Kızlar, Umutsuzluk, Korku ve Kurtuluş

Dr. Jonathan Pennington tarafından

Bu sabahki İncilimiz Luka 8:40-56'dan alınmıştır. Yapabiliyorsanız, lütfen Tanrı'nın Sözü'nün okunması için ayağa kalkın.

İsa döndüğünde, kalabalık onu karşıladı, çünkü hepsi onu bekliyordu. Sonra bir sinagog lideri olan Jairus adlı bir adam geldi ve İsa'nın ayaklarına düşerek, on iki yaşında olan kızının ölmek üzere olduğuna dair evine gelmesi için yalvardı.

İsa yolda giderken, kalabalık neredeyse onu eziyordu. Orada on iki yıldır kanama rahatsızlığı olan bir kadın vardı, ama kimse onu iyileştirememişti. İsa'ya arkadan yaklaşarak giysisinin kenarına dokundu ve hemen kanaması durdu.

"Kim dokundu bana?" dedi İsa.

Hepsi inkar ettiğinde, Petrus "Efendi, insanlar seni sıkıştıyor ve üzerine baskı yapıyor," dedi.

Ama İsa, "Bana dokunan biri oldu; güç benden çıktı," dedi.

Sonra kadın, fark edilmeden gitmesinin mümkün olmadığını görerek titreyerek İsa'nın ayaklarına düştü. Tüm insanların önünde, neden ona dokunduğunu ve nasıl anında iyileştiğini anlattı.

Sonra İsa ona, "Kızım, imanın seni iyileştirdi. Barış içinde git," dedi.

İsa hala konuşurken, sinagog lideri Jairus'un evinden biri geldi. "Kızınız öldü," dedi. "Artık öğretmeni rahatsız etme."

Bunu duyunca İsa, Jairus'a, "Korkma; sadece inan, o iyileşecek," dedi.

Jairus'un evine vardığında, yanına Petrus, Yuhanna, Yakup, çocuğun babası ve annesi dışında hiç kimseyi sokmadı. Bu arada, herkes onun için ağlıyor ve yas tutuyordu.

"Ağlamayı bırakın," dedi İsa. "Ölmedi, uyuyor."

İsa'ya güldüler, kadının öldüğünü bildikleri için. Fakat İsa onu elinden tutarak, “Kızım, kalk!” dedi. Kızın ruhu geri geldi ve hemen ayağa kalktı. Sonra İsa, ona yemek verilmesini emretti.

Kızın anne babası şaşırdılar, ama İsa onlara olanları kimseye söylememelerini emretti.

Bu, Rab'bin Sözü'dür.

İyi ki... Evet, bu çok güçlü bir hikaye. İyi bilinen bir hikaye. Aslında, iki hikaye birbirine örülmüş durumda. Ve ünlü olmasının bir nedeni, Matta, Markos ve Luka'nın hepsinin aynı şekilde kaydetmiş olması: bir hikaye başlar, ikinci bir hikaye onu keser ve sonra ilki sonuçlanır. Bilim adamları buna interkalasyon derler, ama Yunanca olduğu için, ben buna gyro - bir katman, sonra dolgu, sonra son katman - diye düşünmeyi seviyorum.

Ve Luka, bu "gyro hikayesi"ni, İsa'nın iyilik yapma konusundaki gücünü gösteren bir dizi sahnenin sonunda yer alır. Bölüm 7'de, uzaktan centurion'un hizmetkarını iyileştirir. Bir dul kadının oğlunu diriltir. Günahları affeder. Fırtınayı yatıştırır. Bundan hemen önce, bir lejyondan iblisleri çıkarmak suretiyle ruhsal alana hükmettiğini gösterir. Ve şimdi, İsa'nın yetkisini gösteren bu dizi portreleri sonuçlandırmak için, bu çift hikayeyi elde ediyoruz.

