Kayaya Dayanarak İnşa Etmek

Kayaya İnşa Edilen Kilise

Elçilerin İşleri 9:31

Wiley Lowry tarafından

İncil'inizi Elçilerin İşleri 9. bölüme çevirmenizi rica ediyorum; bu, kilise İncil'inde sayfa 918'de bulunur. Eğer burada çok vakit geçirdinizse, Westminster Kısa Soruşturması'nın ilk sorusunu ve cevabını sıklıkla tekrarladığımızı duyacaksınız. Ve gerçekten de bu, yaşamın amacının son derece açık ve yararlı bir özetidir. "İnsanın asıl amacı Tanrı'yı yüceltmek ve O'nu sonsuza kadar seviyecek olmaktır." Eğer buna bir şey ekleyebilseydim - ve Westminster Meclisi'nde oturan adamların, ne söyleyeceğimi duymak için çok istekli olduklarına eminim! Ama eğer bir şey ekleyebilseydim, şöyle diyeceğim: İnsanın asıl amacı Tanrı'yı yüceltmek ve O'nu birlikte sonsuza kadar seviyecek olmaktır. Ve bunu söylememin nedeni, kilisenin Tanrı'nın halkı için olan amacının merkezi olmasıdır. Elçilerin İşleri 9:31'de gördüğümüz şey, kilisenin Mesih üzerine inşa ediliyor olmasıdır. Ve Mesih üzerine inşa ediliyor olması, "Rabbin korkusu içinde ve Kutsal Ruh'un rahatlığında" yaşıyorlardı. Görüyorsunuz, Tanrı'yı yüceltiyorlardı ve birlikte O'nu seviyorlardı.

Bunu aklımızda tutarak, O'na dua ile yaklaşalım, sonra bu gece okuyacağız.

Babamız, bizden Rabbin korkusunu ve Kutsal Ruh'un rahatlığını, bu ayeti okurken ve bu gece çalışırken bize vermeni istiyoruz. Ve buradan çıktığımızda, seni yüceltmek ve birlikte seni sonsuza kadar seviyecek olmak için çıkalım. Mesih'in adıyla, amin.

Elçilerin İşleri 9, sadece bir ayet; 31. ayet:

"Böylece bütün Yahudiye, Galile ve Samiriye'deki kilise barış içindeydi ve inşa ediliyordu. Rabbin korkusu içinde ve Kutsal Ruh'un rahatlığında yürüyerek, çoğaldı."

Çimenler solar ve çiçekler düşer, ama Tanrımız'ın Sözü sonsuza kadar sürer.

Bu akşam bu ayeti iki noktada incelememizi istiyorum. Birincisi – inşa edildi. İkincisi – dışa doğru inşa edildi. İnşa edildi ve dışa doğru inşa edildi. Çoğu zamanımızı birinciye harcayacağız ve oradan başlayacağız, inşa edildi ile.

Inşa Edildi

“Yudea, Galile ve Samarya’daki kilise barış içindeydi ve inşa ediliyordu” diyor. Bunu başka bir şekilde ifade edersek, kutsal bir yapı haline geliyordu. Güçleniyordu. Kilisenin gücü büyük bir mesele. Kilise, Mesih'in bedenidir; Mesih'in eşi. İyi Çoban'ın sürüsü. Tanrı'nın ebedi planına göre bir araya getirildi, Mesih'in değerli kanının dökülmesiyle güvence altına alındı ve yükselen ve muzaffer Rab İsa Mesih tarafından yönetiliyor. Kilisenin büyümesi ve gücü, Mesih'e bağlı olduğunu söylemek güvenli.

Ve bu ayette, kilisenin Mesih'te inşa edildiği üç şey görüyoruz, kilisenin Mesih üzerine inşa edildiği üç yol. Biri, kilisenin Mesih'in emri üzerine inşa edildiği. Ayrıca kilisenin Mesih'in kilisesi olarak inşa edildiğini görüyoruz. Ve sonra da kilisenin Mesih'in taahhüdü ile inşa edildiğini görüyoruz. Bu üç şeye bakalım.

