Kekuatan Doa

Ingaguning Pandonga

Yakobus 5:13-18

Dening Gabe Fluhrer

Kala panjenengan lungguh, menawi panjenengan badhe mriksani ing Kitab Suci Yakobus bab 5, panjenengan badhe nemu puniki wonten ing kaca 1013 menawi panjenengan nggunakaken Kitab Suci ing pawon. Sadèrèngipun kita maca puniki, kula badhe ngandharaken setunggal komentar babagan khotbah minggu pungkasan. Kula boten nggunakaken naskah ing mriki, lan salah satunggaling bebaya khotbah kanthi cara puniki yaiku panjenengan saged ninggalaken hal-hal ingkang badhe dipunandharaken. Lan kula nglakoni kesalahan ageng minggu pungkasan. Para pandita asring nglakoni kesalahan, kula nglakoni akeh, lan salah satunggaling punika yaiku pengakuan iman kita, Westminster bab 22, nerangaken bilih sumpah-sumpah ingkang sah – kita punika ngandharaken sumpah-sumpah minggu pungkasan wonten ing Yakobus 5 – sumpah-sumpah ingkang sah punika minangka peranganing ibadah agami. Lan wonten pitung paragraf babagan sumpah-sumpah lan janjian. Mila kula badhe njlentrehaken bilih wonten wektu-wektu nalika punika sah, miturut Kitab Suci, kagem njupuk sumpah-sumpah lan janjian – sumpah ingkang dipun-ginakaken kanggo jabatan umum, ngandharaken janji pernikahan, janji keanggotaan. Ingkang Yakobus punika ngingetinaken yaiku nggunakaken sumpah-sumpah utawi janjian minangka cara pandonga ingkang salah kanggo mbiyantu apa ingkang kita ngerteni minangka pandonga ingkang salah. Mila kula badhe njlentrehaken kanthi cepet. Mugi-mugi panjenengan ngampuni kula boten njlentrehaken kanthi jelas minggu pungkasan.

Yakobus 5; kita punika badhe sinau ayat 13 dumugi 18 ing wayah punika. Sadèrèngipun kita mirengaken Sabda Allah, mugi kita badhe ndedonga dhumateng Panjenengan.

Bapa ingkang rama, kita punika ing wayah punika ingkang gadhah rasa sakit ingkang boten perlu kangge kita lan tansah nglengahaken perdamaian kangge kuwatir ingkang Panjenengan boten paringaken kangge kita anggeguhi. Lan ing wayah punika kita ndedonga supados Panjenengan ngalihaken mata kita dhumateng Yesus, supados kita mirengaken daya pandonga. Panjenengan langkung kuwat tinimbang kita saged ngerteni. Mila tulungana. Tulungana kita supados kita ngerteni daya punika. Tunjukaken Kristus, sumbering daya kita, dening Roh Suci ing wayah punika. Kita ndedonga ing asmaning Yesus, amin.

Yakobus 5, wiwit saking ayat 13. Puniki Sabda Allah ingkang suci, diilhami, lan mboten wonten kesalahan:

Apa ana wong ing antaramu sing nandhang lara? Ayo supaya wong iku ndedonga. Apa ana wong ing antaramu sing seneng? Ayo supaya wong iku mèlu memuji. Apa ana wong ing antaramu sing lara? Ayo supaya wong iku njaluk para pinituwa ing pasamuwan, lan supaya wong-wong mau ndedonga kanggo wong iku, sarta ngolesi wong iku nganggo lenga ing jenengé Pangeran. Lan pandonga kang dipercaya bakal ngluwari wong sing lara iku, lan Pangeran bakal ngadegake wong iku. Lan manawa wong iku wis tumindak dosa, iku bakal diapura. Dadi, ngakuenana dosa-dosanira marang siji lan sijiné lan ndedonganana kanggo siji lan sijiné, supaya kowé kabèh bisa waras. Pandongané wong sing bener duwé kekuwatan gedhé nalika iku ditindakké. Elia yaiku wong sing nduwé sifat padha karo kita, lan dhèwèké ndedonga kanthi sungguh-sungguh supaya aja ana udan, lan suwéné telung taun lan nem sasi ora ana udan ing bumi. Banjur dhèwèké ndedonga manèh, lan langit banjur udan, lan bumi ngasilaké wohé.

Jak bumi lan kembangé bakal gugur, nanging Sabda Allah sing urip bakal tetep salawasé lan salawasé. Amen.

Ya, kita disuguhi, apa sing saiki aku ngerti minangka salah siji saka telu paling apik ing katalog pertunjukan Sekolah Minggu, “Barnyard Praise” saka taman kanak-kanak! Iki pancen pisanan kanggo kita. Lan mung minangka tambahan, matur nuwun, Gary lan staf, kabeh wong ing Sekolah Minggu. Iki minangka pelayanan sing luar biasa saka pasamuwan kita lan kita mung, Callie lan aku ngomong babagan iki, dielingake babagan carane luar biasa Sekolah Minggu sawise nonton pertunjukan iki. Jenengé muni seneng lan kaya bocah, nanging ana teologi sing apik banget. Lan aku ora serius nyoba kanggo ngangkat putriku ing kene, nanging bagean pirembugane - aku bapak sing bangga! Kita tekan bagean pirembugane lan aku ora ngerti apa sing bakal diucapake. Aku wis ora krungu dheweke latihan utawa apa wae kaya ngono. Lan dheweke tekan bagean pirembugane lan iki sing diucapake. “Nalika kita miwiti apa wae sing anyar, kita kudu ndedonga. Gusti Allah pengin kita ngomong karo Panjenengane babagan kabeh.” Iki baris dheweke ing pertunjukan. Lan nalika aku lungguh lan ngrungokake dheweke, aku mikir marang aku dhewe, “Ya, sampeyan mung njupuk sermunku ing Minggu sore, putri!” “Nalika kita miwiti apa wae sing anyar, kita kudu ndedonga. Lan Gusti Allah pengin kita ngomong karo Panjenengane babagan kabeh.”

