İradenin Köleliği

Martin Luther tarafından

Bu makale, 1823'te Edward Thomas Vaughan tarafından yapılan çeviriye dayanmaktadır. Dil, CoPilot AI'nın yardımıyla modernize edilmiştir ve daha sonraki değişiklikler ve son onay Thirdmill’in yayın ekibi tarafından yapılmıştır.

İzin verin, sizin beyanınız hakkında konuşalım - sadece özgür irade hakkında değil, aynı zamanda dini doktrin hakkında da - burada, Kutsal Yazıların ve Kilise kararlarının mutlak yetkisi engel teşkil etmeseydi, şüphecileri seve seve takip edeceğinizi söylüyorsunuz, çünkü iddialar sizi bu kadar rahatsız ediyor.

“Mutlak yetki ve Kilise kararları” - bu ifade kaygan. Kutsal Yazılara ve Kilise'ye karşı saygılı görünüyorsunuz, ancak şüpheciliği kucaklamak istediğinizi ima ediyorsunuz. Hangi Hristiyan böyle konuşur? Eğer önemsiz doktrinlerden bahsediyorsanız, o zaman eminim, birçok insan onları sorgulama özgürlüğüne sahip olmayı diler. Bu yeni bir şey değil.

Aslında, çoğu Hristiyan zaten katı dogmatizmi reddetmek suretiyle bu özgürlüğü kullanıyor. Sözleriniz, Hristiyanların genellikle değersiz doktrinlere yapıştığını ve aptalca tartıştığını öne sürmedikçe. Ancak temel inançlardan bahsediyorsanız, hiçbir şey iddia etmek zorunda değilsiniz demenin son derece endişe verici olduğunu söyleyebilirsiniz. Gerçek bir Hristiyan, “Şüphecilerin yanında yer almak yerine, Tanrı'nın sözünde durmaya çalışıyorum, ne öğrettiğini iddia ediyorum - ve önemsiz konularda bile, emin olmak istiyorum. Belirsizlikten daha zavallı ne var?”

Sonra, “Yargımı, anladığım veya anlamadığım her şeye gönüllü olarak teslim ediyorum” diye ekliyorsunuz. Gerçekten Erasmus? Kutsal Yazılara teslim olmak yeterli değil mi? Kilise kararlarına da mı boyun eğmelisiniz? Kutsal Yazı'da olmayan şeyleri Kilise emredebilir mi? Eğer öyleyse, Pavlus'un 1 Corinthians 14:29'de öğrettiği gibi doktrini yargılama özgürlüğü nerede? Kilise kararlarını yargılama fikrine karşı çıkıyorsunuz gibi görünüyor, ancak Pavlus buna ısrar ediyor.

Bu yeni tevazuunuz—insan otoritesine körü körüne boyun eğmek—doctrineyi değerlendirme hakkımızı bizden alıyor. Kutsal Yazılar bunu nerede talep ediyor? Hangi Hristiyan, “Anlamasam da itaat ederim” diyecek? İnandığınız şeyleri kavramadan iddia ediyorsunuz. Ancak Kutsal Yazılar, iddia ettiklerini anlamayanları lanetliyor. Kimseler anlamadan gerçekten nasıl inanabilir?

Siz, inancın kesinlik gerektirmediğini öne sürüyorsunuz gibi görünüyor. Fakat “idrak etmek” tam olarak kavramak anlamına geliyorsa, kısmi anlayış yeterli değil. Tanrı'nın bir kısmını anlamadan tümünü anlamış olamazsınız. Her şeyden önce Tanrı'yı idrak etmeliyiz, sonra yaratılıştaki diğer her şeyi anlayabiliriz.

Sonuçta, sözleriniz inancın önemli olmadığını ima ediyor—sadece barış korunduğu sürece. İtibar, güvenlik veya zenginlik risk altında olduğunda, siz başkalarının ne dediğini tekrarlamak gibi bir fikirden yana görünüyorsunuz: “Onlar onaylar, ben onaylarım; onlar reddeder, ben reddederim.” Hristiyan doktrinini, sadece çatışmaya neden olduğu için savunmaya değmeyen felsefi bir görüşe indirgiyorsunuz. Kendinizi, her iki tarafı da susturmak isteyen bir barışçı olarak sunuyorsunuz ve bizler saçmalıklar üzerinde kavga ediyoruz gibi öne sürüyorsunuz. Erasmus, sizin sözlerinizin arkasındaki gerçek mesaj bu—ve şüpheleniyorum ki benim sessiz bıraktığım şeyi biliyorsunuz.

Yine de, şimdilik bu sözleri geçelim, yeter ki tekrarlamayın. Fakat Tanrı'nın Ruhu, cilalı dilin arkasını görür ve kalbi inceler. Sizi, bizi katı veya aşırı olarak suçlamaktan vazgeçirmek için söyledim. Yaklaşımınız, Lucian veya Tanrı'ya inanmayan ve inananları alay eden bazı Epikürcülerin ruhunu barındırıyor gibi görünüyor. Hakikat için tutkulu, utanmaz ve iddialı olalım. Skeptikleriniz ve Akademisyenlerinizi tercih edebilirsiniz—ta ki Mesih sizi daha büyük bir şeye çağırmayana kadar.

Kutsal Ruh, Skeptik değildir. O, bizim kalplerimize belirsiz görüşler değil, sağlam, yaşam köklü hakikatler—deneyimlediğimiz her şeyden daha emin hakikatler—yazdı.

Şimdi, başka bir noktaya değinelim. Hristiyan öğretilerinden bazılarının özsel olduğunu, diğerlerinin olmadığını; bazılarının gizli, diğerlerinin açıklandığını iddia ediyorsunuz. Sadece başkalarını mı tekrarlıyorunuz, yoksa retorik bir gösteri mi yapıyorsunuz? Pavlus'un sözlerini —Romans 11:33) — ve İşaya'nın —Isaiah 40:13).

Genel kamuoyuna yazarken bu şeyleri söylemek kolaydır, doğrudan Luther'e değil. Fakat umarım, Luther'e Kutsal Yazı hakkında bir anlayış tanırsınız. Eğer değilse, emin olun ki ben size bunu yaptırırım.

Şu ayrımı yapmama izin verin: Tanrı ve Tanrı'nın yazılı sözü aynı şey değildir — tıpkı Yaratıcı ve yaratılışının farklı olduğu gibi. Elbette, Tanrı'da birçok şey gizlidir. O kendisi şöyle diyor: Matthew 24:36), Acts 1:7), John 13:18), ve 2 Timothy 2:19).

Ama bazı filozoflar — ve siz de burada onlara yankı veriyorsunuz — Kutsal Yazı'nın kendisinde gizli öğretiler içerdiğini iddia ediyorlar. Hiçbir zaman bunu kanıtlamadılar. İddialarını desteklemek için tek bir örnek bile göstermediler. Yine de bu fikirler insanları Kutsal Yazı'yı okumaktan vazgeçirdi ve onu alakasız hale getirdi — öyle ki Şeytan'ın kendi felsefi sapkınlıkları Kilise'de kök salabilsin.