Motivasi Kita kanggo Misi

Dening Scott Moore

Pancen muji lan nghormati bisa bareng karo kowe saka Sabda Allah, sawijining tembung ing Kitab Suci kang wis nyenengake nyawa kawula nalika sinau luwih babagan awake dhewe lan nalika kita nindakake pakaryan kang kita sebut misi. Iku apik yen ngerti apa motivasi kita. Iku apik yen ngerti luwih babagan sapa kita minangka manungsa. Iku apik yen ngerti yen nalika kita ndedonga Panjaluke Gusti, “Kawratanmu teka lan karsamu kalakon,” yen iku uga rembugan karo Allah kang banget kaya undangan kang Allah gunakake kita ing donya dadi co-pencipta ing donya lan nggambarake kamulyané lan ngijini bumi kabèh kapenuhan kamulyané lan kita duwé apa-apa kang ana gegayutane.

Kawula menyang RTS kanggo njaluk pendhidhikan babagan kuwi lan tetep ana ing kene. Lan kawula ngerti yen akèh saka kowe bisa ngetutake aku yen kita sinau akèh bab lan iku kabeh misahake antara pikiran lan ati lan carane iku bener-bener mlebu ing ati lan carane kita bisa nerjemakake kanthi cara ati bisa nggambarke lan ngerti lan ngandika, “Ya, iki apa kang aku lakoni ing pakaryan kawratan.” Kanggo kawula, pakaryan kawratan wis ora dadi – aku pancen ora bisa nulis layang kabar, mula yen kowe nampa layang kabar saka kawula akèh ing wiwitan, kowe wis ora nampa layang kabar saka kawula akèh. Lan akèh iku amarga aku kesed lan akèh iku amarga akèh pakaryan kawratan kang kawula weruh ora ana kang biasane ditulisake.

Ana wong lanang ing tlatah kita; jenengé John Jones lan umuré pitung puluh lima. Lan nalika aku mlaku menyang yarde wong lanang iki siji dina kanggo ndeleng keboné, dhèwèké ana ing keboné, nggarap kebon, lan dhèwèké wis nggarap kebon iku pirang-pirang taun, telung puluh taun. Lan dhèwèké langsung curiga marang aku. Lan dhèwèké luwih apik antropolog tinimbang mbok menawa wong akèh ing ruangan iki, malah aku. Lan dhèwèké banget curiga lan dhèwèké kaya, “Apa sing kok karepake saka aku? Ing endi badge-mu?” Kaya, “Ing endi badge-mu? Apa sing kok adol? Kapriye, basically, kok bakal njupuk kauntungan saka aku nganti -?” Lan aku ngomong karo dhèwèké; aku kandha jenengku Scott Moore lan iki lan iku lan kita ngomong babagan kebon lan carane aku karepake nandur kebon ing jejere omahku supaya kita bisa duwe wong lanang sing nggarap kebon. Lan dhèwèké isih sethithik curiga. Ing tembe loro utawa telung minggu, dhèwèké teka menyang aku ing pusat komunitas lan aku ora kenal dhèwèké amarga dhèwèké ora nganggo topi keboné. Lan dhèwèké tunyuk pundhakku lan kandha, “Aku karepake ngerti jenengku John Jones lan aku karepake ngerti yen aku wis salah.” Lan aku kandha, “Yèn apa kok salah?” Lan dhèwèké kandha, “Ya aku wis nindakake riset. Aku wis mriksa kowé.” Lan dhèwèké kandha, “Kowé ora kandha yen kowé pastor!” Lan aku kaya, “Ya aku ora mikir yen iku penting!” Lan dhèwèké kandha, “Ya aku ora seneng karo pastor!” Lan aku kaya, “Ya aku bungah yen aku ora kandha yen aku pastor!” Lan suwéné pirang-pirang taun, loro utawa telung taun pungkasan, dhèwèké lan aku wis mbangun sesambungan sing apik lan ora ana sing nggumunake aku luwih saka menyang njagong ing ngisor carporté lan mung ngomong lan ngrungokake dhèwèké ngomong. Lan ndeleng kabungahan sing teka ing rainé nalika dhèwèké ngerti ana wong sing ngrungokake amarga aku seneng ngrungokake dhèwèké.

