Nyingkiri Panggonan kanggo Misi

Nggadegake Panggonan kanggo Misi

Ibrani 13

Dening Scott Moore

Ya, ndak apa kabar bengi. Aku wis bali! Lan aku kesel! Aku wis duwe dina kang kebak. Kowe wis menehi aku dina kang kebak lan aku bakal faktur kowe sesok! Ing bengi iki aku pengen ngomong karo kowe lan aku ngarepake bakal luwih rasané kaya omongan. Esuk iki kita wis ngomong babagan saka 1 Yohanes motivasi kita kanggo misi. Kaping pisanan, kita angel banget ngerti motivasi kita dhewe. Lan iku ora apa-apa. Lan aja nganti kita meremake awake dhewe babagan iku, nanging kita kudu ngerti kabecikané Gusti Allah lan ngidini kabecikané Gusti Allah ngandika, “Kowe ngerti apa? Oke, motivasiku campur. Aku egois banget. Lan kowe ngerti apa, amarga aku digawe manut gambarané Gusti Allah, ana akeh kabungahan sing aku duwe mung kanthi nyambungake karo wong liya lan iku apik, lan iku ana ing njero aku,” lan mberkahi akeh babagan sing ana ing njero kita uga. Nanging motivasi kanggo misi yaiku, motivasi kanggo nuduhake iman kita, yaiku supaya kabungahan kita bisa lengkap, supaya kabungahan kita bisa kebak. Ing tembung liya, kaslametan, yen kita pengen nuduhake iman kita supaya wong liya bisa ngerti Kristus, kita tenan pengen wong liya ngerti Kristus amarga Kristus iku sing siji-sijiné, lan warta siji-sijiné sing bisa mbantu tembok-tembok sing misahake kita bisa ambruk supaya kita bisa nyambungake karo wong liya ing katresnan sing ora ana watesé. Tujuané kita yaiku katresnan. Lan katresnan iku dudu dalan siji arah nanging dalan loro arah sing bebas, ing ngendi kita loro-lorone menehi lan nampa.

Lan kabungahan iku motivasi kanggo misi kita amarga sampeyan ngerti apa? Iku apik kanggo seneng wong. Rasane apik kanggo seneng wong, apa ora? Ya, iku bener. Lan apa ora sampeyan rasane luwih tentrem ngerti yen iku motivasi utama kita kanggo misi? Sampeyan ora prelu dadi superstar, sampeyan ora prelu maca autobiografi lan nindakake kabeh sing wis ditindakake dening lanang lan wadon iki, nanging apa sing ndadekake sampeyan dadi misionaris gedhe ana jero ing struktur sampeyan amarga sampeyan digawe miturut gambaré Gusti Allah sing seneng seneng sampeyan, seneng seneng Gusti Allah ana ing pasamuwan Trinitas lan nggawe sampeyan lan Panjenengane seneng seneng sampeyan. Ya, kita digawe kanggo memuji Gusti Allah lan seneng Panjenengane ing salawas-lawase, nanging kita uga digawe kanggo dinikmati déning Panjenengane ing salawas-lawase. Piye rasane sampeyan, yen Panjenengane seneng sampeyan, Panjenengane bungah ana ing sampeyan? Panjenengane ana ing swarga nalika sampeyan turu, ngenteni sampeyan tangi. “Delengen anakku lanang cilik. Delengen anakku wadon cilik. Delengen apa sing bakal ditindakake déning lanang lan wadon iki dina iki!” Apa ora? Lan iku pancen perkara sing apik banget yen kabungahan iki dadi motivasi.

Kita krungu kabungahan nalika krungu Paulus lan kita weruh kabungahan ana ing Yésus. “Awit kabungahan kang wis disediyakake ana ing ngarepe.” Masalahé mung siji, yaiku umume kita pancen ora duwe kapasitas kanggo kabungahan. Kita pancen ora ngerti apa sing kudu ditindakake karo kabungahan. C.S. Lewis nulis akèh bab kabungahan amarga kabungahan iku pancen angel ditangani. Amen? Lan alesané kita ora seneng banget karo kabungahan, kita ora bisa nangani kabungahan kanthi apik, yaiku amarga kita ora nindakake pakaryan abot saka kasusahan kang ngebani kabungahan. Kasusahan iku cangkul kang nd掘 jantung metu supaya kabungahan bisa ngisi rongga kang kasusahan掘 metu. Yèn sampeyan ora nindakake kasusahan kanthi apik, sampeyan ora bisa nindakake kabungahan kanthi apik. Kita krungu – “Yèn kita duwe kuping kanggo krungu” – Dwidestèr ngomong bab kasusahan lan kabungahan nalika dhèwèké ana ing kéné. Dhèwèké ngomong bab kudu ninggalake putriné. Iku kasusahan. Apa sing dakkarepake yaiku bisa bebarengan karo putriku lan ndeleng rainé, nanging aku ora bisa amarga watesanku, amarga kamiskinan, amarga aku ora bisa ana ing rong panggonan bebarengan, aku ora bisa ana ing panggonan kang padha.” Apa sing dakkarepake lan apa sing bisa dakduweni saiki ora nyambung lan dalan tengah antarané loro iku diarani kasusahan. Lan apa sing bakal kita tindakake nalika kita kasusahan nalika kita duwe karep nanging kita gumantung marang wong liya kanggo nebus karep-karep iku, kita gumantung marang tumindak bébasé wong liya kanggo nebus karep lan kepénginan kita. Kita gumantung marang wong liya kanggo kabungahan.

Sekarang iku rumit ing donya ing ngendi kita duwe watesan lan iku rumit ing donya kang kaubengi déning kesia-siaan, nanging amarga Kristus, kita bisa bener-bener melu ing kono. Apa sing bakal daklakoni yaiku, aku bakal maca Kitab Ibrani bab 13. Lan apa sing dakkarepake dina iki yaiku njlèntrèhake ngapa kita ora duwe kapasitas kanggo kabungahan lan sawetara bab kang bisa kita lakoni kanggo nd掘 kapasitas kita kanggo kabungahan supaya nalika wong liya teka marang kita kita bisa bener-bener nyerep lan seneng karo wong. Bab 13, ayat 1:

Ajaran tresna sesama terus ditindaklanjuti. Aja nglirwakake tamu, amarga kanthi cara iki ana wong sing wis nampani malaikat tanpa disadari. Elingana wong-wong sing ana ing pakunjaran, kaya-kaya ana ing pakunjaran karo wong-wong mau, lan wong-wong sing dianiaya, amarga kowe uga ana ing badan. Ajaran nikah dihormati dening kabeh wong, lan ayo padha turu nikah ora kalem, amarga Gusti Allah bakal ngadili wong-wong sing ora setya lan wong-wong sing gawé laku jina. Tetep uripmu bebas saka katresnan marang dhuwit, lan aja padha wareg karo apa sing kowe duwe, amarga Panjenengane wis ngandika, "Aku ora bakal ninggal lan ora bakal nglirwakake kowe." Mulané kita bisa ngandika kanthi wani, "Gusti iku penolongku; aku ora bakal wedi; apa sing bisa ditindakake manungsa marang aku?"

