Mbangun ing Sangkal

Mbangun ing ndhuwur Rocky

Palalakèn 9:31

Dening Wiley Lowry

Lanapa panjenengan badhé muter ing Alkitab panjenengan dhateng Palalakèn pasal 9; punika wonten ing kaca 918 ing Alkitab panjenengan. Menawi panjenengan wis kerep rawuh ing ngriki, panjenengan mirengaken bilih kita asring mbaleni pitakonan lan wangsulan kapisan Catechism Westminster Singkat. Lan punika pancen ringkesan ingkang cetha lan mbiyantu sanget tumrap tujuan gesang. “Tujuan utama manungsa yaiku memuji Allah lan nikmati Panjenengane ing salawas-lawase.” Menawi kula saged nambahi setunggal – lan kula yakin bilih para priya ingkang lungguh ing Ruang Yerusalem wonten ing Majelis Westminster badhé sanget kersa mirengaken apa ingkang kula aturaken! Nanging menawi kula saged nambahi setunggal kula aturaken puniki. Tujuan utama manungsa yaiku memuji Allah lan nikmati Panjenengane bebarengan ing salawas-lawase. Lan alesanipun kula aturaken punika amargi pasamuwan punika tengah wonten ing rencana Allah tumrap umatipun. Lan ingkang kita deleng ing Palalakèn pasal 9 ayat 31 punika pasamuwan punika dipunbangun ing ndhuwur Kristus. Lan nalika pasamuwan punika dipunbangun ing ndhuwur Kristus, wau padha mlaku “ing wedi marang Pangeran lan ing panglipur ing Roh Suci.” Panjenengan mireng, wau padha memuji Allah lan nikmati Panjenengane bebarengan.

Maka kanthi punika, ayo kita pindhah marang Panjenengane kanthi pandonga lan kita bakal maca puniki bengi iki.

Bapak kita, kita nyuwun dhateng Panjenengan supados Panjenengan paringaken wedi marang Pangeran lan paringaken panglipur ing Roh Suci malah nalika kita maca ayat puniki lan sinau bengi iki. Lan nalika kita pindhah saking kene, kita bakal pindhah supados memuji Panjenengan lan nikmati Panjenengan bebarengan ing salawas-lawase. Kita ndedonga punika ing asma Kristus, amin.

Palalakèn 9, namung setunggal ayat; ayat 31:

“Maka pasamuwan ing saindhenging Yudea lan Galilea lan Samaria kagungan tentrem lan dipunbangun. Lan mlaku ing wedi marang Pangeran lan ing panglipur ing Roh Suci, pasamuwan punika tambah akeh.

Anggon-anggon ingkang ijo lan kembang-kembang ingkang tiba, nanging Sabda Allah kita langgeng ing salawas-lawase.

Aku pengin kita sinau ayat iki kanthi rong titik bengi iki. Sing pertama yaiku – dibangun munggah. Lan sing kapindho yaiku – dibangun metu. Dibangun munggah lan dibangun metu. Kita bakal mbuwang wektu paling akeh ing titik pertama, lan ing kono kita bakal miwiti, yaiku dibangun munggah.

Dibangun Munggah

Pasal iki kandha yen “greja ing saindenging Yudea lan Galilea lan Samaria nduweni tentrem lan dibangun munggah.” Liyane carane kita bisa ngandika yen iku dibangun. Iku dikuatake. Kekuwatan greja iku penting. Greja iku awak Kristus; iku pengantené Kristus. Iku wedhus-wedhusané Gusti Allah sing apik. Iku digawa bebarengan miturut rencana langgengé Gusti Allah, dijamin déning getihé Kristus sing larang, lan iku dipegang déning Gusti Yésus Kristus sing wis bangkit lan menang. Aman kanggo ngandika yen wutah lan kekuwatan greja gumantung marang Kristus.

Lan ing ayat iki, aku mikir kita weruh telung perkara, telung cara ing ngendi Kristus iku siji ing ngendi greja dibangun. Telung cara ing ngendi greja dibangun ing ndhuwur Kristus. Siji yaiku greja dibangun ing ndhuwur prentahé Kristus. Kita uga weruh yen greja dibangun munggah minangka grejaé Kristus. Lan uga kita weruh yen iku dibangun munggah déning prasetyaé Kristus. Ayo kita deleng telung perkara mau.