Ama burada sadece iki hikayenin bir araya getirilmesinden daha fazlası var. Bu hikayeler bilerek birbirini yansıtır. İki kızın hikayesi diyebilirsiniz. İlk hikayedeki Jairus'un kızı ve sonra İsa'nın en kritik anda “Kızım” dediği bu kadın.

Her iki kız da, Yahudi yasasına göre, ritüel olarak temiz değillerdi - biri kronik kanama nedeniyle, diğeri ölüm nedeniyle. Buna daha sonra geri döneceğiz.

Ve sonra on ikinin çarpıcı bağlantısı var. On iki yaşında bir kız. On iki yıldır acı çeken bir kadın. Bu kızın doğduğu yıl, bu kadının acılarının başladığı yıldı. Görünmez ipler hayatlarını birbirine bağlar ve şimdi - muhtemelen birbirlerini hiç tanımamalarına rağmen - bu gün, bu anda, ikisi de İsa ile karşılaşır ve tamamen dönüşür.

Tradisyonel olarak, bir kız on iki yaşında kadın olur. Yani burada iki kız, iki kadın var, deren hikayeleri birbirine bağlı. Ve onları birlikte görerek, Tanrı'nın bize söylemek istediği derin bir şeyler olduğunu düşünüyorum.

Hikayelerinin sırası aynı: umutsuzluk, korku ve kurtuluş. Bu, takip edeceğimiz hareket.

Yani eğer bir İncil'iniz varsa - ya da birini açabilirseniz - Luka 8'e, 40. ayetten başlayarak dönün. Yavaşlamak, dikkat etmek ve neler olduğunu görmek için yürümek istiyorum, böylece Tanrı'nın bizim için ne olduğunu duyabilelim.

İlk aşama umutsuzluk.

İsa, havarileriyle birlikte, şeytanla karşılaşarak ve onu iyileştirerek tuhaf bir gezi yaptıktan sonra dönmüştür. Şimdi kalabalık bir alanda ve herkes onu arıyor. Onun öğrettiğini duydular. Onun iyileştirdiğini gördüler. Tanrı'nın varlığının bir kısmının üzerinde durduğunu bilirler. Böylece kalabalıklar içeri girer.

Ama bu kalabalık içinde bir yol açılır. VIP gelir: havra lideri Jairus. Saygın, onurlu bir adam. Ve İsa'ya nasıl yaklaşır?

İsa'nın ayaklarına düşer ve O'ndan yalvarır.

Luka, bu imajı tekrar ve tekrar kullanır - İsa'nın ayaklarına düşmek - umutsuzluğun bedensel bir ifadesi olarak. Bu istemsizdir. Bu, dibi düştüğünde olan şeydir.

Bunu kendim yaşamış değildim, ta ki son on yılda birkaç anıya kadar - biri derin bir endişe ve adaletsizlik döneminde, tam anlamıyla yere çöktüğümde. Ve sonra, geçen yıl, karımın beyin tümörü ameliyatından sonra, yaklaşık on sekiz saat sonra, acısı dayanılmaz olduğunda ve sonunun geldiğini düşündüğümüzde - onun yatağının yanında yere düşmemek elimden gelmedi. Bazınız orada oldu. Bazınız olmadı. Fakat bu umutsuzluğun evrensel bir insan ifadesidir.

Peki neden Jairus umutsuz? Çünkü onun tek kızı - değerli on iki yaşındaki kızı - ölüyor. Sadece hasta değil. Sadece çocukların genellikle ebeveynlerini endişelendirmesi gibi değil. Ölüyor.

Ve böylece o, darmanağaç oldu.

Ve sadece ilk birkaç ayeti - 41 ve 42. ayetleri - okursanız, bu erkeğin deneyimlediği şeyin duygusal ağırlığının yanından okumak kolay olduğu için, çok fazla sıkıntı, çok fazla acı, çok fazla korku var. Merhametle dolu olan İsa, evet diyor. Jairus'la birlikte gidiyor. Ve 42. ayetin sonu bize kalabalıkların onu ezdiğini hatırlatıyor. Herkes ona yakın olmak istiyor.