Mesih'in Emri Üzerine İnşa Edildi

Birincisi, kilisenin Mesih'in emrine uyarak ve onu yerine getirerek inşa edildiğini görüyoruz. Kitab-ı Mukaddes'in Acts bölümünde bu ayetin dikkat çekici şeylerden birinin, özetleyici bir rol oynamasıdır. Bu, Acts kitabında daha önce geçen her şeyin bir özeti, aynı zamanda da bir geçiş ayetidir. Yani geri kalanında ne olacaklarını anlatmak için bizi hazırlıyor. Ve özet olarak, ayet 31 bize, kilisenin tüm Yahudiye, Galile ve Samiriye'de inşa edildiğini söylüyor. Şimdi bu üç yeri özellikle anarak, Acts kitabının amacına, düzenine ve planına bağlı kalıyoruz. Çünkü Acts kitabı nerede başlıyor? Acts kitabı Kudüs'te başlıyor ve İsa ile başlıyor, havarileriyle birlikte ve onlara, Tanrı'nın vaadini, Kutsal Ruh'un gelişini beklemelerini söylüyor. Ve göğe yükselmek üzereyken İsa, havarilerine şunları söylüyor: “Kutsal Ruh sizin üzerinize geldiğinde güç alacaksınız ve sizler benim tanıklarım olacaksınız; önce Kudüs'te, sonra bütün Yahudiye'de, Samiriye'de ve dünyanın sonuna kadar.” Acts kitabı Kudüs'te İsa ile başlıyor. Roma'da Pavlus ile bitiyor. İsa'nın havarilerine verdiği yerlerin izini sürüyor – Kudüs, Yahudiye, Samiriye ve dünyanın sonuna kadar.

“Bu Kaya Üzerine”

Ve böylece 31. ayette, İsa'nın dirilişi hakkında söz yayıldıkça, kilise barış içinde - nerede? “Yahudiye ve Galile ve Samarya boyunca” inşa edilir. İsa'nın emrettiği gibi, tıpkı İsa emrettiği gibi, kilise büyüdü ve güçlendi. Görüyorsunuz, Mesih'in emrettiği şey, Mesih verir. O, öğrencilerini, takipçilerini tanıklar ve öğrenciler yapmak için görevlendirirken, emrettiğini yerine getirecektir. Onlar için çalışmanın meyvesini verecek ve ortaya koyacaktır çünkü bu Tanrı'nın planı ve bu Tanrı'nın işidir. İncillerde Petrus'un İsa'nın Mesih olduğunu itiraf ettiği zamanı hatırlayacaksınız - ve İsa Petrus'a ne der? O, “Bu kaya üzerinde,” İsa'nın Mesih olduğu bu itiraf üzerine, “Bu kaya üzerinde kilisemi inşa edeceğim ve cehennem kapıları ona karşı galip gelmeyecektir.” diye der. Ve Havariler Kitabı zamanında kiliseye karşı yoğun bir zulüm ve muhalefet vardı. Öğrenciler, havariler hapse atıldı. İsa hakkında konuşmamaları konusunda suçlandı. İstefanos hakkında ve yanlış suçlandıkları ve taşlandıkları; erken kilisenin ilk şehidi hakkında okuduk. Bundan önceki bölümde, Saul'un, Pavlus'un - kiliseyi yıktığını okuduk.

Ama eğer Elçilerin İşleri kitabının mesajını birkaç kelimeye indirgeyebilseydik, dirilişin tanıklığı güç ve zulümle desek yeridir. Ve bunu buluyoruz - İsa'nın ölümden diriltildiği mesajı, Kutsal Ruh'un gücüyle kilise çoğalır, büyür, inşa edilir ve güçlenir, Mesih'in emrine uymak ve yoğun zulüm karşısında güçlenir. Şimdi bu tek noktadan birkaç ders alabiliriz, çünkü neredeyse her şekilde Tanrı'nın yollarına karşı olan, Tanrı'nın gerçeğine karşı olan bir kültürde yaşıyoruz; Terörizm eylemleri görüyoruz, bu neredeyse haftalık bir gerçeklik ve insanların zihinlerini giderek daha fazla ağırlıyor. Peki bu pasajda ne görüyoruz? Kilise sallantı üzerinde görünse de, güncellemek için değil, gerçek ihtiyacın diriliş mesajına ve Kutsal Ruh'a güvenmeye dönmek olduğunu; Mesih'in kilisesini böyle inşa edip güçlendirdiğini bilmek.

