Pandhuan kanggo Putri Muda ing Perkembangan Karakter Kristen kang Harmonis

Pandhuan kanggo Putri Muda babagan Perkembangan Karakter Kristen sing Harmonis

Agama Sejati Sejatine Progresif

Dening Harvey Newcomb

Pangowahan gedhé moral lan spiritual, kang déning Kitab Suci diumumaké perlu kanggo kaslametan, dibandhingaké déning Kristus lan para rasul marang lair anyar, amarga iku wiwitaning urip spiritual. Istilah regenerasi, nanging, mung ditrapaké kanggo owah-owahan iki ing wiwitane, kang cepet. Mulané, wong enom kang diowahi, kanthi temen-temen dijenengi déning rasul Petrus "bayi lair anyar." Iku gedhé kesalahan, banjur, nganggep yèn wong Kristen sejati, kang ana ing kaanan atiné sing bener, kudu nliti manè ing wektu pangowahané kanggo olèh-olèh kasugihan lan bukti-bukti utama yèn ana ing kaanan kasugihan. Mungkin, pancen, ing wektu iku luwih katon, amarga pangowahan saka kaanan alam bébas marang kaanan kasugihan iku sanget gedhé. Nanging owah-owahan iki ora sampurna, lan bagean gedhé karya "ngupas wong lawas,"—"ngempet awak lan tetepaken ing panjak," isih kudu ditindakaké; déné "wong anyar" kudu tuwuh saka kekirangané bocah cilik tumeka "dhuwuré wong sampurna ing Kristus Yesus."

Agama sing bener kudu, mulane, ateges progresif. Iki implication sing cetha saka kabeh gambar sing digunakake ing tembunging Allah kanggo njlèntrèhake pakaryan sih-rahmat ing ati. Iki dibandhingake karo wiji sawi, sing paling cilik saka kabeh wiji. Nanging, nalika iku tuwuh, iku mundhak lan nyebarake rantingé nganti dadi paling gedhé saka kabeh tetuwuhan. Kaendahan lan kesesuaiané gambar iki ora bakal diapresiasi kajaba kita njupuk menyang pertimbangan tuwuhé tetuwuhan sing subur ing negari Timur. Nanging kita aja nganti nyana tetuwuhan kaya ngono bisa tuwuh langsung menyang kadewasan. Iki jamur sing mbukak wis tuwuh kanggo ndeleng pisanan srengenge esuk; nanging cepet banget garing. Nanging uga kita aja nganti nyana tetuwuhan kaya ngono bisa mandheg tuwuhé, sadurunge tekan kadewasan. Yen iku mandheg tuwuh, mesthi ana cacing ing oyod, utawa sawenèh lelara fatal, sing bakal nyebabake garing lan mati.

Pakaryan sih-rahmat uga dibandhingake karo ragi; sing paling sethithik ing wiwitan, nganti ana ing tepung bisa uga ora ketara. Nanging nalika iku wiwit digawé, iku mundhak lan nyebar nganti kabèh dadi ragi. Nanging prosesé bisa dicegah déning adhem; lan proses bisa arang dibalèkké, supaya ora ngrusak produksi. Mangkono uga wong Kristen arang bisa waras saka efeke gawe salah lan adhem ing pasucèn.

Manèh, sih kalis dilambangaké kaya sumbering banyu urip — sawijining sumber, banyuning kang gelembak munggah lan ngirimaken aliraning banyu ajeg. Kristus ngandika, "Banyu kang bakal Dakgelembangaken marang panjenengané bakal ana ing njero panjenengané dados sumur banyu, munggak marang urip langgeng." Nalika tembung-tembung punika diucapaken, Gusti kita lungguh ana ing sumur jero, ing pagelaran kaliyan wong wadon saka Samaria. Kayadéné pakulinané, Panjenengané njupuk piwulang saking barang-barang ing sakubengipun. Panjenengané ngalihaken perhatianing wong wadon saka banyu kang namung bisa ngilangaken nggodha alami, dhateng banyu urip, kang nyegeraken nyawa. Nanging wong wadon punika, boten mangertos, kepingin sumurup carane Panjenengané bisa njupuk banyu urip saking sumur jero, tanpa ana kangge narik. Kagem nunjukaken kaunggulanipun banyu urip, Panjenengané ngandika marang wong wadon punika bilih wong-wong ingkang ngombe saking banyu punika badhé gadhé ing njero, ajeg munggak dhewe, kaya saking sumbering banyu kang kebak.