Elingana para pemimpinmu, wong-wong sing ngandika marang kowe tembunging Gusti Allah. Coba dipikirna asil saka cara uripe lan tiru imane. Yesus Kristus iku padha wingi lan dina iki lan salawasé. Aja digawa lunga déning ajaran-ajaran sing béda-béda lan aneh, amarga apik kanggo ati diiringi sih-rahmat, ora déning panganan, sing ora ana gunane kanggo wong-wong sing setya marang panganan mau. Kita duwé misbyah saka ngendi wong-wong sing ngladeni tarub ora duwé hak mangan. Amarga awak kéwan-kéwan sing getihe digawa menyang papan-papan suci déning imam agung minangka kurban dosa, kabakar ing njaba kamp. Mulané Yesus uga nandhang sangsara ing njaba gapura kanggo nguduskake wong-wong liwat getihe dhéwe. Mulané ayo padha lunga menyang Panjenengane ing njaba kamp lan nanggung is shame Panjenengane. Amarga ing kéné kita ora duwé kutha sing langgeng, nanging kita nggoleki kutha sing bakal teka.

Bapaké ing swarga, kita nyuwun kanthi kuwasaning Roh Sutji lan liwat pepindahan anehing Putrané, kita nyuwun supaya Paduka madhangi mripat lan atiné lan kuping kita supaya kita bisa ndeleng lan krungu lan ndeleng perkara-perkara sing apik saka Panjénéning Kalimat. Muga-muga kaya mengkono, ing asmané Yesus, amin.

Elingana Para Pemimpinmu

Bareng ngandika ing kene, “Elingana para pemimpinmu,” apa sing ngandika ing kene yaiku – aku dielingake apa sing Paulus, nalika nulis surat marang Timotius, ngandika, “Aku rindu banget bisa bebarengan karo kowé.” Apa kowé krungu kuwi? Panjenengané wis mbuwang wektu karo Timotius kanggo ngajarke Injil, lan Panjenengané ora bisa bebarengan karo Timotius sacara geografis. Lan Panjenengané ngandika, “Aku rindu banget bisa bebarengan karo kowé supaya kabungahaningku bisa lengkap.” Lan Paulus pancen nindakake kasusahan kanthi apik. Panjenengané ngandharake karepné. Panjenengané ngandharake kepénginé. Apa ora kuwi perkara sing apik? Lan Yésus, nalika Panjenengané, sakdurungé Panjenengané arep séda, aku tansah kagum mikir bab iki, Panjenengané mutusaké arep nedha bengi karo para kancané. Maksudku, menawa paukuman ing salib wis ana ing kalender kanggo esuk, apa kowé arep nedha bengi karo para kancané? Panjenengané nindakake. Lan padha nyanyian sapérangan. Lan sapa sing ana ing kamar kuwi? Yudas ana ing kamar kuwi. Lan Yésus rumangsa ana ketegangan ing antarané, seneng ana karo wong-wong ing kamar kuwi nanging uga ngerti menawa salah sijiné bakal ngiyanati Panjenengané lan kabeh wong-wong mau bakal ninggalake Panjenengané, malah Petrus. Kepiye carané kowé lan aku nanganani wong-wong sing kita ngerti wis ngiyanati kita utawa malah bakal ngiyanati kita? Kita angel banget bisa ana ing kamar sing padha. Kita angel banget bisa kontak mata. Nanging Yésus nedha bengi karo wong-wong mau; Panjenengané rindu banget bisa nyambung karo wong-wong mau. Nanging Panjenengané uga kasusahan nalika Panjenengané ngerti menawa pengiyanatan bakal kelakon lan jarak bakal kelakon. Panjenengané nindakake kasusahan kanthi apik. Panjenengané nindakake kabungahan kanthi apik.

Apa sing dakkarepake yaiku dakkarepake mbangun kategori-kategori iki lan mbantu kita ngerti kategori-kategori iki lan kategori-kategori iki fokus marang ayat 10 nganti 14. Yen sampeyan deleng ing kene, ngandika, “Kita duwe mezbah saka kang para pelayan tarub ora duwe hak mangan. Awit badan-badan kéwan kang getihe digawa menyang ing papan-papan suci déning imam agung minangka kurban dosa kabakar ing njaba kamp. Mangkono uga Yésus nandhang lara ing njaba gapura supaya nguduskaké wong-wong liwat getihe dhewe. Mulane ayo padha lunga menyang Panjenengané ing njaba kamp lan nanggung cacad kang Panjenengané nandhang.” Lan mangkono sampeyan duwe kategori-kategori iki ana “ing njero tarub” lan ana “ing njaba gapura.” Lan panulis ngandika babagan carane kita duwe mezbah lan mezbah iku salibé Kristus kang kabakar ing njaba kamp. Nanging ana wong-wong kang seneng tetep ing njero tarub. Dheweke tetep ing njero tarub, ing njero apa kang dakkarepake kutha kang diubengi tembok, kamp kang diubengi tembok, ing ngendi kabeh iku bisa ditebak. Kurban-kurban ditindakaké. Saben wong ndedonga lan kabeh iku bisa ditebak lan diatur. Krungu apa kang diandharaké déning salah sawijining komentator:

“Surat iki bisa uga ora ditulis kanggo wong-wong Kristen kang arep murtad, nanging kanggo kelompok Kristen-Yahudi kang wis dadi eksklusif lan isolasionis ing sikapé, njaga Injil kanggo awake dhewe. Wedi narik kawigaten marang pesen Kristen kang béda, dheweke wis minimalake, urip kathah ing bagean Yahudi saka Kristené. Kanthi cara iki, dheweke wis mbangun tembok-tembok kang kuwat ngubengi awake dhewe, nglirwakaké tujuané Gusti Allah supaya dheweke dadi wong-wong kang misi. Iki interpretasi kang narik kawigaten lan yen tesis iki bener, pangandikane lunga menyang Panjenengané ing njaba kamp malah luwih nantang. Ing kasus iki, iku ora diarahaké marang wong-wong Kristen kang wani kang wis diuncalake metu saka sinagoga nanging marang wong-wong Kristen kang isih ragu-ragu kang luwih seneng tetep ing njero.

