Yèn Wong Kristen Butuh Gréja kanggo Urip Kanthi Subur

Yèn Kristen Butuh Gréja kanggo Urip

Amos 2

Dening Rev. John Musgrave

Rev. John Musgrave inggih punika Pastor Senior Gréja Kristus ing Clayton, NC.

Apa Kristen saged urip kanthi subeng tanpa gréja? Ing Amos 2:9-12, Gusti Allah ndelengaken dhateng kita bilih sanajan gréja boten ngresiki kita, gréja punika inggih papan ing ngriki Panjenenganipun ngwutahaken berkah penting kangge tuwuhing kita. Ing ngriki kita nliti manfaate dados bageanipun umatipun.

Inggih punika minggu kaping kalih ing kitab Amos. Amos ngladeni lan ng preach ing taun 750 SM ing ngisor Raja Yeroboam II ing suku Israel lor, lan dhiya nulis kitabipun sawetawis dasawarsa salajengipun, nalika pesenipun ugi kokaplikasiaken dhateng Yehuda ing kidul. Ingkang kita deleng ing ngriki punika tembunging Gusti Allah dhateng umatipun ing wektu punika. Lan elingaken wontenipun: nalika para nabi nulis, dheweke meh tansah ngarahaken umatipun Gusti Allah ing ketidaksetyaane. Mulanipun nalika kita nampa pangajokaken lan pitunjuk saking para nabi, kita ningali apa ingkang boten ditindakaken dening umatipun Gusti Allah - lan mulanipun prioritas ingkang sejatine Gusti Allah.

Mulanipun kita mlebu ing Amos 2, wiwit saking ayat 9. Inggih punika tembunging Gusti Allah, langgeng bener.

Gusti Allah, ngandika lumantar Amos, ngandika:

Ingkang ingsun musnahaken wong Amori saking ngarepe dheweke, sanajan dhiya inggih dhuwur kados wit cemara lan kuwat kados wit ek. Ingsun musnahaken wohing ing dhuwur lan oyoting ing ngisor. Ingsun ngangkat kowe saking Mesir, lan ingsun nuntun kowe sekawan puluh taun ing ara-ara kanggo menehi kowe tanah wong Amori. Ingsun ugi ngangkat para nabi saking anak-anakmu lan para Nazir saking antaraning wong enommu. Apa iki boten bener, wong Israel?’ demenipun Gusti.

Nanging kowe ndelikaken para Nazir nginum anggur lan dhawuhaken para nabi boten ng prophecize.

Inggih punika pungkasaning kita maca. Tanggapan syukur ingkang dicithakaken wonten ing panuntun pangibadah lan ing layar.

Tembunging Gusti.

Sampeyan mbokmenawa wis krungu wong ngomong — mbokmenawa kaping pirang-pirang — “Aku tresna marang Yesus, nanging aku ora seneng karo pasamuwanane,” utawa “Pasamuwan iku kebak wong munafik, mula aku ora pengen ana ing kono.” Sawetara wong mikir Yesus iku apik, nanging dheweke ora butuh pasamuwan. Yen sampeyan wis tuwa, kaya aku, sampeyan isih eling yen Doobie Brothers ngomong yen Yesus iku “mung pas” karo dheweke. Nalika isih cilik aku ora tau ngerti apa tegese tembung kasebut minangka pujian sing lemah utawa kagum banget. Nanging intine tetep: sawetara wong mikir Yesus iku apik, nanging dheweke ora pengen ana hubungane karo pasamuwanane. Dheweke mung “nindakake apa sing dikareake dhewe.”

Pertanyaanane: Apa iku wicaksana? Apa iku pinter yen tresna marang Yesus nanging adoh saka pasamuwanane? Apa iku ndadekake wong Kristen duwe kaluwihan — utawa kerugian?

Alkitab cetha, lan tembung iki ing Amos njlentrehake: dadi wong Kristen ing njaba pasamuwan ndadekake wong mukmin ana ing kerugian banget ing pertumbuhan, vitalitas, lan kamakmuran ing Kristus. Iki njegur perkembangane lan banget mbatesi berkate. Iki sing bakal kita krungu ing teks iki.

Saiki, ringkesan sedhela pesen minggu kepungkur saka Amos 1–2. Yen sampeyan lagi mlaku bareng karo garis besar, iki titik pertama sampeyan:

Kehadirané wong ing pasamuwan ora padha karo urip langgeng.