Kuwi fokusé pasaj iki bengi iki nalika Yakobus mungkasi layangé. Iki bali menyang kapitulum 4 ayat 8. “Allah paring sih-rahmat marang wong andhap asor nanging nglawan wong gumedhe.” Lan wiwit semana, Yakobus wis njlentrehake kanggo kita, “Apa rupane mimpin gesang andhap asor lan gumantung?” Panjenengane wis njlentrehake garis-garis gedhene amarga kuwi pratandha wong sing duwe iman asli, kang wis dadi gegayuhan layang iki – iman asli. Lan Yakobus, nalika mungkasi layang iki, ngandhani kita salah sawijining pratandha utama wong sing duwe iman asli yaiku mimpin gesang andhap asor lan gumantung marang pandonga. Lan iki pitakonan sing kudu takonke marang awakku dhewe nalika nyiapake minggu iki – “Apa aku percaya marang kuwasane pandonga?” Apa kita wis kelangan iman yen, kaya stiker lawas ngandhani, “Pandonga ngganti samubarang.” Saiki minangka wong Reformed sing apik kita pengen nyetel sawetara babagan pratelan kasebut, nanging ayo padha jelas. Substansi pratelan kasebut bener, miturut Kitab Suci. Apa kita percaya?

Yakobus pengen mbantu kita njupuk maneh percaya marang kuwasane pandonga bengi iki. Panjenengane bakal nindakake kuwi kanggo kita ing ngisor rong judhul. Ing ayat 13 nganti 16 – kahanan pandonga kuwat; 13 nganti 16 – kahanan pandonga kuwat. Lan banjur ing ayat 17 lan 18 – conto pandonga kuwat. Lan titik utama Yakobus paringake kita bengi iki yaiku njlentrehake kahanan pandonga kuwat kanthi paringake conto pandonga kuwat. Kuwi judhul-judhul kita lan kuwi substansi saka apa Yakobus ngandhani.

Kahanan Pandonga Kuwat

Delengen karo aku bali menyang ayat 13 nganti 16. “Apa ana wong ing antaramu sing nandhang sangsara? Ayo padha ndedonga. Apa ana wong ing antaramu sing seneng? Ayo padha mboyong pangpuji. Apa ana wong ing antaramu sing lara? Ayo padha njaluk marang para pinituwa ing pasamuwan, lan ayo padha ndedonga kanggo wong iku, ngucapi wong iku nganggo lenga ing jenenging Pangeran. Lan pandonga iman bakal ngluwari wong sing lara, lan Pangeran bakal ngadegake wong iku. Lan manawa wong iku wis tumindak dosa, wong iku bakal diapura. Mulane, ngakuenana dosa-dosamu marang saben liyane lan ndedongaana kanggo saben liyane, supaya kowe bisa waras.” Yakobus menehi kita telung “C” minangka syarat-syarat kanggo pandonga kang kuat. Sing kapisan yaiku komunitas; iku ayat 13 lan 14. Komunitas. Iku salah siji syarat-syarat pandonga kang kuat. Lan Panjenengane nindakake kanthi perwakilan. Delengen apa Panjenengane nindakake. Panjenengane kandha ana kahanan-kahanan ing ngendi kita nemu awake dhewe. Prekara-prekara lumaku apik, kita lara, utawa kita nandhang sangsara, apa wae iku. Panjenengane kandha ing ngendi wae kowe nemu awake dhewe, ing kahanan apa wae – ndedonga.

Delengen uga komentar cilik kang Panjenengane menehi ing kana. Salah sawijining wujud pandonga kang bakal diomongake yaiku pujian. Lan Panjenengane kandha, “Manawa kowe lumaku apik, manawa prekara-prekara lumaku apik kanggo kowe, mboyongana pujian!” Saiki sing sepisanan kita bakal kandha, utamane kita lanang, yaiku, “Aku ora ngerti carane mboyong.” Lan aku uga gabung barisan. Aku ora ngerti carane mboyong, nanging aku tresna mboyong. Lan salah sawijining prekara kang kita kudu nindakake, utamane manawa prekara-prekara lumaku apik ing gesang kita, yaiku mboyong. Lan maneh, kowe bisa uga elek, lan iku sebabe ana ayat iku, “Mboyong swara gembira marang Pangeran!” Lan iku ora apa-apa! Lan Yakobus kandha manawa prekara-prekara lumaku apik, nindakake iku. Nanging ing kahanan liyane uga, ora peduli apa kang lagi kelakon, kita kudu dadi wong-wong sing ndedonga.

