Mga Anak nga Babaye, Pagkadagmit, Kahadlok & Pagluwas

Anak nga Babaye, Pagkadagmit, Kahadlok & Pagluwas

Luke 8:40-56

Ni Dr. Jonathan Pennington

Ang atun nga Kasulatan karun nga aga nagtikang sa Luke 8:40-56. Kon ikaw makahimo, palihog tuba para sa pagbasa sa Pulong sang Dios.

Nangin Jesus nakabalik, ginabi-an siya sang tawo, kay nagahulat sila tanan sa iya. Pagkatapos usa ka lalaki nga gingalan si Jairus, usa ka pinuno sang sinagoga, nag-abot kag nagtumba sa tiil ni Jesus, nag-ampo sa iya nga mag-adto sa iya balay kay ang iya bugtong nga anak nga babaye, usa ka dalagita nga nag-edad sang dose, nagkamatay.

Sang si Jesus naglakat, ang mga tawo nagkalapok sa iya, halos madukdok siya. Kag may usa ka babaye didto nga nag-antos sang pagdugo sulod sang dose ka tuig, pero wala makahimo nga makaayo sa iya. Siya nag-abot sa likod niya kag gintikitan ang ngilit sang iya kupo, kag dayon ang iya pagdugo naghunong.

“Sin-o ang nagtikid sa akon?” si Jesus nag-istorya.

Nangin silang tanan naglimud, si Pedro nag-ingon, “Amahan, ang mga tawo nagkalapok kag nagadukdok sa imo.”

Pero si Jesus nag-ingon, “May nagtikid sa akon; nahibal-an ko nga ang gahum nagadula gikan sa akon.”

Pagkatapos ang babaye, nakita nga indi siya makalihim, nag-abot nga nagkurog kag nagtumba sa iya tiil. Sa atubangan sang tanan nga mga tawo, ginistorya niya kon ngaa siya nagtikid sa iya kag kon ngaa siya naayo dayon.

Pagkatapos nag-ingon siya sa iya, “Anak nga babaye, ang imo pagtoo nag-ayo sa imo. Lakaw sa kalinaw.”

Sang si Jesus nag-istorya pa, usa ka tawo nag-abot gikan sa balay ni Jairus, ang pinuno sang sinagoga. “Patay na ang imo anak,” siya nag-ingon. “Indi na mag-utos sa magtudlo.”

Nangin si Jesus nakadungog sini, nag-ingon siya sa Jairus, “Indi ka kahadlok; maniwala ka lang, kag siya maayo.”

Nangin siya nakab-ot sa balay ni Jairus, indi niya ginpasulod ang bisan kinsa sa mga tawo kag nag-uban sa iya gawas ni Pedro, Juan, Santiago, kag ang amahan kag inahan sang bata. Samtang ang mga tawo nag-waog-waog kag nagapamalandong sa iya.

“Hunonga ang waog-waog,” si Jesus nag-ingon. “Siya indi patay kondi naturog.”

Gitatawa siya nila, nga nahibal-an nga patay na siya. Pero gikuha niya ang iyang kamot ug giingnan, “Akong anak, bangon!” Ang iyang espiritu mibalik, ug dihadiha siya mitindog. Unya giingnan ni Jesus sila nga hatagan siya ug pagkaon.

Ang iyang mga ginikanan nahibulong, apan giingnan sila niya nga dili isulti kang bisan kinsa ang nahitabo.

This is the Word of the Lord.

Maayong—mao nga. Kana usa ka gamhanan nga istorya. Usa ka ilado nga istorya. Sa tinuod, duha ka istorya nga gihiusa. Ug usa sa mga rason nga kini ilado kaayo mao nga si Mateo, Marcos, ug Lukas tanan nagrekord niini sa samang paagi: usa ka istorya nagsugod, ang ikaduha nag-interrupto niini, ug unya ang una natapos. Kini ang gitawag sa mga eskolar nga intercalation, apan tungod kay kini Griyego, ganahan ko nga gihunahuna kini nga usa ka gyro—usa ka layer, unya ang pagpuno, unya ang katapusan nga layer.

