Lagu Katresnan Agung

Zefanya 3:17

Dening Gabe Fluhrer

Nalika panjenengan kalenggahan, yen panjenengan badhe njupuk Kitab Suci lan mingeraken kula dhateng kitab Zefanya. Kitab punika wonten ing Testamen Lawas. Yen panjenengan nggoleki, boten apa-apa. Kitab punika sanget cendhak. Kitab punika wonten ing kaca 790 yen panjenengan nggunakaken Kitab Suci ing pawon; 7-9-0. Lan kita badhe sinau ayat 17 saking bab 3 kitab Zefanya. Sadurunge kita mirengaken Prajanjianing Allah, kita pindhah dhateng Panjenenganana kanthi pandonga.

Nganti umur tuwa, Allah kita ingkang agung, Panjenengan wis janjeni dhateng kita bilih umat Panjenengan bakal mbuktekaken katresnan Panjenengan ingkang suwarga, langgeng, lan ora owah. Nalika kita ngadeg ing ambang tembung-tembung ingkang paling agung ingkang kita krungu ing bengi punika, kita ndonga bilih tembung-tembung punika bakal tumiba ing kita ing jantung kita, bilih tembung-tembung punika bakal ngganti cara kita mirengaken Panjenengan lan donya, lan bilih Roh Suci bakal nguripaken tembung-tembung punika dhateng kita supados kita saged mirengaken Yesus. Lan kita ndonga punika sedaya ing asma Panjenengan ingkang kuwasa. Amin.

Zefanya 3, ayat 17. Punika tembung Allah ingkang suci, diilhami, lan mligi ora salah:

“Pangeran Yehuwah, Allah sampeyan ana ing tengah-tengah sampeyan, Sang kuwasa ingkang bakal ngluwari; Panjenengan bakal mrih-mrih sampeyan kanthi gembira; Panjenengan bakal menengake sampeyan kanthi katresnan; Panjenengan bakal ngraosaken sampeyan kanthi nyanyian banter.”

Suwiwi suket, kembang-kembang tiba, nanging Tembunging Allah ingkang urip bakal tetep langgeng lan langgeng.

Sawetara taun kepungkur, musikal Broadway paling laris lan paling apik yaiku musikal kanthi judhul, The Light in the Piazza, kang nyritakake crita babagan - aku kudu njaluk jeneng-jeneng iki bener - Fabrizio Naccarelli, kang dadi penjual daster Italia kang tiba cinta karo Clara Johnson kang ayu, wong Amerika kang liburan ing Italia. Lan ana adegan ing musikal iki, ing ngendi dheweke nyanyikan lagu katresnan kanthi judhul, “Say it Somehow.” Lan klimaks lagu katresnan iku dheweke ora bisa nyatakake awake dhewe nganggo tembung-tembung, mula dheweke mung nyanyi tembung, “Ah!” Lan iku bungah lan iku gembira lan dheweke seneng-seneng marang saben liyane kaya mengkono. Lan ana review New York Times dening salah sijine kritikus teater kang paling apik, Stephen Holden, lan judhul review iku kandha kabeh – “Lagu Katresnan kang Ngandika Nalika Tembung-tembung Gagal.” “Lagu Katresnan kang Ngandika Nalika Tembung-tembung Gagal.”