Salah satunggaling eling-eling ingkang paling disayangi déning penulis nalika isih cilik, yaiku sumbering banyu urip ingkang mili saking watu cedhak omahing masa kanak-kanake. Kekeringan ingkang paling abot ora nate mengaruhi, lan ing mangsa adhem ingkang paling atos ing mangsa winter lor, banyu punika ora nate beku. Asring, nalika panjenengané tangi esuk, nalika hawa adhem nglowongi sakubenging omah, lan samubarang katon disegel kaliyan embun beku, es lan salju bakal kumelun sakubenging sumber. Mangké, kaya aliraning banyu ajeg, sih kalis kita punika kagem mili, ora kena pengaruh kekeringan utawi kemandulaning liyan, lan nggeguhi ati-ati ingkang atos ing sakubengipun.

"Wong mursid," pangandikane Dawud, "bakal tuwuh kaya wit palem; bakal tuwuh kaya wit aras ing Libanon." Wit palem tetep tuwuh lan nambah, lan njaga kekuwatane lan kesuburane bisa uga luwih dawa tinimbang wit liyane. Uga misuwur amarga kemampuane kanggo ngembangake jenis dhewe, oyote ngasilake akeh tunas; lan yen ditanam dening sumber banyu urip ing ara-ara, ora suwe bakal ditemokake wit palem cilik tuwuh ing sakubenge. Iki minangka salah sawijining wit sing paling migunani, saben bageane digunakake kanggo sawijining tujuan sing profite. Dadi "tuwuh kaya wit palem," mulane, kebak teges. Iki bisa diwujudake dening wong Kristen mung yen dheweke maju ing tuwuhing spiritual dhewe, menehi pengaruh, kanggo nambah "wit-wit kabeneran" ing tamaning Pangeran, lan akeh ing karya-karya migunani.

Wit aras minangka wit evergreen. Ora kaya wit liyane, ngechedake godhong ijo, lan tetep katon ora urip setengah taun, banjur metu maneh kanthi subur kanggo wektu sing cendhak; nanging tuwuhane stabil lan mesthi. Iki tansah ijo. Dadi tuwuh kaya wit aras, mulane, nuduhake kemajuan stabil ing urip ilahi.

Panyebab kang ndorong kita kanggo nggoleki lan njaga standar kesucian kang dhuwur, yaiku paling apik kang bisa disuguhake marang pikiran kita. Kemuliaan Gusti Allah mbutuhake iku. Iki minangka kabecikan kang paling gedhe. Iki minangka pameran saka kasampurnan ilahi marang makhluk kang duwe akal. Pameran iki digawe kanthi nuduhake marang wong-wong karya-karya penciptaan, panyertaan, lan sih-rahmat, lan kanthi mencet gambar moral marang atine wong-wong. Ing bab iki, kabahagiaan wong-wong iku dumunung. Ing njaga kamulyané dhéwé, mulané, Gusti Allah ngleksanani tingkat kabecikan kang paling dhuwur. Ora ana kang bisa nambah kabahagiaané: ora ana kang bisa nyuda. Yèn kabèh ciptaan kabusak, lan Gusti Allah dadi siji-sijiné makhluk ing alam semesta, Panjenengané isih bakal nduwé kamulyan lan kabahagiaan kang sampurna ing dhiri. Ora bisa ana, mulané, kesewenang-wenangan ing njaga kamulyané dhéwé. Kemuliaan Sang Pencipta iku perlu kanggo kabecikané makhluk. Kepinginan kanggo memuliakaké Gusti Allah kudu, banjur, dadi prinsip kang nguwasani tumindak kita, sumber kang mindhamoni tumindak kita.