Lan aku kepéngin nggawe salah siji bocah ing program ekstrakurikuler kita duwé taman sing bisa diolah lan dijaga lan digawe lan aku ora duwé wong sing bisa nindakaké. Lan aku ora bakal nindakaké. Aku iki pandita, dudu tukang kebon! Sampeyan ngerti kuwi kaya, "Aku ora ngerti carane nindakaké iki!" Lan aku terus-terusan ndeleng lan aku kaya - lan dheweke wis diubengi nindakaké apa-apa - lan aku ngomong, "Lan, aku kepéngin nggawe taman ing mburi gereja supaya bocah-bocah iki duwé apa-apa sing bisa dilakoni lan aku lagi nggoleki wong sing wis pensiun, lan sing ngerti carane berkebon." Lan dheweke terus-terusan nggeleng-gelengake sirahé kaya iki lan aku ora ngomong apa-apa manèh. Aku njabat tangane, aku lunga, lan kira-kira patang jam sabanjuré aku lagi sinau ing mejaku lan dheweke nelpon aku lan ngomong, "Apa sampeyan bisa metu manèh ing mburi gereja supaya kita bisa mbangun taman iki?"

Aku kepéngin sampeyan ngrasakaké apa sing sampeyan rasakaké ing awak sampeyan saiki. Iki diarani kabungahan. Amarga iki crita babagan carane wong loro sing beda-beda, sing biasané disambungaké, bisa nyambung lan seneng-seneng bareng, lan saka kabungahan iki kita bisa miwiti nggawe. Lan saka apa sing kita gawe bareng kita bisa ndeleng lan ngomong, "Lan, iki pancèn apik. Bocah-bocah iki bisa milih sayuran godhong." Apa sampeyan ngrasakaké? Amarga iku sing Yohanes ngomongaké minangka alesan kita kanggo misi. Kaslametan, ya, nanging kaslametan kanggo apa? Ana sing takon sampeyan, "Apa sampeyan enggal pitutur iman marang aku?" Sampeyan ngomong, "Ya, amarga aku kepéngin sampeyan slamet. Aku kepéngin sampeyan mbuwang langgeng ing swarga." "Ndeleng sampeyan mengko." Nanging Yohanes ngomong, "Ora, kita iki ngumumaké iki marang sampeyan," yen aku bisa maca:

Apa sing wis ana saka wiwitan, apa sing wis kita krungu, apa sing wis kita weruh karo mata kita, apa sing wis kita pandangi lan wis kita sentuh karo tangan kita, bab tembunging gesang – gesang iku wis kabuktèkake, lan kita wis weruh, lan kita paseksi lan kita ngakakake marang kowé bab gesang langgeng, kang wis ana ing njero Sang Bapa lan wis kabuktèkake marang kita – apa sing wis kita weruh lan krungu kita ngakakake marang kowé uga” – lan iki “supaya”, alesan – “supaya kowé uga bisa duwé pasamuwan karo kita.

Apa sing wis tak critakaké mau yaiku crita bab pasamuwan kang Injil njalukké.

“Lan pancèn pasamuwan kita iku karo Sang Bapa lan karo Putrané, Gusti Yésus Kristus. Lan kita nulis iki supaya kabungahan kita dadi sampurna.” Kabungahan! Alesan kanggo piwarta.

Sang Bapa, Putra, lan Roh Suci, kita nyuwun supaya ora mung kowé ngasihi kita amarga kowé wis ngasihi, nanging Kowé, liwat pakaryanmu Rohmu, ngijini kita pracaya ing jerone nyawa kita sakedhik wektu kita krungu tembungingMu, supaya mengkono. Amen.