Penghalang Antarane Gusti Allah lan Kita

Lan sampeyan weruh, nalika kita teka ing Zefanya 3 bengi iki, kita ana ing posisi sing padha karo loro wong sing tresna ing lagu kasebut. Ana alangi basa antarane Gusti Allah lan kita. Panjenengane iku suci lan kita ora. Kaya ana alangi basa antarane wong Italia lan wong Amerika, ana alangi basa antarane kita. Nanging kita teka ing ayat Alkitab bengi iki sing bisa dijenengi kaya judhul resensi The New York Times – “Lagu Katresnan sing Ngomongake Nalika Tembung-Tembung Gagal.” Zefanya. Kitab iki bisa diringkes kanthi gampang. Rong bab kapisan, yaiku pangadilan universal. Lan banjur ana titik balik nalika Gusti Allah wiwit ngomong babagan karya keselamatan universal sing bakal ditindakake saka saben suku, bangsa, lan basa. Lan kitab iki puncake ana ing ayat iki sadurunge kita – bab 3 ayat 17. Salah sawijining komentator wis nyebutake kanthi bener, "John 3:16 ing Kitab Suci Lawas." Pancen banget. Kita kudu nyedhaki iki kanthi wedi lan gumeter. Iki apik banget. Iki banget ngkageti. Ana tembung-tembung, ora ana tembung-tembung sing bisa kita ucapake nanging kita bakal nyoba ing bengi iki. Lan intine gampang banget. Ing Kristus, Gusti Allah ana karo kita kanggo nepsu marang kita. Ing Kristus, Gusti Allah ana karo kita kanggo nepsu marang kita. Lan loro-lorone bakal dadi topik kita – Gusti Allah karo kita lan Gusti Allah ing ndhuwur kita. Gusti Allah karo kita lan Gusti Allah ing ndhuwur kita.

Gusti Allah Karo Kita

Pirsani maneh bagean pisanan saka ayat 17. “Pangeran Allahmu ana ing tengahmu; wong kang kuat kang bakal ngluwari.” Wiwit manungsa tiba, kita wis diasingake saka Allah, kita wis diasingake saka awake dhewe, kita wis diasingake saka titah ing sakubenge kita, kita wis diasingake saka kabeh titah lan manungsa liyane. Pengasingan iku ciri khas manungsa kang tiba. Nanging, bola-bali, Alkitab iku crita bab Allah kang nggoleki wong-wong kang diasingake saka Panjenengane. Panjenengane nggoleki wong-wong iku kanthi tekun, tanpa lelah, bola-bali ora peduli apa kang dilakoni; ora peduli sepira adohé wong-wong iku tiba. Lan tembang katresnan Allah diwiwiti kanthi nggoleki kita, kanthi kepéngin nggawa titah kang diasingake bali marang Panjenengane. Iku ngagetake. Kita bisa nggolèki kabeh agama ing donya, lan nalika kita nindakake iku kita bisa mbantah Sigmund Freud. Iku Freud, sawisé kabèh, pangadeg psikologi modhèren, kang ngandika yèn kapercayan marang Allah mung minangka pepujan peparangan. Kita nggambarake pangarep-arep kang becik marang Allah kang ora ana. Masalah kang dialami Freud, lan saben agama kang tiba lan saben pandang donya njaba Kristen, yaiku ora ana kita kang bakal nggambarake Allah kaya iki, kanca-kanca. Kita ora tau, kajaba ing Kitab Suci ora ana Allah liyane ing donya kaya iki, lan kita ora bakal. Iku banget apik nganti ora bisa dipercaya, ing sawijining pangertèn.

Panjenengane iku Allah Kang Tembang

Mulane, ing ngriki kita temen-temen ngerteni yen kita ketemu Gusti Allah sing total beda karo sing kita pangajokake. Lan iki bakal dadi puncak ing sawijining wayahe amarga kita bakal nemu Gusti Allah sing nyanyi. Nanging sadurunge kita tekan ing kono, para ahli setuju - lan nalika nerangake musik, sapa sing ahli? Aku mikir kita kabeh ahli ing sawijining pangertèn. Nanging para ahli sing nemu métrik kanggo ngukur iki setuju yèn mbok menawa lagu katresnan paling gedhé sing tau ana yaiku Righteous Brothers, “Unchained Melody.” Iki lagu sing ayu. Lan diwiwiti alon lan banjur dadi saya tambah gedhé. Lan iki pancen apa sing Alkitab ngandharake. Kita bakal teka sakdurunge puncak lagu katresnané Gusti Allah. Iki diwiwiti ing Taman nalika Gusti Allah teka marang para wong tuwa kita lan nyedhiyakake pangampunan kanggo wong-wong mau lan nutupi wong-wong mau nganggo kulit kéwan, lan banjur kanggo liyané ing Kitab Suci Lawas Gusti Allah wis nyanyi siji lagu katresnan ilahi lan iki wis cetha ing sawijining titik lan kurang cetha ing titik liyané. Lan iki dadi puncak nalika langit mbukak ing ndhuwur Bethlehem lan para malaékat nyanyi, “Kuwasana marang Gusti Allah ing ingkang dhuwur, lan ing bumi, tentrem ana ing manungsa!” Iki dadi puncak ing Kristus.

