İradenin Köleliği

İrade Köleliği

Bölüm 1: İddiaların Önemi

Martin Luther tarafından

Bu makale, 1823'te Edward Thomas Vaughan tarafından yapılan çeviriye dayanmaktadır. Dil, CoPilot AI'nın yardımıyla modernize edilmiştir ve daha sonraki değişiklikler ve nihai onay Thirdmill’in yayın ekibi tarafından yapılmıştır.

Ön sözünüzde söylediğiniz birkaç şeye değinerek başlamak istiyorum—çünkü dürüst olmak gerekirse, sizin bizim yanımızı küçümsüyor ve kendi yanınızı yüceltiyor görünüyorsunuz. Daha önce beni inançlarımda çok kararlı olduğum için eleştirdiniz ve şimdi de güçlü iddialarda bulunmaktan o kadar rahatsızsınız ki, en azından Kutsal Yazılar ve Kilise öğretileri izin veriyorsa, Septikler'in yanınıza çekilmeyi tercih ediyorsunuz. Siz açıkça Kilise'nin otoritesine, tam olarak ne öğrettiğini anlamasanız bile, başvurmayı tercih eden bir insansınız. Ve bu tür bir zihniyetin hayranı görünüyorsunuz.

Şimdi, barışçıl niyetlerinizi takdir ediyorum. Açıkça kibet ve çatışmadan kaçınmaya çalışıyorsunuz. Ancak başka biri sizin söylediklerinizi söyleseydi, daha sert bir şekilde karşılık verebilirdim—dürüst olmak gerekirse. Bununla birlikte, bu fikir ne kadar iyi niyetli olursa olsun, göz ardı edemem.

Şöyle bir şey var: Hristiyan olmak, inandığınız şeylerde sağlam duruş sergilemek demektir. Eğer inanç iddialarında bulunmaktan rahatsız oluyorsanız—inanç beyanları, yani—o zaman temel bir şeyden yoksunsunuz. Net bir şekilde ifade edeyim: "iddia" derken, inançlarınızı savunmak, onları onaylamak, onları savunmak ve geri adım atmamaktır. Kelime her zaman bu şekilde kullanılmıştır ve özellikle Kutsal Yazılar'da Tanrı tarafından ortaya konan gerçeklerden bahsediyorum.

Erasmus gibi alimlerin bizi belirsiz veya önemsiz tartışmalar yoluyla yönlendirmesine ihtiyacımız yok. İhtiyacımız olan şey, önemli olan konularda netlik ve inanç - yani sadece aptalca veya alakasız değil, inancımızın merkezinde yer alan konulardır. Burada önemsiz tartışmalardan bahsetmediğinizi varsayıyorum - ta ki konuları yanlışlıkla karıştırmış veya daha da kötüsü, Özgür İrade doktrininin önemli olmadığını öne sürüyor olabilirsiniz. Bu ciddi bir yanlış adım olurdu.

Hristiyanlar olarak, şüphecilikle uğraşmayız. Bizler, Stoacılardan daha da iddialıyız. Pavlus, inandıklarımızda güvenilir ve sarsılmaz olmaya bizi sürekli olarak teşvik ediyor. Roma'da, itirafın kurtuluşa yol açtığından bahsediyor. İsa, başkalarının önünde O'nu itiraf edersek, Baba'nın önünde bizim için aynı şeyi yapacağını söylüyor. Petrus, sahip olduğumuz umudunu açıklayacak hazır olmamızı söylüyor. İddia, Hristiyanlığın kalbinde yer alır. Bunu ortadan kaldırırsanız, inancın kendisini ortadan kaldırırsınız.

Kutsal Ruh, bize Mesih'i yüceltmek için verildi - hatta ölüme kadar. Bu, nihai iddiadır. Ruh sadece geriye oturmaz; dünyayı karşı karşıya getirir ve günahı kınar. Pavlus, Timoteos'a, uygunsuz olsa bile, cesaretle konuşmasını söyler. Fakat bir kimse gerçeği kendisi iddia etmezse veya başkalarını nasıl azarlayabilir? Bu tür bir kişi vaaz etmemeli - gerçeklik kontrolü için gönderilmelidir. Ve dürüstçe, açıkça görülmesi gereken bir şeyi açıklamak için zaman harcıyorum. Hangi Hristiyan, iddiaların önemli olmadığını düşünürdü? Bu, din ve inancın da önemli olmadığını söylemek gibidir.

Ve yine de, "İddiaların hayranı değilim; daha ılımlı bir yaklaşımı tercih ederim" diyorsunuz. Mesih veya öğretilerini itiraf etmekten bahsetmediğinizi açıklıyorsunuz ve buna saygı duyuyorum. Saygıdan ötürü, şu anda niyetlerinizi yargılamayacağım. Fakat dilinizin netliği yansıtmadığını düşünüyorum. Ne kadar samimi yüreğiniz olsa da, kelimelerinizle daha dikkatli olmalısınız.

Ücretsiz İrade Hristiyanlık için gerekli değilse, o zaman sözleriniz anlam ifade ediyor - ancak yargınız yanlış. Eğer gerekli olduğunu düşünüyorsanız, o zaman sözleriniz yanıltıcı, hatta yargınız doğru olsa bile. Her iki durumda da, "faydasız iddialar" hakkındaki şikayetleriniz burada gerçekten geçerli değil. Konu dışı.