Mulane nalika kita ngomong babagan motivasi kanggo misi, ayo padha mandeg nginten lan ayo padha ngakoni yen kita minangka wong ing jaman lan wektu iki ora apik banget kanggo nemtokake lan malah menehi jeneng utawa malah ngerti motivasi kita kanggo apa-apa. Apa kita bisa ngakoni iku? Kabeh wong matur, “Amen!” Yen ana sing takon – iki carane sampeyan bakal ngagetake aku; iki sebabe omah-omahku kuwi mumetake aku. Biyenku kuwi, “Kowé nglakoni iki; kowé nglakoni iki. Yakin kowé nglakoni?” Aku bisa ngomong nganti suwe, nanging apa motivasi ing atimu? Lan sampeyan bisa meh ngerti manawa nalika wong liya mung menehi jawaban siji tembung, iki motivasi, iki sebabe aku enggal-enggalan mbagi imanku, “Amarga aku pengin kowé slamet,” alesan iki kita meh ngerti yen kita ora ngerti apa sing lagi kelakon ing ngisor iku, ing jerone nyawa kita, apa sing lagi nyurupake kita. Lan iki sebabe. Amarga kita ora robot. Kita ora program binèr sing motivasi kita tansah iki utawa iku. Kita minangka ciptaan kompleks saka Allah sing Mahakuasa, Intim, lan Apik lan kita kompleks banget. Ing dina apa wae ing wektu apa wae, motivasi kita kanggo nglakoni apa-apa kompleks banget. Apa sampeyan setuju karo iku?

Alasan Kené Aku utawa Kita Nglakoni Misi

Ed njaluk aku ngomong karo kowé bab alasan kenépa aku nindakaké apa sing aku lakokaké. Yèn aku kudu ngandhani kowé alasan kenépa aku nindakaké apa sing aku lakokaké utawa kenépa kita nindakaké misi, aku bakal ngandhani bab-bab kaya, “Ya, amarga aku pengin dadi wong lanang. Lan pancèn énak banget nindakaké pelayanan ing tlatah kaya ngéné.” Amarga aku tresna crita lan aku tresna marang rasa senengé nglampahi wektu karo John Jones. Amarga aku tresna marang Firmané Allah lan aku tresna ngajarke. Iki pancèn apa sing aku digawe kanggo nindakaké. Amarga, kowé ngerti apa, iki menehi kabisan kanggo aku duwe pangertèn bab tujuan lan liya-liya.” Wong lanang duwé motivasi sing béda-béda. Nanging motivasi, apa sing dakpengin lakokaké dina iki, mung mbantu kowé lan mbantu kita kanggo nyelidiki lan malah takon lan nliti motivasi kenépa kita nindakaké misi. Lan apa sing daktresnani bab Firmané Allah yaiku Panjenengané ngandhani apa motivasi kita lan, “Deleng, ana rasa seneng sing kowé rasakaké.” Panjenengané ora njaluk kowé, “Yèn kowé pengin dadi misionaris sing apik, metu ing kéné lan genggeman iki lan mbuwangaké kabèh energi lan sumber daya kanggo metu lan dadi iku supaya kowé bisa dadi misionaris sing apik kaya kabèh wong sing kita waca bukuné.” Ora! Apa sing Panjenenganéandhani yaiku jero banget disulam ing njero kainé awakmu yaiku alesan kanggo misi. Lan kowé mung butuh lan aku mung butuh kanggo dibebasaké. Motivasi kanggo misi wis ana ing kono. Kowé ngandhani aku yèn kowé seneng banget yèn aku ngandhani crita bab rasa seneng.

Allah Ingkang Relation

Nanging ana ing strukturé kita amarga kita diciptakaké ana ing gambaré Allah sing duwé sesambungan. Apa sing daktresnani bab doktrin Tritunggal lan apa sing daktresnani bab kasunyatané Tritunggal - lan aku ana ing komite ujian ing presbiteri kita lan aku tansah takon pitakonan iki - “Apa implikasi praktis saka doktrin Tritunggal kita, Telu ing Siji?” Lan apa sing daktresnani krungu lan apa sing daktresnani komunikasikaké yaiku iku mbantu aku njlèntrèhké kerinduané jiwaku kanggo ana ing sesambungan karo wong. Iku mbantu aku ngerti apa aku berjuang karo kesepian. Iku mbantu aku ngerti apa dékoneksi rasane angel banget. Iku mbantu aku ngerti apa koneksi rasane apik banget amarga Yésus ing Panjaluk Imam Agungé ing Yohanes 17 ngomongké, kaya, “Bapak, aku kepéngin supaya wong-wong sing wis Kowe paringaké,” lan aku paraphrase iki merga aku ora apal; lan yen sampeyan kaya aku, aku bungah karo sampeyan merga aku angel banget ngapal! Nanging kaya iki, “Aku kepéngin wong-wong mau, kabèh wong sing wis Kowe paringaké, aku kepéngin wong-wong mau ana karo Aku ing ngendi Aku ana supaya wong-wong mau bisa ndeleng kamulyanKu, kamulyan sing Kowe paringaké sadurungé dhasaré donya. Yakin? Amarga Kowe tresna Aku.”