Lan iku sing Gusti Allah pitutur marang kita ing kene. Panjenengane ngandika, “Gusti Allah, Gustimu ana ing tengahmu; pahlawan kuwat” – kita bisa nerjemahake. Iki gambaran perang. Kita ora kerep mikir babagan keselamatan kita minangka perang, nanging wiwit wayahe Yésus dibaptis nganti dina Panjenengane disalib, iku perang. Panjenengane perang nglawan Iblis ing ara-ara samun, lan Panjenengane perang nglawan Iblis ing salib. Lan ing saben langkah dalan, ana peperangan nglawan penyakit, nglawan gangguan emosi, nglawan pati, nglawan kabeh kekuwatan neraka lan kabeh efek dosa amarga Gusti Allah sing teka marang kita iku Gusti Allah sing teka kanggo ngresiki kita. Lan Panjenengane iku Gusti Allah sing perang kanggo wong-wongé. Aku mung sinau minggu iki – ora kagetan, iku kedadeyan saben musim panas – yen telu saka lima film kanthi penghasilan paling dhuwur iku film superhero. Kita seneng banget. Kita ora bisa cukup. Lan ora mung ing kene, ing sakubenge donya. Film-film superhero sing kita gawe lan dikirim menyang sakubenge donya, iku film-film kanthi penghasilan paling dhuwur. Yagene kita seneng banget karo crita-crita superhero? Aku mikir iku amarga kita kabeh ngerti jero ati kita ora bisa ngresiki awake dhewe lan kita kepengin diestokake. Aku mikir iku yagene iku tansah film-film kanthi penghasilan paling dhuwur. Kita ora bisa ngresiki awake dhewe lan kita kepengin diestokake. Lan apa sing Gusti Allah ngandika liwat nabi Panjenengane saiki yaiku, “Ana pahlawan kuwat sing bakal teka sing bakal perang kanggo sampeyan, sing bakal ngresiki sampeyan, sing luwih apik tinimbang crita superhero apa wae sing bisa kita impiken. Lan Panjenengane bakal ngestokake sampeyan. Lan syarat mung, sampeyan kudu ngerti yen sampeyan ora bisa ngresiki awake dhewe. Iku kabeh sing dibutuhake.” Iku ing ngendi Gusti Allah miwiti karo kita. Superhero utama teka – Yésus. Iku Gusti Allah kang ana karo kita.

Gusti Allah Ing Atas Kita

Lan banjur, aku bakal ngakoni, kanthi jujur banget marang kowé, nalika aku sinau kanggo iki lan ndakoni lan gelut karo teks, aku kudu terus-terusan mlaku adoh saka iku. Aku wis maca komentar, aku wis nggoleki lan ngrungokake khotbah liyane lan maca khotbah liyane lan aku banget, banget nyaman nemokake yen aku ora piyambak. Amarga ayat-ayat sabanjure iki ngagetake. Iki Gusti Allah ing ndhuwur kita. Deleng karo aku ana ing ayat 17. “Panjenengane bakal rejoys liwat kowé kanthi kabungahan; Panjenengane bakal menengake kowé kanthi katresnané; Panjenengane bakal exult liwat kowé kanthi swara sing nyaring.” Saiki kita duwe analogi manungsa kanggo kabeh iki. Kita wis ngrasakake kabungahan. Kita wis seneng banget lan kita wis njerit kanthi kabungahan, paling aku mikir. Nanging ing kene kita teka ing Gusti Allah nindakake iku. Lan iku ngendi kabeh dadi rusak. Iku ngendi kita tenan ora ngerti apa-apa. Kita malah ora bisa mbayangake emosi kanggo ngrasakake iki amarga iku banget ngagetake. Iku banget beda karo pengalaman saben dina kita karo Gusti Allah kanggo mikir babagan Panjenengane rejoys liwat kita.