Sonra 43. ayet kesintiyi tanıtır:

Orada on iki yıldır kanama sorunu olan bir kadın vardı, ama kimse onu iyileştirememişti.

Mark, doktorlara harcadığı her şeyi harcadığını ve iyileşmek yerine sadece daha da kötüleştiğini ekler.

Jairus'la birlikte, ani umutsuzluk - ani bir kriz görüyoruz. Bu kadınla birlikte, kronik umutsuzluk - on iki uzun yıl süren acı görüyoruz. Ve Leviticus 15'e göre, tıbbi durumu ne olursa olsun, onu ritüel olarak temiz olmayan kategorisine koydu. Günahkar değil. Suçlu değil. Fakat ayrıldı. Koptu.

Ve durumu asla bitmediğinden, ayrılık asla bitmedi. Dokunduğu her şey temiz olmayan hale gelebilir. Yanından geçtiği herkes. Tapınakta ibadet edemezdi. Muhtemelen Kudüs'e bile giremedi. İzole oldu. Yalnız. Fakir. Dışlandı.

Hayal edin: on iki yıl boyunca dokunulmadı. On iki yıl boyunca kimsenin evine hoş karşılanmadı. On iki yıl boyunca topluluk yok.

Ve şimdi—burada—kadın şansını görüyor. Kalabalık çok büyük. Herkes itişiyor. Kimse hiçbir şeyi net göremiyor. Havariler kaosu yönetmeye çalışıyorlar. Ve kadın düşünüyor, Eğer sadece yeterince yaklaşabilirsem… kimse beni fark etmeyecek. Kimse beni tanımayacak. Eğer sadece giysisinin kenarına dokunabilirsem… İnanıyorum ki iyileşeceğim.

Bu yüzden kadın, muhtemelen eşarpını aşağı çekerek, kalabalığın arasından kayıp gidiyor ve uzanıyor. Giysisinin eteklerine dokunuyor.

Ve anında—kadın bilir. Vücudu ona söylüyor. Eklemin yerine oturması gibi. Veya psikolojik bir yükün aniden kalkması ve ne kadar ağır olduğunu fark ettiğiniz o an gibi. Kadın iyileştiğini bilir.

Hayal ediyorum ki, sevinç, inanmazlık, umut etmeye korku karışımı bir duyguyla neredeyse inanmayacak.

Hikaye burada bitmiş olabilirdi. Birçok hikaye böyle biter. İnsanlar İsa ile karşılaşır, iyileşir ve yoluna devam eder. Ve Jairus ile İsa, 7. bölümde yaptığı gibi, kızını uzaktan iyileştirebilirdi.

Ama beklenmedik bir şey olur. Başka bir adım. Sadece umutsuzluk ve kurtuluş—dehşet.

45. ayete bakın:

"Kim bana dokundu?" diye sordu İsa.

Herkes inkar eder. Petrus, herhangi birimizin söyleyeceği şeyi söylüyor: Efendi, herkes sana dokunuyor. Ama İsa başka bir şeyin olduğunu bilir. Ondan güç çıktığını bilir.

Ve bu garip. Bu tür bir mucize var—birisi İsa'nın giysisine dokunuyor ve iyileşiyor. Hemen hemen sihirli bir değnek veya bir fantastik hikayedeki kristal gibi hissediyor. Ama bu o değil. Bu kişisel. Bu iman. İşte bu yüzden İsa bilir.

Ne de olsa, birçok insan ona çarpıyordu. Sadece biri iyileşti.

Şimdi kadının umutsuzluğu korkuya dönüşüyor. Anonim kalmayı ummuştu. Başarmıştı. İyileşmişti. Sessizce uzaklaşabilirdi. Ama İsa kalabalığı durdurur ve "Kim bana dokundu?" diye sorar.

