Pangenesaning Wahyu lan Asilé

Prajanjiané lan Asilé

Dening Dr. Neil Neilson

Kang meh kabeh 34 taun wis nikah—lan malah saperangan taun sadurunge— aku wis nulis puisi Dinten Kasih kanggo bojoku.

Aja seneng banget.

Saben puisi iku babagan katresnanku marang dheweke, menehi tandha taun-taun pernikahan kita kanthi tema, wujud, lan swasana kang beda-beda. Ana kang serius, ana kang lucu. Nanging siji bab kang padha ing kabeh puisi iku: puisi kang ora apik.

Lan iki puisi taun iki, kang dheweke bakal weruh sepisan ing bengi Selasa. Sampeyan ora bisa ndeleng. Lan nalika dheweke ndeleng, dheweke bakal welas asih lan ngira-ngira rasa puisi kang sejatine. Dheweke iku penyair kang apik—penyair sejatine—lan dheweke bakal seneng lan ngormati. Lan kanthi nada ironi, dheweke malah bakal nganalisis kaya-kaya apa kang wis tak tulis iku pantes ditampa kaya-kaya perhatian Shakespeare.

Lan iki ndadekake kita menyang Mazmur 19, kang C. S. Lewis nulis,

“Aku nganggep iki minangka puisi kang paling apik ing Mazmur lan salah siji lagu paling apik ing donya.”

Ing tembung liya, luwih apik tinimbang puisi ku.

Ana akeh bab kang nduweni kualitas sastra kang sejatine, utamane unsur-unsur kang khas ing puisi Ibrani: irama, struktur paralel kang nduweni teges, lan metafora lan perumpamaan kang nyenengake. Kaya Lewis uga nyathet, unsur-unsur kang khas iki, ing panyuwunan Gusti Allah, bisa urip sanajan diterjemahake menyang basa liya—ora kaya rima, kang meh ora bisa diterjemahake. Lan mengkene malah ing basa Inggris, kita bisa ngapresiasi kaagungan lan kaendahan puisi iki.

Yen sampeyan kasengsem njelajah kualitas sastra lan puisi ing Mazmur luwih lanjut, aku banget nyaranake C. S. Lewis's Reflections on the Psalms, lan uga Leland Ryken's Words of Delight: A Literary Introduction to the Bible. Aku kudu nambahake yen Dr. Ryken njabat minangka konsultan sastra sajrone proses terjemahan English Standard Version Alkitab, kang aku percaya sampeyan duwe ing tangan sampeyan esuk iki.

Nanging Psalms 19 iku ora mung sawijining karya seni puisi kang éndah. Iki uga sawijining psalm kang nampilaken wongé Gusti Allah kanthi cara mangerteni gedhene lan kaéndahaning panyawangané babagan Dirié—loro ing alam lan ing Kitab Suci—lan banjur nuduhaken apa wangsulan kita kang prayoga kudu dadi kanggo bebeneran kang agung kasebut.

Iki bandha, kaya kang bakal sampeyan weruhi kaatur kanthi éndah—lan aku matur nuwun kanggo cara iku kaatur ing bulletin kita esuk iki—teka ing bagean-bagean.

Ayat 1–6 njlentrehaken apa kang umumé diarani panyawangan umumé Gusti Allah.

Ayat 7–11 njlentrehaken apa kang umumé diarani panyawangan khususé Gusti Allah.

Ayat 12–14 njlentrehaken pangaribawa kang kuat, ngluwari, lan nguduské kang Gusti Allah arep kanggo kita minangka asil saka panyawangan kasebut.

Ing ngisor iki pratelan awal saka garis melodi psalm, supaya nalika sampeyan ngrungokake, sampeyan bisa nuruti:

Pangajaran lan kabungahan ing panyawangan umumé Gusti Allah kanthi bener nuwuhaken pangajaran lan kabungahan ing panyawangan khususé Gusti Allah—lan loro-loro kanthi bener nuwuhaken kita, pungkasane, kanggo kabungahan ing Injil lan kanggo wohing Injil ing gesang kita.

Ing kéné kita sinau carané Gusti Allah arep jagadé lan Sabdaé kanggo ngantar kita pungkasane menyang panebusan.

