından yönlendirilenler Tanrı'nın oğullarıdır." der. Bu senin. Sen Tanrı'nın halkı arasındasın, direği izliyorsun. "Burada kalmalı mıyım? Gitmeli miyim?" Ruh seni yönlendirir.

Bu nedenle Ruh'a göre yaşarız ve Ruh sayesinde bedenin kötü işlerini öldürürüz. Ruh bize günahtan hayır demeye imkan verir. Pavlus “Ama şunu diyorum, Ruh’a göre yürüyün. Böylece benliğin tutkularını yerine getirmezsiniz.” (Galatians 5:16, TURYTC)'de benzer bir şeyler söyler - bazı çevirilerde, Ruh'a göre yürü. "Yürü" kelimesi, Tanrı'nın halkının çölde Ruh'un önderliğinde adım adım takip ettiği imajını alır. "Ruh'a göre yaşa, ve günahlı doğanın arzularını tatmin etmeyeceksin."

İçinde yaşayan Kutsal Ruh, sadece Yazıt'ın emirlerini anlamanın değil, aynı zamanda bu emirlere uymanın ve kendi kutsaman için, öyle ki cennetin vaat edilmiş topraklarına iyi durumda varmanın anahtarıdır.

Birkaç ayet sonra, Galatyalılar 5:25'te Pavlus ekler: "Ruh'a göre yaşadığımıza göre, Ruh'a uyarak yürüyelim." Yine, İsrail'in bulut ve ateş direğini takip ettiği resmedilir. Ruh'a uy. Nasıl yaparsın? Ruh'un kendisi içinde yaşayarak.

Bu nedenle Tanrı bizi bu çöl varlığında, bize Sözü'nü ve Ruh'u vererek yönlendirir. Her ikisine de ihtiyacımız var. Tanrı'nın emirlerini ve vaatlerini bize söyleyen Musa'ya ve Tanrı'nın Ruh'u bize ne zaman ve nasıl gitmemizi söylemesine ihtiyacımız var.

Üçüncüsü, Tanrı sana O'na bağlılık örnekleri vererek seni yönlendirir.

Tanrı Amos aracılığıyla şöyle diyor: “Sizi Mısır'dan çıkardım; sizi kırk yıl boyunca çölde yönettim; oğullarınızdan peygamberler yetiştirdim” (v. 11). Sonra da ekliyor: “ve gençlerinizden arasında Nazıriler.”

Nazıriler, özellikle Tanrı'ya adanmış insanlardı. Bazen doğumdan itibaren üzerlerine bu yükümlülük konulurdu - Samson ve muhtemelen Vaftizci Yahya. Ancak Sayılar 6, herhangi bir İsraillinin belirli bir süre için - bir hafta, bir ay, daha uzun - Nazırilik yemini alabileceğini gösteriyor. Bu yemin sırasında, belirli şekillerde yaşadılar: şaraptan uzak durdular, ölü bir şeyle temas etmekten kaçındılar ve ölü bir şey yanlışlıkla onlara dokunursa, yeminlerini yeniden başlatmak zorunda kaldılar. Bağlılıkları görünürdü.

Tanrı, insanlarına bağlılık örnekleri verdi - bütün kalbiyle bağlılığın nasıl göründüğünün yaşayan, nefes alan modelleri.

Pavlus, Hristiyanlar için de aynı şeyin doğru olduğunu söylüyor. 2 Korintliler 11:3'te, bizim zihinlerimizin “İsa'ya saf ve temiz bağlılıktan” uzaklaştırılabileceği konusunda uyarmaktadır. Bu, sizin ve benim için hedefimiz: İsa'ya saf ve temiz bağlılık. Ve bunu nerede görürsünüz? Kilisede.

Kilisede olmayan bir yerden size İncil öğretilmez. Jimmy Fallon size Roma'lileri açıklayamaz. Tanrı'nın Ruhu'na sahip olan insanlarla çevrilmezsiniz. Ve İsa'ya saf ve temiz bağlılık örneklerini kilisenin dışında bulamazsınız. Tanrı, kendi insanları içinde - tıpkı Eski Ahit'te Nazıriler gibi - bu örnekleri sağlar.