Minggu kepungkur kita weruh Amos ngirimake penghukumané Gusti Allah marang negara-negara sing ana ing sakubenge Israel. Wong Israel sing ngrungokake bakal nodok — “Ya, Gusti Allah bakal nghakimi negara-negara kasebut.” Nanging banjur Gusti Allah ngowahi perhatiane marang Yehuda, lan banjur marang suku-suku lor dhéwe, lan Panjenengané menghukum wong-wong mau uga. Hukuman bakal teka marang wong-wongé Gusti Allah. Mula kita nyathet yen mung ana ing pasamuwan ora njamin urip langgeng. Yesus dhéwe ngajarke iki bola-bali.

Nanging saliyane iki, liwat kehadirané wong mukmin ing pasamuwan — mukmin marang Yesus lan kagolong ing wong-wongé — wong Kristen nampa manfaat sing signifikan, substantif, lan langgeng. Minggu iki kita bakal nliti loro manfaat utama kasebut, lan minggu ngarep kita bakal nliti sing katelu.

Manfaat #1: Gusti Allah nylametake sampeyan saka karajaning donya.

Penyelamatan iki dumadi ing salawas-lawase, nanging uga dumadi saben minggu. Nalika kita padha kumpul ing kene, Gusti Allah nyopot kita saka karajaning donya kanggo sawetara wektu.

Pandengana ayat 10. Gusti Allah ngelingake wong Israel yen Panjenengane nylametake wong-wong mau saka Mesir: "Aku nunggakake sampeyan saka Mesir." Mesir ora dadi papan sing apik kanggo wong-wongé Gusti Allah. Wong-wong mau dadi budak ing kono. Budak dudu perkara sing dikarepake; sampeyan pengin dibebasake. Lan Gusti Allah ngebebasake wong-wong mau - Panjenengane nunggakake wong-wong mau saka karajaning tyrani kasebut.

Démikian uga, kanggo sampeyan dina iki:

A. Donya iki karajan kanthi raja sing ora peduli marang warga negarane.

"Pangeran saka kekuwataning udhara," kaya sing diwartakake dening Paulus ing Efesus 2, ora metu kanggo kabecikan sampeyan. Nalika sampeyan ditukani, godaan iku ora kanggo kamakmuran sampeyan. Yen sampeyan tiba ing kono, Iblis ngguyu nalika sampeyan lungguh ing karusakan sing sampeyan nggawa marang dhewe. Petrus ngandika ing 1 Petrus 5:8 yen Iblis mlaku-mlaku kaya singa sing ngamuk, nggoleki wong sing bakal dipangan. Iku karajaning donya - karajan kanthi predator dadi raja.

Yesus njlèntrèhake kaya ngéné ing John 10:10 Nanging, Yesus iku Gembala Apik sing nguwaosi nyawa kanggo wedhus-wedhuse.

B. Nalika sampeyan ana ing karajaning donya, sampeyan dadi budak dosa.

Roma 6:6, 8, lan 20 njlentrehake bab iki. Budak dudu kamardikan; iku perbudakan.

C. Gusti Allah nylametake sampeyan saka karajan kasebut lan nggawé sampeyan warga kuthane swarga.

Filipi 3:20 ngandika yen kewarganegaraan kita saiki ana ing swarga, ing ngendi Kristus jumeneng ratu. Kolose 1:13-14 njlentrehake transfer agung sing dumadi nalika sampeyan pracaya: Gusti Allah "nyelametake kita saka panguwasaane peteng lan nunggakake kita ing karajaning Putrane kang dikasihi, ing ngendi kita duwe panebusan, pangapura dosa."

Iku manfaat sing kapisan: Gusti Allah nylametake sampeyan saka karajaning tyrani kanthi penguasa sing ngrusak lan nggawé sampeyan warga kuthane karajaning Kristus.

Manfaat #2: Gusti Allah nuntun sampeyan ing pasamuwaning urip sampeyan.

Pirsani maneh ayat 10: "Aku nuntun kowé patang puluh taun ing ara-ara." Mesir dudu omahé wong Israèl. Ara-ara dudu omahé wong Israèl. Omahé wong Israèl yaiku tanah sing dijanjikaké marang Abraham.

Kitab Suci Anyar uga ngandhani kita kaya ngéné: donya iki dudu omahé kita. Kita aja nganggep donya iki omahé kita. Gusti Allah nuntun umaté liwat ara-ara ing gesang iki, kaya ta Panjenengané nuntun wong Israèl liwat ara-ara.