Lan banjur Panjenengane menehi ayat iki sing njalari kontroversi ing ayat 14 lan 15. “Yen ana wong lara, ayo padha njaluk marang para pinituwa, ayo para pinituwa ngurapi wong iku nganggo lenga, lan pandonga iki bakal ngresiki wong iku.” Oke, kita bakal ngomong babagan kabeh mau ing detik iki. Ayo kita perhatikan sawetara rincian. Salah sawijining komentari sing daktresnani maca liwat seri iki yaiku dening wong lanang sing jenenge Dan Doriani. Lan Dan iku profesor ing Covenant Seminary, seminari denominasi kita. Panjenengane wis dadi pastor PCA sing wis diurapi suwene taun-taun. Lan Panjenengane duwe crita sing luar biasa ing komentari Panjenengane babagan wong lanang ing pasamuwan Panjenengane sing waras saka infeksi jantung virus sing abot. Wong lanang iki didiagnosis karo virus iki ing jantung, mestine kudu njupuk nyawa ing sawetara sasi, lan Doriani kandha yen nalika Panjenengane entuk kondisi iki, Panjenengane maca ayat iki lan njaluk marang para pinituwa pasamuwan lan kandha, “Apa sampeyan bisa teka ngurapi aku nganggo lenga lan ndonga?” Lan Doriani kandha, “Kita wis tau nindakake kaya ngono sadurunge! Lan ing fashion Presbyterian sing apik, kita njupuk enem minggu kanggo sinau babagan iki lan ngarep-arep dheweke ora mati!” Lan nalika lagi sinau lan nggarap apa sing kudu ditindakake, dheweke tekan kesimpulan, “Ayo kita nindakake.” Dadi Doriani banjur nerangake apa sing kedadeyan. Panjenengane kandha, “Kita teka ing omahe wong lanang iki, kita ngurapi dheweke nganggo lenga, lan” aku ngutip, “sakwise kita miwiti ndonga, aku duwe rasa yen Gusti Allah, ing wektu iku, marasake kancaku. Tanganku ngrasakake apa sing bisa dakjelasake minangka bledheg geni sing liwat ing kono. Nalika aku nyekel pundhak kancaku, panas lan energi kobong ing tanganku. Aku ngerti Gusti Allah marasake dheweke.”

Saiki basa bisa nggawe kita ora nyaman, kaya wong-wong sing dipilih, nanging ayo padha jelas, Kitab Suci ngandhani kita kanthi jelas yen pandonga bisa efektif, yen Gusti Allah kekarepan, kanggo marasake wong. Lan iki ora kedadean sing dhewe. Aku krungu sawijining penutur ing sawijining konferensi sing wis dadi Kristen amarga bojone wis didiagnosis kanker otak. Penutur iki duwe telung gelar saka Harvard, ilmuwan sing cerdas; bojone entuk kanker otak, didiagnosis umure enem wulan, dheweke lan bojone ora tau mlebu gereja, dheweke mlebu gereja karismatik, Pentekosta, tangane ditumpukake, dheweke waras – iku wis telung puluh taun kepungkur. Dadi kedadean kaya ngene, kedadean-kedadean iki – lan miturut dalane, kabeh mau sing aku maca duwe tandha-tandha kaya ngene. Bolong-bolong geni; panas lan energi sing liwat tangane wong.

Saiki Doriani nerangake yen ora kedadean saben-saben dheweke menehi minyak lan ndonga kanggo wong. Nanging kedadean ing wektu iki! Lan apa sing diomongake Yakobus marang kita iku cetha. Dheweke ngandhani yen kita nemu awake dhewe ana ing kahanan kaya ngene, kita kudu nelpon para tetua supaya ndonga bareng kita minangka wakil saka komunitas sing kita ana. Minangka tetua gereja, minangka wong-wong sing ngwakili kita, iku sing diomongake ing kene.

Ndonga Kanthi Kapercayan

Lan banjur Panjenengane ngandhani kita kudu ndedonga kanthi yakin; ora mung ing komunitas, nanging kanthi yakin. Ayat 15 – “lan pandonga iman bakal ngresiki wong sing lara.” Saiki akeh banget kesalahpahaman ing kene bab ayat iki. Sampeyan duwe ing siji tangan wong sing ngandhani, “Delengen, yen sampeyan ora waras, iku amarga sampeyan ora duwe iman sing cukup.” Salah sawijining perkara sing paling sedhih ditindakake minangka menteri yaiku dolan marang wong sing bisa uga ora duwe pangertèn teologi sing padha karo kita. Lan aku wis tau krungu wong ngandhani aku ing amben-amben wong lara – “Sampeyan ngerti, pastor, masalahé aku ora duwe iman sing cukup lan iku sebabe Gusti Allah ora marasake aku.” Ingkang loro perkara kudu mbantah kanthi temenan. Kapisan – Paulus. Panjenengane ngandhani, “Telu kali aku nyuwun marang Gusti kanggo mbusak eri iki lan Panjenengane milih ora.” Dadi malah Paulus ora waras. Kapindho – Pungkasane, kabeh marasake awak bakal entek nganti Gusti Yesus rawuh. Kita kabeh bakal mati. Dadi ana sawetara marasake awak, nanging dheweke parsial lan sementara nganti marasake awak pungkasan nalika kita menyang karo Gusti Yesus. Dadi iku ing siji tangan.

Gusti Allah Maha Kuasa ing Marasake Awak

Kita pengin nyegah kapercayan sing adhedhasar kesialan ing kene yen dening pengurapan lenga – lan kita ora ngerti apa tegese; komentator ngubengi lan ngubengi. Apa tegese Roh Suci? Apa bagean saka ritual? Kita ora ngerti! Kita kudu manut lan nindakake. Aku kenal karo pastor-pasoror reformed sing wis ngurapi wong lara nganggo lenga, kalebu Dan Doriani lan liyane. Nanging perkara sing kita pengin nyegah yaiku ndeleng iku minangka jinis ramuan ajaib utawa rumus kanggo marasake awak. Gusti Allah Maha Kuasa ing marasake awak. Panjenengane milih kapan lan sapa sing bakal waras. Lan Panjenengane bisa uga marasake awak kanthi njupuk wong iku mulih. Dadi iku kesalahan sing kudu dihindari.