Dibangun Ing Ndhuwur Prentahé Kristus

Kapisan, kita weruh yen pasamuwan dibangun mungguh ing kasampurnan lan ing ketaatan marang prentahé Kristus. Sampeyan ngerti salah sawijining bab sing ndadekake ayat iki misuwur ing kitab Para Rasul yaiku yen iku dadi ringkesan. Iki ringkesan saka kabeh sing wis kedadeyan sadurunge ing kitab Para Rasul, nanging uga ayat transisi. Dadi iku nyiapake kita kanggo ngandhani apa sing bakal kelakon ing liyane kitab Para Rasul iki. Lan minangka ringkesan, ayat 31 ngandhani kita yen pasamuwan, ing saindenging Yudea, Galilea, lan Samaria, dibangun. Saiki kanthi nyebutake telung panggonan iku, utamane, kita disambungake menyang tujuan lan urutan lan garis besar kitab Para Rasul. Amarga sampeyan weruh, ing ngendi kitab Para Rasul diwiwiti? Kitab Para Rasul diwiwiti ing Yerusalem lan diwiwiti karo Yesus lan Panjenengane karo para murid lan Panjenengane ngandhani wong-wong mau supaya ngenteni ing Yerusalem, ngenteni tekane janji Allah, tekane Roh Suci. Lan banjur sadurunge Ascension, Yesus ngandhani iki marang para murid. Panjenengane ngandhani, “Kowé bakal nampa daya nalika Roh Suci wis teka marang kowé, lan kowé bakal dadi saksi-saksiku ing Yerusalem lan ing saindenging Yudea lan ing Samaria lan nganti ing pojok-pojok bumi.” Kitab Para Rasul diwiwiti karo Yesus ing Yerusalem. Iku ends karo Paulus ing Roma. Lan iku nglacak garis lokasi iki sing Yesus marang para murid – Yerusalem, Yudea, Samaria, lan nganti ing pojok-pojok bumi.

“On This Rock”

Lan mangkene ing ayat 31, kita nemu yen nalika tembung bab wunguningé Gusti Yésus nyebar, pasamuwan dibangun ing tentrem – ing ngendi? “Ing saindhenging Yudea lan Galilea lan Samaria.” Iku pancen kaya sing Gusti Yésus wis dhawuhaké, pancen kaya Gusti Yésus wis dhawuhaké, pasamuwan saya tuwuh lan saya kuwat. Sampeyan ndeleng, apa sing Kristus dhawuhaké, Kristus paringake. Nalika Panjenengané ngutus para murid-muridé, para pengikuté kanggo dadi saksi lan nggawe para murid, Panjenengané bakal nggenepi apa sing wis dhawuhaké. Panjenengané bakal paringake lan asilaken wohing pakaryanipun para murid-muridé amarga iki pancen rencanaing Allah lan iki pancen pakaryaning Allah. Sampeyan bakal éling ing Kitab Injil nalika Petrus ngakui yen Yésus iku Kristus – lan apa sing Yésus dhawuhaké marang Petrus? Panjenengané dhawuh, “Ing ndhuwur watu iki,” iki pengakuané Yésus minangka Kristus, “Ing ndhuwur watu iki, Aku bakal mbangun pasamuwanku lan gapura-gapura neraka ora bakal nglawan.” Lan ana penggrogogan lan oposisi sing kuat marang pasamuwan ing wektu Kitab Prajurit. Lan para murid-murid, para rasul, dibuwang ing pakunjaran. Padha disaranake supaya ora ngomong bab Yésus. Kita maca bab Stefanus lan cara-cara kang dituduh palsu lan dibenturi watu; martir kapisan ing pasamuwan wiwitan. Kita maca bab, malah ing bab sadurunge iki, yen Saul, sing dadi Paulus – panjenengané ngrusak pasamuwan.