Onun bir anlık sevinci korkuya dönüşür. On iki yıl utanç, dışlanma, yalnızlık - şimdi ifşa oldu. İsa'ya dokundu, potansiyel olarak onu kirletti. Bunu gizlice yaptı. Ve şimdi önünde, inanılmaz bir yetkiye sahip bir Tanrı adamı duruyor.

47. ayet:

Kadın, fark edilmeden gidemeyeceğini görerek, titreyerek ayaklarına düştü. Tüm insanların önünde, neden ona dokunduğunu ve nasıl anında iyileştiğini açıkladı.

Jairus gibi, o da İsa'nın ayaklarına düşer. Ama sadece umutsuzluk içinde değil - aynı zamanda korku içinde. Ne olacağını bilmiyor. Yapabileceği tek şey dürüst olmak ve kendini onun önüne atmak.

Ve İsa'nın tepkisini duymadan önce, 49. ayete bakın:

İsa henüz konuşurken, Jairus'un evinden biri geldi. "Kızınız öldü" dedi. "Artık öğretmeni rahatsız etmeyin."

Kadının hikayesi umutsuzluk sevinçten korkuya nasıl geçtiyse, Jairus'un hikayesi de umutsuzluktan korkuya doğru hareket ediyor. Habercisini görüyor. Soğuk sözleri duyuyor.

Ve burada Jairus'un durumunu hayal etmeye çalışsanız - gerçekten hayal edin - gerginliği hissedebilirsiniz. Umutsuz. İsa'yı çağırmıştı. İsa kabul etti. Ama kalabalık her şeyi yavaşlatıyor. Her yönden insanlar itiyor. Ve Jairus mutlaka düşünüyor, Rabbim, lütfen - kızım ölüyor. Bunun için vakit yok.

Ve sonra İsa durur.

Ve bu kadın - bir parya - öne gelir ve dizlerine düşer. Ve Jairus sadece şu düşünceyi düşünebilir: Bunun için vakit yok. Kızım ölüyor. Lütfen, Rabbim, gitmeliyiz.

Ve sonra, o acı verici gecikmenin ortasında, soğuk sözleri duyar:

"Kızınız öldü.

Artık öğretmeni rahatsız etmeyin."

İsa'nın zamanında gelmemesi nedeniyle kardeşlerinin ölümünden dolayı üzülen Mary ve Martha'nın Yuhanna 11'deki acısını yankılar.

Her iki hikaye de beklenmedik bir dönüş yapar. Kötüden daha da kötüye doğru hareket eder. Umutsuzluktan korkuya.

Ama bu iki kız, başka bir şey yaşamaya hazırlanıyor. Ve bu, üçüncü hareketin—kurtuluşun—girdiği yer.

Kanayan kadına dönelim. İsa'nın ayaklarında titriyor, muhtemelen İsa'nın iyileşmeyi geri almasından, onu alenen utandırmasından veya en iyi ihtimalle, "Tamam, bunu saklayabilirsin, ama yaptığın şey yanlıştır" demesinden korkuyor.

Ne diyecek?

48. ayet:

"Kızım, imanın seni iyileştirdi.

Barış içinde git."

Ona kızmak yerine, gücünü geri çekmek yerine, onu kutsar. Ona Kızım - İnciller'de İsa'nın başka hiç kimseden kullanmadığı bir kelime- der ve onu barış içinde gönderir.

Ve bu bize yine gösterir: bu sihir değildi. Bu, bir iyileştirme tılsımı anı değildi. İsa onun inancını vurgular. Gerçekten ne olduğunu herkesin anlamasını ister.

Ve Jairus'la paralelliğe dikkat edin. Kızının öldüğü haberi geldikten hemen sonra, İsa ona dönüp:

"Korkma.

İnan, o iyileşecek."

Yine inanç.

Ve tam olarak bu olur. Bir sonraki birkaç ayete bakarsanız, İsa Jairus'un evine gider. Kız ölüyor. Herkes biliyor. Kalabalığın takip etmesine izin vermiyor - sadece Petrus, Yakup, Yuhanna ve ebeveynler. Genç kızın yattığı odaya giriyorlar.