Ug si Lukas nagbutang niini nga “gyro story” sa katapusan sa usa ka tibuok nga sunod sa mga talan-awon nga nagpakita sa gahom ni Jesus sa pagbuhat ug maayo. Balik sa kapitulo 7, giayo niya ang sulugoon sa senturyon gikan sa layo. Gibangon niya ang anak sa usa ka balo. Gihatag niya ang mga sala. Gikalma niya ang bagyo. Sa wala pa kini, gipakita niya ang iyang awtoridad ibabaw sa espiritwal nga gingharian pinaagi sa pagpalayas sa usa ka legion sa mga demonyo. Ug karon, aron makatapos niini nga serye sa mga larawan sa awtoridad ni Jesus, kita adunay kini nga doble nga istorya.

Apan adunay labaw pa dinhi kay sa yano nga duha ka istorya nga gihiusa. Kini nga mga istorya tinuyo nga nagpakita sa usag usa. Mahimo nimong tawgon kini nga istorya sa duha ka mga anak nga babaye. Ang anak nga babaye ni Jairus sa unang istorya, ug unya kini nga babaye—nga gitawag ni Jesus nga “Anak nga babaye” sa labing mahukagon nga higayon.

Ang duha ka mga anak nga babaye usab, sumala sa balaod sa mga Hudiyo, ritwal nga dili limpyo—usa tungod sa kronikong pagdugo, ang lain tungod sa kamatayon. Balik kita niini.

Ug dayon, may nakakonek nga mga kamatuoran sang dose. Isa ka bata nga babaye nga dose anyos. Isa ka babaye nga nag-antos sang dose ka tuig. Ang tuig nga natawo ang bata nga babaye amo ang tuig nga nagsugod ang pag-antos sang babaye. Mga invisible nga mga hilo ang nagtaud-taud sang ila mga kinabuhi, ug karon—bisan nga posible nga wala sila nagkilala—nag-intersect sila sa sini nga adlaw, sa sini nga momento, kon sa diin nagtagbo ang duha ka tao kay Jesus ug gintransform sila nga kompleto.

Tradisyonal, ang bata nga babaye nagiging babaye sa dose anyos. Busa diri may duha ka mga anak nga babaye, duha ka mga babaye, nga ang ila mga istorya nagkadugtong. Ug sa pagtan-aw sa ila nga mag-uban, sa akon nga hunahuna may gintuturo si Ginoong Dios nga may kabalaka-an.

Ang sunodsunod sang ila mga istorya amo man: kalisang, kahadlok, ug kaluwasan. Amo man ang lihok nga aton sunduon.

Kaya kon may Bibliya kamo—o makapangita kamo—abli sa Lukas 8, nagsugod sa bersikulo 40. Gusto ko nga maghinay-hinay, magtagad, ug maglakatlakat sa nahatabo para makadungog kita sang gintuturo ni Ginoong Dios para sa aton.

Ang unang yugto amo ang kalisang.

Si Jesus nagbalik gikan sa amu nga katingad-an nga pagpanaw sang mga disipulo, kung sa diin nagtagbo siya ug nag-ayo sang demonyo. Karon siya nasa lugar nga may mga tawo, ug tanan nagapangita sa iya. Nadungog nila ang iya pagtudlo. Nakita nila ang iya pag-ayo. Nahibal-an nila nga may presensya sang Dios nga nagapahulay sa iya. Busa ang mga tawo nagdaghan.

Pero sa tunga-tunga sang nagdaghan nga mga tawo, may dalan nga nagbukas. May VIP nga nag-abot: Jayro, ang lider sang sinagoga. Isa ka respetado, dignidad nga tawo. Ug paano siya nag-abot kay Jesus?

Nag-ubog siya sa tiil ni Jesus ug nag-ampo sa iya.

Si Lukas naggamit sang imahe nga ini liwat-liwat—nag-ubog sa tiil ni Jesus—bisan pa nga ekspresyon sang kalisang. Dili ini boluntaryo. Ini amo ang nahatabo kon ang tanan mawala.