Nanging yen kita bisa njupuk inti saka pesen saka Kitab Para Rasul dadi mung sawetara tembung, kita bisa ngomong yen iku paseksi saka wunguninge Gusti Yesus kanthi kuwasa lan kanthi panganiaya. Lan iku sing kita temokake - yen pesen Injil, yen Gusti Yesus wis wungu saka ing antarane wong mati, iku metu lan kanthi kuwasa saka Roh Suci pasamuwan saya akeh lan saya tuwuh lan saya dibangun lan saya kuwat ing pangganepi marang dhawuhe Kristus lan ing ngarepe panganiaya sing banget. Saiki kita bisa njupuk sawetara piwulang saka iku, mung saka siji titik iki, amarga kita urip ing budaya ing ngendi, meh ing saben cara, iku nglawan cara-cara saka Gusti Allah; iku nglawan kayektenan Gusti Allah. Kita ndeleng tumindak terorisme, kang meh dadi kasunyatan saben minggu, lan iku nduweni bobot liyane lan liyane ing pikirané wong. Lan nanging apa sing kita deleng ing pasaj iki? Bahwa sanajan pasamuwan katon kaya ana ing lemah kang ora stabil, iku perlu dianyari, kebutuhan nyata yaiku reformasi; kebutuhan nyata yaiku bali menyang pesen saka wunguninge Gusti Yesus lan marang katergantungan marang Roh Suci ngerti yen iku carane Kristus mbangun lan nguwatake Pasamuwanipun.

Iki uga nyengkuyung kita. Mbok sawetara sampeyan mikir apa iku pantes dituku marang pasamuwan? Apa iku pantes ngladeni lan menehi lan nggawe awake dhewe rentan ing uripé pasamuwan? Mbok sawetara sampeyan wis ngladeni ing pasamuwan pirang-pirang taun; sampeyan kesel? Mbok iku mung dudu prioritas kaya sadurunge? Apa sing kita deleng ing kene yaiku wuwuhaning pasamuwan, kekuatan pasamuwan, iku dhawuhe Kristus. Iki rencanane Gusti Allah lan Gusti Allah bakal ndeleng pakaryanipun tekan pungkasan, tekan pepungkasan, tekan pungkasane wektu, kanggo kamulyaning Kristus lan kanggo kabecikaning wong-wongé. Ayat iki ngomong marang kita, “Delengen apa sing Gusti Allah nindakake kanggo Pasamuwanipun, karo Pasamuwanipun. Panjenengane menehi apa sing dhawuhake.” Ngenteni iku! Ndonga kanggo iku! Ngenteni iku! Lan tuku marang Pasamuwanipun.

Dibangun minangka Pasamuwanipun Kristus

Sing wis ngandharake marang bab kapindho. Siji gereja sapa? Iki gerejaé Kristus! Iki gerejaé Kristus sing mbangun. Kristus iku sirahé gereja lan ana siji gereja; siji gereja kanthi tentrem lan manunggal ana ing Kristus. Deleng maneh ayat ing kono, ayat 31. Deleng apa sing dicatakake. Iki kandha, “Gereja,” gereja tunggal, “nduweni tentrem lan mbangun.” Iki siji gereja, sanajan ana ing pirang-pirang panggonan. Ana ing Yudea lan Galilea lan Samaria, nanging tetep siji gereja. Nyatane, yen kita terjemahake tembung “liwat kabeh,” ing ngendi kandha “liwat kabeh,” kita bisa kandha, “sakabehe.” Dadi sampeyan bisa kandha yen iku gereja “sakabehe ing Yudea lan Galilea lan Samaria.” Lan tembung iku ing basa Yunani pancen tembung sing padha karo tembung “Katulik.” Iki sing kita profess utawa pengakuenan nalika kita kandha Creed Rasul lan kita kandha yen kita precaya marang “gereja Katulik sing suci.” Kita ora kandha yen kita precaya marang gereja Katulik Roma, nanging yen kita precaya marang siji gereja universal, gereja Kristus ing saindenging jagad. Kita ngakui iman lan dedegalan kita marang iku. Siji gereja sing diwangun saka wong-wong sing precaya saka saben bangsa, saben suku, saben basa, saben rakyat.