Bu aynı zamanda bize bir teselli. Belki bazılarınız kiliseye bağlanmaya değip değmediğini merak ediyor? Hizmet etmek, vermek ve cemaat hayatında kendini savunmasız kılmak buna değer mi? Belki bazılarınız kilisede yıllarca hizmet ettiniz; yorgunsunuz? Belki eskisi gibi bir öncelik değil mi? Burada gördüğümüz, kilisenin büyümesi, kilisenin gücü Mesih'in emri olduğudur. Bu Tanrı'nın planı ve Tanrı kendi işini sonuna, yerine getirilmesine, zamanın sonuna kadar, Mesih'in yüceliği ve halkının iyiliği için görecektir. Bu ayet bize “Tanrı kilisesi için, kilisesiyle ne yapıyor, ne veriyor!” diyor. Bunu bekleyin! Bunun için dua edin! Bekleyin! Ve O'nun kilisesine bağlanın.

Mesih'in Kilisesi Olarak İnşa Edildi

Bu bizi ikinci şeye götürür. Kimin kilisesi? Bu, Mesih'in kilisesi! İnşa edilen bu, Mesih'in kilisesidir. Mesih kilisenin başıdır ve bir kilise vardır; Mesih'te barış ve birlik olan bir kilise. Oradaki 31. ayete bakın. Ne diyor? “Böylece kilise,” tekil kilise, “barış içindeydi ve inşa ediliyordu.” Birden fazla yerde olsa bile, bu tek kilisedir. Yahudiye, Galile ve Samiriye'de, ama yine de tek kilise. Aslında, eğer “her yerde” diyen o kelimeyi çevirseydik, “bütün” diyebilirdik. Yani “Yahudiye ve Galile ve Samiriye'nin bütününde” kilise diyebilirdik. Ve Yunanca'daki o kelime aslında “Katholikos” kelimesinin geldiği aynı kelimedir. Havariler İnancı'nı söylediğimizde ve “kutsal katholikos kilisesi”ne inandığımızı söylediğimizde, işte bunu kastediyoruz. Roma Katolik kilisesine inanıyoruz demiyoruz, fakat Mesih'in evrensel, dünya çapındaki kilisesine, inanıyoruz. Buna inancımızı ve bağlılığımızı beyan ediyoruz. Her ulustan, her kabileden, her dilden, her halktan imanlıların oluşturduğu bir kilise.

Mesih İsa'da Tek Kilise

İsa'nın çilesinden önce dua ettiği şey budur. Havarileriyle birlikte, "O'na inananların tümünün bir olması, tıpkı O'nun ve Baba'nın bir olduğu gibi" diye dua etti. Matta'nın sonunda İsa, "Gidin, bütün uluslardan öğrenciler yapın" dediğinde havarilerine yapmalarını emrettiği şey budur. Ve İncil'in Vahiy kitabına geldiğimizde, tahtın önünde ve Kuzu'ya tapınan, sayısız bir çokluk olduğunu görüyoruz; bu, Mesih'e tapınmaktır. Bu, Tanrı'nın vaadi, İbrahim'e verdiği vaade geri dönüyor; İbrahim'in soyundan bütün yeryüzü ailelerinin kutsanacağı vaadi. Tek bir kilise ve bu, İsa Mesih'tedir. Ve bu birliğin başlangıcını, 9. bölümün 31. ayetinde, Yahudiye ve Galile ve Samiriye'den olanların bir araya geldiği ve bir barış ve yapım, yani büyüme yaşadıkları yerde görüyoruz.