Fellowshipé Tritunggal

Lan mangkene kita entuk jendhela menyang sesambungan, persahabataning Tritunggal nalika Bapa tresna marang Putra lan Putra tresna marang Bapa kang tresna marang Roh kang tresna marang Putra. Lan apa kowé wis siyap kanggo iki? Padha tresna lan padha katresnani. Padha seneng lan padha disenengi. Lan banjur sakalike ing kabungahan lan ing katresnan iku, apa sing padha wiwiti lakoni? Padha nggawe. Lan, “Ayo ana cahya. Ayo bumi diisi karo tetuwuhan lan manuk” lan kabeh makhluk kang ngagumkan iki sing padha digawe. Lan banjur, “Ayo kita peraya sawisé kita nggawe kabeh iku lan ngandika, ‘Iku apik. Iku apik. Iku apik.’ Lan banjur kita nggawe manungsa miturut gambar kita. Ayo kita nggawe manungsa miturut gambar kita. Ayo kita mbentuk Adam,” “Genesis 2” (Genesis 2, JV) Lan Gusti Allah ambegan urip marang dheweke kaya bapa, wong tuwa ambegan, lan mung kawruh sing cedhak lan menehi urip marang wong.

Lan mangkene kowé duwé katresnan lan banjur kabungahan mili ing dalan-dalan katresnan. Lan banjur saka kabungahan iku kowé duwé nggawe. Lan sawisé nggawe lan bebarengan nggawe, apa? Ana perayaan. “Iku apik. Iku apik banget.” Lan banjur Panjenengane nyelehake manungsa ing taman lan ngandika, “Dadi kaya Aku. Lan yen kowé arep dadi kaya Aku kowé kudu duwé sesambungan. Ora apik yen kowé dhewekan. Dadi ana ing persatuan karo Aku nanging ana ing persatuan karo dheweke. Ngolah taman.” Lan manungsa, yen kowé ngolah taman – apa ana sing tau nandur semangka, umpamane? Kaya yen kowé ngolah taman iku, bakal njupuk kabeh lan bakal tuwuh ing saindenging bumi. Lan banjur, “Dadi subur lan tambah akeh.” Sing telanjang lan ora isin. Sing katresnan iku katresnan kang nggawe. Lan ayo bumi kabéh diisi karo kamulyané. Iki Sing miturut gambar kita digawe.

Hubungané Manungsa karo Gusti Allah

Iki njlèntrèhké karepé anak wadonku nalika aku nyoba ngaso lan aku ngandhani dheweké main nganggo play-doh, dheweké kandha, “Bapak, aku pengen Bapak main bareng aku!” Aku kaya, “Oke, aku ora pengen main saiki; lunga warnani.” “Bapak, apa Bapak bisa warnani bareng aku?” Ora ana sing pengen gawe dhewe. Ora ana sing pengen warnani dhewe. Kita kabeh pengen ana ing pasamuwan lan kita pengen ndeleng mata wong liya lan kita pengen mripate padhang lan nindakake apa sing mripat kita lakoni. Iki diarani sesambungan; iki diarani pasamuwan. Iki diarani atur-atur. Nalika kita nangis, kita pengen wong liya nangis. Nalika kita bungah, kita pengen wong liya bungah. Iki diarani “Kowé karo aku.” Iki sebabe preposisi ing Alkitab pancen apik banget nalika kita ngomong babagan panebusan ing Kristus, karo Kristus. Iki Gusti Allah tansah nutup jurang, nyedhakake, lan kita digawe ing gambaré Gusti Allah iki. Apa ora apik? Lan iki sesambungan.