Nanging ing sisih liyane, kita ora bisa dadi wong sing mangu-mangu. Kita ora bisa dadi wong sing nyedhaki kanthi jinis kurang pracaya – kita ora nyebut iku pracaya; iku kurang pracaya. Iki kandha, “Aku yakin banget Gusti Allah ora bakal tumindak, nanging aku bakal mbuwang pandonga wae.” Pandonga tanpa pracaya ora bakal nyambungake kita marang kuwasaning Gusti Allah. Yakobus wis ngandhani kita bab iki ing bab 1.

Pangobatan Fisik utawa Spiritual?

Dadi pitakonané kaya iki. Apa kita yakin marang kuwasané cukup kanggo ndedonga kanthi percaya? Iki masalahé kanggo kita! Iki masalahé ati kita. Apa kita yakin cukup marang kuwasané kanggo ndedonga kanthi percaya lan nanging percaya marang Panjenengane kanggo nindakake samubarang ing wektué kaya sing Panjenengane senengi? Iki sing Panjenengane njaluk kita kanggo nindakake ing kene. Lan Panjenengane nggunakake tembung iki, “Lan pandonga pracaya bakal ngresiki wong sing lara.” Saiki menarik tembung sing Yakobus gunakake ing kene. Bisa tegesé spiritual utawa fisik. Lan kita pengen takon Yakobus, “Endi sing bener?” Aku mikir Panjenengane bakal kandha marang kita, “Ya!” Amarga kabeh tembung sing gegandhengan karo kaslametan lan “angkat dheweke” ing kene, kabeh iki tembung-tembung ambigu ing teks iki sing bisa tegesé fisik utawa spiritual.

Nanging kanggo Yakobus, fokus utama yaiku “C” sing pungkasan – pengakuan. Panjenengane kandha Gusti bisa angkat wong iki saka amben lara, nanging banjur wektu liyane fokus marang pangapuraning dosa. Ayat 15, “Yen dheweke wis tumindak dosa, dheweke bakal diapura.” Ayat 16, “Mulane, ngakoni dosa-dosamu marang saben liyane lan kowé bakal waras.” Ana ambiguitas maneh! Apa pangobatan fisik utawa spiritual? Yakobus kandha, “Loro!” Lan fokusé kaya iki. Panjenengane kandha kowé bisa waras fisik kadhangkala, nanging yen kowé ndedonga kanthi percaya ing komunitas lan melu ing pengakuan, kowé bakal nemu pangobatan spiritual saben dina. Kowé bakal diapura, Panjenengane kandha.

Kebebasan Sing Disertai Pengakuan Gusti

Apa tegese iku kanggo ngakoni dosa kita marang saben liyane? Maneh, ana emphasis komunitas ing kono. Inggih, salah sawijining babagan sing ora ateges yaiku iki. Aku wis ndeleng iki ditindakake ing pertemuan-pertemuan wong Kristen. Aku weruh sawijining pandita nindakake iki sapisan nalika lunga saka gereja. Panjenengane miwiti nyebutake jeneng-jeneng wanita sing wis dadi obyek panjenengane kangge kepuasan seksual. Oke? Iku ora fokus saka ayat iki. Yen sampeyan perjuangan karo hawa nafsu, ayo aku njurung sampeyan kanggo nggawa iku marang Pangeran kanthi pribadi amarga iku dosa pribadi. Ana dosa-dosa umum sing kudu diakoni kanthi umum. Nanging apa sing diomongake Yakobus ing kene luwih prasaja tinimbang kabeh iku. Panjenengane ngandika ana kamardikan sing teka nalika kita nggawa beban kita marang saben liyane. Lan gereja-gereja kita kudu dadi papan-papan sing aman kanggo nindakake iku. Panjenengane wis ngandika babagan iku akeh, apa ora – ing ngendi iku aman kanggo nindakake iku amarga iku salah sawijining cara Gusti Allah nggunakake kanggo nggawa kamardikan ing gesang kita.

Apa ora bener? Yen sampeyan wis dadi wong Kristen sajrone wektu sing cukup, sampeyan ngerti iki bener. Yen ana sing nyusahake sampeyan lan sampeyan duwe kanca Kristen sing apik sing bisa sampeyan lakoni lan ngakoni dosa sampeyan, iku meh langsung nggawa marasake. Dadi Yakobus ngajak kita mbayangake komunitas wong-wong sing pracaya ing ngendi iki kedadeyan kanthi teratur - tanggung jawab bebarengan, pengakuan dosa bebarengan marang saben liyane supaya kita bisa nemu marasake kanggo nyawa kita. Dadi Yakobus janji yen kita bakal nemu pangapuran kanthi cara iki, ora amarga kita ngakoni dosa marang saben liyane nanging amarga nalika kita nindakake, lan kita wis nindakake iki marang Pangeran lan kita nindakake karo saben liyane lan kita nyengkuyung saben liyane ing iman kita marang Kristus, iku nggawa marasake. Apa sampeyan kudu nindakake iki? Aku ngerti ing uripku dhewe, sasampuné aku dadi wong Kristen, aku duwe kanca sing apik sing wis diowahi ing wektu sing padha. Kita sedulur ing rékan, lan pungkasane dheweke dadi wong sing paling apik ing pernikahanku, lan kita isih dadi kanca sing cedhak. Dheweke minangka salah sawijining wong lanang sing bisa daklakoni, lan nganti saiki, kita bisa nelpon saben liyane lan ngakoni apa sing kedadeyan ing urip kita - dosa-dosa sing kita perjuangake. Yakobus ngandika iku sing kudu kita lakoni karo saben liyane.

Apa Sampeyan Wis Nyekseni Pangapuran lan Sihe Gusti Allah?

