Vahiy'in Rolü ve Sonucu

Dr. Neil Neilson tarafından

Evlenmemizin neredeyse 34 yılı boyunca - ve hatta bundan birkaç yıl önce - karım için bir Sevgililer Günü şiiri yazıyorum.

Heveslenmeyin.

Her biri, evlilik yıllarımızı çeşitli temalar, formlar ve duygularla işaret eden, ona olan sevgim hakkında yazılmıştır. Bazı ciddi, bazı komik. Ama hepsinde ortak olan bir şey var: gerçekten berbat şiirler.

Ve işte bu yılın versiyonu, ki o bunu Salı gecesi ilk kez görecektir. Siz onu göremezsiniz. Ve o gördüğünde, şiirsel duygusunu merhametle parantez içine alacaktır. O mükemmel bir şair - gerçek bir şair - ve onu takdir edecek ve değerlendirecektir. Ve biraz alaycı bir tonla, yazdığım şeyin Shakespeare'in dikkatine layık olduğu gibi analiz edecektir.

Ve bu bizi, C. S. Lewis'in şöyle yazdığı Mezmur 19'a getiriyor:

“Bunu, İbadat Şarkıları Kitabı'ndaki en büyük şiir ve dünyanın en büyük liriklerinden biri olarak görüyorum.”

Başka bir deyişle, benim şiirlerimden daha iyi.

Burada, özellikle İbranice şiirin ayırt edici unsurları: ritim, paralel anlam yapıları ve kışkırtıcı metaforlar ve benzetmeler, çok gerçek bir edebi kalite var. Lewis ayrıca, bu ayırt edici unsurların, Tanrı'nın takdiriyle, diğer dillere çeviri edilebilecek şekilde - uyak gibi, ki neredeyse çevrilemez - korunabileceğini not ediyor. Ve böylece, İngilizce olarak bile, bu şiirin görkemini ve güzelliğini takdir edebiliriz.

Mezmurların edebi ve şiirsel niteliklerini daha fazla keşfetmekle ilgilenenler, C. S. Lewis'in Mezmurlar Üzerine Düşünceler ve Leland Ryken'in Hoşnutluk Sözleri: Bir Edebi Girşim - İncil'e - okumalarını kesinlikle tavsiye ederim. Ayrıca, Dr. Ryken, English Standard Version'ün çeviri süreci boyunca edebi danışman olarak görev yaptı, ki bunun sabah elinizde olduğunu sanıyorum.

Ancak Mezmur 19 sadece edebi bir eser değil. Aynı zamanda Tanrı'nın kendi halkına, doğada ve Kutsal Yazılar'da Kendini nasıl açığa vurduğunun görkemi ve güzelliğini kavramanın bir yolu sunan ve bize böyle bir büyük gerçeklik karşısında nasıl bir cevap vermemiz gerektiğini gösteren bir mezmurdur.

Bu hazine, göreceğiniz gibi güzelce düzenlenmiştir—ve bu sabah bültenimizde düzenlendiği için minnettarım—bölümler halinde gelir.

1-6. ayetler genellikle Tanrı'nın genel vahyi olarak adlandırılan şeyi ortaya koyar.

7-11. ayetler genellikle Tanrı'nın özel vahyi olarak adlandırılan şeyi ortaya koyar.

12-14. ayetler Tanrı'nın o vahiy sonucunda bizim için amaçladığı güçlü, kurtaran, kutsayan etkiyi ortaya koyar.

İşte mezmurun melodik çizgisinin ilk ifadesi, böylece dinlerken takip edebilirsiniz:

Tanrı'nın genel vahyini incelemek ve onda sevinmek, Tanrı'nın özel vahyini incelemek ve onda sevinmek için bizi dürtmelidir—ve her ikisi de bizi nihayetinde incil'e ve yaşamlarımızda incil meyvesine sevindirir.

Burada Tanrı'nın dünyasını ve Sözü'nü bizi nihayetinde kurtuluşa götürmek için nasıl amaçladığını öğreniyoruz.

İlk olarak, 1-6. ayetlerde, mezmur yazarı Tanrı'nın yaratılışındaki ve aracılığıyla sessiz tanıklığından söz eder. Buna genellikle genel vahiy denir—bazen "dünya kitabı" olarak anılır. Ve mezmur yazarının asıl noktası, göklerin ve dolayısıyla tüm yaratılan şeylerin, Yaratıcılarına tanıklık etmesidir.