Wala ko pa gyud makasinati ana hangtud sa duha ka gutlo sa miaging dekada—usa atol sa usa ka panahon sa lawom nga kabalaka ug inhustisya, sa dihang literal nga nahugno ako sa yuta. Ug unya, niining miaging tuiga, human sa operasyon sa tumor sa utok sa akong asawa, mga napulo ug walo ka oras human niini, sa dihang anaa siya sa grabeng kasakit ug gihunahuna namo nga ang katapusan miabut—I dili maiwasan nga mahugno tupad sa iyang higdaanan. Ang uban kaninyo anaa na didto. Ang uban kaninyo wala pa. Apan kini usa ka unibersal nga ekspresyon sa pagkalibog sa tawo.

Ug nganong desperado man si Jairus? Kay ang iyang bugtong nga anak nga babaye—ang iyang minahal nga dose ka tuig nga bata—namatay. Dili lang masakiton. Dili lang mabalaka ang iyang mga ginikanan sa paagi nga ang mga bata kanunay buhaton. Siya namatay.

Ug busa siya nadugmok.

Ug kon imo tan-awon ang unang duha ka bersikulo—bersikulo 41 ug 42—daghang kasakit, daghang kabalaka, daghang kahadlok ang giputos niini nga dali ra mabasa pasado sa emosyonal nga gibug-aton sa giagian niining tawhana. Si Jesus, nga kanunay natong makita nga nagapabanaag sa kaluoy, miingon og oo. Siya miuban kang Jairus. Ug ang katapusan sa bersikulo 42 nagpahinumdom kanato pag-usab nga ang mga panon nagdugmok kaniya. Ang tanan gusto nga duol kaniya.

Unya ang bersikulo 43 nagpaila sa pagputol:

Adunay usa ka babaye didto nga nag-antos sa pagdugo sulod sa dose ka tuig, apan walay makapag-ayo kaniya.

Si Marcos nagdugang nga siya nag-utang sa tanan nga iyang naangkon sa mga doktor, ug imbes nga maayo, siya nagkagrabe lamang.

Busa kang Jairus, atong nakita ang mahait nga pagkalibog—usa ka kalit nga krisis. Niining babaye, atong nakita ang kronikong pagkalibog—dose ka taas nga tuig sa pag-antos. Ug sumala sa Levitico 15, bisan unsa ang iyang medikal nga kondisyon, kini nagbutang kaniya sa kategoriya nga ritwal nga dili limpyo. Dili makasasal. Dili sad-an. Apan nahimulag. Gihimulag.

Ug tungod kay ang iyang kondisyon wala matapos, ang pagbulag wala matapos. Bisan unsa nga iyang gihikap mahimong dili limpyo. Bisan kinsa nga iyang gihikap. Dili siya makapasimba sa templo. Lagmit dili siya makaadto sa Jerusalem. Siya nahimulag. Nag-inusara. Kabos. Usa ka outcast.

Subay pa lang gid: dose ka tuig nga wala gintugutan. Dose ka tuig nga wala giabiabi sa balay sang iban. Dose ka tuig nga wala sang komunidad.

Kay nagapanglakaton—dri—siya nakakita sang iya oportunidad. Dako ang tawohan. Tanan nagabagok. Wala makakita sang klaro. Ginapangdumala sang mga disipulo ang kagubot. Kag siya nagahunahuna, Kon makaabot lang ako… wala makakita sa akon. Wala makasayod sa akon. Kon makaabot lang ako sa ngilit sang iya bayo… Ginatak-an ko nga ako magaayo.

Kay naglusot siya sa tawohan, posible nga ang iya sapatos ginababa, kag gin伸 ang iya kamot. Ginamit niya ang hem sang iya bayo.

Kag dayon—siya nakasayod. Ginqulanan niya. Parehas sang pagtupad sang lutod sa lugar. O parehas sang oras kon ang bug-at nga sikolohikal nga ikaw wala gani kaayo nasabtan, kalit nga nagbaylo kag ikaw nakasayod kon ano ka bug-at. Siya nakasayod nga siya naayo.

Giisip ko nga siya halos indi makatoo—kalipay nga gikumot sang kawalay pagtoo, gikumot sang kahadlok sa paglaom pag-usab.