Engelleri Aşmak

Ve zaten bu noktada, Elçiler Kitabı'nda, kilise büyük engelleri aştı. Biliyorsunuz ki sadece şu üç kelimeyi alırsanız, “Yahudiye ve Galile ve Samiriye,” bu üç kelimede karmaşık ve üzücü bir tarih var. Burada putperestlik, iç savaş, nefret, sürgün, önyargı, dünyevilik, kendini haklı görme var. Yahudiye, tapınağın yeriydi. Dini seçkinlerin yaşadığı ve oturduğu yerdi. Galile, Yahudi bölgesiydi, ancak Roma ve Yunan kültüründen gelen kültürel etkiler tarafından çok daha fazla etkilendi ve etkilendi. Samiriye bu ikisinin arasında yer alıyordu ve saf Yahudi soyundan değillerdi ve farklı dini uygulamalar izlediler. Ve Yahudiler Samiriyelileri sevmedi. Galile'den gelenlerin Yahudiye'ye giderken Samiriye bölgesini dolaşmak için Ürdün Nehri'ni geçtikleri söylenir. Bu insanlarla temas etmek istemediler. Ve zaman zaman, bu gruplar arasında yoğun şiddet patlak verdi. Fakat burada bize, bu yerlerde tek bir kilise olduğu ve bu kilisenin barış içinde olduğu ve inşa edildiği söylenir. Sadece muhalefetten özgür değildi; aralarında barış vardı. Bir zamanlar Tanrı ile düşman olan ve şimdi Baba ile barışılmış ve İsa Mesih'te, Kutsal Ruh'un armağanı olarak, sonsuz yaşam armağanı verilen insanlar arasında barış vardı. Birbirleriyle düşman olan bu insanlar şimdi birlikte sevinç, iman ve birlik içinde sevinç duyuyorlardı. Ve burada “kilise” için kullandığımız kelime, kelimenin tam anlamıyla, “çağrılmış” anlamına gelir. Eski yollarından ve çeşitli arka planlarından bir kilise, bir beden, bir halk, Mesih'in yüceliği için çağrıldılar.

Ve belki de bu insanların deneyimlediği radikal dönüşümün en açık örneği, Saul veya Pavlus'un dönüşümüdür. Daha önce bu bölümde gördüğümüz adam, kilisenin başlıca zulmedeni ve baskıcısı olan adam, şimdi kiliseye, azizlerin topluluğuna getiriliyor. Ve sadece artık zulmedici değil, aynı zamanda kiliseyi inşa etmek için başlıca araçlardan biri haline geliyor. Bu, bu bölümde, bize söylenen bu ayette gerçekleşen radikal dönüşüm. Kilisenin büyümesi, farklı ve bölünmüş olanlar arasında barış getirir. Neden bu önemli? Neden bu çeşitlilik içinde birlik olması önemli? Çünkü başka hiçbir şey bunu yapamaz; sadece Mesih yapabilir. Bu sadece Mesih'in kilisesinde olur ve bu, Mesih'in adına yücelik getirir. Ve bunu bu ayette görüyoruz.

Mesih'in Bağlılığı ile İnşa Edilen

Mesih üzerine inşa edilen kilise hakkında üçüncü şey, inananlar arasında keyif alınan yaşamın bu tanımıdır. Burada Mesih'in devam eden bağlılığını, kiliseye bakanlığını görüyoruz. Kilise, Mesih'in onlara olan bağlılığı ile inşa edilir. Ayet bize, onların "Rab korkusu içinde ve Kutsal Ruh'un rahatlığında yürüdüklerini" söyler. Şimdi İsa'nın bakanlığının özelliklerini düşünün. Mesih'in bakanlığının yönleri nelerdi? İşte bu iki özelliği burada tanımlayabilirsiniz, değil mi? Çünkü İsa'nın yaptığı ve söylediği her şey Tanrı'nın yüceliği için yapıldı. Babası ile dua etmek için vakit geçirme bağlılığı. Bütün güçlü işleri, mucizeleri, işaretleri ve öğretiyi Tanrı'ya yücelik getirmek için yaptı. Ve hatta çarmıhta ölümü ve Babanın öfkesini üzerine almak, Babasının iradesine itaat ve teslimiyetten yapıldı. Rab korkusu, Mesih'in bütün bakanlığını nüfuz etti.