Philadelphia'daki Tenth Presbyterian Kilisesi'nin uzun süredir rahibi olan James Boice'un dediği gibi: dünya kitabı, Tanrı'nın varlığı ve gücü hakkında öyle büyük bir vahiy sağlar ki, yeryüzündeki her insanı Tanrı'yı arama, varlığına getirdiği için teşekkür etme ve O'na tapınma dürtüsü olmalıdır.

Bu Tanrı'nın görkemi, ahlaki görkem olarak adlandırabileceğimiz şey değildir. Burada İbranice'de Tanrı için kullanılan isim El'dir, bu çok genel bir isim olup Tanrı, Yaratıcı anlamına gelir. Ve burada söz edilen görkem, adalet, merhamet, sevgi, iyilik, lütuf gibi O'nun nitelikleri olan ahlaki görkem değildir; aksine varoluşu, ululuğu ve yaratılan her şeyin gücüne işaret eder. Bu sabah burada çok güzel bir şekilde bunun hakkında şarkılar söyledik.

Romans 1'de, Pavlus, Tanrı'nın yaratılışının görkeminin, yalnızca O'nun görkemli ululuğuna tapınmayı esinlemediğini, aynı zamanda yeryüzündeki her insan için erişilebilir olduğunu söyler. O'nun ebedi gücü ve ilahi doğası, yaratılan şeylerden açıkça görülmekte ve anlaşılmaktadır, öyle ki insanlar scuseuz kalmaktadırlar. Tanrı'nın yaratılışındaki bu muhteşem panorama, tapınmayı ve hayranlığı haklı olarak esinler - ve Yaratıcı'yı tanımayı reddedenler için haklı olarak mahkumiyeti getirir.

İlginç bir şekilde, eğitimle uğraşanlar için - özellikle Hristiyan eğitimi - 1-6. ayetlerin, sınıfımızda disiplinler arasında yaptığımız şey için muhteşem sonuçları vardır. Burada, doğanın incelenmeye değer olduğunu; güzel, gözlemlenebilir, anlaşılabilir olduğunu öğreniyoruz. Kendi zihinlerimizin öznelliği içinde kapana kalmış değiliz. Desenleri, düzenliliği, düzeni gözlemleyebiliriz. Onları ölçebiliriz. Nedensel etkileşimleri tanımlayabiliriz. Çalışmalarımızın mevcut olanı nasıl etkileyebileceği hakkında sonuçlar çıkarabiliriz, iyi veya kötü.

Doğa sürekli konuşur - gündüz ve gece. Evrensel olarak konuşur - yeryüzünün uçlarına kadar. Yeryüzünde, Tanrı'ya doğrudan gözlerinin önünde olan bu sözsüz tanıklıkla karşılaşmayan tek bir insan yoktur.

Son olarak, bu mezmur sadece astronomi çalışmasını teşvik etmez, ki bu, burada özel bir referans gibi görünmektedir, aynı zamanda “dünya kitabı”nın tüm bölümlerini de teşvik eder. Matematik ve fiziği görüyoruz - ölçme, hesaplama, desenler, düzen. Ve zaten bu mezmurun biçimini not ettik: şiir, muhteşem yüksek edebi sanat, metafor, benzetme, lirik şekil ve ritim.

Doğa konuşur. Sevdiğim bir satır: güneş, odasından çıkan bir gelin gibi.

Ve eğer İncil'inizde dikkatlice bakarsanız, giriş şöyle diyor: “Koroya yöneticiye”—bu, şarkı söylemek için tasarlanan bir mezmurdur.

Müzik sanatlarının burada da bir onayı var. Başka bir deyişle, en geniş anlamıyla, bu ilk altı dizede olan, sadece evrenin büyük Yaratıcısı'na tapınmaya değil, aynı zamanda tüm mesleklerimizin, tüm çağrılarımızın—ki malzemeleri Tanrı'nın yaratılmış dünyasının şeyleridir—bir onayıdır. Ve böyle bir hediyenin, böyle bir yaratılışın tüm düzeninde, kullanışlılığında ve çeşitliliğinde fark edilmesi, herkesi Yaratıcı'yı överek selamlamaya teşvik etmelidir.