Ang istorya pwede nga natapos dira. Damo nga istorya natapos. Ang mga tawo nagtagbo kang Jesus, nakatanggap sang pag-ayo, kag nagpadayon sa ila dalan. Kag kay Jairus, si Jesus pwede nga nag-ayo lang sang iya anak nga babaye halayo, sama sang ginawa niya sa kapitulo 7.

Pero may nagkalain-lain nga nangabak. May iban pa nga lakang. Dili lang desperasyon kag pagluwas—kundi kahadlok.

Tan-awa ang bersikulo 45:

“Sino ang nagamit sa akon?” si Jesus nagpangutana.

Tanan nagdumili. Si Pedro nagsaba sang amo naton sabton: Agalon, tanan nagamit sa imo. Pero si Jesus nakasayod sang iban pa nga nangabak. Siya nakasayod nga ang gahum nagawas gikan sa iya.

Kag ini nagkalain-lain. Ini ang bug-os nga milagro—may nagamit sang bayo ni Jesus kag naayo. Ini halos mabati nga magical, parehas sang staff sang pag-ayo o kristal sa istorya sang pantasya. Pero dili amo ang nangabak. Ini personal. Ini pagtoo. Amo nga si Jesus nakasayod.

Kay nagtan-aw, damo nga tawo nagabangga sa iya. Isa lang ang nakatanggap sang pag-ayo.

Ug karon, ang pagka desperada sang babaye nagbalin sa kahadlok. Naglaom siya nga magpabilin nga wala mailhi. Nahimo niya nga malampuson. Natanggap niya ang iya pag-ayo. Pwedeng makaalis na siya nga wala mamatikdi. Pero si Jesus nagtig halt sa tibuok panon ug nangutana, Sin-o ang naghikap sa akon?

Ang iyang dali nga kalipay nagkalahay sa kahadlok. Dose ka tuig nga kaulawan, pag-isip, kamingaw — karon napadayag na. Siya nakahikap kang Jesus, nga nagahimo kaniya nga dili limpyo. Gihimo niya ini nga sekreto. Ug karon siya nagtindog sa atubangan sang usa ka tawo sang Dios nga may dili mahanduraw nga awtoridad.

Balitok 47:

Dayon ang babaye, nga nakakita nga dili na siya makaikyas, miabut nga nagkurog ug nagtumba sa iya mga tiil. Sa atubangan sang tanan nga mga tawo, gisaysay niya nganung siya nakahikap sa iya ug unsaon nga siya naayo dayon.

Tulad kang Jairus, siya nagtumba sa mga tiil ni Jesus. Pero dili lamang sa desperasyon — kondi man sa kahadlok. Wala siya kabalo unsay mahitabo sunod. Ang tanan nga mahimo niya kay magmatinud-anon ug ihalad ang iya kaugalingon sa atubangan niya.

Ug sa wala pa kita makadungog sang tubag ni Jesus, tan-awon ang balitok 49:

Samtang si Jesus nagasulti pa, may usa ka tawo nga miabut gikan sa balay ni Jairus. "Patay na ang imong anak nga babaye," siya nag-ingon. "Dili na kinahanglan nga mag-asikaso pa sa magtutudlo."

Kaya nga sama nga ang istorya sang babaye nagbalin gikan sa desperasyon ngadto sa kalipay ngadto sa kahadlok, ang istorya ni Jairus nagbalin man gikan sa desperasyon ngadto sa kahadlok. Siya nakakita sang mensahero. Nakadungog siya sang mga bugnaw nga mga pulong.

Ug kung sulayan mo nga handurawon ang sitwasyon ni Jairus diri — tinuod nga handurawon — mahanduraw mo ang tensiyon. Siya desperado. Siya nangayo kang Jesus nga moabut. Si Jesus miuyon. Pero ang panon nagapahinay sa tanan. Mga tawo nagapindot gikan sa tanan nga kiliran. Ug si Jairus siguro nagahunahuna, Ginoo, palihog — ang akon anak nga babaye nagamatay. Wala na kami oras para sini.

Ug dayon si Jesus nagtig halt.

Ug kining babaye — usa ka gibayaw — miabut sa unahan ug nagtumba sa iya mga tuhod. Ug ang tanan nga mahunahunaan ni Jairus kay, Wala na kami oras para sini. Ang akon anak nga babaye nagamatay. Palihog, Ginoo, kinahanglan nga magadali kami.