Gusti Allah Rejoys Liwat Kowé

Apa sampeyan mirsa, dhèwèké nggunakaké basa kang padha karo kang wis kita sinau minggu kepungkur ing ayat 14 nganti 16, ing ngendi dhèwèké ngandika supaya kita nindakaké iki marang Gusti Allah? Lan banjur, dhèwèké langsung ngandika, "Ora mung Gusti Allah prentahake kita kanggo nyenengaké, kanggo gembira ana ing Panjenengané, kanggo njerit lan nyanyi lan kapenuhan gembira ana ing Panjenengané, iki ing ngendi kabèh owah. Dhèwèké ngandika ora mung Gusti Allah ngandika supaya kita nindakaké iku, nabi ngandika, "Gusti Allah nindakaké iku marang kowé." Nyenengaké. Ayo mandheg ing kono. Kowé lan aku padha ngerti, kanthi sethithik panggalak, pira mburuké kita ana ing wayahe kita paling jujur. Apa ora? Kita ngerti kita iki dosa banget. Gusti Allah paringake kita kanthi welas asih sabar kang bisa kita anggonake nalika Panjenengané nuduhaké iku marang kita, nanging kita ngerti pira mburuké kita ana ing wayahe kita paling apik jujur ana ing awake dhewe. Lan banjur kita teka ing ayat kaya iki. Lan mirsa ing ngendi iki ana. Iki ana ing pungkasaning kitab ing ngendi Gusti Allah wis ngandika marang wong-wongé, "Kowé wis ninggal Aku. Kowé wis mlaku ana ing ngoroké déwa liya. Aku bakal udanake paukuman marang kowé lan sakabèhé." Lan kita pindhah saka iku menyang iki - Gusti Allah nyenengaké ana ing wong-wong dosa, penyembah berhala, pecah, tiba, lan sengit marang Gusti Allah kaya kowé lan aku.

Lan malah dadi luwih apik. “Panjenengane bakal menengake kowe kanthi katresnané.” Iku apik anggere isih ana, nanging rendering sing luwih harfiah bakal kaya iki. Ora ana Gusti Allah nindakake apa-apa marang kita ing asli; iku Gusti Allah nindakake apa-apa babagan kita. Kita bisa nerjemahake kanthi cara iki. “Panjenengane bakal meneng ana ing ngarepe kowe kanthi katresnané.” Dadi apa sing ditindakake dening nabi kanggo kita. Iki, maneh, ngagumkan. Gusti Allah mèlu riyadhah lan adil, “Ya!” ana ing ngarepe kowe. Lan banjur, mandheg lan, kaya kita nindakake yen kita bisa ngandika kaya ngono, nalika kita lagi mikir babagan wong sing kita tresnani. Conto sing mung teka ing atiku yaiku loro. Aku lan Callie duwe sesambungan adoh. Kita miwiti pacaran nalika taun loro ing Carolina, taun loro lan setengah aku! Lan nalika sesambungan iki diwiwiti, aku lulus sadurunge dheweke, seneng banget karo wong tuaku. Lan aku bakal nyopir mudhun - aku bisa nyopir kanthi mata tertutup saiki - saka Greenville, 385, menyang I-26 menyang Kolombia. Lan nalika aku bakal nyopir bali, munggah 26, aku bakal mikir babagan dheweke - sepira ayune dheweke; sepira aku tresna marang dheweke. Aku ora sabar arep nglampahi uripku sing isih ana karo dheweke. Lan banjur kita duwe anak pisanan lan, sampeyan ngerti carane iku yen sampeyan dadi wong tuwa. Anak pisanan teka lan sampeyan kapenuan emosi kabeh, nanging banjur ana wektu sampeyan mung lungguh lan nyekel anak lan ndeleng dheweke turu lan sampeyan meneng. Lan katresnan sampeyan marang anak iku - ora ana cara kanggo ngandika, apa ana? Sampeyan mung meneng mikir babagan pepak emosine, kebak katresnan lan riyadhah sing sampeyan duwe ing anak iku. Lan Gusti Allah ngandika, “Iki carane Aku ana ing ngarepe kowe. Iki carane Aku ngrasakake marang kowe.”