Ing Njero Tarub

Saiki muga-muga sampeyan bisa ndeleng kategori ing kene. Ana ing njero tenda lan ana ing njaba kamp. Lan tembung tenda, ing njero kamp, tembung iku kutha kang diiringi; iku kamp kang diiringi. Lan muga-muga sampeyan lan aku, muga-muga kita bisa mbangun kategori iki amarga, kaya sing wis dakkandhani esuk iki, kita duwe kekarepan nanging kita ora gelem dipercaya yen kekarepan iki bisa kaleksanan dening wong liya. Lan apa sing kita lakoni, kita mbangun godhong ara, kita mbangun beteng, kita mbangun kamp-kamp kang diiringi ing ngendi kita banjur miwiti ngapusi dalan urip. Lan kita miwiti ngrasakake yen kita kudu nguwasani amarga kita ora percaya yen Gusti Allah utawa wong liya bisa nampa kita kanthi sih, menehi kita sih. Lan kita kudu miwiti nyukani kabutuhan kita dhewe lan kita duwe godhong ara iki. Kita mundur, kita njaga awake dhewe, kita gumantung marang awake dhewe kanggo nyukani kabutuhan lan kepuasan kita dhewe; kaya-kaya iku.

Ana kemah sing diiringi tembok lan ana uga ing njaba kemah. Yen sampeyan bisa mbayangake ing jaman semana, urip ing njero tendha, ing njero kemah sing diiringi tembok ngendi wong-wong Yahudi aran aman lan tentrem – aku mikirake kaya pangkalan militer. Saiki yen sampeyan mlebu ing pangkalan militer utawa yen sampeyan mlebu, ayo kita ngomong sampeyan arep mlebu pelatihan dasar, apa sing dadi perkara pisanan sing ditindakake saben wong nalika mlebu pelatihan dasar? Saben wong nyukur rambute, ta? Saben wong nganggo seragam sing padha. Saben wong sinau mlaku kanthi urut-urutan. Kaki sampeyan kudu obah bebarengan. Kaya, “Kiri, kiwa, kiwa, tengen, kiwa.” Saben wong ngetutake kode sing padha. Kabeh iku aman. Kabeh iku bisa ditebak. Ora ana sing ilang. Kabeh barang-barang sampeyan – ing kothak. Amben sampeyan kudu digawe kanthi wektu sing pas. Sampeyan tangi kanthi wektu sing pas, ing wektu sing tepat; sampeyan mangan kanthi wektu sing tepat. Sampeyan mung duwe wektu tartamtu kanggo mangan lan sawise iku, sampeyan kudu lunga nindakake push-up bebarengan. Ta? Kabeh iku banget bisa ditebak. Apa sebabe? Awit nalika sampeyan nyoba tetep aman, apa wae sing ora biasa, apa wae sing ora bisa ditebak iku banget medeni. Amen?

Diparingi Kekuatan dening Sihet

Delengen, iku alesané kok kita seneng ngontrol urip. Kita ora seneng apa-apa ilang. Kita duwé panggonan sing padha kanggo nyelehaké kunci nalika teka omah. Kita duwé rutinitas sing padha. Kita kanca-kanca sing ngetutake norma budaya sing padha. Kita seneng mundur menyang kamp-kamp beteng iki sing endi kabeh iku aman lan bisa ditebak lan ing ngendi kita ora rentan. Kamp-kamp beteng iku sing kita setya, sing janji bakal nglindhungi lan nyenengake kita. Penulis ngomong ing kéné, “Aja dituntun déning ajaran-ajaran sing macem-macem lan aneh, amarga apik kanggo ati kabébasan déning sih-rahmat.” Delengen, dhèwèké ngomong babagan ati; dhèwèké ngomong babagan nyawa. Kabébasan déning sih-rahmat. Sih-rahmat tegesé kowé iku istimewa lan kowé ora nglakoni apa-apa kanggo entuk iku. Kowé iku mripaté Gusti Allah. Dhèwèké seneng marang kowé, Dhèwèké seneng marang kowé, ora amarga kabeh sing kowé gawe dadi awaké dhéwé nanging amarga Dhèwèké mung tresna marang kowé. Deuteronomi – “Aku tresna marang kowé amarga aku tresna marang kowé. Aku njaga kowé nalika kowé turu amarga kowé pancen ayu. Lan teka apa? Nalika kowé turu, kowé ora ngontrol donya kanggo gawe awaké dhéwé dadi wong sing ora kowé. Apa ora iku sing paling andhap asor sing Dhèwèké tresna marang kowé nalika kowé turu, ora nalika kowé nglakoni bab? “Kabébasan déning sih-rahmat,” yakuwi mripaté Gusti Allah marang kowé iku apik.

“Aja dikuatake déning panganan kang ora parabené kanggo wong-wong kang setya marang panganan mau.” Lan aku bakal nambahake – panganan utawa apa wae ing sajroning panguripan kang bisa kok atur; apa wae ing sajroning panguripan kang bisa kok dedikasikake. Apa wae kang kita dedikasikake, kanggo nyoba njaga awaké dhéwé aman, kanggo nyoba njaga jagad iki tetep rapi, kanggo nyoba njaga kabeh bisa diatur lan bisa ditebak. Apa wae kang kita dedikasikake – apa kowé wis siyap kanggo iki? Iku ora pribadi. Awit kowé bisa ngatur panguripan, kowé bisa ngatur malah sinau Alkitab. Ngerti? Kowé bisa nyetel jam. Kowé bisa maca. Kowé bisa entuk kawruh. Kowé bisa nindakake kabeh mau. Lan saiki aku kaya lagi nggali kabeh ing bisnis kita amarga iki kaya kutha-kutha kang dikuatake. Bener? Nanging iki masalahé. Yèn kowé dedikasikake awaké dhéwé marang wong, yèn kowé dedikasikake awaké dhéwé marang Kristus, kowé ora bisa ngatur Panjenengané. Panjenengané ora nuruti aturan kita. Ora ana, “yèn, banjur” marang wong.