Yolda İsa, "Neden ağlıyorsunuz? Ölü değil, uyuyor." Diyor. İsa'dan alay ediyorlar. Ölümü görüyorlar. Ama İsa genellikle başlangıçta söylediğinden daha fazlasını kastediyor.

Peki neden bunu söylüyor? 56. ayete bakın. Kızını dirilttikten sonra, olanları kimseye söylememelerini onlara emrediyor. İsa, kalabalığı coşturmaya çalışmıyor. Popülerlik kazanmaya ya da bir hareket başlatmaya çalışmıyor. Şöhret istiyorsa, bu mucizeyi sokakta yapardı.

Merhametten hareket ediyor - saf, samimi merhamet. Bu aileye yaşam veriyor, ancak gösteriye ilgi duymuyor. O, iyileştirmeye, evet - aynı zamanda öğretmeye, krallığı ilan etmeye ve nihayet ölmeye ve yeniden dirilmeye, Tanrı ile insanlık arasındaki yeni bir ilişkiyi başlatmaya gelmiştir.

Umutsuzluk korkuya dönüştü, şimdi ise kurtuluşa - her iki kız için de.

Bu bizim için ne anlama geliyor?

Bu hafta bu hikaye üzerinde meditasyon yaparken, şöyle düşündüm: bir anlamda, sadece hayranlık içinde durmak yeterli olacaktır. İsa'nın gücünü görmek. Aynı İsa'nın bu şeyleri yapanın bugün canlı, bizimle birlikte, güçlü ve merhametli ve amaçlı olduğunu hatırlamak.

Ama vurgulamak istediğim iki cümle - iki gerçek - olduğunu düşünüyorum ki Tanrı bizi görmeye davet ediyor.

İlk:

Tanrı, İsa'nın kim olduğu ve insanlar için - bizim için - ne yaptığını daha eksiksiz bir resmini kazanmamızı istiyor.

İsa'nın günahların affı için ölümü ve dirilişi hakkında haklı olarak konuşuyoruz. Bu temeldir. Müzakeresiz. Ama bütün hikaye bu değil.

Bu tür hikayeler bize İsa'nın işinin şunları da içerdiğini gösteriyor: * temiz olmayanı temizleme * utancı kaldırma * ölümü fethetme * insanları umutsuz durumlardan kurtarma * insanları topluma yeniden entegre etme

Her iki kız da topluma yeniden entegre edilir. Önceki hikayedeki şeytanlı gibi. Tom Wright bunu güzelce ifade ediyor: İsa dünyasının sorunlarıyla ellerini kirletir. Bizim titreyen dokunuşumuzu hoş karşılar. Ve merkezi İncil emriyle cevap verir: Korkmayın.

İsa sadece günahları affetmez - utancı ortadan kaldırır. Sadece eternal yaşam vaat etmez - ölümü yener. Sadece bizi Tanrı ile barıştırmaz - birbirimizle restore eder.

Ve bu bugün hala doğrudur. Burada olan bazılarınız - veya çevrimiçi olarak izleyenler - kendinizi izole edilmiş hissediyor olabilirsiniz. Utanç. Pişmanlık. Utanma. Dışarıdan bakınca kendinizi toplu görünüyorsunuz; içeride ise yalnız hissediyorsunuz.

İsa sadece sizi affetmek için değil, sizi restore etmek için - kendisine ve başkalarına - geldi. Başarısızlıklarınız kamuya açık veya özel, ilişkisel veya mali olsun, utancınız kaldırılabilir. Uzun zamandır özlemini çektiğiniz topluluğa restore edilebilirsiniz.

Bir yorumcu bunu iyi söyledi:

“Öğretmeni artık rahatsız etme” asla bizim sorunlarımıza karşı doğru cevap değildir.

Belki bugün umutsuz hissediyorsunuz. Çok utandınız. Çok kırıldınız. Çok uzaklaştınız.