Kapisan, banjur, ing ayat 1–6, penyair psalm ngandharaken babagan paseksi tanpa tembungé Gusti Allah ing lan liwat pangriptanipun. Iki umumé diarani panyawangan umum—kadhangkala disebut "kitabé jagad". Lan titik utama penyair psalm yaiku langit, lan miturut implikasi kabeh bab kang digawe, paseksi marang Sing Pencipta.

Kaya James Boice, imam suwé ing Presbyterian kaping Tenth ing Philadelphia, ngandharaken: kitabé jagad nyedhiyakaken panyawangan babagan ana lan kuwasané Gusti Allah kang agung, nganti kudu ndadékaké saben manungsa ana ing bumi golek Gusti Allah, matur nuwun marang Panjenengané kang nggawa dhèwèké ana ing gesang, lan ngibadah marang Panjenengané.

Kes شان iki dudu apa sing bisa diarani minangka kamulyan moral. Sampeyan bakal weruh yèn jeneng kanggo Gusti Allah ing kene nganggo basa Ibrani yaiku El, jeneng umum banget tegesé Gusti Allah, Pencipta. Lan kamulyan ing kene dudu kamulyan moral — Sifat-sifaté kaya déné kaadilan, sih, katresnan, kabecikan, sih-rahmat. Nanging luwih ngacu marang anané, kamajengan, lan kuwasané ing nggawe kabeh sing ana. Kita wis nyanyi bab iki esuk iki kanthi apik.

Ing Roma 1, Pulus kandha yèn kamulyaning ciptaning Gusti Allah ora mung dadi inspirasi kanggo nyembah kamajengané, nanging uga kasedhiya kanggo saben manungsa ing bumi. Kuwasané kang langgeng lan asifat ilahi wis katon kanthi cetha, bisa dingerteni saka apa sing wis digawe, supaya manungsa ora duwe alesan. Panorama kamulyaning Gusti Allah ingkang ageng ing ciptaan kanthi bener dadi inspirasi lan kagum — lan kanthi bener nggawa hukuman kanggo wong-wong sing nolak ngakoni Pencipta.

Sing ngageti, kanggo kita sing melu ing pendhidhikan — utamane pendhidhikan Kristen — ayat 1-6 duwe implikasi luar biasa kanggo apa sing kita lakoni ing kelas ing macem-macem disiplin. Kita sinau ing kene yèn alam iku pantes disinauni; yèn iku ayu, bisa diamati, bisa dingerteni. Kita ora kepepet ing subyektivitasé pikiran kita dhéwé. Kita bisa mirsani pola, keteraturan, urutan. Kita bisa ngukurnya. Kita bisa ngidentifikasi interaksi sebab-akibat. Kita bisa tréa kesimpulan babagan carane usaha kita bisa mengaruhi apa sing ana, kanggo apik utawa kanggo ala.

Alam ngandika terus-terusan — dina lan wengi. Iki ngandika sacara universal — tekan pucuking bumi. Ora ana manungsa siji wae ing endi wae sing ora duwe paseksi tanpa tembung iki marang Gusti Allah langsung ana ing ngarepé.

Pungkasané, sajak iki njurung ora mung sinau astronomi, kang koyone dadi referensi tartamtu ing kéné, nanging kabeh babagan "kitab donya." Kita weruh matématika lan fisika—ngukur, ngetung, pola, urutan. Lan kita wis nyathet wujudé sajak iki: iku puisi, seni sastra dhuwur kang mègah kanthi métaphor, simili, wujud lirika, lan irama.

Alam ngomong. Aku seneng banget karo ukara: srengéngé kaya penganten lanang sing metu saka kamaré.

Lan yen sampeyan mirsani ing Alkitab, introduksi ngandika, “Kanggo kepala kor,”—iki ditujokaké minangka sajak kanggo dinyanyikaké.

Ana peneguhan saka seni musik ing kéné uga. Ing tembung liya, ing pangertèn paling jembar, apa kang kita duwé ing enem ayat iki ora mung prentah kanggo nyembah Sang Pencipta alam semesta kang agung, nanging peneguhan—peneguhan kang mègah, aku percaya—saka kabeh pagawean kita, kabeh panggilan kita, kang duwé minangka bahan baku saka barang-barang kang diciptakaké déning Allah. Lan kasunyatan saka hadiah kaya ngéné, sawijining ciptaan ing kabeh urutan lan kegunaan lan variasi, kudu njurung saben wong kanggo memuji Sang Pencipta.