Ug dayon, sa tunga-tunga sang makahadlok nga paglangan, nakadungog siya sang mga bugnaw nga mga pulong:

“Patay na ang imong anak nga babaye.

Dili na kinahanglan nga mag-asikaso pa sa magtutudlo.”

Nagsasalamin ito ng kalungkutan nina Maria at Marta sa Juan 11, nang namatay ang kanilang kapatid at hindi nakarating si Jesus sa oras.

Ang dalawang kwento ay nagbabago sa hindi natin inaasahan. Lumilipat sila mula sa kakila-kilabot hanggang sa masama. Mula sa desperasyon hanggang sa takot.

Ngunit ang dalawang anak na ito ay tungkol na ngayon sa ibang karanasan. At ito ay kung saan ang ikatlong paggalaw—kaligtasan—nagpasok.

Balikan natin ang babaeng may dalang dugo. Siya ay nanginginig sa paanan ni Jesus, marahil ay natatakot na baka ibalik niya ang paghilom, o hiyain siya sa publiko, o sa pinakamabuti ay sabihin, Sige, pwede mong panatilihin ito, ngunit mali ang ginawa mo.

Anong sasabihin niya?

Talata 48:

“Anak, ang iyong pananampalataya ay nagpagaling sa iyo.

Umalis ka sa kapayapaan.”

Sa halip na sermon siya, sa halip na bawiin ang kaniyang kapangyarihan, siya ay nagpala sa kanya. Tinawag niya siyang Anak—isang salita na hindi kailanman ginamit ni Jesus para sa sinuman pa sa mga Ebanghelyo. At sinugo siya na may kapayapaan.

At ito ay nagpapakita sa atin muli: ito ay hindi magic. Ito ay hindi isang sandali ng paghilom na anulet. Si Jesus ay nagbibigay-diin sa kaniyang pananampalataya. Gusto niya—at lahat ng iba—na maunawaan kung ano talaga ang nangyari.

At pansinin ang pagkakatulad kay Jairus. Agad sa talata 50, nang dumating ang balita ng kamatayan ng kaniyang anak, si Jesus ay tumalikod sa kanya at nagsabi:

“Huwag kang matakot.

Maniwala ka, at siya ay gagaling.”

Pananampalataya muli.

At iyon mismo ang nangyari. Kung titingnan mo ang mga sumunod na talata, si Jesus ay pumunta sa bahay ni Jairus. Ang batang babae ay patay. Alam ito ng lahat. Hindi niya hinayaan ang karamihan na sundin—tanging sina Pedro, Santiago, Juan, at ang mga magulang. Pumasok sila sa silid kung saan nakahiga ang batang babae.

Sa daan, si Jesus ay nagsabi, “Bakit kayo nag-iiyak? Hindi siya patay kundi natutulog.” Sila ay tumawa sa kanya. Alam nila ang kamatayan kapag nakita nila ito. Ngunit si Jesus ay madalas na nangangahulugan ng higit pa sa kaniyang mga salita sa simula.

Ngano nga nag-ingon siya ani? Tan-awa ang bersikulo 56. Human nga gibanhaw niya ang babaye, gisugo niya sila nga dili magsulti kang bisan kinsa kon unsay nahitabo. Si Jesus dili naningkamot nga pukawon ang panon. Dili siya naningkamot nga makakuha og pagkapopular o magsugod og kalihukan. Kon gusto niya ang kabantog, gibuhat na niya kining milagro sa kadalanan.

Ang iyang gibuhat mao ang paglihok sa kalooy—putli, tinuod nga kalooy. Iyang gibalik ang kinabuhi sa kining pamilya, apan dili siya interesado sa pasundayag. Siya mianhi aron sa pag-ayo, oo—apang usab aron sa pagtudlo, sa pagdeklara sa gingharian, ug sa katapusan sa pagkamatay ug pagkabanhaw, nga nagbukas og bag-ong relasyon tali sa Dios ug sa katawhan.

Sa ingon ang kalisang nga nahimo nga kahadlok karon nahimo nga pagluwas—alang sa duha ka mga anak nga babaye.