Nanging, kapriye kamulyané Gusti Allah dipromosèkaké déning wutuhing kita ing sih-rahmat?

1. Iki kaandharake marang kita kanthi mencet gambaré ing atiné kita, lan kanthi paring kita panemuan spiritual bab kaagungan, kesucian, lan kaéndahané, saka sifat moralé.

2. Iki kaandharake marang liyan, salawasé kita njaga urip kang suci; amarga kanthi cara iku, gambar moral Kristus kaandharake, kaya kamulyané srengé kaandharake kanthi cahya bulan kang dipantulaké.

3. Kemuliaan Gusti Allah dipromosèkaké kanthi ngandharake liyan ngenani kasugihan sih-rahmat kang bébas, lan nggawa wong-wong mau marang Kristus; amarga kanthi cara iku, wong-wong mau nampa cahya spiritual kanggo mirsani kaéndahan lan kamulyané kasampurnan ilahi, lan gambaré dicap marang nyawa-nyawa wong-wong mau.

Kita uga duwé pang semangat sing gedhé kanggo nggayuh kemajuan ing babagan ilahi. Tembungé Gusti Allah kebak janji-janji kanggo wong-wong sing ngudi nggayuh panguripan sing luwih dhuwur ing babagan kawruh lan kasucian ilahi. Nabi Hosea ngandika, "Maka kita bakal ngerti, yen kita ngudi ngerti Pangéran: metué wis disadiaké kaya esuk; lan Panjenengané bakal teka marang kita kaya udan, kaya udan sing pungkasan lan sing pisanan ana ing bumi." Metué, kanggo wong-wong sing ngudi ngerti Panjenengané, bakal kaya mesthi, lan kaya ajeg, lan stabil, kaya balié esuk saben dina; lan kaya maju kaya srengéngé, nalika sinaré metu saka wétan, lan nambah cahyané lan intensitasé, nganti sirna panas sing nggegirisi, lan cahya sing cetha lan stabil, ing dina sing sampurna. "Yen kita ngudi ngerti Pangéran," panglipur kita bakal kaya ajeg, lan pengalaman kita marang kabecikané Pangéran mesthi, kaya urutan wengi lan esuk sing ajeg; lan komuni kita karo Gusti Allah, lan nambah cahya, bakal stabil kaya kemajuan srengéngé saka esuk nganti awan. Ana awan-awan sok-sok; nanging bakal cepet banget sirna, lan Srengéngé Keadilan bakal metu kanthi sinar sing luwih manis lan luster sing luwih nyenengaké.

Panjenengane uga "bakal teka marang kita kaya udan, kaya udan sing tumiba ing bumi, loro lan wiwitan." Ing Palestina, udan ora tiba kaya ing negara iki, ing saben mangsa taun; nanging udan deres tiba, kanggo mbanyoni lemah nalika wektu nandur, supaya wiji bisa tuwuh lan thukul; lan udan iki akeh banget nganti bisa njaga tetuwuhan tuwuh kanthi stabil, nganti cedhak panen, nalika "udan pungkasan" tiba, kanggo ngrampungake panen - kanggo menehi isi kanggo biji, supaya nalika wis mateng, bisa montok lan kebak. Yen udan pungkasan iki gagal, biji nyusut, lan garing, nganti gandum rusak kualitas lan diminimalisir jumlahé. "Udan wiwitan," ing teks sing dikutip, banjur katon kanggo nuduhake "penyegaran saka ing dhuwur," sing nyawa ngalami nalika "wiji apik" saka tembung iki tuwuh; lan, yen iki akeh, lan wong anyar sing diowahi bakal "nututi kanggo ngerti Pangeran," impuls sing ditampa nalika iku bakal nggawa dheweke maju ing dalan spiritual sing stabil, nganti "udan pungkasan" teka kanggo ngrampungake woh-wohané.