Lan salah sawijining pitakonan sing perlu kita ajakake marang awake dhewe yaiku, “Apa iki panggonan ing ngendi iku bisa ditindakake?” Iki bali maneh marang apa sing kita pirembug minggu pungkasan – dadi wong asli; nyopot topeng kasebut. Utawa nalika kita ngakoni marang saben liyane, reaksi sing sepisanan ora yaiku pangadilan dosa, nanging luwih kaya kamardikan, “Aku uga! Ayo aku mbantu kowe nemu kamardikan saka dosa iki sing kowe perjuangake.” Lan maneh, iki mili menyang komunitas wong-wong sing pracaya mung marang wong-wong sing wis bener-bener ngalami pangampunan lan sih-katresnané Gusti Allah. Kowe ora bisa nuduhake apa sing kowe ora ngerti. Praduga ing kene yaiku wong-wong sing iki kedadeyan lan sing nindakake iki yaiku wong-wong sing wis ngalami sih-katresnané Gusti Allah lan pangampunané ing atiné dhéwé. Apa kita? Lan salah sawijining bab sing ndadekake kita atos lan pangadilan lan ora ngampuni yaiku kita wis lali apa sing kita tembang – “Dituku! Pancen aku seneng ngaklamaké! Dituku, déning getihé Sang Cempe! Anaké, lan ing salawasé aku iki.” Wong sing wis ngerti iki jero banget ing nyawane bakal dadi wong sing ngampuni banget; wong iku bakal dadi wong sing, nalika kowe lunga lan ngakoni marang wong iku, wong iku ora bakal ndeleng irungé menyang ngisor, nanging bakal ngandika, “Ayo kita ndedonga. Lan Gusti Allah pancen apik, Panjenengane bisa mbantu kita ing kahanan iki.” Iki kapercayan sing Yakobus pengin kita duwe. Iki bakal kelakon nalika kita ngalami pangampunan lan sih-katresnané Gusti Allah.

Keadilan Kita ing Kristus

Saupama, kapercayan, lan pengakuan. Lan banjur Yakobus nutup ing kono ing ayat 16, “Prayanane wong sing bener duwe kekuwatan gedhe nalika lagi ditindakake.” Iki kaya janjine ringkesan sing ngenalake titik pungkasan ing kene. Lan iki janji sing kita kudu nyekel! Mungkin kita malah wis ndedonga maneh marang Pangeran yen sampeyan tuwuh ing pasamuwan? Aku yakin sampeyan wis krungu kuwi. Nanging yen iki anyar kanggo sampeyan, ing kene ana janji, gampang banget. Inggih, panjenengan ngomong, “Inggih, aku dudu wong sing bener.” Uga aku. Nanging ana ing Kristus, kita iku bener, lan mulane kita bisa duwe kapercayan nalika ndedonga yen Gusti Allah bakal ngrungokake. Kabeh iki dituju kanggo ngajak, dituju kanggo nyisipake, dituju kanggo menehi kita kapercayan liyane ing pandonga. Iki sebabe Yakobus menehi kita janji iki.

Conto Pandonga Kuwat

Nanging delengen karo aku ing panggonan kapindho ing conto pandonga kuwat. Ing kene apa sing dicritakake. “Elijah iku wong kanthi sifat kaya kita, lan dhèwèké ndedonga kanthi sungguh-sungguh supaya aja udan, lan suwéné telung taun lan nem sasi, ora udan ing bumi. Banjur dhèwèké ndedonga maneh, lan langit menehi udan, lan bumi ngetokaké wohé.” Dadi ing kene conto. Delengen carane Yakobus ngenalake dhèwèké. Iki karakter kapindho Alkitab sing ditarik kawigatèn kita. Minggu kepungkur iku Yob. Minggu iki iku Elijah, nabi agung; kaya nabi sing para penulis Kitab Suci Anyar ngangkat minangka conto nabi sing kudu ditiru. Nanging apa sampeyan weruh carane dhèwèké ngenalake dhèwèké marang kita? “Wong kanthi sifat kaya kita.” Yakin kok dhèwèké nglakoni kuwi? Elijah diurmati déning wong Yahudi kuna. Yakobus iku wong Yahudi kuna, mulane kita bakal nyana kaya introduksi liyane - “Nabi Elijah agung lan dhuwur”, kaya kuwi. Dhèwèké ngomong, “Wong kanthi sifat kaya kita.” Yakin? Kanggo ngelingake kita yen ing jawaban pandonga supernatural iki sing Elijah tampa, dhèwèké ora beda karo sampeyan lan aku. Ing tembung liyane, Yakobus ngomong kekuwatan pandonga kaya iki sing Elijah alami.

Lan ayo kita bali menyang kedadean ing 1 Para Raja. Elia ndedonga lan dheweke ngandhani apa sing kedadeyan. Dalane alam diganti. Saiki aku ora ngerti babagan sampeyan, nanging yen aku nampa jawaban kanggo pandonga kaya ngono, iku bakal nambah imanku! Utamane sawise alarm cuaca esuk iki, aku mikir akeh kita sing wis seneng duwe kekuwatan Elia kanggo mbusak tornado lan badai petir abot saka Mississippi tengah! Nanging iku sing kedadeyan. Dheweke ndedonga ora udan. Ora ana panjelasan; ora ana panjelasan alam. Mung panjelasan supernatural yen Gusti Allah ngrungokake pandonga nabi gedhe iki. Lan Yakobus ngandika, "Ya, nanging." Kekuwatan iku kasedhiya kanggo kabeh kita. Wong lanang kanthi sifat kaya kita. Sampeyan lan aku bisa duwe kapercayan nalika kita ndedonga yen kekuwatan iku kasedhiya kanggo kita. Aku butuh pang semangat saka Sabda. Aku butuh ngerti Gusti Allah kuwasa. Aku butuh ngerti yen aku kuwi kuciwa lan aku ora weruh jawaban kanggo pandonga yen prekara-prekara kaya jawaban supernatural kanggo pandonga sing dialami Elia isih bisa kelakon. Bola-bali, Yakobus ngandika yen prelu.