Lan ya, aku weruh lan aku ora pengin njalari para anggota dewan RTS kuwatir. Aku ngerti apa sing diomongake dening pengakuan iman kita. Iki kandha yen “Allah iku bebas saka emosi.” Lan kok kita bisa ngerti kuwi, amarga kuwi bener? Lan apa sing diomongake dening pengakuan iman iku yaiku Allah ora kudu bereaksi marang samubarang. Panjenengane ngerti kabeh sing bakal teka. Apa sing ora diomongake yaiku Allah ora duwe kaya-kaya, yen kita bisa ngandika kanthi cara iki, emosi marang kita. Amarga yen sampeyan maca wong-wong sing nulis Pengakuan Iman Westminster, dheweke yaiku wong-wong sing ngandika bab katresnan Allah lan Emosi lan Keinginan-Nya marang umat-Nya. Lan kabeh sing bisa kita kandha ing wektu iki yaiku, “Bener? Apa sampeyan yakin, Allah?” Panjenengane kandha, “Ya!”

Allah Nembang kanthi Keras

Banjur Panjenengane malih maneh ing bagean pungkasan saka ayat iki. Kita pindhah saka gembira nganti tekan tembang sing cetha nganti tekan ketenangan marang kita nganti tekan ngangkat kita kanthi tembang keras. Mungkere. Apa sampeyan ndeleng sebabe kita ora bisa nggawe Allah kaya iki? Sampeyan bisa nggoleki ing dhuwur lan ing ngisor ing donya. Sampeyan ora bakal nemu Allah sing tembang; Allah sing tembang iku sing ngresiki kita. Ing dhuwur kabeh puisi lan tembang katresnan lan kabeh sing kita tuangake kanggo nyoba nyatakake emosi sing paling gedhe sing kita rasakake minangka makhluk manungsa, gagal total lan dadi apa-apa kajaba bledug lan awu nalika kita teka ing ayat iki, lan kita nemu Allah sing teka marang wong-wong sing mbrontak kaya kita lan tembang! Keras! Amarga Panjenengane gembira marang kita! Apa sampeyan bisa nampa? Bahwa Allah, Sang Pencipta kang soch, rama, anak lan Roh Suci - kang wis tansah ana, tresna marang saben liyane minangka pribadi Tritunggal saling manggoni. Lan kuwi, dheweke lan iku dhewe minangka misteri sing kita ora bisa malah mikir. Allah iki tembang!

Ayo, kita menyang masjid lan takon, "Critaake marang kita babagan Gusti Allahmu. Siji pitakonan sing kita kudu takon, 'Apa Panjenengane sings?' " "Ora, ora, iku ora sopan." Apik, ayo, kita menyang kuil Hindu. "Apa para dewa-dewa sampeyan sings?" "Ora." Ayo, kita menyang misbyah postmodernisme sekuler lan ngomong, "Menehi kita Gusti Allahmu, kasempatan. Apa Panjenengane sings?" "Ora." Jagad iki kebak swara lan galak sing ora ana artine. Iku salah siji utawa sings! Iku pilihan sing ana ing ngarepe kita kabeh bengi iki. Budha, bisu, meneng, para dewa utawa Gusti Allah sing sings. Apa sampeyan ndeleng sebabe Injil ora mung bener, nanging uga kaendahan? Iku njupuk kita. Iku ngomong marang kabutuhan sing paling jero ing atine kita lan emosi sing paling jero sing bisa kita rasakake. Ora mung bener; iku kaendahan.