Ug unsay kahulogan niini alang kanato?

Sa akong paghunahuna niining istorya niining semanaha, akong gihunahuna: sa usa ka diwa, igo na nga magbarug sa kahibalo. Makita ang gahom ni Jesus. Makahinumdom nga ang mao nga Jesus nga nagbuhat niining mga butanga buhi karon, anaa uban kanato, gamhanan ug kalooy ug determinado.

Apan gusto ko nga ipakita ang duha ka mga tudling—duha ka kamatuoran—nga gihunahuna ko nga ang Dios nag-imbitar kanato nga makita.

Una:

Gusto sa Dios nga makakuha kita og mas tibuok nga hulagway kon kinsa si Jesus ug unsay iyang gibuhat alang sa mga tawo—alang kanato.

Tama nga kita naghisgot bahin sa kamatayon ug pagkabanhaw ni Jesus alang sa pagpasaylo sa mga sala. Kini mao ang importante. Dili negotiable. Apan dili kini ang tibuok nga istorya.

Ang mga istorya sama niini nagpakita kanato nga ang buhat ni Jesus naglakip usab sa: * paglimpyo sa dili limpyo * pagtangtang sa kaulawan * pagbuntog sa kamatayon * pagluwas sa mga tawo gikan sa desperadong mga sitwasyon * pagpasig-uli sa mga tawo ngadto sa komunidad

Ang duha ka mga anak nga babaye gipasig-uli ngadto sa ilang mga komunidad. Sama sa demonyako sa miaging istorya. Si Tom Wright nagbutang niini nga nindot: Si Jesus nagkuha sa iyang mga kamot nga hugaw sa mga problema sa kalibutan. Siya modawat sa atong nagkurog nga paghikap. Ug siya mitubag uban sa sentrong sugo sa Biblia: Ayaw kahadlok.

Si Jesus indi lang nagapatawad sang mga sala—ginapatwag niya ang kaulawan. Indi lang niya ginapangako ang kinabuhing walay katapusan—ginakab-ot niya ang kamatayon. Indi lang niya kita ginarekonsilyo sa Diyos—ginarestauro niya kita sa usag usa.

Ug tinuod gihapon kini karon. Ang uban kaninyo dinhi—o nanan-aw online—nagsafeel nga nag-inusara. Kaulawan. Paghinulsol. Kaulawan. Sa gawas, ikaw nagtan-aw nga kompleto. Sa sulod, ikaw nagsafeel nga nag-inusara.

Si Jesus miabot dili lang aron pagpatawad kanimo, kondi aron ibalik ka—sa iyaha ug sa uban. Bisan ang imo mga kapakyasan makita o sekreto, relasyon o pinansyal, ang imo kaulawan pwede makuha. Ikaw pwede ibalik sa komunidad nga imong gipangandoy.

Ang usa ka komentarista miingon nga maayo:

“‘Ayaw na molas-ay sa magtutudlo’ dili gyud mao ang husto nga tubag sa atong mga problema.”

Bisan karon ikaw nagsafeel nga walay paglaom. Daghan ka nga naulawan. Daghan ka nga nabuak. Daghan ka nga nawad-an.

Kondi “ayaw na molas-ay sa magtutudlo” dili gyud mao ang husto nga tubag.

Ang mao nga si Jesus nga miko-touch sa mga kinabuhi nila miko-touch usab sa aton. Ug kita gusto nga mahimong simbahan nga ang pag-ayo welcome. Dili ka kinahanglan nga makompleto ang imo kinabuhi una. Ikaw welcome nga ibalik.

Ug kining tanan gi-access dili pinaagi sa performance, kondi pinaagi sa pagtuo—pinaagi sa pag-ubos sa tiil ni Jesus, sa imo kasing-kasing o sa imo lawas, ug pag-isyot sa imo panginahanglan.

nga nagdala sa ikaduhang kamatuoran:

Ang Diyos naggamit sa kalisang ug kahadlok aron kita mabag-o—bisan kon ang pagluwas moabot o dili.