Aku bakal metu saka garis besar aku kanthi cepet lan mung ngertiaké yèn aku rada jumbled ing otakku saiki. Apa kowé bisa ndonga kanggo aku? Awit aku kaya lagi susah banget njlèntrèhake. Aku tenan pengin nindakake kanthi apik. Aku pengin ngrampungake dina iki kanthi apik. Iku penginanku. Lan aku njlèntrèhake penginanku marang kowé, nanging awakku kaya, “Scott, aku bakal metu saka kéné!” Ngerti? Dadi ayo kita nyoba ngrampungake iki bebarengan, oke? Awit aku uga kudu krungu Injil iki.

Tujuané Kita Ing Kamp-Kamp Kuat

Tujuan asli saka kamp-kamp beteng kita yaiku kanggo nepaki kepinginan kita, ora apa-apa sampeyan wis siyap kanggo iki - tanpa rawan. Kita bener-bener mikir kita bisa duwe kepinginan kita ketemu tanpa rawan. Iku goroh. Iku ing ngendi kita salah. Iku tujuan saka wong-wong mau. Wong-wong mau janji kaya ngono. Kita duwe macem-macem kamp beteng. Kita duwe kamp doktrin, ta? Ing ngendi kita ana ing kamp beteng kita, ora ana njaba kamp ing ngendi samubarang bisa rada atos, nanging kita duwe - iki sing penting, sampeyan ora bisa ndeleng iki kanthi penghinaan. Iki mung penghinaan nalika kita mung nempel ing kono, nanging nalika kita ndhelikake, apa sampeyan bisa takon sapa sing ana ing rak buku sampeyan. Apa ana budaya liyane ing rak buku sampeyan? Apa kita bisa ngrungokake? Apa sampeyan nemokake awake dhewe mung mulang lan maca wong-wong sing sampeyan setuju apik kanggo dirungokake? Sampeyan bisa duwe kamp beteng mental. Apa sampeyan diancam dening ide liyane? Apa sampeyan rada ora tenang nalika ana wong saka budaya liyane - apa, pira penulis saka Jepang ana ing rak buku kita?

Shusaku Endo, karyanipun bab gesangipun Kristus, Uripipun Yesus - wis ana ingkang maca buku punika? Endo bab gesangipun Yesus. Kreatifitas lan sejarah ingkang dipunmangerteni, saéngga saged nggambaraken potret Kristus - aku boten tau ningali utawi mirengaken samukawis. Pengarang-pengarang Afrika-Amerika kaya pengarang Harlem sawetawis - James Baldwin - aku boten tau maca samukawis ingkang langkung antropologis, langkung saé wonten ing njlentrehaken manungsa. Aku boten tau maca pengarang sanès ingkang saged njlentrehaken atinipun kanthi saé, apa ingkang dipunlampahi, lan ugi saé marang atinipun dheweke kangge njlentrehaken bab-bab ingkang boten saé nanging ugi bab-bab ingkang saé. Nalika kita ndhelikaken wonten ing kamp-kamp kita ingkang kuwat, kita boten mirengaken samukawis. Kita boten gadhah buku-buku punika wonten ing rak-rak kita. Sapa ingkang kita gadhah wonten ing rak-rak kita? Sedaya wong ingkang gadhah seragam ingkang sami kaliyan kita, sedaya ingkang gadhah pamikiran ingkang sami kaliyan kita; sedaya wong ingkang mlampah kanthi irama ingkang sami.

Kamp-Kamp Situasional lan Geografis Kita

Kita duwé kemah situasional, kemah geografis. Ora ana kritik ing kéné, nanging kita mbangun masarakat sing homogenous banget, ing ngendi kabèh wong pada bisa ditebak. Kita manggon ing lingkungan sing saben wong ngetutake aturan sing padha, ing ngendi kerentanan dudu masalah. Kabèh bisa dikontrol, kabèh bisa ditebak, kabèh bisa…Lan kita uga duwé kemah-kemah sing ana hubungane karo eksistensi, ing ngendi, ing sajroning sesambetan, kita ndhelikake ing pojoking atiné dhéwé lan kita ora bakal nyerahké awak dhéwé marang sapa waé. Kita ora bakal njlèntrèhké raos kita. Kita ora bakal komunikasiake kepéngin kita. Iki sebabe salah siji alesan aku mikir dhèwèké ngomong, “Ayo, pernikahan dihormati déning kowé kabèh,” nalika dhèwèké ngomong bab iki amarga pernikahan dudu panggonan kanggo kowé nglakokké cara kanggo memanipulasi wong liya kanggo nyukani kepénginmu dhéwé. Pernikahan iku panggonan ing ngendi kepénginmu ténan ditemokké. Pernikahan iku panggonan ing ngendi tembok-tembok iku kuwat banget, kutha-kutha betengmu bisa dibukak lan dirusak lan kowé dadi gugup nanging isih aman. Bener?

Carane Ngakoni

Nanging kepiye carane kita ngakoni kumpul-kumpul iki? Dadi ayo aku njlentrehake iki kanggo sampeyan. Atine kita tansah rindu amarga kita bener-bener ngalami kasusahan. Bener? Apa sing kita rindu, kita ora entuk. Lan apa sing kita lakoni yaiku, kita mbangun jagad-jagad iki ing sakubenge kita ing ngendi kita mikir kita bisa ngontrol cara-cara kita kanggo nyukani rindu kita. Apa sampeyan ndeleng iku? Lan iki prakarane. Kita rindu kanggo filet mignon, nanging kita gumantung marang wong liya kanggo entuk filet iku. Nanging kita duwe cara kanggo entuk Cheetos. Oke, saiki sampeyan ndeleng conto sing aku menehi ing Trinity Gardens amarga saben wong seneng Cheetos. Hot Fries! Saben wong seneng Hot Fries ing Trinity Gardens! Lan sampeyan ngerti, nanging kita duwe cara ora kanggo entuk filet nanging kita bisa mangan Hot Fries sedina muput lan nalika kita luwe sethithik - Hot Fries! Hot Fries! Hot Fries! - amarga kita ora bisa nahan diri kita saka keluwen sajrone wektu sing suwe. Lan kita ora tau ngidini keluwen kita tuwuh lan mulane kita ora peka babar blas marang bab-bab sing ambune enak lan bab-bab sing apik - menyang filet kaya ambune filet lagi dimasak ing kadohan lan kita bisa ambune nanging kita ora bisa ambune amarga kita ambune Hot Fries. Dadi kita ora duwe kapasitas kanggo kabungahan amarga ing kumpul-kumpul kita sing dikuatake kita mung lungguh ana lan nyekot sedina muput amarga kita ora percaya yen rindu kita bakal ketemu dening wong liya. Muga-muga iki masuk akal!