Ama “öğretmeni artık rahatsız etme” asla doğru cevap değildir.

Bu hayatları dokunan aynı İsa bizim hayatlarımıza da dokunur. Ve biz bu restorasyonun hoş geldin olduğu bir kilise olmak istiyoruz. Önce hayatınızı düzeltmek zorunda değilsiniz. Restore olmak için hoş geldiniz.

Ve tüm bunlar performansla değil, imanla erişilir - İsa'nın ayaklarına düşerek, kalbinizde veya bedeninizle, ve ihtiyacınızı itiraf ederek.

Bu da bizi ikinci gerçeğe götürür:

Tanrı bizi umutsuzluk ve korku yoluyla - kurtuluş gelse de gelmese de - dönüştürür.

Bu hikayelerde, kurtuluş gerçekleşir. Ama bazen gerçekleşmez. Ve yine de Tanrı bizi umutsuzluk ve korku yoluyla - kurtuluş gelse de gelmese de - dönüştürür.

Bu hafta, planlı ve plansız olarak, birçoğunuzla çok vakit geçirme fırsatım oldu. Burada insanlarla, uzaktaki insanlarla vakit geçirdim. Pastoral bakım, dinleme, alan oluşturma, danışmanlık, dua etme... Bu özellikle ağır bir hafta oldu - umutsuz durumlar ve umutsuzluk dolu.

Kanserle karşı karşıya kalarak kendileri demanslı eşlerine bakan yaşlı azizlerle birlikte oldum.

Dişarıdan bakınca hayatları parlak görünen, ama içi suçluluk, endişe ve pişmanlık dolu olan insanlarla birlikte oldum.

İş kaybı, bozuk evlilikler ve yetişkin çocuklarla nasıl başa çıkacaklarını bilemedikleri çatışmaların enkazında oturan insanlarla birlikte oldum.

Bir öğrencim ve arkadaşım, bir ay önce trajik olayların yaşandığı Nashville'deki Mesih Ahdi Kilisesi'nde personel olarak görev yapan biriyle de konuştum. Olayın yaşandığı anda ofisindeydi - neredeyse kurtulamadı - ve sonra otoparkta durup acı dolu sonuçları gördü. Umutsuzluk.

Size paylaşmak istediğim bir konuşma var, çünkü bu kişi benden bunu paylaşıp paylaşmayacağımı sordu. Chris bana paylaşma izni verdi. Yoksa paylaşmazdım.

Kardeşimiz Andrew Toy hakkında. Birçoğunuz Andrew ve Sarah Beth'i tanıyorsunuz. Sojourn üyeleridir. Andrew uzun zamandır sağlık sorunlarıyla mücadele ediyor, ancak son haftalarda işler özellikle zor bir hal aldı. Şu anda Cincinnati'deki bir hastane yatağında - şu anda izliyor olabilir - önemli komplikasyonları olan büyük bir ameliyatla karşı karşıya. Birkaç gün önce doktorlarına çok doğrudan sordu: "Ölme şansım nedir?" Ve cevap düşük değildi.

Uzun bir telefon görüşmesi yaptık. Ölüm şu anda çoğu insanın inkar ettiği şekilde ona çok gerçek. İsa'nın, benim en sevdiğim bölümlerden biri olan Luka 18'de - iki adamın dua ettiği hikayeyi anlattığı yerde konuştuk: biri kendi doğruluğundan emin, diğeri ise günahının ve kırıklığının acı bir şekilde farkında. Biri, "Ben o adam gibi olmadığım için teşekkür ederim" der. Diğeri sadece "Tanrı, bana, bir günahkar olan merhamet et" diyebilir. İsa sorar: Hangisi evine haklı olarak döndü?