Sa mga istorya, ang pagluwas mahitabo. Kini usahay dili mahitabo. Ug bisan pa gani ang Diyos naggamit sa kalisang ug kahadlok aron kita mabag-o—bisan kon ang pagluwas moabot o dili.

Kini nga semana, ako adunay oportunidad—ang uban niini giplano, daghan niini wala giplano—na makagugol ug daghang panahon sa daghan kaninyo. Panahon sa mga tawo dinhi, mga tawo layo. Panahon sa pagpastor, pagpaminaw, paghawid sa luna, pagtambag, pag-ampo. Kini usa ka bug-at nga semana— puno sa mga sitwasyon nga desperado ug mga sitwasyon nga walay paglaom.

Ako nakig-uban sa mga tigulang nga mga balaan nga nag-atiman sa mga kauban nga may dementia samtang nag-atubang sa kanser mismo.

Nakig-uban ako sa mga tawo nga ang kinabuhi nila tan-awon nga pulido gikan sa gawas pero puno sa kasad-an, kabalaka, kag pagbasol.

Nakig-uban ako sa mga tawo sa mga kagun-oban sa pagkawala sa trabaho, mga kaminyoon nga nabuak, kag mga panagbangi sa mga anak nga hamtong nga wala nila mahibal-an kung unsaon pag-atubang.

Nakigsulti pa gani ako sa usa ka estudyante kag higala nga nagserbisyo sa staff sa Christ Covenant Church sa Nashville, kung diin nahitabo ang makalulu nga mga panghitabo usa ka bulan ang milabay. Siya anaa sa iyang opisina sa dihang nahitabo kini—gamay ra nga naluwas—kag unya mitindog sa parkinganan nga nagtan-aw sa makalulu nga mga sangputanan. Pagka-wala sa paglaum.

Adunay usa ka panagsulti nga gusto kong ipaambit kaninyo, kay kini nga tawo nangayo kanako. Si Chris naghatag kanako og permiso nga ipaambit kini. Kung dili, dili ko kini buhaton.

Kini mahitungod sa atong igsoon, Andrew Toy. Daghan kaninyo nga nagkaila kang Andrew kag Sarah Beth. Sila mga miyembro sa Sojourn. Si Andrew nag-atubang sa mga problema sa panglawas sa dugay na nga panahon, pero sa bag-o nga mga semana, ang mga butang nahimong labi nga lisud. Siya karon anaa sa usa ka higdaanan sa ospital—mahimo nga nagtan-aw siya karon—gikan sa Cincinnati, nga nag-atubang sa usa ka dakung operasyon nga adunay mahinungdanong mga komplikasyon. Pipila ka adlaw ang milabay, nangutana siya sa iyang mga doktor, direkta kaayo, “Unsa ang akong mga kahigayonan nga mamatay?” Kag ang tubag dili ubos.

So kami adunay usa ka taas nga panagsulti sa telepono. Ang kamatayon tinuod kaayo kaniya karon sa paagi nga kadaghanan kanato nagpuyo sa pag-denial. Naghisgut kami mahitungod sa Lukas 18—usa sa akong paboritong mga tudling—kini diin si Jesus nagsulti sa istorya sa duha ka mga tawo nga nag-ampo: ang usa masaligon sa iyang kaugalingong pagkakamaayo, ang usa ka makasakit nga nahibalo sa iyang sala kag pagkabali. Ang usa nag-ingon, “Salamat nga ako dili sama sa maong tawo.” Ang uban makapang-ingon lamang, “Dios, kaloy-i ako, usa ka makasalanan.” Kag si Jesus nangutana, Kinsa ang usa nga miuli nga gihukom nga matarung?

Naataman na nato ang tanan. Naataman na nato si Lukas 8. Naataman na nato ang istorya karon. Ug dalaygon ang Dios sa grasya sa tingog ni Andrew—ang yano nga pagtoo kang Jesus atubangan sa kahadlok, ang klaro nga moabut kung ang kamatayon dili na teoretikal kondili posible. Kini mao ang katingalahan nga regalo sa pagkanglan. Ang katingalahan nga regalo sa kahadlok. Kini nagklaro kon unsa ang importante. Kini nagklaro kon unsa ang kinabuhi alang sa.