Donya iki dudu tanah sing dijanjikaké kanggo kita. Nanging, donya iki kaya ara-ara — papan panggonan kita ngembara. Kita ana ing kahanan ara-ara. Nalika umaté Gusti Allah manggon patang puluh taun ing ara-ara antara Mesir lan Tanah sing Dijanjikaké, wong-wong mau manggon ing tenda amarga wong-wong mau ora ana ing omah. Sampeyan ora mbangun omah nalika sampeyan ora ana ing omah. Kaya ta lunga liburan lan nyewa kontraktor kanggo mbangun omah ing Florida nalika omah sampeyan sing sejatine ana ing Clayton. Umaté Gusti Allah ora mbangun omah ing ara-ara. Wong-wong mau manggon ing tenda.

Pesta Tarub-Taruban ndeleng maneh bab iku. Umaté Gusti Allah bakal mbangun papan perlindungan sak wentoro ing sakubengé Yerusalem kanggo ngelingi patang puluh taun mau. Lan Petrus, ing pungkasaning gesangipun, nggunakaken gambar kang sami. Ing 2 Petrus 1:13-14, panjenengané ngandhani gesang ing bumi minangka manggon ing tenda. Panjenengané ngandhani kita: donya iki dudu omahé kita. Kita ana ing kéné sawetara, nanging iki kahanan ara-ara kita. Kita ngembara ing tenda. Panjenengané ngandhani bilih panjenengané badhé "ninggalaken" tenda lan pindhah dadi ana ing ngarsané Gusti Yesus — omahé kang sejatine.

Paulus ugo ngandhani kaya ngéné ing 2 Korintus 5:8: nalika kita ana ing omah ing badan, kita adoh saka Gusti; nalika kita adoh saka badan, kita ana ing omah karo Gusti. Kitab Suci paring kita gambar loro: kita iki wong liyo, lan kita iki wong ngembara ing ara-ara. Loro-lorone bener.

Dadi gesang iki yaiku wektu kita ing ara-ara. Kita wis kapitulung saka Mesir — saka karajaning pepeteng, saka perbudakan dosa — nanging kita durung tekan omahé kita kang sejatine. Omahé kita kang sejatine yaiku karo Gusti Yesus, dikepung mung dening wong-wong sing pracaya kang ngudi memuji Gusti Allah. Saiki, kita ana ing ara-ara.

Apa sing bener babagan ara-ara? Ora ana pratandha. Ora ana tandha dalan. Ora ana arah. Iku sebabe aku ora seneng The Two Towers — kabeh film rasane kaya mlaku-mlaku. Dheweke ora ana ing omah; dheweke durung tekan tujuan. Aku ora seneng karo rasa smarengean. Aku ora duwe akeh pengalaman traumatis "smarengean ing toko" nalika isih cilik, nanging rasa kuwi isih tetep ana ing aku. Aku ora seneng yen smarengean.

Kaya nalika aku menyang kutha anyar, aku nyoba ngelingi peta. Nalika kulawarga kita menyang New York City ing taun 2009, aku ngelingi cukup saka tata letak supaya aku tansah ngerti kira-kira ing ngendi kita. Isih angel, amarga bangunan-bangunan ing kono dhuwur banget. Esuk salah sawijine, nalika mlaku-mlaku ing Central Park, aku dadi disorientasi. Yen sampeyan ngerti Central Park, sampeyan ngerti yen dalan-dalan ing kono mlengkong ing endi-endi. Aku mikir aku ngerti persis ing ngendi aku — nganti aku nemokake tlaga sing ora kudu ana ing kono. Aku takon marang wong sing katon kaya wong asli, "Apa aku ana ing Central Park West utawa Central Park East?" Dheweke kandha marang aku sing salah. Bisa uga dheweke wong asli sing pengen ngirimi aku menyang perjalanan; bisa uga dheweke uga wisatawan.

Pungkasane aku tekan dalan, ndeleng nomer, lan miwiti mlaku-mlaku kidul — kajaba nomer-nomer terus mundhak. Iki tegese aku mlaku-mlaku lor. Aku ngerti yen aku ana ing sisih nggegana taman. Aku ora seneng yen smarengean. Lan iku kaya ngono yen ana ing ara-ara: ora ana tandha, ora ana pratandha dalan, mung papan sing mbukak.

Ironi, salah sawijine film favoritku yaiku All Is Lost karo Robert Redford. Iku mung Redford, piyambak ing yacht, smarengean ing tengah segara. Papat tembung sing diucapake ing film kuwi. Amarga sawijine, aku seneng — bisa uga amarga 2014 rasane kaya ngono kanggo aku. Nanging sampeyan ora pengen smarengean ing ara-ara. Lan iku kaya ngono yen wong ora duwe Kristus. Salah sawijine sampeyan bubar kandha, sawise ana ing sakubenge sederek sing ora percaya, "Dheweke smarengean banget." Aku uga ngrasakake kuwi nalika ana ing sakubenge kanca-kanca sing ora percaya — ora ana arah, ora ana tandha, ora ana omah.