Kita Sings Amarga Wong Saka Sang Sorrow

Lan kita ora bakal lali sebabe iki kabar apik, sebabe kita sings. Iku amarga kita ngetutake Wong sing diarani Wong Saka Sang Sorrow. Iku amarga nalika Yesus menyang kayu salib, ora ana maneh kabungahan lan gembira. Ora ana maneh, "Iki Putraku, Ingkang Kawula tresnani, ing ngendikan Kawula rasané." Peperangan sing wis ditindakake déning Panjenengane minangka Pahlawan kita, teka ing titik ing kayu salib nalika teriakane Yesus ketemu karo keheningan sing suci, agung, adil, saka Bapaké. Panjenengane entuk keheningan supaya kita bisa sings. Ora ana cara kanggo tekan Gusti Allah sing sings kajaba sampeyan liwat Sang Jurulampare sing nandhang keheningan ing panggonan kita. Iku carane kita entuk Gusti Allah sing sings. Lan iku amarga Gusti Allah iku katresnan, katresnan, sing Panjenengane ngutus Putrané kanggo teriak, sing Panjenengane nyegahake swarane nalika nangisake bebendu marang Panjenengane. Amarga sawisé Jumat Agung, Panjenengane ngerti yen tembang katresnan bakal tekan stanza pungkasan sing bakal terus-terusan. Lan iku ing ngendikan kita urip saiki. Iku sebabe Gusti Allah sings marang kita.

Apa sing kita pirembagake kabeh iki? Aku mikir sawetara alesan kok kita angel banget karo ayat iki. Kaping pirang-pirang, nalika kita mikir bab katresnané Allah, kita bisa ngomong, "Ya, nanging ora kanggo aku." Apa sampeyan tau kroso kaya ngono? "Ora kanggo aku. Iku kanggo wong liya. Aku bisa bungah karo kabungahané wong liya, nanging ora kanggo aku." Aja ngencerake iki. Iki ana ing konteksé Allah ngomong marang Yehuda, "Aku bakal nelpon wong saka endi wae. Ing kasus iki, ora mung kanggo sampeyan, Yehuda. Iku kanggo wong saka saben suku, bangsa, lan basa." Dadi iku kanggo sampeyan." Ya, banjur sampeyan bisa ngomong, "Nanging sampeyan ora ngerti apa sing wis daklakoni. Sampeyan ora ngerti carane aku mikir. Sampeyan malah ora ngerti apa sing aku pikirke nalika sampeyan ngomong saiki!" Allah ngomong, "Apa sing wis sampeyan lakoni luwih elek tinimbang apa sing wis ditindakake déning umat-Ku bola-bali lan bola-bali lan bola-bali? Apa sih-rahmat-Ku cukup kanggo wong-wong mau?" Apa janji iki digawe ing konteks wong-wong sing wis nguciwani Allah, ngrusak Hukumé, mlayu saka Panjenengané, sengit marang Panjenengané, ngutuk Panjenengané, nyembah brahala, munggahaken dupa ing padalemané kanggo allah palsu? Dadi ana sih-rahmat kanggo sampeyan lan aku. Ora masalah apa sing wis sampeyan lakoni. Katresnané luwih gedhe tinimbang dosa sampeyan. Kabeh sing sampeyan butuhake yaiku ora ana. Kabeh sing sampeyan butuhake yaiku ngerti yen sampeyan ora bisa nyelametake dhewe.

Allah Cedhak ing Kristus

“Ya, nanging Allah koyone adoh saka aku.” Iku angel banget. Aku ngerti apa sing dirasakake. Aku sengit nalika aku urip ing kono. Aku sengit nalika aku kroso kaya aku mung mlaku kanthi gerakan nalika aku mrenea Alkitab. Ya, iku sing para pendeta lakoni. Ya, kadhangkala ing esuk Minggu. Kroso adoh saka Allah. Nanging apa sing kudu kita bali maneh ing ayat iki bola-bali lan ayat-ayat sadurunge – Panjenengané ana ing tengah-tengah kita. Panjenengané cedhak karo kita ing Kristus. Lan jaraké ora tau langgeng amarga kabeh impuls saka Allah sing nyanyi iki yaiku obah marang wong-wong sing rusak kaya kita, marang wong-wong dosa kaya kita. Panjenengané ora tau tetep adoh. Inkarnasi nuduhake kita iku. Allah dadi manungsa ing Yesus nuduhake kita yen Panjenengané ora tau tetep adoh.