Manungsa Nglairake Siapé

Nanging banjur kita weruh, ana ruptured ing sesambungan. Apa sampeyan ngerti aku arep menyang ngendi? Ing Purwaning Dumadi 3. Lan ruptured teka sawisé ula. Iki kandha, “Banjur wong loro kuwi padha telanjang lan ora isin.” Lan banjur iki kandha, “Ula, sing luwih licik tinimbang kewan-kewan liyané ing sawah.” Lan tembung “telanjang” lan tembung “licik” ing basa Ibrani, ana bedané sethithik ing titik-titik vokal lan kaya mengkono iku, apa sing kita weruh ing kéné yaiku ana ketelanjangan, ana kerentanan. Lan banjur ula teka karo liciké. Ing tembung liyané, dhèkè tumindak kaya-kaya dhèkè rentan nanging ana sing didhelikaké; ana peteng ing dhèkè. Dhèkè ora teka karo pandelengan sing ngancam, kaya predator; dhèkè teka karo pandelengan sing disenengi. “Apa Gusti Allah ngandika temenan? Ah, sampeyan ora bakal mati. Awit Gusti Allah ngerti yèn sampeyan mangan woh iku, sampeyan bakal padha kaya dhèkè.” Lan banjur njurung wong wadon, nggawe dheweke mikir kritis ing pikirané, lan banjur sing didhelikaké teka lan nyerang dheweke ing mburi. Lan banjur ing wektu iku tiba, lanang lan wadon weruh yèn wong loro kuwi telanjang lan wong loro kuwi wiwit nutupi awaké. Wong loro kuwi wiwit ndhelik.

Lan iki minangka bagean sing paling tragis. Iki amarga Gusti Allah teka lan mlaku ing taman lan tinimbang anak-anake teka lan mlayu menyang Panjenengane, dheweke mlayu adoh. Kabeh preposisi, kabeh gerakaning Gusti Allah menyang, lan saiki kabeh-tiba-tiba ciptaaning Panjenengane, anak-anake - adoh. Saiki yen sampeyan wong tuwa, sawetara sampeyan wong tuwa ngerti lara ati nalika nyedhaki anak-anake kanthi kabecikan lan dheweke ora percaya yen sampeyan kabecikan lan dheweke mlayu adoh saka sampeyan lan ndhelik. Sampeyan ngerti apa lara ati kaya. Lan saya gedhe anak-anake lan saya rumangsa lara ati, saya lara. Amen? Dadi bayangna Gusti Allah sing seneng banget karo ciptaaning Panjenengane, ciptaaning Panjenengane sing apik banget, kaya Rama sing cedhak, obah menyang Adam ing taman lan tinimbang Adam lunga, "Ya, aku tresna sampeyan!" ing pasamuwan lan nikmati saben liyane, Adam mlayu adoh saka Panjenengane. Lan Panjenengane ngandika, "Kowe ana ing ngendi?" Apa tembung-tembung sing angel diucapake - "Kowe ana ing ngendi?" Lan Adam ngandika, "Ya, aku krungu sampeyan teka lan aku ora duwe klambi." Ing tembung liyane, "Aku rentan, mulane aku wedi."

Ndhelik saka Gusti Allah

Dadi ana ing endi wae iku mlebu ing pikiran Adam yen Gusti Allah iki, ana sing didhelikake! "Aku ora bisa rentan karo Panjenengane amarga yen aku rentan karo Panjenengane lan yen aku ora ndhelikake bagean-bagean saka aku sing wis dianggep ala utawa yen aku ora ndhelikake kekiranganing aku, banjur Panjenengane ora bakal nyedhaki aku kanthi kabecikan nanging mung kanthi penghinaan. Dadi aku ndhelikake awakku. Aku nutupi awakku." Lan saiki ana jarak ing sesambetan. Lan yen kita kabeh jujur, iku alesan kenapa kita tetep superficial ing sesambetan. Amen? Iki amarga kita ora percaya banget marang motivasi liyane nalika kita mlebu ing sesambetan. Iki medeni. Aku kepincut karo sampeyan amarga kita diciptakake ing gambar Gusti Allah sing padha nanging sampeyan beda karo aku. Dadi yen kita mlebu ing sesambetan, aku ora ngerti yen sampeyan duwe pepeteng ing sampeyan; aku ora ngerti yen ana motivasi sing didhelikake ing sampeyan. Aku malah ora ngerti motivasi aku dhewe dadi iki bisa salah.