Nanging iki kabar apik: ing eksistensi ara-ara samun iki, wong sing pracaya yen Gusti Allah ing Alkitab iku Gusti Allah tunggal — Gusti Allah sing ngresiki lan nyelametake saka pangadilan pungkasan — wong iku diprentah dening Gusti Allah.

Kaya mangkene titik A: Gusti Allah ngrentah kowé déning Alkitab — Prajanjiané.

Para pengikuté Gusti Allah diprentah liwat ara-ara samun déning nabi Moses. Moses paring marang wong-wong mau Kitab Purwaning Dumadi — kabeh prastawa kuna sing ditulis kanggo wong-wong sing sapérangan ana ing Sinai. Kitab Purwaning Dumadi 15 ngandhani wong-wong mau arep menyang endi: Gusti Allah wis janji marang turune Abraham tanah Kanaan. Moses njaga janji iku ana ing ngarepe wong-wong mau: Gusti Allah paring tanah marang kowé sing mili karo susu lan madu.

Nanging Moses paring marang wong-wong mau luwih saka tuntunan. Panjenengané paring hukum — saka Exodus 20 nganti Numbers — pitutur carane urip, carane tumindak, carane ngurusi tangga teparo, carane tresna marang tangga teparo kaya marang awaké dhéwé (Yesus ora nyipta kuwi; iku saka Leviticus), lan carane tresna marang Gusti Allah (prentah sing kapisan). Gusti Allah paring tuntunan lan pitutur marang para pengikuté ing ara-ara samun.

Kaya mangkene Gusti Allah nuntun para pengikuté ing dina iki?

A1. Gusti Allah nuntun kowé ing pasamuwan karo Alkitab lan liwat para guru Alkitab.

Ing ara-ara samun, Gusti Allah nyedhiyakake manna — panganan kanggo awaké — lan hukumé — panganan kanggo nyawa. Ibrani 5 ngandhani yèn Prajanjiané Gusti Allah iku panganan spiritual. Petrus ngandhani iku minangka susu spiritual ing 1 Petrus 2. Gusti Allah nyedhiyakake pepujaning nyawa kanggo kowé liwat Prajanjiané.

Yesus nduduhké iki ing pengalamané dhéwé ing ara-ara samun. Ing Matius 4:4, nalika Panjenengané ditresnani, Panjenengané nolak kanthi nyebataken Alkitab: “Manungsa aja urip saka roti waé, nanging saka saben tembung sing metu saka cangkemé Gusti Allah.” Prajanjiané Gusti Allah nyengkuyung Panjenengané.

lan Prajanjiané Gusti Allah nyengkuyung kowé.

Lan mangkene kita duwe roti kanggo nyawa kita—tembung-tembunging Allah wis paringake marang kita ana ing kitab iki kanggo nuntun kita ana ing urip kita. Ing Amos 2:11, delengen apa Allah ngandika ana ing bagean pisananing ayat: ora mung Panjenengane wis paring mangan marang umatipun liwat nabi agung Musa, nanging Panjenengane uga terus paring mangan marang wong-wong mau liwat para nabi liyane sing mulangake tembunging Allah sajrone pirang-pirang abad sawisé wong-wong mau mlebu ing Tanah Panggonan. Amos ngandika ana ing taun 750 SM, lan Israel wis ana ing tanah wiwit kira-kira taun 1400 SM. Iku kira-kira 650 taun para nabi—Elijah, Elisha, lan akeh liyane—sadurunge jaman para nabi tulisan kaya Amos lan Jonah.

Allah paring mangan marang umatipun nalika semana, lan Panjenengane terus paring mangan marang kowe saiki. Swarga iku omahmu; urip iki iku ara-ara samun. Suwene apa uripmu ana ing bumi, iku "patang puluh taun"mu ana ing ara-ara samun. Nanging Allah paring manna—panganan spiritual—supaya nambahi lan nuntun kowe ana ing urip iki sadurunge menyang swarga. Panjenengane paringake Tembunging Allah, Kitab Suci. Lan Panjenengane paringake para nabi jaman saiki—ora sing nandhesokake babagan mangsa ngarep, nanging sing ngakazekake Tembunging Allah.

Nabi-nabi ing Kitab Lawas tansah nunjukake maneh marang angger-anggering Musa: "Iki apa sing Allah wis ngandika; iki carane kowe kudu mlaku." Para guru ing Kitab Anyar uga mengkene: dheweke nunjukake marang Kitab Suci lan ngandika, "Iki carane iki kok bisa ditrapake ana ing uripmu. Mlakuana kanthi cara iki lan rasakake berkahing Allah."