Öyleyse yarın sabah işe giderken—veya bu sabah burada otururken—etrafınıza bakın. Gördüğünüz her şey Tanrı'nın yüceliğini haykırır. İş dünyasında, tıpta, hukukta, imalatta veya hatta bakanlıkta olsanız, mesleğinizin malzemeleri ve aletleri ne olursa olsun, doğru kullanımını yöneten ilkeler ne olursa olsun, mesleğinizin faydaları ve meyveleri ne olursa olsun—tüm bunlar Tanrı'nın yüceliğini ilan eder. Ve Romalılar 1'de yine dediği gibi, bu yüceliği görmezden gelmek bizim için tehlikelidir. Bu, dünyanın ve içindekilerin tümünün görkemini ve güzelliğini ne kadar kutlayan bir şeydir.

Ancak mezmur yazarı orada durmaz, çünkü Tanrı'nın vahyi hakkında ki resim henüz tam değildir. Tanrı, yalnızca yaratılışının sözsüz tanıklığında değil, aynı zamanda - ve çok daha özel ve derin bir şekilde - Sözü'nde, tam tanıklığında, yani Kutsal Yazılar'da da kendini gösterir. Böylece, ikinci olarak, 7-11. ayetlerde, mezmur yazarı Kutsal Yazılar'da Tanrı'nın yazılı tanıklığından söz eder, ki bu genellikle özel vahiy olarak adlandırılır, bazen de "Söz'ün kitabı" olarak anılır.

Şimdi, 6. ayetten 7. ayete geçiş - fark ettiniz ki durdum - bazılarına o kadar ani görünüyor ki, bunların aslında birbirine yapay olarak bağlanmış iki ayrı mezmur olması gerektiğini sonucuna varıyorlar. Aslında, ben bunun, mezmur yazarının, iki konunun - dünyanın kitabı ve Söz'ün kitabı - kaçınılmaz ve yakından bağlantılı olduğunu anladığının kanıtı olduğuna inanıyorum.

C. S. Lewis'in mezmurun şiirsel diliyle bu bağlantıyı nasıl tanımladığını dinleyin. Uzun bir alıntı, ancak dinlemeye değer. Lewis şöyle yazar:

İlk önce gökyüzünü düşünüyor, gün be gün gördüğümüz görkemli gösteri, yaratıcısının ihtişamını bize gösteriyor. Sonra güneşi düşünüyor - yükselişinin sevinçli coşkusu, doğudan batıya günlük yolculuğunun hayal edilemeyecek hızı; son olarak, sıcaklığı, iklimimizin ılıman sıcaklıkları değil, bulutsuz, kör edici, zorba ışınları tepeleri döverek, her köşeyi arayarak. Şiirin bütününe bağlı olan anahtar cümle, "ondan hiçbir şey gizlenmez." Her yere güçlü, temiz tutkusu ile deler. Sonra hemen, 7. ayette, başka bir şeyden bahsediyor, ki bu ona göre başka bir şey değil, çünkü her şeyi delip geçen, her şeyi ortaya çıkaran güneş ışığı gibi. Yasa temizdir, lekesiz ve ebedidir - aydınlatıcı, şiddetli, dezenfektan, sevinçli. Güneşi belki çölde hissettiği gibi, gölgede saklanmaya çalıştığı her köşede onu arayarak, şimdi de yasayı hissediyor, ruhunun saklanma yerlerini arayarak.

Ve elbette ki Lewis burada güçlü bir biblical zeminde duruyor. İbraniler 4'ü hatırlıyorsunuz: Tanrı'nın sözü yaşayan ve etkin, iki ağızlı kılıçtan daha keskindir… yürekteki düşünceleri ve niyetleri ayırt eder. Hiçbir yaratık onun görüşünden gizli değildir. Fiziksel güneş, tüm arayan ışığı ve kavurucu sıcaklığıyla, güçlü bir şekilde bizi Tanrı'nın yazılı Sözü'nün -daha da çok- sonsuz derecede daha delici, bembeyaz, yargılayan ve kurtaran parıltısına işaret eder.