Dadi nalika sampeyan lunga kerja esuké—utawa malah nalika sampeyan lungguh ing kéné esuk iki—delengen ing sakubengé. Kabeh kang sampeyan weruh njeritaké kamulyané Allah. Apa sampeyan ana ing bisnis utawa obat utawa hukum utawa pabrik utawa malah pelayanan, apa waé bahan lan piranti saka pakaryanmu, apa waé prinsip kang ngatur panggunaané kang bener, apa waé manfaat lan woh saka pagaweanmu—kabeh iku njeritaké kamulyané Allah. Lan kaya Roma 1 ngandika manèh, kita nglirwakaké kamulyan iku kanthi bebaya. Piye perayaan iki saka kamègahan lan kaéndahaning donya lan kabeh kang ana ing kono.

Nanging juru tembang ora mandheg ing kono, amarga gambaran babagan pawartosé Gusti Allah durung lengkap. Gusti Allah nuduhake awake dhewe ora mung ing paseksi tanpa tembung saka Papan-apa- kang-Dipun-Ciptaakené, nanging uga—lan luwih spesifik lan jero—ing Prajanjiané, paseksi lengkapé, Kitab Suci. Dadi kapindho, ing ayat 7–11, juru tembang ngandika babagan paseksi tulisané Gusti Allah ana ing Kitab Suci, asring diarani pawartos khusus, sok diarani "kitabé Prajanjian".

Saiki, transisi saking ayat 6 dhateng ayat 7—kowe mirsani aku nganti—isih koyo wong loro sing mungkasi yen iki mesthi loro tembang kapisah, nanging kok bisa disambung. Sebenarnya, aku mikir iku bukti yen juru tembang mangerteni yen loro perkara iki—kitab alam lan kitab Prajanjian—ora bisa dipisahake lan raket.

Krungu carane C. S. Lewis njelasake sesambungan iku ana ing tembangé. Iki kutipan dawa, nanging pantes dirungokake. Lewis nulis:

Kaping pisanan piyambakipun mikir bab langit, carane dina sawise dina pasamuwan kita weruh ana ing kono nuduhake kamulyané Sing Pencipta. Banjur piyambakipun mikir bab srengenge—kabungahan mantenan ing tangi, kacepetan kang ora bisa dibayangake saben dina mlaku saka wetan menyang kulon; pungkasane, panas, dudu panas sing entheng ing iklim kita, nanging sinar kang cetha, membliku, panas banget sing memukul bukit, nggoleki saben celah. Frase kunci kang gumantung ing tembang kabeh iku “ora ana sing didhelikake saka panasé”. Iki nusuk ing endi wae karo semangaté kang kuat lan resik. Banjur langsung, ing ayat pitu, piyambakipun ngandika bab liyane, kang ora koyo liyane, amarga iku podo karo srengenge kang nusuk ing endi-ndi, kang deteksi ing endi-ndi. Prajanjian iku resik, resik lan langgeng—cahya, atos, disinfektan, gembira. Kayata piyambakipun wis ngrasakake srengenge, bisa ing ara-ara, nggoleki ing saben pojok teduh ing kono piyambakipun nyoba ndhelikake, mengkene uga piyambakipun ngrasakake prajanjen, nggoleki ing saben papan ndhelik ing jiwane.

Lan mesthi, Lewis ana ing lemah alkitabiyah sing kuwat. Sampeyan eling tembung-tembung saka Ibrani 4: Tembunging Allah urip lan aktif, luwih cetha tinimbang pedhang loro-lorone... mbedakake pikiran lan niat ati. Lan ora ana makhluk sing didhelikake saka pandelengane. Srengenge fisik, kanthi cahya sing mesearch lan panas sing nggegirisi, kuat nudingake kita marang sing luwih - tanpa wates luwih - nembus, putih-panas, nghakimi lan ngresiki sumunar tembung katulisaning Allah.