Allah paringake para guru ana ing pasamuwan—Ephesus 4 njlentrehake mengkene—sing paring mangan marang kowe kanthi njelaske Tembunging Allah. Lan Panjenengane paringake Kitab Suci dhewe, sing bisa kowe waca ana ing omahmu lan diwenehi gizi. Para guru mbantu ana ing bagean-bagean sing ora cetha. Akeh saka antum email aku ana ing minggu: "Aku wis maca iki esuk—apa aku bener?" Lan kowe saya tambah apik lan apik ana ing njlentrehake Kitab Suci. Nalika aku ngandika, "Ya, kowe wis bener," iku paringake rasa percaya diri kanggo nerapake ana ing uripmu. Kowe ngerti carane urip, lan kowe bisa urip kanthi percaya diri.

Mangkene Allah nuntun kowe kanthi paringake Kitab Suci—liwat maca dhewe lan liwat para guru sing wis diparingake kanggo mbantu kowe ngerti.

Iki sebabe Gusti Allah njurung sampeyan maca lan nggoleki—maca Alkitab lan nggoleki diwulangake Alkitab. Petrus 2:2–3 ngandhani kita ngangenani susu rohani sing murni saka Prajanjian supaya kita bisa tuwuh ing kadewasan sawisé nampa kaslametan. Gusti Allah njurung kita liwat Prajanjian-Nya nalika kita ana ing ara-ara iki.

Tetapi Gusti Allah ora njurung umaté mung nganggo dhawuh lan janji. Panjenengané uga njurung wong-wong mau nganggo Rohé. Dadi titik B sampeyan iki:

Gusti Allah njurung sampeyan nganggo Roh Suci.

Bukan Roh tanpa Alkitab—iku njalari kebingungan lan, sacara historis, njalari pasamuwan. Lan uga bukan Alkitab tanpa Roh—iku njalari misinterpretasi sing adhem. Iki loro tansah bebarengan: Roh lan Prajanjian.

Nalika jamané Musa, Gusti Allah njurung umaté nganggo tiang awan ing awan lan tiang geni ing bengi. Nehemia 9 nyritakaké iki. Ing awan iku ana kehadirané Roh Suci. Nalika awan tetep, wong-wong tetep. Nalika awan obah, wong-wong padha ngemas lan ngetutake. Gusti Allah ngandika, “Turut Aku. Aja mlaku maju.”

Iku kaya nalika anak-anakku isih enom lan kita mlaku menyang endi wae. Aku ngerti arep menyang endi; wong-wong mau ora ngerti. Wong-wong mau mlaku maju menyang arah sing salah, lan aku njurung, “Neng kene!” Umaté Gusti Allah kudu ngetutake tiang—ngetutake Roh.

Dina iki, Roh ora njurung kita nganggo awan sing katon, nanging Panjenengané njurung kita ing rong cara penting:

1. Roh menehi kita pangerten bab Alkitab.

Seorang bisa maca Prajanjian lan ngerti tembung-tembung, kriya-kriya, adjektif-adjektif, lan konjungsi-konjungsi—lan isih ora ngerti. Sampeyan wis ndeleng katoné wong sing lagi ngrungokaké nanging ora ngerti. Kita butuh Roh kanggo mbantu kita “ngerti.”

Paulus nerangaké iki ing 1 Korintus 2. Ora ana sing ngerti pikirané Gusti Allah kajaba Rohé Gusti Allah. Lan Rohé Gusti Allah ana ing kita. Wong “alami”—wong sing ora duwe Roh—ora bisa ngerti bab-bab Gusti Allah. Nanging wong mukmin bisa, amarga Roh nerangaké.

Paulus ngandika ing 1 Corinthians 2:12

Mulane Roh menehi kita pangerten. Panjenengane iku tiyang pepujaning kita lan geni nalika kita maca Alkitab.

2. Roh menehi kita kekuwatan kanggo nuruti dhawuhe Gusti.

Pawulus nulis ing Roma 8:12-14 yen kita duwe kewajiban—ora marang sifate dosa, nanging urip miturut Roh. Yen kita urip miturut sifate dosa, kita mati. Nanging yen kita urip miturut Roh, kita mateni pagawean-pegawean ala awak. Roh mbantu kita ngandika ora marang godaan. Panjenengane mbantu kita mandeg nindakake perkara-perkara dosa kang biyen kita lakoni.

Lan banjur Pawulus ngandika, “Wong-wong kang dipimpin dening Rohing Gusti Allah iku anake Gusti Allah.” Iku kowe. Kowe ana ing antarane wong-wongé Gusti, ndeleng pepujaning mau. “Apa aku kudu tetep ing kene? Apa aku kudu lunga?” Rohing Gusti mimpin kowe.