Siji Gereja Ing Kristus Yesus

Yaiku sing didoakake Yésus sadurunge pati ing salib. Panjenengane ndedonga karo para muridé supaya "sapa waé sing pracaya marang Panjenengane bakal dadi siji, kaya déné Panjenengane lan Bapa iku siji." Iki sing dhesek Yésus marang para muridé ing pungkasaning Kitab Mateus, "Lelungana lan gawea para murid kabeh bangsa." Lan apa sing kita temokake nalika tekan Kitab Wahyu, nanging iku wong akeh campur aduk sing ora bisa diétung ana ing ngarepe dhampar lan padha nyembah C lamb, nyembah Kristus. Iki janjiing Allah, bali menyang janjié marang Abraham, yen liwat turunané Abraham, kabeh kulawarga ing bumi bakal diberkahi. Iki siji pasamuwan lan ana ing Kristus Yésus. Lan kita weruh wiwitane kesatuan iku ing Kitab Para Rasul ing ayat 31 pasal 9, nalika wong-wong saka Yudea lan Galilea lan Samaria digawa bebarengan lan padha nikmati tentrem lan padha nampa pangajar, dibangun.

Nglampahi Wates-wates

Lan wis ing titik iki ing kitab Para Rasul, pasamuwan wis ngalahake alangan-alangan gedhe. Sampeyan ngerti menawa telung tembung "Yudea lan Galilea lan Samaria," ana ing tembung-tembung telu mau sejarah sing komplèks lan nggusahake. Ana kamusyrikan, ana perang sipil, ana sengit, ana pembuangan, ana prejudh, ana kasunyatan donya, ana kamunggahan awake dhewe. Yudea iku panggonané padalemaning Allah. Iku panggonané para elit agama manggon lan ngenggoni. Galilea iku wilayahe wong Yahudi nanging luwih akeh dipengaruhi lan kena pengaruh saka budaya Romawi lan Yunani. Samaria ana ing tengah-tengah loro lan wong-wong mau ora saka turunan Yahudi murni lan ngetutake laku agama liyane. Lan wong Yahudi sengit marang wong Samaria. Kita diceritakake menawa wong-wong saka Galilea yen arep mudhun menyang Yudea bakal nyebrang kali Yordan kanggo ngubengi wilaya Samaria. Dheweke ora pengin kontak karo wong-wong mau. Lan saka wektu lan wektu, kekerasan sing kuat bangkit ing antarane klompok-kelompok wong mau. Nanging ing kene kita diceritakake menawa ana siji pasamuwan ing panggonan-panggonan mau lan pasamuwan mau duwe tentrem lan iku dibangun. Iku ora mung bebas saka oposisi; ana tentrem ing antarane wong-wong mau. Ana tentrem ing antarane wong-wong sing sadurunge mungsuh karo Allah lan saiki wis didamaekake karo Rama lan nampa hadiah urip langgeng ing Yesus Kristus, hadiah Roh Kudus. Iki wong-wong sing mungsuh karo saben liyane, lan saiki padha bungah bebarengan ing kabungahan, ing iman, lan ing pasamuwan. Lan tembung "pasamuwan" sing kita duwe ing kene, iku ateges, secara harfiah, "ditimbali metu." Dheweke "ditimbali metu" saka cara-cara sadurunge lan saka latar mburi kang maneka warna kanggo mlebu ing siji pasamuwan, siji awak, siji wong kanggo kamulyaning Kristus.

Lan mbok mene sing paling cetha conto transformasi radikal sing dialami wong-wong iku yaiku transformasi sing kedadeyan karo Saulus utawa Paulus. Ing kene ana wong lanang sadurunge ing bab iki, ing kene ana wong lanang sing dadi penindas lan pengejar utama pasamuwan lan saiki dheweke digawa menyang pasamuwan, menyang persekutuan para wong suci. Lan ora mung dheweke ora dadi pengejar maneh nanging saiki dheweke dadi salah sawijining piranti utama kanggo mbangun pasamuwan. Iku transformasi radikal sing kedadeyan ing kene ing bab iki, ing ayat iki sing kita diwenehi. Wutahing pasamuwan njaluk tentrem ing antarane wong-wong sing beda-beda lan dipisahake. Apa sebabe penting? Apa sebabe penting duwe persatuan ing antarane keragaman iku? Awit ora ana liyane sing bisa nindakake iku; mung Kristus sing nindakake iku. Iku mung kedadeyan ing pasamuwané Kristus, lan kaya mangkono iku njaluk kamulyaning jenengé Kristus. Lan kita weruh iku ing kene ing ayat iki.