Lan mangkene, piye carane kita entuk iki? Ayo maju cepet menyang apa sing Yésus ngandika ing Yohanes 15 sekitar ayat 9. "Tetep ana ing katresnanku." Apa tegese iku, Yésus? Lan Panjenengane ngandhani kita. "Yen kowe tresna marang Aku, kowe bakal netepi dhawuhku." Lan iku bisa medeni kita. Kajaba ayat 11 rampung kaya iki. "Pangandikane iki Aku wis ngandika marang kowe supaya kabungahaning Aku ana ing kowe lan kabungahanmu bakal kebak." Dadi iki sing Panjenengane – "tetep, netepi dhawuhku, kabungahan!" Piye carane iku pas karo apa sing Zefaniah ngandhani kita? Piye carane kita tetep ana ing katresnaning Allah? Piye carane kita ngalami? Yésus ngandika kita nglakokake apa sing Panjenengane ngandhani kita. Nanging – lan iki penting – kita kudu tansah eling yen kita ora manut ora ngganti katresnaning Allah marang kita. Ya, iku nyuda kapasitas kita kanggo ngrasakake. Nalika aku nemu aku adoh saka Allah, aku bisa njamin, paling ora sawetara wektu, salah sawijining masalah utama yaiku aku wis kesengsem ing dosa; aku wis nglakoni apa sing aku karepake. Katresnaning Panjenengane marang aku ora ganti. Kapasitas kita kanggo ngrasakake wis ganti.

Lan Yésus ngandika, "Yen kowe nyekel apa sing Aku wis ngandika marang kowe," lan yen kita maca ayat-ayat kaya iki, apa sing Allah njaluk kita lakoni nalika Panjenengane ngandika, "Netepi dhawuhku. Manut marang Aku"? Apa Panjenengane ngandika iki kanggo ngrusak kita? Utawa Panjenengane ngandika, "Aku tresna marang kowe cukup kanggo nggawa kowe cedhak lan ngandhani carane tetep cedhak amarga Aku ora pengen kowe adoh saka Aku." Iku sing terakhir, apa ora? "Tetep cedhak karo Aku. Mlaku karo Aku kanthi cara iki. Aja kesasar saka dalan. Ayo Aku nyepengake lenganku ing sakubenge kowe," kaya ana. Apa kowe tau ora pengen manut marang Allah sing nyanyi? Iki dudu dewa sing atos, adoh sing mbenturi aturan-aturan semena lan ngandika, "Lakoni lan padha lakonana supaya entuk sih-ku!" Allah sing nyanyi ngandika, "Tetep cedhak. Teko marang Aku." Kita nglakoni iku kanthi manut. Iku salah sawijining cara.