Kwangsulaning Manungsa

Apa sampeyan weruh carane ketegangan iki, saiki lanang lan wadon, dheweke ditinggal dadi hakim kritis ing jagad sing teka marang dheweke? Kita rentan ing jagad lan ing sesambetan sing ora bisa dipercaya dadi apik. Sawijining cara iku kapercayané dheweke. Dheweke digodha déning Iblis lan dheweke percaya, lan dheweke dosa, dheweke njupuk, lan dheweke mangan. Mangkene kapercayaning ati lan mangkene kapercayaning ati kita – “Aku kudu ngadili kabeh lan saben uwong dadi salah siji apik utawa ala kanggo aku. Mulane, aku kudu ngapusi supaya njamin perlindungan lan kepuasané aku dhéwé ing jagad iki. Aku dhewekan. Aku anak yatim.” Lan iki urip kita mbangun. Iki minangka godhong ara sing kita mbangun. Kita ndhelikake lan kita ngapusi. Kita iki ngapusi sing apik. Dadi ngapusi sing subtle. Kita tresna marang uwong supaya bisa ditresnani. Iku ngapusi, ta? Kita apik banget amarga kita pengin uwong apik bali. Iku “yen-nganti”. Iku, “Yen aku nindakake iki, banjur sampeyan nindakake iki. Yen sampeyan nyedhak aku banjur sampeyan bisa nglarani aku, mulane aku ora bakal nyedhak sampeyan. Aku bakal ndhelikake saka sampeyan.” Iki minangka game catur sing terus-terusan sing rodane kita tansah muter ing apa sing kita pikir dadi game urip lan kita kudu tetep dilindhungi lan kita ora bisa rentan.

Nanging ing ngene masalahé. Kangen kita kanggo tresna lan kanggo diprenani, kangen kita kanggo ana ing pasamuwan lan seneng marang wong lan kanggo disenengi wong, kangen kita kanggo nyambut gawe bareng wong kanggo nggawe kabecikan lan kanggo nggawe samubarang kang ana gunane lan regane, lan kangen kita kanggo merayakan sawuse iku kelakon, kanggo dirayakake, kabeh mau tetep ana. Saben wong kita duwe kangen-kangen iku ana ing atine, kangen-kangen jero iku ana ing atine. Amen? Oke, aku bakal nyoba maneh lan delengen, kowe wis kudu muni kaya pasamuwanku mung sepisan. Amen? Ya! Aku butuh sesambungan iku! Aku butuh! Aku butuh paningalanmu! Aku butuh tembung-tembungmu! Aku butuh apa-apa! Delengen, aku iki mbukak ati marang kowe. Aku butuh iku. Aku wis miwiti kroso rada disambung ing mriki. Aku wis dhuwur cukup, wis!

Kita Kudu Mratobat

Saiki motivasi kita pindhah saka nyambung kanthi seneng lan katresnan dadi wedi lan njaga lan memayuake bathi pribadi. Lan iki minangka papan asal saka motivasi kita kanggo misi. Dadi kepiye carane kita mlaku metu? Kepiye carane kita pindhah metu? Ya, wacan iki ngandhani kita kunci. Lan iki pisanan mratobat. Saiki nalika aku ngandika mratobat aku ora ngandika babagan ganti 180 derajat. Aku malah bakal njlentrehake istilah kasebut; sebut wae tobat relasional. Amarga tobat ora ateges, "Gusti Allah ana ing kono kanthi mripat kritis, ngecam lan aku kudu, ing dhewekan, mratobat, lan mulane Panjenengane teka nyedhaki aku." Iki sing dipercaya umume kita. Kita nyoba - sampeyan ngerti, sampeyan ora bisa ngontrol Panjenengane nyedhaki kanthi cara iku. Nanging, apa iku? Iki yaiku kabecikaning Gusti Allah kang ndadéké kita menyang tobat. Tobat tansah teka sawisé kita wis ndeleng lan nyekseni kabecikaning Gusti Allah. Kita ngerti yèn kita ngakui dosa-dosa kita, Panjenengane apa? "Setya lan adil ngampuni dosa-dosa kita." Apa kabecikan kang kita rembugaké ing kéné? Kepiye carane kita bisa metu saka ndhelikake lan nglakoni apa wae kanggo adoh saka wong lan mlaku metu lan bisa dipercaya lan nawakake awake dhewe kanggo komunikasi lan kabungahan lan kabeh iku, iku-ikuwé kang apik kang kita diciptakaké kanggo nindakaké? Kita kudu ngerti yèn sesambungan kita aman karo Rama. Lan iku aman amarga Panjenengane teka nyedhaki kita.