Nanging nalika kita maca babagan Éliyah uga ngélingake kita apa sing Yésus wis ngandika. Sampeyan eling apa Panjenengane ngandika ing Mateus 12? Panjenengane ngandika, “Sing luwih gedhé tinimbang Éliyah wis teka.” Lan iki njupuk kita menyang jantungé Injil nalika kita maca babagan Éliyah minangka conto ing kéné babagan pandonga amarga iki bali menyang pratelan pungkasan ing ayat 16. Pitakonan sing kita kabeh kudu takon yaiku, “Sapa wong sing bener?” Lan Yésus ngandhani kita nèng Panjenengane luwih gedhé tinimbang Éliyah. Lan iki fokusake perhatian kita marang Yésus minangka siji sing luwih gedhé tinimbang Éliyah, minangka siji sing paling bener sing wis urip – bener kanthi sampurna; manut kanthi sampurna marang hukumé Bapaké. Lan iki uga, iki njupuk kita menyang tengahé gesang pandonga Sang Juruwilujeng. Kabeh nabi sing Éliyah wakili iku para pejuang pandonga sing bersemangat lan dheweke nudingake kita marang Yésus. Lan mulané nalika kita maca babagan gesangé Sang Juruwilujeng, kita maca babagan Mark 1:36 Iku kabiasaané. Saiki aku ora ngandika nèng sampeyan kudu nyetel jam weker kanggo jam telu esuk lan tangi lan ndedonga. Ora dadi ide sing ala, nanging iku dudu intiné ayat iku. Intiné ayat iku kanggo nuduhake kita babagan kesemangat lan dedikasi Sang Juruwilujeng marang karsané Bapaké.

Pandonga Yésus kang Nandhang

Lan puncaking gesang pandonga, mesthi yaiku Taman Getsemani. Ing endi kita nemokake Panjenengane? Ayo kita menyang taman iku lan kita nemokake Sang Juruwilujeng ingkang tansaya dosa, Gusti Allah-Manungsa, ing bengi sadurunge eksekusi, nyuwun kanca-kanca sing paling cedhak kanggo ndedonga kanggo Panjenengane. Pira akeh kita sing ngandika marang saben liyane esuk iki, “Donga kanggo aku! Aku duwe iki ing piringku; aku duwe iku ing piringku.” Lan kita seneng ndedonga kanggo saben liyane; aku ngerti, kita wis ngalami iku kanthi apik banget bubar, lan kabeh wektu kita wis ana ing kene. Nanging Yesus nyuwun iku lan apa sing kedadeyan marang kanca-kancane – dheweke mlayu. Lan nalika kita nemokake Sang Juruwilujeng ing Getsemani, kita ora nemokake Panjenengane mung ndedonga kanthi becik kanggo Bapakne. Kita nemokake Panjenengane ing sangsara lan kasusahan nganti kondhisi medis teka marang Panjenengane ing ngendi pembuluh darah pecah lan Panjenengane wiwit kringet, teks ngandika, kaya getih gedhe. Sangsara ing pandonga! Lan apa sing Panjenengane ndedonga? “Bapak, menawi kamungkinan, ayo cangkir iki liwat saka aku.” Cangkir apa? Cangkir sing digambarake ing para nabi. Cangkir saka bebenduane Gusti Allah. Cangkir saka bebenduane Gusti Allah kanggo kabeh kita sing ora ndedonga, kabeh kita sing gumedhe, kabeh kita sing nolak gumantung marang Gusti Allah, kabeh kita sing nampik lan ngamuk marang Panjenengane. Lan Yesus ngandika, “Menyawi kamungkinan, ayo iki liwat.” Lan nanging carane Panjenengane ngrampungake pandonga? “Nanging, ora karsaku, nanging karsamu.” Iku bali maneh apa sing Yakobus wis mulangake marang kita. Yesus njlentrehake iku kanggo kita kanthi sampurna. Panjenengane duwe pandonga iman. “Aku ngerti Kowe bisa nindakake iki, Gusti Allah. Aku ngerti Kowe bisa njupuk cangkir saka aku. Nanging, ora karsaku, nanging karsamu, Bapak.”

Yèn Apa Panjenengane Ndonga Kaya Ngene?

Lan iku njuluke pitakonan liyane sing penting – Yagéné Gusti Yesus ndedonga kaya ngéné? Yagéné Juruslamet kita metu kringet getih gedhé ing taman? Yagéné Panjenengané ndedonga kaya ngéné? Lan wangsulane – kanggo kita. Panjenengané wis ngerti jeneng-jeneng kita nalika Panjenengané menyang kayu salib. Panjenengané wis ngerti yen kasengsaran kang dialami iku dudu kanggo dosa-dosané. Panjenengané ora nindakake dosa; ora ana cidra ing cangkemé. Panjenengané sampurna; cemengé, kurban Paskahing Allah. Lan nanging kabeh dosa-dosa kita kagambar ing cangkir iku lan Panjenengané jumeneng ing dhengkul lan ndedonga kaya ngéné kanggo kita lan kanggo aku. Panjenengané ndedonga ing panggonan kita. Lan kabar apik dhéwé yaiku, kayu salib ora mandheg pandonga iku. Gusti Yesus ora mandheg ndedonga kanggo kita. Penulis Ibrani matur kaya ngéné, “Panjenengané urip terus kanggo ndamel panyuwunan kanggo kita.”