Carane Nyerahake

Lan mangkene kita kudu ngakoni kutha-kutha kang benteng supaya kita bisa nyerahke. Kita kudu ngerti yen kita tenan duwe. Lan iki sih rahmaté Gusti Allah – yakuwi kamp-kamp benteng ora langgeng. Dheweke ora bisa digunakake. Apa kang dicatakake? “Ati-ati kudu dikuatake dening sih rahmat, ora dening panganan kang ora ana gunane kanggo wong-wong kang setya marang iku.” Bab-bab kang sampeyan setyaake dhewe kajaba Yesus, ing pungkasan, ora bakal bisa migunani sampeyan. Dadi kepiye sampeyan ngerti yen sampeyan ana ing kamp benteng? Kepiye sampeyan ngerti yen sampeyan wis disembunyikake lan ora nggawe dhewe rentan? Ayo aku takon sampeyan sawetara pitakonan. Apa sampeyan wis siyap? Apa sampeyan gampang nesu? Nalika ana wong ngkritik sampeyan, apa sampeyan langsung mbales kritik? Yen sampeyan nglakoni, sampeyan ana ing kamp benteng. Apa sampeyan nemokake dhewe kritis lan nyederhanakake wong? Apa wong-wong diterangake kanthi jeneng siji tembung – juru pajak, wong dosa, penjahat, iki utawa iku? Nalika kita nyederhanakake wong, kita ngerti yen kita ana ing kamp benteng. Wong iku kompleks. Wong iku ayu. Ana alesan liyane – nalika sampeyan ndeleng wong Afrika-Amerika ditembak dening polisi ing Minneapolis, yen sampeyan nemokake dhewe ngomong, “Yen dheweke mung manut marang polisi, iku ora bakal kelakon. Aku manut marang polisi lan iku ora tau kelakon marang aku.” Sampeyan ngerti yen sampeyan ana ing kamp benteng. Iki luwih kompleks. Apa babagan rong puluh kaping nalika dheweke isih cilik lan dheweke manut lan dheweke nemokake raine ditindih ing semen? Iki luwih kompleks. Ana sejarah ing kono.

Kedunyané Keragaman

Aku bakal njlentreh luwih spesifik. Apa sampeyan duwe keragaman ing gesang sampeyan? Apa sampeyan duwe wong-wong sing ora katon kaya sampeyan? Apa ana wong-wong sing bisa uga ora duwe nilai-nilai sing padha utawa ngetutake norma-norma budaya utawa aturan-aturan sing padha karo sampeyan? Sampeyan bisa wae ana ing kamp sing dikuatake. Penulis, tanggi teparo, wong-wong sing bakal ngandika menyang atimu dhewe - apa sampeyan duwe wong-wong sing bakal ngandika menyang nyawa sampeyan? Iki pitakonan nyata. Wong-wong sing ndeleng sampeyan, ngerti sampeyan, lan ngandika menyang nyawa sampeyan. Aku bakal njlentreh luwih jero saiki. Ing upaya misi sampeyan, apa sampeyan tansah menehi lan ora nampa? Ing upaya misi sampeyan, apa iku malah kategori sing sampeyan tindakake amarga sampeyan sing butuh nampa? Banjur sampeyan bisa wae ana ing kamp sing dikuatake yen nampa ora ana pilihan; yen sampeyan tansah mulang lan ora tau sing diwulang. Amarga sampeyan ngerti katresnan lunga loro arah. Apa sampeyan dadi jengkel yen wong sing sampeyan tresnani ora merespon kaya sing sampeyan pengin utawa sing sampeyan pangharepake? Deleng, iki sebabe kerjo bareng wong miskin iku gila. Iki mbabar kamp-kamp sing dikuatake ing endi-endi amarga wong miskin ora tau merespon kaya sing sampeyan pengin. Dheweke ora main game sampeyan. Bener? “Warta menit, aku menehi iki! Sampeyan ora ngormati aku!” Kaya ngono. “Carane aku pengin diormati!” Sampeyan bisa wae ana ing kamp sing dikuatake.

Kamp-Kamp sing Dikuatake Kurang Bathi

Apa sampeyan angel karo nesu? Apa sampeyan angel karo hawa nafsu? Kita dadi nesu nalika beteng pertahanan kita ora nyedhiyakake apa sing kita inginkan. Dadi sampeyan eling karo putra sing luwih tuwa nalika dheweke bali, ta? Lan dheweke kaya, "Apa sing kedadeyan?" Ing putra sing boros - Lukas 15. Dheweke kaya, "Apa sing kedadeyan? Kabeh wong lagi ngrayakake ing njero." Lan ana perayaan sing lagi ditindakake. Lan dheweke takon marang para abdi amarga para abdi ngerti nanging sedulur sing luwih tuwa ora ngerti. Lan dheweke kaya, "Apa sing kedadeyan ing njero?" Lan putra sing boros, sing ora nuruti kabeh aturan, lagi dirayakake. Dheweke lagi disenengi. Putra sing boros lagi dicintai. Kabeh sing dikarepake lan diidamake dening putra sing luwih tuwa lagi disenengi dening wong sing ora manut hukum. Bener? Dadi bapak metu lan bapak ngandika, "Mangga, teka karo aku!" Bapak nyuwun dheweke. "Mangga, teka lan ngadeg ing sisihku!" Lan putra sing luwih tuwa, ing nesune, apa sampeyan ngerti apa sing diandikane? Dheweke ngandika, "Aku wis nuruti kabeh aturan! Aku ora tau ora manut prentahmu!" Apa sampeyan krungu beteng pertahanan? "Mriki apa sing wis daklakoni kanggo entuk apa sing dikaidamake. Lan apa sing dikaidamake yaiku, aku pengin sampeyan wis mateni bocah wedhus lan aku pengin sampeyan wis nganakake pesta karo kancaku!" Iki kepinginan sing apik, nanging dheweke nindakake kanthi cara manipulatif. Lan apa sing kelakon? Cara manipulatif ora mbayar; ora menehi manfaat. Lan dheweke ndeleng pesta karo wong sing ora nuruti aturan-aturan iku lan dheweke lagi ngrasakake lan dheweke lagi ngalami apa sing sejatine dikarepake. Kita dadi nesu nalika beteng pertahanan kita ambruk lan ora nyedhiyakake, ora menehi manfaat.