Interesting: Aku wis nyathet sadurunge yen jeneng Allah ing ayat 1-6 yaiku El, jeneng sing paling umum, tegesé Pencipta. Nanging ing kene ing ayat 7, jeneng Allah ganti. Iki saiki Yéhuwah - Allah sing nggawe janji, nyepyakake janji, lan ngandika marang Abraham, Ishak, Yakub, lan Dawud. Lan iki Gusti, Yéhuwah Allah, wis ngandika. Panjenengane wis ngandika ing tembung-tembung sing wis direkam kanggo kita ing Kitab Suci, ditulis mudhun supaya kabeh generasi lan kabeh bangsa lan kabeh kelompok basa ing kabeh wektu lan panggonan bakal duwe paseksi tembung iki kanggo dipegang ing tangane.

Sampeyan bisa uga ngerti yen sepisanané manungsa nulis tembung-tembunging Allah - paling ora kaya sing aku ngerti - yaiku ing Deuteronomi 31, ing ngendi Musa lan rakyaté arep nyabrang menyang tanah janji lan Musa ngalihanake kepemimpinan marang Yosua. Lan kita maca ing Deuteronomi 31:9 tembung-tembung iki: Nalika iku Musa nulis hukum iki. Tembung-tembung iku bisa gampang liwat, nanging tembung-tembung iku ageng, tembung-tembung sing ngganti game. Wong-wong sing wis krungu Allah kanthi temenan bakal bisa krungu, kanggo generasi sabanjure, tembung-tembunging Allah - malah kanggo kita.

Pèngertèna carané tembung iki—tembung-tembung sing diucapake iki saka Gusti Allah—dijelaske. Kapisan, tembung-tembung: angger-angger, pranatan, pepakon, dhawuh, wedi, lan pranatan. Kabeh mau bebarengan mbentuk pangerten kang jembar babagan carané Gusti Allah ngandhani kita ana ing Kitab Suci. Déné kawruh babagan kitab ing donya mbutuhake gumun lan syukur ana ing kamulyané, kitab tembung—angger-angger, dhawuh, wedi—mbutuhake respon moral lan spiritual. Kita kudu ngormati Panjenengane. Kita kudu wedi marang Panjenengane. Kita kudu nuruti Panjenengane.

Pèngertèna tembung-tembung kang sipate: sampurna, manteb, bener, resik, bener. Kasampurnan kang temen ana ing wahyu Gusti Allah. Kasampurnan kang temen. Ora ana setitik pun salah utawa kesalahan.

Lan pèngertèna tembung-tembung kang adhedhasar kriya kang njelasake wohing tembung Gusti Allah kang dadi: iku nyegerake nyawa. Iku ndadekake wong bodho dadi wong pinter. Iku ndadekake kabungahan ana ing ati lan cahya ana ing mripat. Iku tetep langgeng. Iku nguwari kita lan ndadekake ganjaran kang gedhe.

Kitab ing donya—kalawan kabeh kamulyan lan kaendahan lan kaajaiban lan kasugihan lan kagunaan—ora bisa nyedhiyakake kepuasan lan kabungahan lan berkah kaya mangkene.

Panyanyi pujian iki njurung kita ndeleng kabeh keterlibatan kita ana ing donya—sinau, pagawean, tugas, kabungahan—ndeleng kabeh mau ana ing konteksing Tembung kang wis kawujud, kang luwih disenengi tinimbang emas, manis tinimbang madu kang paling manis.

Kaya apa wae vocations kita, kaya apa wae menarik lan produktif, iku ora lengkap, ora nebus, lan pungkasane ora memuaskan yen ora ana ing wahyu khusus Kitab Suci. Malah, kabeh pitutur Kitab Suci ngandhani kita kanthi cetha yen kita ora bisa ngerteni donya ing sakubenge kita yen ora ana ing Tembung kang ditulis Gusti Allah, kang ngijini kita ndeleng kabeh ana ing cahyaning atiné Gusti Allah kang nggawe lan tujuan pungkasané kanggo nebus lan nyelarasake kabeh mau dadi Panjenengane.

Lan ayo aku matur sedhela: iki salah sawijining bebeneran ing Kitab Suci sing wis ngisi aku bungah sanget nalika mikir bab apa sing bakal teka sabanjure kanggo aku. Amarga ing panggonan-panggonan ing ngendi Injil iku kuwat, ing ngendi gereja iku tuwuh, ing ngendi wuwuhan pedunung lan wuwuhan ekonomi iku njeblug— ing panggonan-panggonan kaya Indonesia lan India, lan enggal Kamboja lan Laos— ana gerakane sing saya gedhe ing pendhidhikan Kristen. Para pemimpin gereja ing kono lagi ngudi supaya bebeneran-bebeneran Injil lan kerangka Kitab Suci bisa ditrapake ing saben pojok lan celahing carane wong mikir bab kabeh.