Lan banjur, kita nolak ngrungokake goroh bab Gusti Allah. Kita nolak ngrungokake goroh bab Gusti Allah. Iki mengaruhi kita. Iki minangka salah sawijining rancangan utama Iblis. Panjenengane kepengin sampeyan mikir bab Gusti Allah kanthi beda tinimbang Zefanya 3:17. Panjenengane kepengin Gusti Allah sing meneng dadi Gusti Allah sing sampeyan pikir saben dina. Panjenengane kepengin Gusti Allah sing adoh dadi Gusti Allah sing ana ing pikiran sampeyan. Panjenengane ora tau kepengin kita mikir bab Gusti Allah sing nyanyi. Nolak dipercaya; nolak dituku. Ayo tembung iki mbenerake sampeyan. Mbalik maneh lan maneh marang janji iki. Lan sampeyan bakal ngomong, "Ya, aku ora kroso! Aku kepingin kroso, nanging aku ora!" Yen sampeyan kepingin, iku amarga Panjenengane wis paring sampeyan kepinginan iku. Aja nyerah marang iku. Aja nyerah marang iku. Terus bali marang iku lan nyuwun marang Panjenengane, "Gusti Allah, paringana aku ngalami luwih saka katresnan-Mu. Paringana aku kenal sampeyan luwih apik." Lan ngenteni Panjenengane. Ngenteni wektu Panjenengane. Panjenengane bakal nggawa sampeyan cedhak. Dawud ngomong, "Aku ngenteni marang Pangeran," “Psalms 40” (Psalms 40, TSI) Panjenengane bakal ngomong hal sing padha marang kita. Panjenengane bakal krungu sesuwunan kita. Lan sampeyan ngomong, "Apa ora munafik yen nindakake iki nalika aku ora kroso?" Ora! Iki minangka inti saka iman, kanca. Iku terus menyang Panjenengane nalika sampeyan ora kroso. Iki ora munafik; iki iman! Iman ngomong, "Perasaan adohku ora duwe tembung pungkasan. Imanku marang Gusti Allah sing nyanyi lan tresna marang aku ing Kristus duwe tembung pungkasan."

We were back ing Carolina Kidul ing wiwitan Juni kanggo bapakku pensiun. Dheweke wis 80 taun lan ora ana sing kaget nalika ing pesta pensiuné dheweke ngumumaké bakal njupuk pekerjaan liyané! Kaya ngono kuwi carané bapakku! Nanging pas dhéwéke ngumumaké pensiun, sawetara dina sabanjuré ana paket teka ing surat. Lan nalika aku mbukak paket kuwi, aku weruh gelembung bungkus lan sadurungé aku njabut gelembung bungkusé, aku wis ngerti apa iku. Iku sawijining foto. Iki salah sawijining barang sing paling aku tresnani. Iki foto sing wis ana ing kantor bapakku anggere aku bisa ngelingi. Lan iki gambar sing dijupuk nalika aku isih enom, mbok menawa umuré aku kaya umuré Dorothy. Bapakku dadi profesor ing universitas lan ing wektu liburan, kita ana ing sawijining pesta - dheweke dadi dekan departemené lan dheweke wis nyewa fakultas anyar lan ana pesta. Lan rupané, critané, aku, manèh, ora ana sing kaget, njupuk kue ekstra. Lan salah sawijining wong tuwa ing kono nangkep aku lan njerit. Lan iku pancen ora ana sing bisa dilakokaké marang anaké bapakku! Lan aku nindakaké, apa sing dikira anak loro taun bakal dilakokaké. Aku mlari marang bapakku lan ana wong sing kepepet njupuk gambar aku nangis lan bapakku ngrangkul aku lan esem paling gedhé sing tau aku weruh. Lan wiwit cilik, foto kuwi wis ngandhani aku, "Bapakmu tresna marang kowé. Ora peduli apa sing kowé lakokaké, ora peduli sepira adohé kowé lunga, dheweke seneng banget nuduhaké tresna marang kowé."

Apa sing wis Allah lakokaké kanggo kita ing bengi iki yaiku paringake gambar sing ngandhani kita, "Aku tresna marang anak-anakku lan aku seneng banget marang wong-wong mau." Lan mung ing Alkitab kita nemokaké Allah iki lan iki mung gambaré Allah sing bakal ngganti kabeh kanggo kita. Ayo kita ndedonga.

Bapak, kita wis tau tembang esuk iki bab ilat kang mlarat, lisping, lan stammering. Lan aku merasa banget saiki, Gusti. Mangga, mangga, aja nganti kamulyan, kamagungan, lan kamuliaan saka ayat iki ilang amarga saka panjelasan kang ringkih. O Gusti, mbukakake mripat kita marang kamuliaan saka Katresnanmu, watesane, kamardikanane, lan jembarane. Ayo owahi kita, kita ndedonga. Ing jenengé Gusti Yésus, amin.