Iki berkah saka nesumu, amarga nalika sampeyan nesu saiki sampeyan ngerti sampeyan duwe siji.

Apa sampeyan ngerti yen sampeyan bisa ndeleng nesu sampeyan ora kanthi penghinaan nanging kanthi kabecikan? Iku pikiran aneh, ta? Apa sing kita lakoni ing budaya kita nalika kita nesu? Kita kaya, "Wong Kristen sing apik ora kudu nesu! Aku ora perlu nesu." Nanging yen sampeyan ngerti yen Gusti Allah iku apik lan welas asih marang sampeyan, tembung-tembung sing paling disenengi saka bapak teka sawise putrane nesu marang dheweke. Apa ora iku ngomong karo atimu? Dadi nalika sampeyan nesu ing urip, mesthine amarga samubarang sing sampeyan dedikasikan kanggo, liyane saka Yesus, ora mbayar, ora ngasilake.

Putra, Sampeyan Tansah Ana Karo Aku

Dadi tinimbang dadi penghinaan marang awakmu dhewe utawa dadi penghinaan, sejatine tembung-tembung bapak ngaturake sampeyan menyang jero nyawa sampeyan. Lan iku ora mesthi apa sing sampeyan sedhihake. Aku tansah ngomong lan ngandhani wong iku apa sing sampeyan sedhihake. Lan bapak ora mlebu ing pikiran kritis iku. Dheweke ora mlebu ing basa penghinaan iku. Dheweke ngomong, "Putra, sampeyan tansah ana karo Aku lan apa wae sing Aku duwe iku sampeyan." Ing tembung liyane, "Sampeyan ora perlu nindakake kabeh iku. Sampeyan bisa wae takon Aku." Nanging apa sampeyan ndeleng carane rentan iku? "Aku kepengin ana ing sesambungan karo sampeyan. Aku kepengin dinikmati dening sampeyan. Aku kepengin dicintai dening sampeyan nanging yen Aku ninggalake iku kanggo sampeyan kanggo ngrampungake kepinginan iku, sampeyan bebas ora ngrampungake uga lan Aku ora ngerti apa Aku bisa ngrasa lara." Iku kerentanan. Lan kita duwe Bapak sing tansah ngrampungake kepinginan kita sing paling jero.

Carane Ninggalake Kamp-Kamp Kita

Apa sebabe kita bisa metu saka kamp kita sing kuwat? Yésus ngajak kita metu menyang apa sing bakal daksebut minangka papan suci ing njaba kamp. Lan ana alesan kenapa aku bakal nyebut papan suci. Ed, apa aku bisa takon sampeyan sawijining pitakonan? Kapan aku kudu rampung ing kene? Oke. Alright, aku bakal njaluk banget rentan karo sampeyan ing kene amarga kampku yaiku kanggo duwe kawruh, kanggo duwe kawicaksanan, kanggo bisa ndeleng lan mangerteni bebeneran sing jero lan bisa komunikasiake kanthi gampang lan apik marang wong. Iku sing aku apik. Iku ngendi aku duwe bakat. Lan iku ngendi aku aran aman lan dilindhungi lan iku ngendi aku aran ora bakal cilaka. Nanging ana pagelaran ing pernikahanku sing banget angel kanggo aku duwe. Lan mangkene nalika bojoku, ing kaendahane, teka marang aku lan miwiti ngomong babagan cara-cara ing ngendi aku kudu tuwuh utawa cara-cara ing ngendi, ing dina sing apik cara-cara ing ngendi aku kudu tuwuh, ing dina sing ala cara-cara ing ngendi aku ora dadi bojomu sing apik! Saktenane, kabeh ing atiku dadi mendhung. Lan nalika dheweke ngomong, “Apa sing kedadean karo sampeyan?” saktenane aku ora bisa ngomong apa-apa! Aku kerep ngomong “Aku ora ngerti”. Apa ana sing siji karo aku ing kene? Apa ana sing mangerteni apa sing aku omongake? Coba, ngomong “Amen”, yen sampeyan mangerteni! Oke apik; sampeyan karo aku!

Lan mangkene aku ngomong karo penasihatku babagan iku. Aku lunga lan ndeleng penasihat sawetara dina sabanjure lan kita wis padha rebutan lan ing rebutan aku bingung lan aku ora bisa njlèntrèhake apa-apa sing lagi kelakon, utamane apa-apa sing lagi kelakon ing atiku. Lan aku ngomong marang dheweke babagan iki. Lan dheweke ngomong, “Wow. Iku papan suci.” Lan aku kaya, “Apa? Apa sing sampeyan omongake?” Lan dheweke kaya, “Papan iku ing ngendi kabeh rasane saya gawir, ora bisa ditebak lan ilang kanggo sampeyan – lan teka-teki apa? Iku njaba kamp, lan iku ana ing padang gurun. Iku ing ngendi Yésus ana. Iku diarani papan suci.” Iku ing ngendi transformasi kelakon. Iku ing ngendi karepku ora bisa dituruti manèh karo aku nglakoni amarga aku ora bisa ngerti dalan kanggo marem ana ing kono. Lan aku kudu percaya yèn karepku lan rasa aman lan keamanan kudu dipenuhi déning liyane. Lan pasekseniku yèn Kristus wis ketemu aku ana ing kono. Lan aku wis nrasakake anané Panjenengan ana ing kono lan iku nyata.