Sabenerane, dheweke matur marang aku yen dheweke tresna marang sajarah negoro iki, ing ngendi atusane taun kepungkur universitas lan kolese diadegake lan dienggoni ing kerangka Kitab Suci. Lan aku mikir kita bisa matur yen sinau ing konteks iku wis ngasilake akeh saka berkah budaya kita. Aku uga mikir yen kita ana ing bebaya ing negoro iki kanggo nglirwakake utawa lali sajarah iku—utawa njupuk gampang. Ora mangkono ing Indonesia, ing ngendi ana rasa lapar kanggo pendhidhikan Kristen sing sejatine adhedhasar Kitab Suci, disambungake karo wuwuhan pedunung lan wuwuhan ekonomi. Aku bakal matur luwih akeh bab iku mengko.

Nanging titik ing kene iki: yen kitab jagad iki rightly inspires penyembahan marang Gusti Allah, Pencipta, amarga apa sing Panjenengane wis digawe, pira-pira maneh kitab Sabda iki karsane inspiring kita kaget lan andhap asor lan penyembahan lan ketaatan lan kekudusan lan kabungahan. El iku Yehuwa.

Lan yen sampeyan seneng ciptane Gusti Allah ing kabeh wujude lan manifestasine—yen sampeyan tresna marang alam lan nyambut gawe ing taman sampeyan, yen sampeyan tresna marang omah lan pakaryan lan kulawarga lan barang-barang sampeyan—maka sampeyan kudu, adil, mlayu menyang kesempatan-kesempatan lan konteks-konteks ing ngendi sampeyan bisa krungu Gusti Allah, Pencipta iki, matur tembung-tembung sing bisa kita ngerti.

Allah wis ngandika. Lan Allah ngandika. Lan aku mung pengin ngandika: piye kita, minangka wongé Allah, bisa puas karo paseksi tanpa tembung saka titah - senadyan apik - nalika kita duwe paseksi tembung iki, kang, miturut Yakobus 1, bisa ngresiki nyawa kita.

Nanging kita durung ana ing pungkasaning crita saka kidung iki. Awit Allah ngarepake kabeh wahyu - umume lan khusus - bisa ngantarake kita menyang endi. Lan mangkene kita maca menyang ayat 12-14, ing ngendi pangripta kidung ngandika babagan tujuan pungkasan saka kabeh iki. Apa kitab jagad, pungkasané? Apa kitab Sabda?

Awit ing rancangané Allah, wahyu umume ora dadi tujuan ing awake dhéwé. Iki perkara kang mulya - apik lan migunani kanggo ngantarake saben manungsa kang ora nolak kanthi sengaja kanggo ngakoni lan nyembah Allah minangka Pencipta. Nanging ora cukup mung ngrayakake kado titah Allah lan profesi kita.

Lan ing rancangané Allah, wahyu khusus uga ora dadi tujuan ing awake dhéwé. Alkitab - Sabda Allah kang diilhami, dihembuske - sanadyan perlu lan penting kanggo iman lan kaluhuran kang sejati, pungkasané ditujokake kanggo ngantarake kita, déning Rohé Allah, menyang tobat lan iman lan kamulyan lan kapercayan.

Kita bisa dadi ahli Alkitab kang apik. Kita bisa sinau, ngerti, malah seneng maca saka wiwitan nganti pungkasan - lan isih kelalen tujuan Allah kanggo kita. Kita bisa dadi kaya wong ing Yohanes 5:39, kang ngandika, "Kowé maca Kitab Suci amarga kowé mikir yèn ing kono kowé duwé urip langgeng; lan iku kang padha njeksani bab Aku, nanging kowé ora gelem teka marang Aku supaya kowé duwé urip."

Lan mangkene kita maca menyang ayat 12-14:

"Sapa bisa mangerteni kalepanipun? Pratelanana aku resik saking kalepan kang didhelikake. Tundhikana uga bakaMu saking dosa kang kendel; aja nganti dosa iku nguwasani aku. Dadi aku bakal resik lan ora salah saka kalepan kang gedhe."