İlginç bir şey: Daha önce 1-6. ayetlerde Tanrı'nın adı El, yani Yaratıcı anlamına gelen en genel ad olduğunu belirttiğimizi hatırlıyorsunuz. Fakat burada, 7. ayette Tanrı'nın adı değişiyor. Artık adı Yahve - İbrahim, İshak, Yakup ve Davut'un söz yapan, sözünü tutan, konuşan Tanrısı. Ve bu Rab, Yehova Tanrı, gerçekten de konuştu. O, bize Kutsal Yazılar'da kaydedilen, tüm nesillerin, tüm halkların, tüm dil gruplarının her zaman ve her yerde elinde tutması için yazılı olan sözlerde konuştu.

Bir insanın ilk kez Tanrı'nın sözlerini yazıya döktüğü -bildiğim kadarıyla- Deuteronomy 31'de, Musa ve halkı vaat edilen ülkeye girmek üzere ve Musa liderliği Yeşua'ya devretmek üzeredir. Ve Deuteronomy 31:9'da şu sözleri okuyoruz: Sonra Musa bu yasayı yazdı. Bu sözler kolayca gözden kaçabilir, fakat bunlar çok büyük, oyun değiştiren sözlerdir. Sadece Tanrı'yı işiten insanlar, gelecek nesiller için, Tanrı'nın sözlerini -hatta bize kadar- duyabileceklerdi.

Bu Söz'ün—Tanrı'nın konuşulan sözlerinin—nasıl betimlendiğine dikkat edin. İlk olarak, isimler: yasa, yönetmelikler, emirler, buyruklar, korku, kurallar. Bütün bunlar birlikte, Kutsal Yazılar'da bize olan Tanrı'nın konuşmasının kapsamlı bir anlayışını oluşturur. Dünya kitabının bilgisi, O'nun görkemi önünde saygı ve şükran gerektirirken, Söz kitabının - yasa, emirler, korku - ahlaki ve manevi bir cevap gerektirir. Biz O'nu yüceltmeliyiz. Biz O'ndan korkmalıyız. Biz O'na itaat etmeliyiz.

Sıfatlara dikkat edin: mükemmel, emin, doğru, temiz, gerçek. Tanrı'nın vahiyinin tam mükemmelliği. Tam gerçeklik. Hiçbir yanlışlık veya hata olmadan.

Sonra, Tanrı'nın Sözü'nün alınmasından elde edilen meyveyi tanımlayan fiil tabanlı ifadelere dikkat edin: canı canlandırır. Basitleri bilge kılar. Kalbe sevinç ve gözlere ışık verir. Sonsuza kadar dayanır. Bizi uyarır ve büyük bir ödül getirir.

Dünya kitabı - tüm görkemi ve güzelliği ve harikaları ve zenginliği ve kullanışlılığı ile - bu tür tatminler ve sevinçler ve bereketler sağlayamaz.

Mezmur yazarı, dünyadaki tüm katılımımızı - çalışmamızı, işimizi, çağrılarımızı, zevklerimizi - O'nun, altından daha çok arzu edilen, en tatlı baldan daha tatlı olan vahyedilmiş Sözü'nün bağlamında görmeye bizi teşvik ediyor.

Çağrılarımız ne kadar harika olursa olsun, ne kadar ilginç ve verimli olursa olsun, Kutsal Yazılar'ın özel vahyi dışında eksik, kurtuluşsuz ve nihayetinde tatmin edici değillerdir. Aslında, Kutsal Yazılar'ın tüm öğüdü bize, çevremizdeki dünyayı, Tanrı'nın yaratılışı için olan kalbinin ışığında ve tüm şeyleri kendisine geri kazanmak ve uzlaştırmak için olan nihai amacının ışığında her şeyi görmemizi sağlayan yazılı Sözü dışında nihayetinde anlayamayacağımızı açıkça söylüyor.

Ve sadece şunu kısaca söylemek isterim: Bu, benim için gelecekte neler olacağı hakkında düşündüğümde beni heyecanla dolduran Kutsal Yazı'nın gerçeklerinden biridir. Çünkü gospel güçlü olan yerlerde, kilise büyüyen yerlerde, nüfus ve ekonomik büyümenin patlama yaşadığı yerlerde - Endonezya ve Hindistan gibi yerlerde, ve yakında Kamboçya ve Laos'ta - Hristiyan eğitiminde filizlenen bir hareket var. Oradaki kilise liderleri, insanların her şey hakkında nasıl düşündükleri her köşeye ve bucağa gospel'in gerçeklerini ve Kutsal Yazı'nın çerçevesini sokmaya çalışıyorlar.