Kowe butuh panglipur dina iki yen pandongamu tekan ngaluh saka langit? Yakobus matur, nganggo conto Elias kang njurung kita menyang Kristus, yen ora mung pandongamu tekan ngaluh saka langit; kabeh pandongamu tansah tekan ngaluh saka langit. Ing kasunyatan, pandongamu menyang swarga ing ngendi Gusti Yesus ana ing tengenané Bapak, nyuwun pirsa salawasé. Iki kabar apik kanggo wong-wong sing ora duwe pangowahan kaya kita amarga nalika aku ndedonga, aku mikir yen nalika kita ndedonga, ana akèh “aku” ing pandongaku. Kita kaya nindakake model ACTS – pangibadah, pengakuan, panuwun, panyuwun. Bener? Kita wis krungu yèn kowe wis tau ana ing sekolah minggu utawa tuwuh ing pasamuwan. Kita kaya langsung liwat bagean ACT. Pangibadah – “Allah, Kowe ngagumkan.” Pengakuan – “Aku dosa. Matur nuwun kanggo apa sing Kowe tindakake. Saiki aku matur apa sing aku butuhake.” Kaya ngéné pandongaku asring. Apa ora menehi panglipur ngerti yen karo kabeh kesalahane kita, kita kabeh kaiket ing pandonga-pandonga iku, iku dihapus déning getihé Gusti Yesus?

Lan Panjenengane, kaya imam agung sing setya ing jaman Lawas, njupuk dupa saka pandonga kita sing wis dadi ora ana ambune busuk ana ing irunging Allah kita, nanging ana ambune manis ing pepadharaning pratelan Yesaya, yen pandonga bakal munggah kaya ambune saka sak ndonya, Yesus njupuk kabeh pandonga kita kang sipate awake dhewe, kabeh kang salah, kabeh kang ora ana iman, lan ngendhani ana ing ngarsane Rama ing swarga, supaya kita bisa ngerti yen pandonga iku wis dirungokake lan bakal dijawab miturut karsane Allah sing temen. Aja nganti ilang percaya ana ing pandonga. Iki kang diceritaake Yakobus marang kita. Iki kang diomongake Yesus marang kita ana ing dhuwur lutut ing Taman Getsemani. "Aku wis ndonga kanggo kowe, Petrus, supaya imanmu ora gagal." Lan Panjenengane ndonga kanggo kita sakniki. Yen sampeyan butuh wong ndonga kanggo sampeyan, oh, takon marang sapa wae ing kene. Nanging takon marang Yesus. Lungguhana marang Panjenengane. Panjenengane bakal ndonga kanggo kita.

Pandonga Saben Wektu lan Ing Endi Bae!

Ayo, aku nutup kanthi menehi kita papat bab carane nindakake iki ana ing donya nyata. Carane kita nindakake urip gumantung ing pandonga iki? Babagan pisanan, pandonga saben wektu lan ing endi bae - ana ing dalan menyang sekolah, ana ing dalan menyang kantor, ana ing mlaku menyang kelas, nalika sampeyan lagi ngumbah piring, nalika sampeyan lagi ana ing kantor, nalika sampeyan lagi ana ing pos jaga rusa, nalika sampeyan lagi ngumbah. Apa bae, pandonga ing endi lan kapan bae sampeyan bisa. Yen sampeyan lagi nyopir mobil ana ing dalan gedhe, tetepake mata sampeyan mbukak, nanging pandonga!

Fokus Marang Yesus!

Kapindhine – aja fokus marang dawae pandonga; fokus marang Ingkang sampeyan ndedonga. Iblis kepengin nggunakake strategi iki. Yen sampeyan mung ndedonga sawetara menit, dheweke kandha, “Delengen apa pandonga sing lemah!” Aku kudu ndedonga luwih; kita kabeh kudu ndedonga luwih. Nalika dheweke njaluk kita fokus marang iku, dheweke njupuk mata kita saka Yésus. Iku fokus pandonga kita, dudu suwene kita nindakake. Lan ayo aku kandha iki. Pandonga bisa dadi kaya ana ing tresna marang wong – jam-jam mabur. Iki bisa kelakon marang kita ing sesambetan kita karo Yésus, nanging diwiwiti kanthi ora fokus marang wektu kita, marang jam tangan kita. “Pira suwene aku wis ana ing kene?” Nanging luwih, “Pira akeh aku wis nguculake marang Panjenengane? Pira akeh aku wis fokus marang Panjenengane? Pira akeh aku wis ngrasakake kaya aku wis nglampahi wektu karo Kanca, kanca sing paling apik, Juruwilujeng saka wong dosa kaya aku?”

Ndedonga Nalika Sampeyan Ora Rasa!

Kang katelu – ndedonga nalika sampeyan ora rasa! Ndedonga nalika sampeyan ora rasa. Lan sampeyan bakal kandha, “Iku kemunafikan.” Ora, kanca-kanca, iku dudu kemunafikan; iku andhap asor. Maneh iblis kandha, “Delengen, sampeyan iku munafik. Sampeyan ora ngrasakake. Sampeyan ora ngrasakake cedhak karo Yésus. Atimu ora ana ing kono, mula mandheg ndedonga.” Yésus kandha pracaya iku luwih apik tinimbang perasaane. Nalika sampeyan ora ngrasakake, ndedonga. Utawa, nalika aku dadi wong Kristen, sawijining pastor lawas maringi aku Alkitab lan ditulis ing ngarepe, “Nalika paling angel ndedonga, ndedonga paling angel.” Nalika paling angel ndedonga, ndedonga paling angel. Iku dudu kemunafikan, iku andhap asor. Iku kandha, “Allah, aku ora ngrasakake nanging aku percaya marang Panjenengan. Aku percaya yen Panjenengan bakal ngrungokake aku.” Ndedonga nalika sampeyan ora rasa.