Ing kene kita weruh respon sing Gusti Allah karepake. Kancaku sing apik, Don Carson, matur kaya ngene: ing kene Gusti Allah karepake saka wahyu umum lan wahyu khusus. Carson nulis yen Gusti Allah karepake luwih saka kagum ing ngarepe kuwasa transenden, luwih saka seneng pribadi ing Gusti Allah sing ngandika. Respon sing pas iku tobat lan pracaya lan pandonga sing sungsang, supaya Gusti Allah dheweke mbusak kita ing njero lan nggawe tembung lan pikiran kita bisa ditrima ing ngarepe.

Tobat saka kaluputan sing didhelikake—kaluputan sing wis dikubur jero banget nganti kita bisa uga ora ngerti yen ana.

Tobat saka dosa sing disengaja—tumindak disengaja nglawan pangarepané Gusti Allah.

Ora mung tobat, nanging uga pandonga kanggo pangayomané Gusti Allah: "Tahan bali abdi saka dosa sing disengaja; aja nganti dosa kuwi nguwasani aku."

Nanging iku luwih saka pandonga tobat, luwih saka pandonga kanggo pangayoman ing ngarepe godaan. Aku percaya iki pancen pandonga iman sing nyelametake, amarga Dawud ndedonga tembung sing aneh: "Dhawuhi aku ora salah... banjur aku bakal dadi ora salah lan resik saka dosa gedhe."

Apa sing bisa nggawe Dawud ora salah lan resik? Apa sing bisa nggawe kita ora salah lan resik? Ora ana kamurnian kita—kita ora pancen ora salah. Dawud ngerti iki kanthi temen. Waca Kidung 32. Waca Kidung 51. Panjenengane ora njaluk kamurnian minangka landhesan kanggo ditampa ing ngarepe Gusti Allah. Panjenengane njaluk dhawuhan saka Gusti Allah.

Dhawuhi aku ora salah, panjenengane njaluk—lan mung banjur iku aku bakal dadi ora salah.

Apa iki? Aku percaya yen ing kene, didhelikake pirang-pirang abad sadurunge Yesus teka ing bumi, ana panunjuk sing mulya tumuju marang apa sing Kitab Suci sebutake minangka kabar apik—kabar apik carane Gusti Allah welas lan sih marang kita lan mbébasaké.

Saka kitab donya, kita ngerti yen Panjenengane iku Sang Pencipta.

Miturut kitabing Sabda, kita ngerti yen Panjenengane iku suci lan adil—lan kanthi kontras sing ngerikan, kita, kaya Dawud, iku wong-wong sing mbrontak lan nentang Gusti Allah ing atine kita. Kita ora bisa nulungi lan ora duwe pangarep-arep, ora bisa nyelamatake awake dhewe saka kahanan sing bisa dihukum.

Mulane Dawud nyerahake awake dhewe marang sih-kancane Gusti Allah—Gusti Allah sing, ing sih-kancane, milih ora nindakake marang Dawud utawa kita kaya sing pantes kita tampa, nanging ngampuni, ngakoni Dawud lan ngakoni kita ora salah. Ora amarga kita ora salah, nanging amarga Gusti Allah milih ndeleng pati saka Putrane dhewe, Yesus—sing Dawud mung weruh ing bayangan, lan sing saiki kita weruh kanthi cetha—sing patine kita peringati bebarengan nalika kita nampa Perjamuaning Pangeran.

Yesus, sing mung siji-sijine wong sing adil, sing mung siji-sijine wong sing bener lan ora salah, seda minangka pengganti kita—sing ora salah kanggo sing salah, sing ora salah kanggo sing salah—mbayar rega kanggo pambrontakan kita marang Gusti Allah sing suci. Lan Gusti Allah nampa pembayaran iku. Miturut pantesing pati Yesus, Panjenengane ngakoni kita ora salah lan ora salah ana ing ngarsane.

Kowe ngerti apa Psalter 19 ngandharake babagan pembenaran dening pracaya wae? Apa kamulyan.

Nanging sanadyan iku ora dadi pungkasan. Psalter ditutup kanthi ayat sing ayu lan familier:

"Mugi tembung-tembunging cangkemi lan pangajabing atiku kabecikan wonten ing ngarsanmu, Pangeran Yehuwah, tiyang ingkang ngupuk lan Ingkang Mredeksakaken."