Aslında, onlar bana bu ülkenin tarihini sevdiiklerini söylüyorlar, yüzyıllar önce üniversiteler ve kolejler kurulmuş ve Kutsal Yazıların çerçevesine dayanıyordu. Ve sanırım haklı olarak söyleyebiliriz ki o bağlamdaki öğrenme, kültürümüzün birçok nimetinin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Ayrıca, bu ülkede o tarihi görmezden gelme veya unutma - veya bunu kendiliğinden görme tehlikesi içinde olduğumuzu söyleyebilirim. Endonezya'da ise, nüfus büyümesi ve ekonomik büyüme ile bağlantılı olarak tamamen İncil'e dayalı Hristiyan eğitimi için bir açlık var. Daha sonra bunun hakkında daha fazla konuşacağım.

Ama burada mesele şudur: Eğer dünyanın kitabı doğru bir şekilde Yaratıcı Tanrı'ya tapınmayı esinlendiriyorsa, O'nun yarattığı için, o halde Kutsal Yazı'nın kitabı bizde ne kadar çok hayret, alçakgönüllülük, tapınma, itaat, kutsallık ve sevinç esinlemelidir. El, Yehova'dır.

Ve eğer Tanrı'nın yaratılışını tüm biçimleri ve tezahürleriyle seviyor - eğer doğayı ve bahçenizde çalışma, evinizi, işinizi, ailenizi ve eşyalarınızı seviyor - o halde, bu Yaratıcı Tanrı'nın sizin ve benim anlayabileceğimiz kelimelerde gerçekten konuştuğunu duyma fırsatları ve bağlamlarına gitmelisiniz.

Allah konuşmuştur. Ve Allah konuşur. Ve ben sadece şunu söylemek istiyorum: Nasıl olur da biz, Allah'ın insanları olarak, yaratılışın sözsüz tanıklığıyla -ne kadar harika olursa olsun- yetiniriz, oysa ki bize, Yakup 1'e göre, canlarımızı kurtarabilecek olan bu tam tanıklık verilmiştir.

Ama biz henüz mezmurun hikayesinin sonuna ulaşmadık. Çünkü Allah, genel ve özel bütün vahiylerinin bizi bir yere götürmeyi amaçlıyor. Ve böylece, mezmurcu 12-14. ayetlerde, bütün bunların nihai amacından bahseder. Neden sonuçta dünya kitabı? Neden Söz kitabı?

Çünkü Allah'ın tasarımında, genel vahiy kendi içinde bir amaç değildir. Her insanı, isteyerek reddetmediği sürece, Yaratıcı olarak Allah'ı tanımaya ve tapmaya yönlendirmede görkemli bir şeydir - iyi ve yararlıdır. Ancak yaratılış hediyelerini ve bizim görevlerimizi sadece kutlamak yeterli değildir.

Ve Allah'ın tasarımında, özel vahiy de kendi içinde bir amaç değildir. İncil - Allah'ın esinlenmiş, nefes ettiği Söz - gerçek iman ve öğrencilik için gerekli ve vazgeçilmez olmakla birlikte, sonuçta bizi Allah'ın Ruhu aracılığıyla tövbe, iman, kutsallık ve güvene götürmeyi amaçlıyor.

Biz mükemmel İncil alimleri olabiliriz. Onu inceleyebilir, bilebilir, hatta kapağından kapağına kadar tadını çıkarabiliriz - ve yine de Allah'ın bizim için olan amacını kaçırabiliriz. John 5:39'da olduğu gibi, İsa'nın şöyle dediği kişiler gibi olabiliriz: “Siz, İncillerde ebedi yaşamı bulacağınızı düşünerek araştırıyorsunuz; ve onlar benim hakkımda tanıklık ediyor, ama siz, yaşamı almaya gelmek istemiyorsunuz.”