Ben bu örnekleri yaşadım. Düğünümüzde olan arkadaşım Rich Lanning'i düşünüyorum. 1988'de New Jersey, Ocean City'deki bir Campus Crusade yaz projesiyle tanıştık. O benim yaşımda, ama İsa'ya çok bağlı - O'na çok heyecanlı. Dua ettiği, sevincini, Rab'be karşı ciddiyetini - bunlar beni derinden etkiledi. Bu yüzden sadece bir yaz tanıştığımıza rağmen o bizim düğünümüzde durdu.

Pastörlerimi düşünüyorum. Petrus, 1 Petrus 5'te, yaşlıların "sürünün örnekleri" olması gerektiğini söylüyor. Tanrı, yaşlıları kiliseye veriyor ki insanlar, bağlılık neye benziyor görebilsinler. Yaşlılar da bu ağırlığı hissederler. Size birçok kez söyledim: düşüşümün size zarar vereceğini bilmek, beni başka türlü işleyebileceğim günahlardan alıkoyuyor. İyi bir ağırlık. Koruyucu bir ağırlık.

Bloomington'daki pastörümüz Tim'i düşünüyorum. Ben büyürken çatışmacı değildim - babam sevgi doluydu, ama ne dediği o şekilde oluyordu. Hiçbir zaman nasıl anlaşmazlık etmek gerektiğini öğrenmedim. Tim, yumuşak bir ayı gibi bir adamdı, ama öğüt verdiğinde, vücudunuzdan geçen bir gök gürültüsü gibi hissediyordu. Güçlü, sevgi dolu öğüt. “Hayır - bunu yapmazsın.” İncil saçmalıklarına tahammül etmedi. Gerçeği söyledi, kimsenin ne düşündüğü önemli değildi. Bağlılığı beni şekillendirdi. Siz, bilmediğinizden daha çok ondan faydalandınız.

Sonra seminerde Tim bana, “John, sen bir öğretim adamısın, bir mantık adamısın. İnsanlarla yumuşak ve merhametli olan bir pastörün altına girmelisin.” Böylece kiliseleri ziyaret ettik - yedisini. Ve bir pastör sıyrıldı. Yumuşak, nazik, compassionate. Hizmetten sonra Allison ve Larissa ile konuşmak için her iki dizini de yere koyardı. İnsanlarını seviyordu. Tim'in ne dediğini ona söyledim, o da şöyle cevap verdi: “Harika. Perşembe öğleden sonra yaşlılar evlerini ve hastaneleri ziyaret ediyorum. Sizi seminerden alacağım - benimle gelebilirsiniz.” Ve gittim.

Bunlar benim için Nazarlılar - bağlılık örnekleri. Tanrı, onları kilisenin içinde kendi insanlarına veriyor.

Bana göre bu bağlılık örneklerini görmek çok öğretici oldu. Mike'ı düşünüyorum—onun yumuşaklığı, nezaketi, herkes için gösterdiği özen. Sadece önemli insanları değil, çocukları, göz ardı edilenleri, dünya tarafından saygı görmeyenleri de. Ve burada bizim ilk yılımızda benim papazım olan Terry'yi düşünüyorum. Terry, Inisiyatif Bey, Sosyal Bey, "Herkesle konuş" Bey'di. Ben bir içe dönük insanım, ama onun örneği çok yardımcı oldu. O, Mesih'i sevdiği ve insanları kiliseye getirmek istediği—ve başkalarına hizmet etmelerine yardım etmek istediği için bu şeyleri yaptı.

God, bize kilisenin içinde bu örnekleri verir. Dışında değil. Kilisenin içinde—Mesih'e bağlı olan, işleri iyi yapan, Mesih gibi yapan insanlar örnekleri alırız. Hiç kimse her şeyi doğru yapmaz, ama farklı kardeşlerden ve kız kardeşlerden, özellikle yaşlılar ve ruhsal olarak olgun olanlardan farklı güçler alırız.

Bu nedenle öğütleriniz basit:

Takip et—öykün—kilisedeki ruhsal olarak olgun olanların bağlılığını kopyala.

Aramak için. Öykünmek için.

Amos'un günlerinde, insanlar bunu yapmıyordu. 11. ayete tekrar bakın:

"Oğullarınızdan peygamberler, gençlerinizden arasında Nazıriler yetiştirdim."

İki hediye: Tanrı'nın Sözü'nü öğretmek ve yön vermek için peygamberler, ve bağlılık örnekleri vermek için Nazıriler. Tanrı, "Size her ikisini de verdim ki, ülkede gelişesiniz."