Ug pwede ka nga mouban kanako sa pag-ampo nga ang Dios magluwas kaniya sa hingpit—nga ang Dios magluwas kaniya ug sa iyang pamilya niining kasakit. Ang Dios makahimo niana. Apan pinaagi sa kaugalingong pagpamatuod ni Andrew—ang iyang gusto nga ipasulti ko kaninyo—mao kini:

Ang Dios anaa uban kaniya niining kahadlok nga sitwasyon, bisan moabut ang pagluwas o dili.

Kini mao ang matahum. Kay uban sa Dios, lahi ang mga butang. Ang pagkahibaloo kung kinsa ang Dios isip Magluwas—bisan kung ang pagluwas maglangan o dili moabut—nag-usab sa tanan.

Gusto ko kining mga bersikulo gikan sa Deuteronomio. Ang Israel nagpabilin sa kamingawan sulod sa kwarenta ka tuig—kwarenta ka tuig nga pagkanglan, kahadlok, pagkawala, ug kasakit. Ug si Moises nag-ingon sa Deuteronomio 8:

Imo nga hinumdoman ang tibuok dalan nga giingon sa Ginoong imong Dios kanimo niining kwarenta ka tuig sa kamingawan, aron nga Siya makapahumok kanimo, magsulay kanimo aron mahibaloo kon unsa ang naa sa imong kasingkasing… Ug Siya nagpahumok kanimo ug nagtugot kanimo nga gutomon, ug gipakaon ka sa manna… aron nga Siya makahimo kanimo nga mahibaloo nga ang tawo dili mabuhi pinaagi sa tinapay lamang, kondili pinaagi sa matag pulong nga gikan sa baba sa Ginoo… aron nga Siya makapahumok kanimo ug magsulay kanimo, aron sa pagbuhat kanimo og maayo sa katapusan.

Kini mao ang klaro nga moabut sa kamingawan.

Kini mao ang klaro nga moabut sa pagkanglan.

Kini mao ang klaro nga moabut sa kahadlok.

Si Henry David Thoreau nag-ingon nga, “Kadaghanan sa mga tawo nanguna sa kinabuhi sa hilom nga pagkanglan.” Siya nagpadayon: ang atong gitawag nga pag-resign mao ang tinuod nga pagkanglan. Ug ang walay panimuot nga paglaom nagtago ilalom sa mga kalingawan sa kinabuhi.

Wala ko kabalo kung asa ka karon. Nahibal-an ko nga daghan kaninyo anaa sa kalisang. Ang uban kaninyo anaa sa kahadlok. Ang uban kaninyo maayo ra—and maayo kana. Adunay mga panahon sa pagpahulay. Apan sa dili madugay, ang matag usa kanato mag-atubang sa atong mga limitasyon—sa atong pagkamatay, sa atong kakulang sa kontrol.

Ang mensahe sa Dios dinhi mao nga ang mao gihapon nga Dios nga anaa sa Jairus ug sa iyang anak nga babaye, ug niining babaye nga nagdugo, mao ang mao gihapon nga Dios nga wala nag-usab. Siya anaa karon kanato diha kang Jesus. Kana mao ang maayong balita.

Asa man ka karon—o kung dili karon, unya sa dili madugay—kon mag-atubang ka sa kalisang ug kahadlok, adunay paglaom.

Adunay paglaom tungod kay ang Dios magauban kanimo.

Adunay paglaom tungod kay si Jesus modawat sa mga nagkurog.

Adunay paglaom tungod kay ang pagtuo—yano, nga desperadong pagtuo—nagbukas sa pultahan sa iyang presensya.

Si Dr. Jonathan T. Pennington karon usa ka Propesor sa Paghubad sa Bag-ong Tugon sa Southern Seminary sa Louisville, Kentucky. Siya usab kanunay nga nagsilbi isip bisita nga propesor sa Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas), ug The Institute of Biblical Studies sa Orlando, FL ingon man sa Morling College (Melbourne, Australia).

Kini nga artikulo gibase sa literal nga teksto sa usa ka sermon ni Dr. Pennington. Kini gaan nga gi-edit sa Copilot, ingon man sa teolohikal nga mga kawani sa Third Millennium Ministries.