Kristus Ngedemake Diri Bisa Dirungokake

Lan iku sing Yohanes paringake marang kita. “Sing wis kita deleng nganggo mata kita, sing wis kita pandangi lan wis kita sentuh nganggo tangan kita.” Panjenengane ngomongake bola-bali lan bola-bali. Ing tembung liya, iki dudu mung sawijining bebeneran teologi; iki bebeneran eksistensial lan situasional sing Gusti Yesus ngadegake awake dhewe katon. Gusti Allah ing Kristus ngadegake awake dhewe krungu. Apa sampeyan ngerti sepira perihé bisa dirungokake nanging ora dirungokake? Umume kita ora tau komunikasiake kepinginan kita amarga ora ana sing ngrungokake. Amen? Lan kepinginan kita kaya, “Manungsa, aku pengen sampeyan gantung andhuk iku. Aku pengen sampeyan wisuh piring,” utawa kaya ngono. Ora, iku dudu kepinginan sejatine. Kepinginan sejatine yaiku, “Aku tenan pengen sampeyan ngormati aku. Aku kepingin.” Nanging kita ora bisa ngrungokake.

Gusti Yesus metu. Panjenengane ngadegake awake dhewe katon. Panjenengane ngadegake awake dhewe krungu – bisa disalahake. Katon – bisa diolok-olok lan diremehake lan dikhonehake. Panjenengane ngadegake awake dhewe bisa didokok. Lan tembung iku ing basa Yunani iku kaya wong wuta ing peteng ngegrokake apa wae. Sing tegesé Panjenengane ngadegake awake dhewe bisa dipateni. Panjenengane ngadegake awake dhewe tunduk marang tumindaké manungsa-manungsa sing licik, sing ndhelikake, nanging uga sing kepincut déning kaendahané, sing pengen mapan ing dhadhaé nanging uga pengen nyoba ngrangkul lan nyuduk ing mburi. Iku Kristus sing rentan kita. Panjenengane teka marang kita ora karo penghukuman nanging karo kabecikan. Lan supaya mratobat, ngluwihi pikiran – temen-temen metanoia; ngluwihi pikiran, sawise pikiran. Swise pikiran kritis ing ngendi iku “Yen, banjur; yen, banjur; yen, banjur. Yen aku nindakake iki, banjur iki” – lunga menyang bagean jeroing nyawa kita ing ngendi kepinginan kita manggon lan ing kono tobat kita kelakon nalika kita nyerahake motivasi kita lan motivasi kita sing jahat lan licik lan peteng.