Bunun hakkında konuştuk. Luka 8 hakkında konuştuk. Bugün bu hikayeyi ele aldık. Ve Andrew'un sesindeki zarafet için Tanrı'ya övgü olsun—korku karşısında İsa'ya güvenmenin sadeliği, ölüm teorik değil de mümkün olduğunda gelen açıklık. Bu umutsuzluğun tuhaf bir hediyesi. Korkunun tuhaf bir hediyesi. Önemli olanı açıklığa kavuşturur. Hayatın ne için olduğunu açıklığa kavuşturur.

Ve siz de benimle Andrew'un tamamen kurtulması için dua edebilirsiniz—Tanrı'nın onu ve ailesini bu acıdan kurtarması için. Tanrı bunu yapabilir. Fakat Andrew'un kendi ifadesine göre—size söylememi istediği şey—şudur:

Tanrı, kurtuluş gerçekleşse de gerçekleşmese de, Andrew ile bu korkulan durumda birlikte var.

Bu çok güzel. Çünkü Tanrı ile işler farklıdır. Tanrı'nın Kurtarıcı olarak kim olduğunu bilmek—kurtuluş gecikse de veya gerçekleşmese de—her şeyi değiştirir.

Deuteronomy'den bu ayetleri seviyorum. İsrail çölde kırk yıl geçirdi—kırk yıl umutsuzluk, korku, kayıp ve acı. Ve Musa Deuteronomy 8'de şöyle diyor:

Rab'binizin sizi çölde kırk yıl boyunca nasıl yönettiğini, sizi alçakgönüllü kılmak, yüreğinizde ne olduğunu bilmek için denemek için hatırlayacaksınız... Ve sizi alçakgönüllü kıldı ve sizi aç bıraktı, ve sizi manna ile besledi... insan ekmeğin tek başına yaşamaz, fakat Rab'bin ağzından çıkan her sözle yaşar... sizi alçakgönüllü kılmak ve sizi denemek için, sonunda size iyilik yapmak.

Çölde gelen açıklık budur.

Umutsuzlukta gelen açıklık budur.

Korkuda gelen açıklık budur.

Henry David Thoreau ünlü bir şekilde şöyle dedi: “Çoğu insan sessizce umutsuzluk içinde yaşar.” O devam ediyor: bizim istifa dediğimiz şey aslında onaylanmış umutsuzluktur. Ve hayatın eğlencelerinin altında bilinçsiz umutsuzluk saklanır.

Bugün nerede olduğunuzu bilmiyorum. Birçoğunuzun umutsuzluk içinde olduğunu biliyorum. Bazıları korku içinde, bazıları ise iyi hissediyor - ve bu iyidir. Dinlenme mevsimleri vardır. Ancak er ya da geç, hepimiz sınırlarımızla -ölümlülüğümüzle, kontrolümüzün eksikliğiyle- karşılaşacağız.

Buradaki Tanrı mesajı, Jairus ve kızıyla, bu kanayan kadınla birlikte olan aynı Tanrı'nın değişmeyen aynı Tanrı olduğudur. O, şimdi İsa'da bizimle birlikte var. Bu gerçekten de iyi haberdir.

Bugün nerede olursanız olun -veya bugün değilse, yakın zamanda- umutsuzluk ve korkuyla karşılaştığınızda, umut vardır.

Umut vardır, çünkü Tanrı sizinle birlikte olacaktır.

Umut vardır, çünkü İsa titreyenleri hoş karşılar.

Umut vardır, çünkü inanç -basit, umutsuz inanç- kapısını onun huzuruna açar.

Dr. Jonathan T. Pennington şu anda Kentucky, Louisville'deki Southern Seminary'de Yeni Ahit Yorumlama Profesörüdür. Ayrıca düzenli olarak Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas) ve The Institute of Biblical Studies in Orlando, FL ve Morling College (Melbourne, Avustralya)'da ziyaretçi profesör olarak görev yaptı.

Bu makale, Dr. Pennington'ın bir vaazının aynen yazılmış metnine dayanmaktadır. Copilot'ta ve Third Millennium Ministries'deki teoloji ekibi tarafından hafifçe düzenlenmiştir.