Dawud ngerti yen dheweke diampuni dening pernyataan sih-kancane Gusti Allah. Saiki dheweke ndedonga yen cangkeme lan atine—kabeh sing diomongake lan malah kabeh sing dipikir lan dirasakake—bakal kabecikan lan nyenengake Gusti Allah. Ing tembung liya, dheweke ndedonga yen Gusti Allah sing mbenerake uga nguduskake. Iku pancen 1 Yohanes 1:9: Menawa kita ngakoni dosa kita, Gusti Allah setya lan adil ngampuni dosa kita lan ngresiki kita saka kabeh ketidakadilan.

Apa maneh jawaban sing bisa kita paringake marang Gusti Allah sing wis ngluwari kita saka kahanan kita sing ora duwe daya lan ora duwe pangarep-arep, nanging mung siji jawaban yaiku urip kang didorong dening Injil, didorong dening sih-rahmaté—urip kang manut lan nguber kamulyaning ing saben aspek urip kita?

Lan mangkene kita duwe gerakan lengkap saka psalm iki:

Yen kita seneng banget marang paseksi tanpa tembunging Gusti Allah ing wahyu umum, pira-pira maneh kita kudu seneng banget marang paseksi kanthi tembunging Gusti Allah ing wahyu khusus? Keterlibatan kita karo jagading Gusti Allah kudu njurung kita mlayu marang Firmaning Gusti Allah, ing kono kita krungu Gusti Allah ngandika.

Nanging banjur, yen kita seneng banget marang paseksi kanthi tembunging Gusti Allah ing wahyu khusus, pira-pira maneh kita kudu—malah esuk iki—mbukak awake dhewe kanggo pakaryan kang nyalahake, ngampuni, ngadilan, lan nguduskake; andhap lan lembut, kaya Dawud, kita kudu mlayu marang Panjenengane supaya Panjenengane nglakoni pakaryan iku ana ing kita—ora mung sapisan lanang, kaya-kaya kita wis ngrampungake iku wis suwe, nanging terus-terusan mrih-mrih ing kabar apik babagan panyataning Gusti Allah babagan kita kang ora salah, njaluk pati ni Yésus dadi dhasar kanggo panyatan iku, lan nguber kamulyaning kang didorong Injil lan manut marang Ingkang dados watu kita kang kuat lan Sang Penebus kang diberkahi.

Mulane, para sedherek, senengana marang jagading Gusti Allah lan pagawean kang Panjenengane paringake kanggo nindakake ana ing kono. Malah luwih apik, senengana marang Firmaning Gusti Allah lan kabeh kang Panjenengane kandhaake ana ing kono babagan Panjenengane lan tujuan-tujuan panebusane. Nanging sing paling apik, tutugana pathokane Psalter 19—tutugana kitab jagad lan kitab Firman nganti tekan Injil: kabar apik yen Gusti Allah ngampuni wong dosa amarga Yésus tilar ing kayu salib, lan kabar apik yen Injil iki kita bisa ngandika lan mikir lan urip kanthi ditampa ana ing ngarsane.

Trajectory iku—logika kitab jagad, kitab Firman, panyatan lan pengudusan—bisa dadi pungkasaning baris melodi Psalter 19, nanging ora dadi pungkasaning baris melodi tujuan-tujuan panebusaning Gusti Allah kanggo nggawe lan kanggo kowe.

Lan kita bakal nutup kanthi nyanyian kidung sing njlèntrèhake tujuan pungkasan saka tujuan gedhé iki saka Gusti Allah— kanggo ngungkapaké Diri supaya kita bisa ngerti Panjenengané, diapura, lan mlaku ing kasucian ing ngarepé. Sampeyan bakal krungu kanthi apik banget ing ayat pungkasan:

"Rampungna, Muga, kawujudan anyar Paduka; resik lan tanpa cacat kita. Ayo kita deleng kaslametan agung Paduka kanthi sampurna dibalèkké ana ing Paduka; diowahi saka kamulyan dadi kamulyan…. Muga kamulyan lan pujian mung kanggo Yesus Kristus."

Niel Nielson iku présidhèn saka Covenant College ing Lookout Mountain, GA.

Artikel iki adhedhasar transkrip sermón déning Dr. Nielson. Artikel iki wis diowahi sacara entheng déning Copilot uga staf téologi ing Third Millennium Ministries.