Ama 12. ayet:

"Nazırileri şarap içmeye zorladınız."

Nazırilerin yemini bir kısmı şaraptan uzak durmak. Bu ömür boyu süren bir yemin değildi—sadece bir bağlılık dönemi. Ama insanlar bağlı olanları bağlılıklarını kaybetmeye teşvik etti.

Bunu siz de bilirsiniz—işyerlerinden, komşulardan, okuldan, yurtlardan, kardeşliklerden:

"Hadi, yapma. Herkes bunu yapıyor."

Bu, bir Nazır'yi şarap içmeye teşvik etmek gibidir.

Tanrı, "Hayır. Benim insanım böyle işlemiyor."

Bağlı olanları bize verir ki, onlara yükselsin, onları aşağı çekmesin.

Son zamanlarda çok sayıda Tiger Woods kliplerini izledim. Sorunları olduğunu biliyorum, ama golf oyununu seviyorum. Ve onun dönemindeki Phil Mickelson, David Duval, Ernie Els gibi her golfçinin aynı şeyi söylediğini görüyoruz: “Oyunum, Tiger'ın beni yenmesi nedeniyle daha iyi hale geldi.” Onun tutkusu, onların tutkularını daha da güçlendirdi. Phil, “Tiger olmasaydı bu kadar sıkı çalışmazdım.” dedi. Tiger'ın mükemmelliği, etrafındakileri yükseltti.

Kilisede gösterilen bağlılık da aynısını yapar. Başkalarını yükseltir.

Ama Amos, insanların tam tersini yaptığını söylüyor:

“Peygamberlerin kehanet etmemesini emrettiniz.”

İlahi Söz'ü duymak istemediler. Yeremya'nın nesli de aynısını yaptı: “Sus. Senden duymak istemiyoruz.”

Bu nedenle bize öğüt tersi:

İlahi Söz'e can atın. İlahi Söz'ün öğretilmesine can atın.

Manen olgun olanların bağlılığını takip edin. Öğretmeye yetenekli olanların öğretisini dinleyin. Onların İncil okumadaki bağlılıklarını da takip edin.

Kilisenin üç faydası

Bu sabah iki tanesini konuştuk.

Fayda #1: Tanrı sizi kurtarır.

Kilisede, Tanrı'nın sizi günah köleliğinden, dünyevi krallıktan ki bu sizi önemsemez ve sizi sevdiği ve sizin için öldüğü sevgili Oğlu'nun krallığına getirir, kurtuluş mesajını duyarsınız. Kilise, sizi koruyan ve sağlayan iyiliksever bir Kral'la buluştuğunuz yerdir.

Fayda #2: Tanrı sizi yönlendirir.

Kilise, bu yaşam çölünde liderlik aldığınız yerdir. İnanmayan komşularınız - şu denemek, bunu denemek - sadece tahminler, genellikle yıkıcı tahminler. Ama kilisede, nasıl yaşanacağına dair yön, rehberlik ve güven alırsınız.

İleriki hafta, Amos'ta açıklanan Fayda #3'e bakacağız.

Biliyorum - sizi meraklandırdığı için üzgünüm. Ama vakit doldu ve bitirmeye hazırsınız.

Özet

Büyük faydalar kilisede elde edilir. Bir Hristiyan'ın kilise dışında yoksul olduğunu bilin. Kiliseye ihtiyacın olmadığını düşünen arkadaşlarınız olduğunu biliyorum, ancak size kilisenin önemli olduğu konusunda inancınızı güçlendirmek istiyorum - onsuz, motorunuzun yüksek oktan yakıt gerektirdiği halde hayatınızı 86 oktan yakıtla çalıştırıyorsunuz.

Fayda #1: Kurtuluş.

Dünya krallığından kurtuluş ve Tanrı'nın krallığına giriş, burada sizi koruyan, size sağlayan ve çölde size manna veren - Sözü olan bir Kral'a sahip olursunuz.

Fayda #2: Liderlik.

Vahşi doğada hayatınız için yön ve rehberlik. Nasıl yaşanacağını - ve güvenle nasıl yaşanacağını öğrenirsiniz.

Bu makale, Rev. John Musgrave'in bir vaazının tam bir transkriptine dayanmaktadır. Third Millennium Ministries'deki ilahiyat personeli tarafından olduğu gibi Copilot tarafından hafifçe düzenlenmiştir.