Gusti Yesus Ngadegake Awake Dhewe Katon kanggo Kita

Apa kang bisa kita lakoni? Ing ngisor iki alesané kita bisa lakoni. Iki sing daktresnani babagan bagian iki. “Iki pesen kang wis kita krungu saka Panjenengané lan wis kita wartakaké marang kowé, yakuwi Gusti Allah iku pepadhang lan ora ana peteng ing Panjenengané sakathiti.” Ing tembung liya, nalika Yésus ngatonaké awake dhewe marang kowé, nalika Panjenengané nyedhaki kowé kanthi sih-katresnan, Panjenengané, ora kaya ula, ora duwé apa-apa ing celukané. Ora ana peteng ing Panjenengané. Ora ana motivasi ala kang ndadèkaké Panjenengané nyedhaki kowé mung kanggo cilakaké kowé. Mulané, kowé bisa dipercaya yèn kabeh ing dalan-dalan providentialé kang teka marang kowé – apa? Kanggo kabecikanmu lan kanggo transformasimu. Kanggo kabecikan kita lan kanggo transformasi kita. Kita bisa ndadèkaké awake dhewe rentan ing donya kang wis Gusti Allah providentialaké lan ing ngatase kang Gusti Allah providentialaké amarga kita bisa dipercaya yèn ora ana peteng ing Panjenengané. Malah ing donya kang nandhang lara. Amen! Iki Injil. Mulané, kita bisa maju tanpa wedi. Panjenengané wis mbayar dosa-dosané kita. Saben lara lan saben penderitaane kang wis kita alami lan kita kabèh wis ngalami, saben pengkhianatan kang wis kita alami lan sesambetan kang ndadèkaké kita angel banget mlebu sesambetan manèh, kita bisa dipercaya yèn iku kanggo kabecikan kita. Yagéné? Amarga Panjenengané wis mbayar kita. Panjenengané wis nebus kita. Ora ana penghukumané. Mung mripaté sing apik marang kita saiki.

Mulane nalika Kristus rawuh, kita bisa matur, "Manungsa, Aku tresna marang kowé." Lan Panjenengane bisa matur marang kowé, "Aku tresna marang kowé uga." Lan kowé bisa matur, "Manungsa, Aku pengin karasa seneng déning Kowé." Lan Panjenengane matur, "Ya iku ana ing pengakuanmu, anak. Kowé diciptakaké kanggo memuji Aku lan seneng marang Aku ing salawasé, nanging kowé uga diciptakaké kanggo karasa seneng déning Aku ing salawasé lan Aku seneng marang kowé, anakku cilik." Apa ora iku kabar apik banget merga kita pengin karasa seneng lan Panjenengane seneng marang kita. Lan mulané kita bisa mlaku maju karo wong liya. Kita bisa mlaku kanthi cara sing padha karo Panjenengane mlaku – rentan. Lan iki misi. Apa kowé wis siyap? Kita bisa ngatonake swara kita. Kita bisa ngatonake awake dhewe. Kita ora perlu urip karo godhong ara maneh. Kita bisa ngatonake kabeh awake dhewe. Ing misi, iku dudu kesempurnaan. Crita-crita sing paling apik ing misi yaiku crita-crita kegagalan. Bener? Lan kepiye carané bisa kelakon? Merga nalika kita mlaku ing cahya, apa sing diwartakaké Yohanes marang kita? Getihé Yésus, Putrané, ngresiki kita saka dosa kita. Apa ora iku kabar apik banget? Kita bisa ngatonake awake dhewe, kita bisa ngatonake swara kita, supaya nalika kita menyang wong lan kita matur, "Aku pengin enggal pituturku marang kowé," lan wong mau takon, "Yèn ngapa?" kita bisa matur, "Ya iku pitakonan sing abot. Aku mbokmenawa duwé alesan-alesan égois merga aku wis tau ana ing sesambetan lan ora kasil lan aku rada ragu-ragu, nanging ana sing nggumunake babagan kowé lan uripmu lan aku pengin ngerti luwih babagan kowé lan aku pengin bisa enggal. Lan cara sing satusé bisa njaluk kita menyang ngisoré samubarang, menyang atiné, yaiku kita loro kudu ngerti yèn kita ora perlu wedi, sanajan kita padha nesu."

Apa ora iku apik? Iku motivasi kita kanggo misi. Kita bisa mlaku maju kanthi rentan. Merga Panjenengane seneng marang kita, mulané kita bisa seneng marang wong liya. Amen? Ayo kita ndedonga.

Bapak, kita nyuwun supaya Panjenengan ngasihi berkah marang panginjaran lan pangrungoné Sabda-Mu. Bapak, kita matur nuwun marang Panjenengan, amarga Panjenengan wis apik banget marang kita. Tolong kita supaya bisa dipercaya, lan terus maju ing dina iki lan ing sesok. Ing jenengé Gusti Yésus, amin.