Ve böylece 12-14. ayetlere geliriz:

"Kim kendi hatalarını anlayabilir? Beni gizli suçlarımdan aklayın. Kullunuzu ayrıca küstahlık günahlarından uzak tutun; onlar üzerimde egemenlik etmesin. O zaman ben suçsuz ve büyük günahsız olacağım."

Burada Tanrı'nın arzu ettiği cevabı görüyoruz. İyi arkadaşım Don Carson bunu şu şekilde ifade ediyor: Tanrı genel vahiy ve özel vahiy'den bunu arzular. Carson, Tanrı'nın, yüceliği karşısında hayranlık uyandıran güçten, kişisel ve konuşan Tanrı'da kişisel zevk almaktan daha fazlasını arzu ettiğini yazıyor. Uygun cevap, tövbe ve iman ve Tanrı'nın Kendisi'nin bizi içten arındırması ve sözlerimizi ve düşüncelerimizi O'nun gözünde hoş kılması için gayretli bir duadır.

Gizli suçların tövbesi—öyle derinlemesine gömülmüş ki onların orada olduğunu bile bilmiyor olabiliriz.

Kasıtlı günahların tövbesi—Tanrı'nın beklentilerine karşı kasıtlı isyan eylemleri.

Ve sadece tövbe değil, aynı zamanda Tanrı'dan korunma için dua: Kuluğunuza kasıtlı günahlardan uzak tut; onlar üzerimde egemenlik etmesin.

Ama bu sadece tövbe duası değil, aynı zamanda baştan çıkarma karşısında korunma için dua. Ben bunun gerçekten kurtarıcı iman duası olduğuna inanıyorum, çünkü David çok merak uyandıran bir ifade dua ediyor: Beni suçsuz ilan et... o zaman büyük suçtan suçsuz ve temiz olacağım.

David'i suçsuz ve temiz yapan nedir? Bizi suçsuz ve temiz yapan nedir? Gerçek suçsuzluğumuz değil—aslında suçsuz değiliz. David bunu çok iyi biliyordu. 32. Mezmur'u, 51. Mezmur'u oku. O, Tanrı önünde kabulünün temeli olarak suçsuzluk iddia etmiyor. O, Tanrı'nın ilanını dilemektedir.

Beni suçsuz ilan et, diye feryat ediyor—ve ancak o zaman suçsuz olacağım.

Bu nedir? Ben inanıyorum ki burada, İsa'nın dünyaya gelmeden yüzyıllarca önce gizli, İncil'in—Tanrı'nın merhametli ve lütufkar bir şekilde affettiği ve kurtuluşa eriştirdiği—iyi haberine görkemli bir işaret var.

Dünyanın kitabı ile, O'nun egemen Yaratıcı olduğunu anlıyoruz.

Kutsal Kitap'taki Söz'ün ışığında, O'nun kutsal ve adil olduğunu anlıyoruz—ve korkunç bir karşılaştırma ile, biz Davut gibi, kendi kalplerimizde Tanrı'ya başkaldıran isyankarlarız. Biz kendimizi lanetlenmiş durumumuzdan kurtarmaya yardımısız ve umutsuzuz.

Ve böylece Davut kendini Tanrı'nın merhametine atar—Tanrı ki, merhametinde, Davut'a veya bize günahlarımızın hak ettiği şekilde davranmayı seçmez, aksine affeder, Davut'u ve bizi suçsuz ilan eder. Suçsuz olduğumuz için değil, çünkü Tanrı kendi Oğlu İsa'yı—ki Davut sadece gölgede gördü ve biz şimdi açıkça görüyoruz—kimin ölümünü biz Rab'bin Sofrası'nda paylaştığımızda kutlarız—seçer.

İsa, tek adil olan, her zaman gerçekten suçsuz ve kusursuz olan, bizim yerimize bizim yerimize ölen, suçlu için masum, suçlu için kusursuz—bizim kutsal Tanrı'ya karşı isyanımızın bedelini ödeyen. Ve Tanrı bu ödemeyi kabul eder. İsa'nın ölümünün değerine göre, O bizi kendi önünde suçsuz ve kusursuz ilan eder.

Psalm 19'un sadece iman yoluyla aklanmayı ilan ettiğini biliyor muydunuz? Ne bir yücelik.

Ama hatta bu bile son değil. Psalm, şu güzel, tanıdık ayetle kapanır:

"Sözlerim ve kalbimin düşünceleri, ey Rab, benim kayam ve Kurtarıcım, senin gözünde kabul edilebilir olsun."