Ve Kutsal Ruh, İsa'nın yaşamında ve bakanlığında doğaüstü harikalar yaratan Kutsal Ruh, şimdi de Mesih'e inanan tüm insanlarda bakanlığını sürdürmektedir. İsa bunu vaat etmişti. Havarilerini terk edeceğini, ancak onları yalnız bırakmayacağını, onlara Kutsal Ruh'u göndereceğini, onları donatacağını, onlara öğreteceğini, böylece İsa adına hizmet edebilmeleri için onları güçlendireceğini vaat etmişti. Kutsal Ruh'un bir diğer adı, dediğimiz gibi, Teselli Edici veya Yardımcı'dır. Bu pasajda ne görüyoruz? Teselli Edici'nin teselli sağladığını görüyoruz. "Rab korkusu ve Kutsal Ruh'un tesellisi içinde" hareket ediyorlar. Bu, Mesih'in kilisesinde etkin olduğunun kanıtıdır. O, kilisesine bağlıydı. İnsanlarına hizmet etmeye devam ediyordu, çünkü onlar Rab korkusu ve Kutsal Ruh'un tesellisi, sevincini ve bereketini gösteriyordu. Bu iki özellik her zaman birlikte gider - bir saygı, bir kutsama ve bir tapınma, ve Kutsal Ruh'un tesellisi, teşviki ve sevinci.

Rab Korkusu

Rabbi'nden korkmak hakkında pek fazla şey duymuyoruz, değil mi? Eski Ahit terimi gibi görünüyor. Ve gerçekten, Eski Ahit boyunca Tanrı'nın yüceliğine karşı uygun cevap Rab'den korkmaktı. Fakat Yeni Ahit'te, birçok durumda, yazarlar İncil'in gerçekleri ışığında korkmaya çağırıyorlar bizi. Çünkü görüyorsunuz, İncil bize bunu öğretir. İncil, Rab'den korkmayı öğretir bize. İncil, günahımızın Tanrı'nın öfkesine, hoşnutsuzluğuna ve cezasına layık olduğunu öğretir. Günahımızı ortadan kaldırmak ve Tanrı'nın bereketini kazanmak için yapabileceğimiz hiçbir şey yoktur. Fakat kurtuluşumuz, Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'in ölümünden ve dirilişinden daha az bir şey değildir. Tanrı'dan ayrı olarak ne kadar yoksul olduğumuz budur. Kurtuluşumuzun maliyeti budur. Tanrı önünde korku, hayret, saygı ve tapınma dışında daha uygun bir cevap ne olabilir? J.I. Packer'dan ödünç alarak, "Tanrı'yı ciddiye almak" adlı kitabının başlığından, daha uygun bir cevap ne olabilir? Kutsal Ruh'un rahatlığını nasıl tadabiliriz eğer Tanrı'ya en yüce bağlılığımızı vermiyorsak?

Sanırım, hepimiz Kutsal Ruh'un tesellisini arzuluyor ve özlüyoruz, ama Tanrı'yı ciddiye alıyoruz mu? Çocuklarımıza, komşularımıza, iş arkadaşlarımıza, "Hayatımızda en önemli öncelik nedir?" diye sorsak, acaba ne diyecekler? Hepimiz kendimizi ciddiye almaya eğilimliyiz. Değil miyiz? İşimizi ciddiye alıyoruz, sporumuzu ciddiye alıyoruz, görünüşümüzü, yemeğimizi ve içeceğimizi, eğlencemizi ciddiye alıyoruz; kendimizi ciddiye alıyoruz. Bunun en açık kanıtı selfie'nin yaygınlığı değil mi? Kendimizden bir fotoğraf çekmek istiyoruz. Ve eğer kendimizi ciddiye alıyorsak, başkalarına kendimiz hakkında anlatmak istiyoruz. Bu nedenle kültürümüzde bunu görüyoruz. Ama Tanrı'yı ciddiye alıyoruz mu? İtiraf ediyorum ki, Ruh'un hayatları değiştirmesini istiyorum, ama Tanrı'nın yapabileceklerinin beklentisi ve isteğiyle bunu her zaman yapıyor muyum? Ve yolda bunun için biraz kredi almak istiyor muyum? Çocuklarımızın, gençlerin büyüyüp Kutsal Ruh'un tesellisini enjoying etmelerini, inançta olgunlaşmalarını, öğrencilikte büyümesini istiyoruz, ancak onlar bunu yaparken eğleniyorlarsa. Ve biz kendi hayatlarımızda ve ailelerimiz için seçtiğimiz önceliklerde Rab korkusunu ne sıklıkla modelliyoruz? Hepimiz Kutsal Ruh'un tesellisini aramaya ve Rab korkusunu ihmal etmeye eğilimliyiz. Ancak Kutsal Ruh'un tesellisi Rab korkusu ile birlikte gelir.