Mulane kita urip miturut Roh, lan miturut Roh kita mateni pagawean-pegawean ala awak. Roh mbantu kita ngandika ora marang dosa. Pawulus ngandika samethingan ing Galatians 5:16—utawa, kaya ing sawetara terjemahan, lumaku miturut Roh. Tembung “lumaku” njupuk gambar wong-wongé Gusti ing ara-ara, ngetutake pimpinan Rohing Gusti langkah-langkah. “Urip miturut Roh, lan kowe ora bakal kaleksanani kepinginan-kepinginan sifate dosa.”

Gusti Rohing Suci kang urip ana ing kowe iku kunci—ora mung kanggo ngerteni dhawuhe-dhawuhe Alkitab, nanging kanggo lumaku ana ing dhawuhe-dhawuhe mau kanggo berkahmu dhewe, supaya kowe teka ana ing tanah kang dijanjikake, yaiku swarga, kanthi tertib.

Sawetara ayat salajengipun, wonten ing Galatia 5:25, Pawulus nambahaken: “Awit kita urip miturut Roh, ayo kita tetep mlaku miturut Roh.” Manèh, gambaran iku saka Israèl ngetutake pepujaning awan lan geni. Tetep mlaku miturut Roh. Kowe nindakake iku carane? Miturut Rohing Gusti Dhewe kang urip ana ing kowe.

Mulane Gusti mimpin kita ana ing gesang iki kang angel kanthi menehi Kitab lan Rohing. Kita butuh loro-lorone. Kita butuh Musa ngandhani kita arep lunga menyang endi—dhawuhe-dhawuhe lan janji-janji Gusti—kita butuh Rohing Gusti ngandhani kita kapan lan carane lunga.

Katelu, Gusti mimpin kowe kanthi menehi contone wong-wong kang setya marang Panjenengane.

Allah ngandika liwat Amos, “Aku wis ngangkat kowé metu saka Mesir; Aku wis nulungi kowé patang puluh taun ing pasamunan; Aku wis ngangkat para nabi saka ing antarané anak-anakmu” (). Lan banjur Panjenengané nambahaké: “lan para Nazirit saka ing antarané wong enommu.”

Nazirit iku wong-wong sing khusus disrahaké marang Allah. Kadhangkala sumpah iku dilebokaké marang wong-wong mau wiwit lair—Samsun, lan mbok uga Yohanes Pembaptis. Nanging Numeri 6 nuduhaké yèn wong Israèl sapa waé bisa njupuk sumpah Nazarit sajroning wektu tartamtu—seminggu, sewulan, luwih suwé. Sajroning sumpah iku, wong-wong mau urip kanthi cara-cara tartamtu: wong-wong mau astané saka anggur, nyingkiri kontak karo apa waé sing wis mati, lan yèn ana sing wis mati ndemek wong-wong mau kanthi ora sengaja, wong-wong mau kudu miwiti sumpahé saka awal. Devosi wong-wong mau katon.

Allah paring conto devosi marang umaté—contone wong-wong sing isih urip, sing njedhulaké apa ta tegese komitemen kanthi sakabehé.

Pawlus ngandika hal sing padha bener kanggo wong Kristen. Ing 2 Korintus 11:3 dhèwèké ngelingaké yèn pikiran kita bisa disasar saka “devosi sing tulus lan resik marang Kristus.” Iku tujuan kanggo kowé lan aku: devosi sing tulus, resik marang Kristus. Lan ing ngendi kowé bisa ndeleng iku? Ing pasamuwan.

Kowé ora bakal bisa sinau Alkitab ing njaba pasamuwan. Jimmy Fallon ora bakal njelaské Roma kanggo kowé. Kowé ora bakal dikepung wong-wong sing duwé Roh Allah ing njaba pasamuwan. Lan kowé ora bakal nemu conto devosi sing tulus, resik marang Kristus ing njaba pasamuwan. Allah paring iku ana ing njerone umaté—kaya ta Allah paring para Nazirit ing jaman Lawas.

Aku wis duwé conto-conto kaya ngono. Aku mikir babagan kancaku Rich Lanning, sing rawuh ing pesta pernikahané aku. Kita ketemu ana ing proyek musim panas Campus Crusade ing Ocean City, New Jersey, taun 1988. Dhèwèké umuré padha karo aku, nanging dhèwèké banget devot marang Kristus—banget seneng marang Panjenengané. Pratelanane, kabungahané, keseriusane marang Pangeran—kabeh iku duwé pangpengaruh banget marang aku. Iki sebabe dhèwèké rawuh ing pesta pernikahané aku, sanajan aku wis kenal dhèwèké mung sewulan.