Ing pengalamané wong-wong Kristen sing wis maju ing uripé déwa, ana sing mirip banget karo "udan pungkasan" iki. Dheweke maju kanthi stabil, sawise diowahi, tansah maju, sanajan bisa uga kurang katon ing sawetara mangsa tinimbang liyane, kaya ana mangsa ing tetuwuhan nalika samubarang katon ora maju. Nanging, ing pungkasane, sawisé setya nututi kanggo ngerti Pangeran, dheweke nampa pelumas anyar saka ing dhuwur. Rohé Pangeran diwutahake marang dheweke anyar, kaya "udan pungkasan," kanggo ngrampungake tuwuhing sih-karumeteng Kristen. Bisa kedadeyan, ing tuwuhing tetuwuhan ing Wétan, yèn, sadurunge "udan pungkasan," kekeringan bisa nyebabake gandum mlopoh, lan bisa uga katon kaya bakal garing lan layu.

Mulane, asringkali, sadurunge pengalaman anyar iki sing dakkandhani, wong Kristen digawa liwat pacoban gedhe, asringkali ngluwihi, ing kekuatan penggoda lan kekuwatan saka pepikiran, sing sadurunge wis tau pengalaman perduliing sih. Nanging, nalika cahya maneh mlebu ing pikirane, dheweke digawa metu menyang " panggonan sing amba," lan ndeleng "kaendahaning Pangeran," lan kamulyaning sih-ira, kanthi sesanti sing luwih cetha tinimbang sadurunge. Kasugihaning panganggitanku pepak mlebu ing nyawa, lan katentremane mili kaya kali sing ora garing. Dheweke duwe panemuan anyar lan luwih cetha babagan kamulyaning Allah, lan babagan misteri ilahi lan mulya banget, "Allah kawujud ana ing daging." Nyawane diangkat ing cara-cara Allah, sanajan banget andhap asor ana ing awake dhewe, lan andhap asor ana ing ngarsane Allah. Dheweke wis ngganti "roh perbudakan" dadi "roh anak." Pikirané ana ing "tentrem banget, jumeneng ana ing Allah." Lan "udan pungkasan" iki nggawa woh-wohe tekan kembang. Katresnan lan kabungahané, uga kabeh karepé sing pious, luwih murni lan spiritual, kanthi kurang campuran saka passion manungsa; imané kuwat, cetha, lan luwih stabil; sabaré dikuataké; dheweke luwih sabar, luwih lembut, luwih andhap, luwih asor, luwih ajeg ana ing swasana lan tumindake ing kabeh wektu. Dheweke temen-temen lan bener "ngasilaké woh kanthi sabar;" lan wohé tetep, lan katon, kanggo kamulyaning sih-ira Allah. Lan, karo akèh, Refreshing iki asring diulang, liwat urip Kristen dawa, nyebabake wong-wong mau tansah "ngasilaké woh ing wektué."

Ada sing podho karo "udan pungkasan" iki ing pengalaman para wong mursid ing Alkitab, kaya dene Job, ing wektu dheweke diuji, lan kaya dene Dawud lan Petrus, sawisé dheweke tiba. Mangkono uga, kita temokake ing memoir para wong Kristen kang misuwur, kaya dene Bunyan, Ibu Edwards, (bojo saka Jonathan Edwards,) Edward Payson, James Brainerd, Taylor, Griffin, lan sapérangan liyané. Ibu Edwards, suwéné wektu kang dawa, ngrasakaké, kaya sing dheweke ngandika, "kekayaaning kasiguran kang temen." Dheweke ngrasakaké "penyerahan kang ora terganggu lan sakabehé marang Gusti Allah, babagan kesehatan utawa lara, gampang utawa lara, urip utawa mati; lan penyerahan sakabehé marang nyawa-nyawa kanca-kanca ing donya kang paling cedhak." Dheweke uga ngrasakaké "perdamaian lan ketenanganing ati kang manis, tanpa awan kang ngganggu; kabungahan kang terus-terusan ing samubarang karya-karya alam lan Prajanjèn; akses kang luar biasa marang Gusti Allah kanthi pandonga, ngobrol kanthi nyata, kaya-kaya Gusti Allah ana ing bumi; wangsulan kang asring, cetha, nyata, lan langsung marang pandonga; kabeh luh diusapi; kabeh kasusahan lan kasedihan ing urip kang wis liwat dilalekake, kajaba kasusahan amarga dosa; nindakaké samubarang kanggo kamulyaning Gusti Allah, kanthi kabungahan, perdamaian, lan kabahagiaan kang terus-terusan lan ora terganggu." Ing wektu kang padha, dheweke uga nglakoni tugas-tugas umum ing urip kanthi tlaten, nganggep tugas-tugas iku minangka péranganing pangibadah marang Gusti Allah; lan, yèn wis rampung kanthi motivasi iki, dheweke ngandika yèn tugas-tugas iku padha senengé karo pandonga dhéwé. Dheweke uga nuduhaké "kecemasan kang banget kanggo nyingkiri saben dosa, lan nindakaké saben kewajiban moral. Dheweke misuwur ing nglakoni saben tugas sosial lan relatif; nuduhaké urip lan pagelaran kang ora nyinggung; kaendahan, welasan, lan kasantunaning ati kang gedhé; lan nyingkiri, kanthi waspada kang luar biasa, samubarang kang dheweke anggep minangka kaluputan ing watak dhéwé."