Ve Rab'den korkmak hakkında konuştuğumda, ciddi veya kasvetli bir tavırdan bahsetmiyorum. Bunda bir sıcaklık, Rab'den korkmada bir sevinç var. Bir özgürlük ve samimiyet, deneme zamanlarında umut; acı çekme zamanlarında güven. Kilise olarak, Mesih'in kilisesi olarak güç ve derinlik ve birlik inşa ediliyor. Bu, Elçilerin İşleri 9:31'de kilisenin inşa edildiği güzel bir resim. Kilise, Mesih'in yüceliği ve halkının iyiliği için Tanrı'nın planıdır. Biliyorsunuz, ailemizde, kuşlarla ilgili biraz deli olduk. Bunun hakkında fazla bir şey söylemeyeceğim çünkü ne kadar çılgın olduğumuzu açıklamak istemiyorum, ancak avludaki kuşların hareketlerine çok uyumlu hale geldik! Dün bir kuş yuvası buldum. Bunları sık sık görüyoruz, ancak bu kuş yuvasının ne kadar etkileyici olduğu beni vurdu. Burada saman ve enkaz ve kir vardı ve bu kuşlar bunu bir araya getirebilir ve yumurtaları ve kendileri için bir yuva yapabilirler. Tanrı'nın kiliseyi inşa etmesinde ne yaptığını görmek şaşırtıcı değil mi? O, Yahudi ve Gentili, Galileli ve Samiriyeli, köle ve özgür, zengin ve fakir alır ve Mesih'in kilisesi, Mesih'in yüceliği için, Rab'den korkma ve Kutsal Ruh'un rahatlığında yürümenin bu güzel resmi olarak bir araya getirir. Tanrı kilisesini inşa etmede bunu yapar. Yani kilise inşa edilir. Edified edilir.

Bu ayetteki son kelimeden ayrıca bize, kilisenin inşa edildiği gibi aynı zamanda dışa doğru büyüdüğü de söylenir. Bu, tonightki son noktamız olacak. Kilise dışa doğru inşa edildi; kilise çoğaldı. Kilise inşa edildiğinde, kilise çoğaldı. Aslında, kilisenin gücünün işaretlerinden biri, dışa doğru yönlendirilmiş olmasıdır diyebiliriz. İnşa edildiği gibi dışa doğru büyüdü ve dışa doğru büyüdüğü gibi inşa edildi. Bu, inananların statik bir bedeni değildir. Bu, özel bir kulüp değildir. Bu, burada bize söylenen dinamik bir topluluktur. Bugün kilisede, kültürümüzde önemli bir kavramlardan biri, "topluluk - birlikte yaşamayı yapmak"tır. Ve bu, gerçekten de bu pasajın önceliklerinden biridir; burada güzel şeylerden biridir. Onlar birlikte topluluk deneyimi yaşıyorlar. Ancak topluluğa vurgu yapmanın ve odaklanmanın tehlikelerinden biri, odaklanmanın içe doğru olabilmesi ve topluluğun içe doğru büyümesi olabilir. Ve yeni gelenleri veya dışarıdan gelenleri kucaklamak zorlaşabilir. Ve eminim ki çoğumuz bu tür şeylerde küçük gruplarda veya Pazar okullarında deneyimledik.