Aku mikir bab para pandhita. Petrus ngandika ing 1 Petrus 5, para pinunjul kudu dadi "contone kanggo wedhus-wedhuse." Gusti Allah paring para pinunjul marang pasamuwan supaya wong-wongé bisa ndeleng apa ta tegese dedikasi. Para pinunjul uga nrasakake bobot iku. Aku wis tau ngandika marang kowé: ngerti yen aku bakal kelik bisa cilakaké kowé, njaga aku saka dosa-dosa sing bisa uga aku lakoni. Iki bobot sing apik. Iki bobot sing njaga.

Aku mikir bab Tim, pandhita kita ing Bloomington. Aku thukul dadi wong sing ora seneng nesu—bapakku tresna, nanging apa sing diandikaké mesti dituruti. Aku ora tau sinau carane ora setuju. Tim iku wong sing lembut kaya bruwang, nanging nalika dheweke menehi pituduh, rasane kaya gludhug sing nggegirisi awakmu. Pituduh sing kuwat, tresna. "Ora—kowe ora nglakoni kaya ngono." Dheweke ora seneng yen ana wong ngomongké babagan Alkitab sing ora bener. Dheweke ngandika apa sing bener, ora peduli apa sing dianggep wong liya. Dedikasine dheweke mbentuk aku. Kowé wis entuk manfaat saka dheweke luwih saka kowé ngerti.

Banjur ing seminari, Tim ngandika marang aku, "Yohanes, kowé iku wong sing mulang, wong sing logis. Kowé kudu ana ing ngisor pandhita sing lembut lan welas asih marang wong-wong." Dadi kita dolan-dolan menyang pasamuwan-pasamuwan, pitu pasamuwan. Lan siji pandhita metu. Lembut, apik, welas asih. Dheweke bakal mudhun kanthi lutut loro-lorone kanggo ngomong karo Allison lan Larissa sawisé ibadah. Dheweke tresna marang wong-wongé. Aku ngandika marang dheweke apa sing diandika Tim, lan dheweke mangsuli, "Apik. Aku dolan-dolan marang wong-wong ing omah perawatan lan rumah sakit ing dina Jumu'ah sore. Aku bakal njemput kowé ing seminari—kowé bisa lunga karo aku." Lan aku lunga.

Iki Nazarites kanggo aku—contone dedikasi. Gusti Allah paring wong-wong iku marang wong-wongé ing njero pasamuwan.

Wisata wis dadi piwulang banget kanggo aku kanggo mirsani conto kesetiaan iki. Aku mikir babagan Mike - karepe, kabecikanipun, lan care kanggo saben wong. Ora mung wong penting, nanging uga bocah-bocah, wong sing dilalekake, lan wong sing ora diurmati dening jagad. Lan aku mikir babagan Terry, pendeta kula ing taun kapisan. Terry kuwi Pak Inisiatif, Pak Sosial, Pak "Ngomong karo saben wong." Aku iki wong introvert, nanging contohe wis dadi banget mbiyantu. Panjenengane nindakake iku amarga Panjenengane tresna marang Kristus lan kepengin nggawa wong mlebu gereja - lan kepengin mbantu wong-wong mau ngladeni wong liya.

Allah menehi kita conto iki ing gereja. Ora ana njaba. Kita nampa wong-wong mau ing njero gereja - conto wong-wong sing setya marang Kristus, nindakake perkara-perkara kanthi apik, nindakake perkara-perkara kanthi cara Kristus. Ora ana wong sing nindakake kabeh kanthi bener, nanging kita entuk kekiyatan-kekiyatan sing beda saka sedulur-sedulur lan sadulur-sadulur, utamane saka wong tuwa lan wong-wong sing wis diwasa rohani.

Dadi, pangajokake kula gampang:

Tututi - tiru - nyalin kesetiaan wong-wong sing wis diwasa rohani ing gereja.

Nggoleki lan tiru.

Ing jaman Amos, wong-wong ora nindakake iki. Delengen maneh ayat 11:

"Aku ngangkat para nabi saka ing antarane anak-anakmu, lan para Nazir saka ing antarane wong enommu."

Panguwasa loro: para nabi kanggo mulangake Sabda Allah lan menehi pitunjuk, lan para Nazir kanggo menehi conto kesetiaan. Allah ngandika, "Aku menehi kowé loro-lorone supaya kowé bisa urip subur ing tanah."

Nanging ayat 12:

"Kowé ngemutake para Nazir ngombe anggur."