Papan Suci

Lan mangkene kepiye carane kita metu saka kamp kita sing dikuatake? Kita metu ana ing papan suci. Kita metu ana ing panggonan njaba kamp ing ngendi Yésus ana, ing ngendi getihe ditumpahake, ing ngendi Panjenengan mbayar dosa kita, ing ngendi kita ngerti yèn Yésus, amarga kabungahan sing ana sadurunge Panjenengan, Panjenengan nggawé awake dhewe rentan, Panjenengan nggawé awake dhewe bisa dideleng lan dirungokake lan didemek kabeh amarga kabungahan sing ana sadurunge Panjenengan. Amarga kabungahan ana ing pasamuwan karo sampeyan, Panjenengan nggawé awake dhewe rentan. Panjenengan urip ana ing padang gurun. Panjenengan ora tau mundur bali menyang kamp lan tetep ana ing kono kanthi motif-motif sing didhelikake kanggo njaga awake dhewe. Panjenengan nggawé awake dhewe bisa dipateni.

Aku terus-terus bali menyang apa sing ana ing ati Gusti Yésus nalika Yudas ngambung pipine. Apa kowé bisa merasa kuwi? Betapa atosé. Ora mesthi atos fisik, geografis, nanging atosé ati nalika ana wong sing kowé tresna lan kowé ngarep-arep bisa duwe sesambungan karo wong kuwi amarga wong kuwi pembawa gambar Allah lan wong kuwi maju marang Yésus lan Panjenengané merasa angeté pipi Yudas ing pipiné lan Panjenengané ora matur, "Copot saka Ingsun!" lan Panjenengané ora mung soort saka fatalistik, "Cukup, apa sing kowé kudu lakoni!" Panjenengané temen-temen, Yésus ana ing atosé, atiné dicabut saka kabeh kasusahan. Ing wektu kuwi, Panjenengané wong sing nandhang kasusahan amarga ing sawijining titik Panjenengané matur, "Lakoni apa sing kowé kudu lakoni supaya karepé BapakKu kaleksanan lan katindakake," nanging ing wektu sing padha, "Yudas, tulung, ora!" Lan iki atosé atosé ing ngendi kabeh koyo ditarik ing loro. Lan kita ora mung mbanting wong lan kita ora mlaku-mlaku ngoyak wong, nanging kita tetep ana ing atosé lan kita percaya marang tumindak bebasé wong liya kanggo nekani kepénginan kita utawa ora. Muga-muga kuwi kababarake. Nanging nalika kita ngerti yen sih-rahmaté Allah ana karo kita, ora ana peteng ing Kristus, kita bisa mlaku-mlaku njaba, njaba kamp. Yagéné? Amarga ing kono Yésus ana.

Sekarang, iki carané penulis ngajak kita njaba kamp. Lan aku bakal miwiti ing ayat 1. Kita bakal mlaku-mlaku ana ing kono lan banjur kita bakal rampung. "Ayo katresnan sedulur tetep ana." Ing tembung liya, aja nganti suda, aja nganti suda; aja njabut awakmu saka sesambungan rentan karo wong liya ing ngendi katresnan bisa diadegake antarane aku lan kowé. Ayo padha seneng-seneng. Aja, ing rasa wedi, uwal, nanging ngerti yen kowé wis dibayar, njupuk langkah metu ana ing kono lan dadi rentan. Ayo katresnan sedulur tetep ana.

“Aja lali nuduhake hospitality marang wong liyo.” Ora wong sing kowe kenal lan bisa ditebak, nanging wong liyo; wong sing ora kowe kenal. Wong manca lan wong liyo; imigran. Wong-wong sing kita ora ngerti apa dheweke duwe rencana didhelikake ing kanthong mburi utawa ora. Kita ora ngerti sapa dheweke nanging nalika kita ndeleng dheweke kita kaya, “Kowe pembawa gambar; aku tertarik karo kowe. Nanging kowe wong liyo; aku ora ngerti apa sing bakal kowe bawa marang aku.” Apa kowe bisa ndeleng ketegangan sing penulis undang kita? Aja lali nuduhake hospitality marang wong liyo. Aja lali metu lan menehi marang wong liyo, nanging elinga, iku dalan loro. Rungokake carane penulis nulisake ing kene. “Awit kanthi cara iku sawetara wong wis nampa malaikat tanpa disadari.” Oh my gosh!

Iku kaya ana tornado. Yen sampeyan wong liyo lan sampeyan teka nyedhak aku, iku kaya tornado sing teka marang aku. Sampeyan ora katon kaya aku. Aku ora ngerti apa sing bakal sampeyan lakoni marang aku yen sampeyan wis teka ing kene. Aku kepincut karo sampeyan amarga sampeyan pembawa gambaring Allah. Aku wis nindakake kabeh kasusahan iki lan mulane aku banget peka marang kehadiran sampeyan. Aku banget peka marang apa sing bisa sampeyan bawa menyang uripku sing ora bisa aku entuk ing papan liya amarga sampeyan pembawa gambaring khusus. Nanging sampeyan kaya tornado. Lan aku, nalika aku ndeleng tornado, aku pengen mlaku menyang ruang paling ngisor. Aku pengen mudhun menyang lemah. Aku pengen ngunci. Aku pengen mlebu ing ngisor tangga lan nutupi pasuryaku nganggo kasur. Nanging ing wektu sing padha, aku pengen ndeleng metu jendela lan ndeleng. Apa ana wong liya kaya ngono? Sampeyan pengen ndhelik saka iku nanging sampeyan pengen ndeleng. Aku kira ora ana wong liya kaya ngono. Aku kaya ngono! Aku pengen ndeleng nanging aku pengen ndhelik saka iku. Wong liyo kaya ngono amarga Panjenengane ngandika sampeyan bisa wae hibur malaikat. Ing tembung liya, sampeyan bisa wae dianugerahi dening kehadiran malaikat. Panjenengane njaga sampeyan ing ketegangan. Sampeyan kaya, “Oh my gosh! Ana tornado teka! Aku pengen mlaku! Nanging oh my gosh, sampeyan bisa wae malaikat mula aku kudu nyedhak!”

Lan sampeyan duwe gambaran ing ngendi loro jagad collide. Ana pepeteng teka lan iku mung peteng amarga kita ora ngerti apa sing teka. Lan kita mlaku metu menyang njaba kamp lan teka apa sing kedadeyan ing ngendi loro karajan collide. Sampeyan entuk pelangi nalika sinar srengenge lan pepeteng ketemu. Sampeyan entuk pelangi ing kono. Iku ing ngendi Yesus ana. Iku papan covenant. Iku papan sing wis dibayar.