Dışa Doğru İnşa Edildi

Ama burada, odaklanma Tanrı üzerinde olduğunda ve odaklanma Mesih'in kilisesini inşa etme ve gidip öğrenciler yapma emri üzerinde olduğunda, kilise dışa doğru ulaşır ve kilisenin büyümesi Mesih'in adına yücelik getirir. Ve kilise dışa doğru ulaştıkça, kiliseye güç sağlayan niteliklerin aynı zamanda büyümeyi de sağladığını görüyoruz. Mesih'in onlara yaptığı hizmette mevcut ve açık olan şeyler - Rab korkusu ve Kutsal Ruh'un teselli - kiliseyi dışa doğru gönderip, dışarıdan olanların çoğalmasını getiren iki şeydir. Rab korkusu ve Kutsal Ruh'un teselli içinde yürüdükleri için kilise çoğaldı. Dışa doğru inşa edildi.

İnşa Edilmesi Çoğalmaya Yol Açar

Bu, Ed'in zaman zaman söylediği, "kalbe en çok dokunan şey dünyanın en geniş kesimine ulaşır" ilkesinin özüdür. Kilise inşa edildiğinde, dışa doğru da inşa edilir. Misyon Konferanslarında sık sık John Piper'ın "Misyon, ibadetin olmadığı için vardır!" sözünü duyanzaman, misyonun ibadetin varlığı nedeniyle de var olduğunu söyleyebiliriz. Aslında Piper, bu vaazında, o sözü takiben, ibadetin çoğalmaya yol açtığını söyler. Ve bunun önemli olmasının nedeni, kilisenin zor yerlere ilerlemesi; gerçek, derin ihtiyaçları olan insanlara gitmesidir. Çünkü dünyanın durumu nedir? Kilise dışında kalanların durumu nedir? Aslında, burada gördüğümüzün tersidir. Rab korkusu olmadan ve Kutsal Ruh'un teselli vermesi olmadan yaşarlar. Tanrı'ya bağımlılık duygusu yoktur; umut, barış, teselli yerine gurur ve boşluk vardır. Dünya çevremizi böyle karakterize eden örnekler vermeye ihtiyacımız olduğunu düşünmüyorum, ancak Mesih bize daha iyisini verir. O, Kendisini verir. Ve O'nda, güç, birlik, sevinç, barış, hayret ve sevgi için çağrılırız. Sonsuz yaşam, O'nda yaşam için çağrılırız.

Bu şeyleri umut ederken, bu şeyler için dua ederken, bu şeyleri beklerken, aldığımız cesaretlendirmelerden biri, canlanma için dua ediyor olmamızdır. Reform, tazelik, yenilenme için dua ediyoruz. "Re"yi duydunuz mu? Tanrı'nın daha önce yaptığı bir şeyi yapması için O'ndan rica ediyoruz. O'nun bunu yapması için dua ediyoruz ve O'nun bunu daha önce yaptığını görüyoruz. Bunun kanıtı, Elçilerin İşleri 9:31'de tam burada. Mesih'in yüceliği ve halkının iyiliği için Tanrı'nın bunu tekrar yapması için çağrı yapıyoruz.

Şu anda 1927'deki Mississippi Nehri sel felaketini anlatan "Rising Tide" adlı bir kitap okuyorum. Kitap gerçekten harika! Kitabın ana karakterlerinden biri de Mississippi Nehri'nin kendisi. Kitaptaki en baskın karakterlerden biri. Ve nehrin akarkenki gücü ve yoğunluğu hakkında anlatılanlar gerçekten hayret verici. Nehrin her noktasında, setleri yıkmaya çalışması, seviyeyi aşarak nehir yatağından dışarıya taşması dikkat çekici. İşte nehrin gücü ve yoğunluğu bu.

Kiliseyle ilgili olarak da aynısını görüyoruz; kilise büyüdükçe, genişledikçe, artıp çoğaldıkça, Mesih'in yüceliği için dışarıya ulaşmaya, inşa etmeye, büyümeye ve çoğalmaya çalışıyor. İşte kilise bunu yapıyor. Bunu burada Elçilerin İşleri 9:31'de görüyoruz. Biz de kendi günümüzde de bunu yapması için dua ediyoruz.