Ndedonga kanthi Pangharapan!

Sing pungkasan – ndedonga kanthi pangharapan! Iku sing Yakobus ngandhani kita. Ndonga kanthi pangharapan. Yen sampeyan pengin para tetua teka menehi sampeyan oli, nelpon wae. Nuwun sewu aku wis sukarela para tetua ing Session nindakake iku, nanging yen Yakobus ngandhani, kita kudu nindakake! Iku bisa digunakake, miturut apa Yakobus ngandhani kita yen Gusti Allah milih. Ndonga kanthi pangharapan iku titik utama. Aja percaya marang oli utawa para tetua; percaya marang Kristus lan ndonga ngerti yen Panjenengane bisa digunakake. Apa kita percaya kuwi? Minangka gereja, minangka individu, iki sing dibutuhake saiki, kanca-kanca. Kita kudu dadi jinis jemaat lan jinis individu sing gembira ngerti yen Gusti Allah ngrungokake pandonga lan bisa nindakake prekara-prekara supernatural liwat siji wong ndonga. Siji wong! Sejarah gereja secara harfiah diisi karo conto siji wong ndonga lan kabeh diganti.

Salah sijine sing aku senengi yaiku George Muller saka Bristol. Dikenal minangka “bapak saka anak yatim”. Panjenengane urip taun 1803-1898. Panjenengane urip ing abad ka-19. Panjenengane diowahi nalika umur 20-an lan sajrone uripe, awal nalika dadi Kristen, dhisikan piyambakipun yakin Calvinisme lan ngandhani yen kuwi ngowahi urip pandongane nalika piyambakipun yakin yen iman Reformed iku maca sing bener saka Kitab Suci. Lan sawise iku, piyambakipun mutusake njaga buku harian. Panjenengane miwiti panti asuhan lan ngandhani, “Aku njaga buku harian saka pandonga sing dijawab kanggo nuduhake wong-wong sing durung percaya Injil yen ana Gusti Allah ing swarga lan Panjenengane ngrungokake pandonga.” Dadi piyambakipun gadhah tujuan evangelis lan apoligetis, pembelaan iman, kanggo njaga buku harian pandonga iki, kabeh sing diterbitake saiki. Lan kanggo sisa uripe, piyambakipun njaluk pandonga. Piyambakipun ora ngandhani sapa-sapa babagan kabutuhane; piyambakipun mung ndonga. Piyambakipun ora ngandhani malah kanca-kanca sing paling cedhak. Lan ana crita sawise crita babagan anak-anak yatim iki, atusan, tangi ora ngerti carane bakal mangan sarapan esuk iku, apalagi nedha awan utawa nedha bengi. Lan Gusti Allah tansah rawuh.

Lan ing pungkasaning gesangipun, punika statistikipun. Liwat jurnalipun George Muller, diatur kanggo dolar modern - dheweke ngurus luwih saka 10,000 bocah yatim lan ndedonga kanggo njaluk sekitar $70 yuta ing dolar modern kanggo ngurus bocah-bocah yatim iku - 10,000 bocah yatim; $70 yuta - pandonga. Lan menarik, saindhenging gesangipun, sawisé dhèwèké diowahi dhèwèké ndedonga kanggo wolung kancané. Siji-siji, kabèh mau dadi wong Kristen. Nanging salah sijiné, terus-terusan. Lan Muller ndedonga kanggo dhèwèké saben dina, saben dina suwéné sewidak-tiga taun. Nuju pungkasaning gesangipun, dhèwèké ditakoni babagan kanca tunggalé sing wis tau ndedonga sing durung dadi wong Kristen. Dhèwèké kandha, "Aku wis ndedonga suwéné sewidak-tiga taun lan wolung sasi kanggo wong siji dadi percaya. Dhèwèké durung diselametaké, nanging dhèwèké bakal. Piye carané bisa beda? Aku ndedonga."

Punika kabar apik. Dhèwèké séda; kanca iku teka ing panguburané. Nalika lagi ngloweraké awaké Muller menyang lemah, dhèwèké mlaku menyang pasarean lan njerit, "Gusti, paringana sih-asih marang aku, wong dosa!" lan dislametaké ing panguburané Muller lan séda ana ing iman. Lan punika intiné. Bab sing paling apik babagan pandonga kuwat kaya sing diomongaké Yakobus lan kaya sing didémonstrasiaké George Muller yaiku saben wong ing kéné bisa ngalami. Iki kasedhiya kanggo kabèh kita. Aja metu saka kéné tanpa ngerti. Saiki, dina iki, kabèh sing kudu kita lakoni yaiku njaluk. Ayo kita ndedonga!

Bapak, tulungana pracaya. Menehi kita maneh kapercayan minangka komunitas wong-wong sing wis ngakoni dosa, akeh kita. Kanggo wong-wong sing durung, Gusti, aku ndedonga bengi iki supaya dheweke kaya kancane Muller sing teka ngerti Kristus. Bapak, aja nganti dheweke ngenteni dina liyane. Lan tulungana kita kabeh, Gusti, lunga saka panggonan iki kanthi energi anyar kanggo pandonga. Piye kita rindu banget kanggo ngalami pandonga sing dijawab, kanggo ngalami luwih saka Ingkau. Mbusak keraguan lan mbangun pracaya. Iku pandonga kita, lan kita ngandika ing jeneng kuwat saka Yesus. Amen.