Eling-elingi Wong ing Panjara

“Eling-eling wong-wong sing ana ing pakunjaran kaya-kaya yen kowe ana ing pakunjaran karo wong-wong iku.” Ing tembung liya, kita kudu bisa ngrasa lara ati wong-wong sing ana ing pakunjaran. Apa sebabe kita kudu bisa ngrasa? Amarga wong-wong sing ana ing pakunjaran iku sedhih. Apa sing dikarepake wong-wong iku ana ing njaba pager pakunjaran. Aku lunga ndeleng - ana wong sing bisa kok prayogake yaiku Broke. B-r-o-k-e. Iki sedulure Punkin. Dheweke wong siji wae ing donya iki sing duwe tato Kulawarga Tritunggal. Dheweke duwe tembung "Tritunggal" ing sisih siji sikile, "Kulawarga" ing sisih liyane sikile, lan logo kita ana ing dhengkul! Lan dheweke nggawe tato iku ana ing pakunjaran! Lan aku lunga lan ngunjungi dheweke mung dina Minggu pungkasan lan dheweke ngomong karo aku babagan apa sing dikarepake dheweke nganggo basa dheweke. Apa kowe kenal wong-wong sing ana ing pakunjaran amarga wong-wong sing ana ing pakunjaran iku nerak hukum? Yen dheweke ora nerak, contone, hukum wae, dheweke bakal nerak hukum budaya utawa malah hukum sipil sing kita tetepake. Ing tembung liya, kita ora ngerti apa sing lagi kelakon karo wong-wong iku. Kita kudu ana ing sesambungan karo wong-wong iku. Lan mengkene maneh, kita diundang mlebu ing kono. “Lan wong-wong sing diperlakukan ora adil, awit kowe uga ana ing awak.” Lan mengkene kowe weruh carane penulis ngundang kita mlebu ing papan suci iku.

Kita bisa mlebu ing papan suci iku amarga ing kono ana Gusti Yesus. Muga-muga aku wis bisa menehi gambaran yen ing wektu kita sibuk, kita nyoba kanggo njaga awake dhewe nanging yen kita mbukak awake dhewe kanggo sesambetan – apa sing bakal kelakon? Wong ora bisa ditebak. Nanging kita bisa maju ing kerentanan ing sesambetan kita. Yagene? Amarga Gusti Yesus wis mbayar kanggo kita. Lan nalika kita nyerahake kesibukan kita lan nalika kita nyerahake kamp-kamp kita sing kuwat, kita mbukak awake dhewe kanggo kasusahan. Karep kita sing saiki ora ditampa dening awake dhewe nanging kita percaya yen karep iku bakal ditampa dening wong liya. Lan apa sing kelakon yen sampeyan mbukak awake dhewe kanggo kasusahan kaya ngono? Iku tuwuh. Lan karep sampeyan tuwuh. Lan banjur sakalika ana wong sing dadi pembawa gambar Allah nyedhaki sampeyan, sampeyan bisa ngrasakake. Lan sampeyan bisa seneng karo wong iku. Lan kita bisa seneng karo wong iku. Iku muga-muga. Aku wis menehi muga-muga marang sampeyan. Nyerahake kutha-kutha sampeyan sing kuwat iku diarani lembut.

Apa sing bakal kelakon yen kita ngijini awake dhewe seneng banget karo wong liyo? Pitakonan iku. Apa sing bakal kelakon yen kita ngijini awake dhewe seneng banget karo wong sing ora katon kaya kita? Apa sing bakal kelakon yen kita ngakui yen ing kamar iki kita duwe tampilan khusus saka kamulyaning Allah, nanging ora mung siji tampilan khusus saka kamulyaning Allah? Lan apa sing bakal kelakon yen kita ngakui yen ing sebrang dalan ana sakabehe komunitas sing memuji Allah kanthi cara liya? Lan kajaba sampeyan mbukak awake dhewe kanggo sesambungan sing rentan karo wong-wong mau, ana tampilan kamulyaning Allah sing apik banget sing ora bisa sampeyan entuk ing papan liya. Lan sadurunge sampeyan menyebrang dalan, sampeyan kudu ngomong, "Sampeyan ngerti apa? Aku bakal nggantungake pratandha ing kabeh babagan menehi lan aku bakal nampa lan mbukak awake dhewe kanggo kemungkinan yen aku duwe kabeh kanggo entuk ing sebrang dalan." Apa sing bakal kelakon yen kita mbukak awake dhewe kanggo kerentanan lan kita menyebrang lan mung tiba flat ing pasuryan kita nalika kita nyoba nindakake sesambungan karo wong liyo? Lan ngira ing ngendi sesambungan dibangun? Nalika sampeyan tiba flat ing pasuryan karo sesambungan? Bukankah iku kabar apik? Amarga aku tiba flat ing pasuryan kabeh wektu!

Alright, First Pres, iku kanthi bungah banget aku wis karo kowe kabeh dina iki. Esem lan panggalakmu wis ngisi atiku. Lan aku bakal ngomong yen aku nyopir mulih bengi iki utawa esuk – aku durung mutusake – iku bakal kanthi sedhih yen geografi bakal misahake kita. Nanging aku bakal bali Selasa sore lan aku bakal weruh kowe Rebo. Ayo padha ndedonga!

Bapak, kita matur nuwun kanggo Panjalukan-Mu sing mlebu ing jerone urip kita. Iku kaya pedhang. Pedhang bisa motong, Gusti. Nanging pedhang ing tanganing Bapak sing penuh sih-rahmat uga bisa marasake. Dadi, Roh Suci, paringana kita sih-rahmat kanggo pracaya yen Panjenengan iku apik. Roh Suci, paringana kita sih-rahmat kanggo ngerti yen kita bisa njupuk langkah metu saka beteng kita sing kuwat menyang papan sing suci. Paringana kita sih-rahmat kanggo ngrungokake gagasaning liyan. Paringana kita sih-rahmat kanggo menyang papan-papan sing bisa dadi ora nyaman. Paringana kita sih-rahmat kanggo njupuk langkah metu, malah ing beteng-beteng kita dhewe lan ngomong marang pasangan utawa kanca-kanca kita kanthi cara-cara sing rentan sing kita ora tau sadurunge. Lan Gusti Yésus, temui kita ing kono. Panjenengan tansah ana karo kita. Panjenengan ora bakal ninggalake kita utawa ngganti kita lan iku sing wis Panjalukan-Mu wis ngandhani kita. Kita percaya Panjenengan. Amin.