Bagean saka sumpah Nazir yaiku ngindhari anggur. Iki dudu sumpah seumur hidup - mung wektu tartamtu kanggo kesetiaan. Nanging wong-wong mau njurung wong-wong sing setya dadi ora setya.

Kowé ngerti apa iku - saka papan kerja, tangga teparo, sekolah, asrama, organisasi:

"Ayo, aja nglakoni. Saben wong nindakake iki."

Iki njurung Nazir ngombe anggur.

Allah ngandika, "Ora. Iki dudu carane wong-wongKu tumindak."

Panjenengane menehi kita wong-wong sing setya supaya kita mundhak menyang wong-wong mau, ora narik wong-wong mau mudhun.

Aku wis nonton akèh klip Tiger Woods akhir-akhir iki. Aku ngerti dhèwèké wis tau duwé masalah, nanging aku seneng banget main golfé. Lan saben golfer ing jamané—Phil Mickelson, David Duval, Ernie Els—ngomong bab sing padha: “Gameku luwih apik amarga Tiger ngalahaké aku.” Devosiné dhèwèké ndadèkaké devosiné wong liya luwih kuwat. Phil ngomong, “Aku ora bakal latihan sep سخت yen ora amarga Tiger.” Kaseksèn Tiger ngangkat wong-wong ing sakubengé dhèwèké.

Iki sing kedadeyan karo devosi ing pasamuwan. Iki ngangkat wong liya.

Nanging Amos ngomong yèn wong wis nindakaké sing kosok:

“Kowé prentahaké para nabi ora nggawa pangandikan.”

Wong-wong kuwi ora péngin krungu Prajanjianing Allah. Generasi Yeremia uga nindakaké sing padha: “Diam. Kita ora péngin krungu saka kowé.”

Mulané pangajokké kanggo kita yaiku kosok:

Kangen arep krungu Prajanjianing Allah. Kangen diwulangaké Prajanjianing Allah.

Tiru devosi wong-wong sing wis diwasa rohaniné. Krungu piwulangé wong-wong sing diwènèhi bakat kanggo mulang. Tiru devosiné wong-wong kuwi ing maca Alkitab uga.

Tiga mupangaté pasamuwan

Kita wis omongaké loro ing wayah esuk.

Mupangat #1: Allah nyelametaké kowé.

Ing pasamuwan kowé krungu pesen nyelamet—carané Allah ngluwari kowé saka perbudakan dosa, saka karajané donya sing ora peduli marang kowé, lan nggawa kowé menyang karajané Putrané sing dikasihi, ing kono Ratu tresna marang kowé lan séda kanggo kowé. Pasamuwan iku panggonané kowé ketemu Ratu sing apik ati sing njaga lan nyediyakaké kanggo kowé.

Mupangat #2: Allah nuntun kowé.

Pasamuwan iku panggonané kowé nampa pimpinan ing ara-ara urip iki. Para tanggane sing ora precaya mlaku-mlaku—nyoba iki, nyoba kuwi—mung guess, asring guess sing ngrusak. Nanging ing pasamuwan kowé nampa pitunjuk, tuntunan, lan kapercayan carané urip.

Preine kita bakal ndeleng Mupangat #3, kabukakaké ing Amos.

Aku ngerti—nuwun sewu nyinggung kowé. Nanging kita wis tekan jam, lan kowé wis siyap rampung.

Rangkuman

Paedah gedhe dipikolehi ing pasamuwan. Dikenal yen wong Kristen ing njaba pasamuwan iku mlarat. Aku ngerti aku wis ng preach marang wong-wong sing wis setuju, nanging kowe kabeh duwe kanca-kanca sing mikir yen dheweke ora perlu pasamuwan. Aku pengin kowe dikuatake ing kapercayanmu yen pasamuwan iku penting—yen tanpa iku, kowe mlaku ing gesangmu nganggo bahan bakar 86 octane nalika mesinmu mbutuhake bahan bakar octane dhuwur.

Welfare #1: Nylametake.

Nylametake saka karajaning donya, lan mlebu ing karajaning Allah, ing kono kowe duwe Raja sing njaga kowe, nyedhiyakake kanggo kowe, lan menehi kowe manna ing ara-ara—Pangandikane.

Welfare #2: Lidership.

Arah lan tuntunan kanggo gesangmu ing ara-ara. Kowe sinau carane urip—lan carane urip kanthi percaya diri.

Artikel iki adhedhasar transkrip sermon saka Pendeta John Musgrave. Iki wis diowahi kanthi entheng dening Copilot, uga staf teologi ing Third Millennium Ministries.