Basit Bir Yaşam

Sözlerimi bitirirken birkaç yorum daha yapmak istiyorum. Böyle bir pasaj'a geldiğimde, Rab korkusu hakkında vaaz vermek ve öğretmek özellikle zor bir şey. Sanırım bunun sebebi Tanrı'nın aşkınlığı; sadece bir korku değil, aynı zamanda saygı dolu bir hayranlık ve sevgi içeren bu korkuyu kelimelere dökmek ve yakalamak zor. Peki bu neye benziyor? Rab korkusu ve Kutsal Ruh'un rahatlığı nedir? Aklıma birkaç kelime geliyor. Ve bunlardan biri şudur – basit bir yaşam. Biliyorsunuz ki çok dikkat dağınığız ve çoğu zaman meşgulüz. Herhangi bir dinlenme veya sessizlik zamanını gürültü veya görsel uyaranlarla doldurmaya çekiliyoruz. Fakat burada, sanırım, sessiz kalmamız için bir çağrı var. Daha önce Davut'un dua ettiği gibi, "Sakin ol ve ben Tanrı'yım, bunu bil" ve Tanrı'nın yaratılışına hayran kalmak, hatırlamak; bereketlerini, İncil'i hatırlamak ve bunun için O'na teşekkür etmek. Yapmış olduğu şeyler için takdirini artırmak.

Resullerin Kilisesi'nde gördüğümüz bir sadelik de var, değil mi? 2. bölüme geri dönersek, erken Kilise döneminde Kilise ne yapıyordu? Aslında oldukça basit. Tanrı'ya övgü ve dua etmeye bağlıydılar. Kelam'a ve sakramentlere bağlıydılar. Ve birbirleriyle paylaşma ve cömertlik yapmaya kendilerini veriyorlardı. Basit ama sıra dışı, değil mi? Ve bu şeylere kendilerini adadıkça, çevrelerindeki dünyadan farklı görünmeye, kendi dünyalarında tuz ve ışık olmaya istekliydiler. Acılara katlanma, ıstırap çekme, umutla acı çekme ve umutlarının nedenini görenlere hesap verme hazırıkları vardı. Neden böyle büyük bir umuda sahiptiler? Diriliş yüzünden; İsa Mesih'te ebedi hayat yüzünden. Ve bu süreler boyunca birbirlerini güçlendiriyorlardı. Ve Mesih için tanıklık olmaya hazırlanıyorlardı.

Ve belki de burada ölçüyü alırız. Eğer kayıp olanlar için bir arzu ve yükümlülükten yoksun kalmışsak, belki de Rab korkusunun bereketini ve Kutsal Ruh'un rahatlığını tam olarak anlamamışızdır. Belki de Kilise'nin inanılmaz ayrıcalığını, aynı zamanda kayıp olanların inanılmaz ihtiyacını tam olarak takdir etmemişizdir. Ve belki de ibadetin başladığı yere, 3. bölümde, tapınmaya çağıran - “Hadi yollarımızı arayalım ve inceleyelim ve Rabbe dönelim ve yüreklerimizi ve ellerimizi gökteki Tanrı'ya kaldıralım” sözlerine gitmemiz gerekiyor. O'na dua ile yaklaşalım!

Baba, Senin Sözün ve gelecek bu Rab gününe şükürler veriyoruz, sabah akşam Senin Sözünü duymak ve Senin övgülerini söylemek için. Ruhun aracılığıyla, bizi yenileyip canlandırmanı ve bize Mesih'te sevinç verip, kayıp olanlar için bir kalp verip, onlara ulaşma fırsatları vermeni dileriz. Ve bizler inşa ettiğimizde, dışa doğru, Senin yüceliğin, Mesih'in yüceliği ve bizim sonsuz iyiliğimiz için inşa edelim. Ve bu şeyleri Mesih'in adıyla, amen, dileriz.