Nanging kepriye wong-wong iki tekan ing kaluhuraning gesang Kristen? Sanadyan kanthi sih-rahmating Allah, kang bebas lan kuwasa—nanging ora kanthi mukjijat. Menawi kita nggunakake piranti kang padha, kita saged nggayuh tujuan kang padha; lan iku ora ateges kita ora gumantung marang Allah, utawa kuwasane Allah ing panyebaran sih-rahmating Allah; amarga Panjenengane wis nemtokake piranti lan tujuan. Nalika ngandika bab kamajuanipun Bu Edwards, bojone kandha, "Bu Edwards wis suwe, kanthi cara kang ora umum, tansaya ing sih-rahmat; lan munggah, kanthi derajat kang nyata, kanggo katresnan kang luwih gedhe marang Allah, lan kamardikan saka donya, lan pangwasanana marang dosa lan godaan, liwat cobaan lan konflik kang gedhe, lan perjuangan lan peperangan kang dawa lan terus-terusan karo dosa, lan pandonga kang tekun lan ajeg lan gaweyan ing kapitadosan, lan keterlibatan mental ing nggunakake kabeh piranti. Wutah iki wis diiringi, ora mung kanthi nambahake akeh banget pengharapan agama, nanging kanthi owah-owahan kang nyata saka tindak tanduk njaba; utamane ing gesang ing ndhuwur donya, lan ing derajat kang luwih gedhe saka keteguhan lan kekuatan ing dalan tugas lan nolak diri; njaga konflik Kristen ing ngisor godaan, lan menang, saka wektu kanggo wektu, ing ngisor cobaan kang gedhe; tetep ing kalem lan tentrem kang ora owah, ing ngisor owah-owahan lan kacilakaning wektu, kayata mangsa lara kang nemen, lan bebaya kang nyata saka pati."

Kita nemokake crita-crita babagan pacoban lan perjuangan sing padha ing uripe wong liya. Iki sing bisa kita ngarepake. Iki cocog karo urip Kristen, kaya sing diterangake ing tembunging Allah. Iki "liwat pacoban kang akeh yen kita mlebu ing Kraton Swarga." Iki dalan kang kudu kita lakoni, yen kita arep mlebu ing kono. Kita kudu ngelingake yen ibadah iku perkara gedhe ing urip, kang kabeh perkara liya kudu diyanggo. Kita kudu melu karya iki kanthi nyawa kabèh, ndeleng marang Kristus kanggo kekuatan nglawan mungsuh spiritual kita; mitut tuladha Paulus, "lali marang perkara-perkara kang wis liwat, lan nggapai marang perkara-perkara kang ana ing ngarep; nggayuh tandha kanggo pehadon panggilan dhuwur saka Allah ing Kristus Yesus;" lan banjur kita bakal metu minangka pemenang ing pungkasan, "liwat wong kang wis tresna marang kita, lan ngwenehake awake dhewe kanggo kita."