Davut, Tanrı'nın lütufkâr deklarasyonu ile affedildiğini bilir. Şimdi o, ağzının ve kalbinin—söylediği her şeyin ve hatta düşündüğü ve hissettiği her şeyin—Tanrı'ya kabul edilebilir ve hoş olsun diye dua eder. Başka bir deyişle, aklayan Tanrı'nın aynı zamanda bizi kutsal kılmasını diler. Aslında bu 1 Yuhanna 1:9'dur: Günahlarımızı itiraf edersek, Tanrı sadık ve adil olmak suretiyle günahlarımızı affeder ve bizi tüm adaletsizlikten temizler.

Çaresiz ve ümitsiz durumumuzdan bizi kurtaran böyle bir kurtaran Tanrı'ya karşı, yaşamlarımızı gospel tarafından, O'nun lütfu tarafından körüklenen - yaşamlarımızı itaat ve her yönüyle kutsallık peşinde koşma ile nasıl başka bir cevap verebiliriz?

Ve böylece bu mezmurun bütün hareketini elde ediyoruz:

Eğer genel vahiyde Tanrı'nın sözsüz tanıklığında sevinirsek, özel vahiyde Tanrı'nın sözlü tanıklığında ne kadar çok sevinmeliyiz? Tanrı'nın dünyasıyla olan ilişkimiz, Tanrı'nın bize konuştuğu Sözü'ne koşmamızı teşvik etmelidir.

Ama sonra, eğer özel vahiyde Tanrı'nın sözlü tanıklığında sevinirsek, ne kadar çok - hatta bu sabah - O'nun bizi suçlayan, bağışlayan, aklayan ve kutsayan işine kendimizi açmalıyız? Davut gibi alçakgönüllü ve kırık yürekli olarak, O'nun bizim içinde o işi yapması için - uzun zaman önce bununla ilgilendik, sanki bir kez için - sürekli olarak Tanrı'nın bize olan masumiyetini ilan eden müjde sevinç duyarak, İsa'nın ölümünü o ilan için temel olarak iddia ederek ve gospel tarafından körüklenen kutsallık ve itaat peşinde koşarak bize koşmalıyız.

Bu nedenle, kardeşler ve kız kardeşler, Tanrı'nın dünyasında ve size orada yerine getirmek için verdiği çağrılara sevinir. Daha da iyisi, Tanrı'nın Kendisi hakkında ve O'nun kurtaran amaçları hakkında Sözü'nde bize söylediklerine sevin. Ama en iyisi, Mezmler 19'u izle - dünyanın kitabı ve Söz'ün kitabı, müjdeye kadar: Tanrı günahkarları affeder çünkü İsa çarmıhta öldü ve bu gospel tarafından, O'nun gözünde kabul edilebilir şekilde konuşabilir, düşünce ve yaşamabiliriz.

Bu yörünge - dünyanın kitabı, Söz'ün kitabı, aklama ve kutsama olan bu mantık - Mezmer 19'un melodik çizgisinin sonu olabilir, ancak Tanrı'nın yaratılışı ve sizin için olan kurtaran amaçlarının melodik çizgisinin sonu değildir.

Ve bu büyük amacın, Tanrı'nın Kendisini bize tanıtmaktan ibaret olan nihai sonucunu -ki O'nu tanıyalım, bağışlanalım ve O'nun önünde kutsallık içinde yürüyelim- betimleyen bir ilahi söyleyerek kapatacağız. Son maddedeki gibi güzelce duyacaksınız:

"Sonra, ey Rabbimiz, yeni yaratılışını tamamla; saf ve lekesiz olalım. Senden olan büyük kurtuluşumuzu sende mükemmel bir şekilde restore edilmiş olarak görelim; zaferden zafere değişelim…. Yalnız İsa Mesih'e yücelik ve övgü olsun."

Niel Nielson, Georgia'daki Lookout Mountain'da bulunan Covenant College'un başkanıdır.

Bu makale, Dr. Nielson'un bir vaazının aynen yazılmış metnine dayanmaktadır. Third Millennium Ministries'deki teolojik personel ve Copilot tarafından hafifçe düzenlenmiştir.