Dibangun Miturut Komitmené Kristus

Prekara kang telu kita weruh babagan carane pasamuwan dibangun ing ndhuwur Kristus yaiku katrangan babagan urip sing dinikmati ing antarane para wong sing pracaya. Kita weruh ing kene komitmené Kristus sing terus-terusan, pelayanané marang pasamuwan. Pasamuwan dibangun miturut komitmené Kristus marang wong-wong mau. Ayat iki kandha marang kita yen wong-wong mau "mlaku ana ing wedi marang Pangeran lan ana ing panglipur ana ing Roh Suci". Saiki, apa karakteristiké pelayanané Yesus? Apa waé aspek-aspek pelayanané Kristus? Ya, sampeyan bisa nemtokake loro karakteristik iki, apa ora? Awit kabeh sing ditindakake lan diucapake Yesus ditindakake kanggo kamulyaning Allah. Komitmené kanggo nglakoni wektu karo Bapaké ana ing pandonga. Kabeh karya lan mukjijat lan pratandha lan piwulang sing ditindakake kanggo ngladekake kamulyaning Allah. Lan malah menyang pati ana ing kayu salib lan nampa bebendu saka Bapak, iku ditindakake metu saka ketaatan lan penurutan marang karsané Bapaké. Iku wedi marang Pangeran sing nyebar ing sakabehing pelayanané Kristus.

Lan Roh Kudus, Roh Kudus sing nindakake kaajaiban supernatural ing gesangipun Gusti Yésus lan liwat pelayananipun, iku Roh Kudus sing saiki nerusake pelayananipun ing lan liwat kabeh wong sing pracaya marang Kristus. Gusti Yésus wis janji. Panjenengane wis janji bakal ninggalake para muride, nanging ora bakal ninggalake dheweke dhewekan, nanging bakal ngutus Roh Kudus kanggo nyiapake, kanggo mulangake supaya dheweke bisa melu ing pelayanan ing jenenge. Jeneng liya saka Roh Kudus, kita diwenehi, yaiku Panghibur utawa Penolong. Apa sing kita weruh kedadeyan ing kene ing pasa iki? Iki Panghibur sing njalari panghiburan. Dheweke mlaku "ing wedi marang Pangeran lan panghiburaning Roh Kudus." Iki bukti yen Kristus ana ing karya ing pasamuwane. Panjenengane setya marang pasamuwane. Panjenengane terus-terusan ngladeni marang wong-wonge amarga dheweke nandharake wedi marang Pangeran lan panghiburaning Roh Kudus. Loro-loro sipat iku tansah bebarengan - wedi, ngormati, dedikasi, lan nyembah marang Allah bebarengan karo panghiburan lan comfort, kabungahan lan berkahing Roh Kudus.

Wedi marang Pangeran

Kita ora krungu akeh babagan wedi marang Pangeran, ta? Koyone kaya tembung ing Kitab Suci Lawas wae. Lan mesthi, iku respon sing pas kanggo kamulyaning Allah sajrone Kitab Suci Lawas yaiku wedi marang Pangeran. Nanging ing Kitab Suci Anyar, ing pirang-pirang kesempatan, para penulis njaluk kita wedi ing cahyaning kasunyataning Injil. Amarga sampeyan weruh, iku sing diajarke Injil marang kita. Injil mulangake kita wedi marang Pangeran. Injil mulangake kita yen dosa kita pantes nesu lan ora seneng lan paukumaning Allah. Ora ana apa-apa sing bisa kita lakoni kanggo mbusak dosa kita lan entuk berkahing Allah. Nanging kaslametan kita teka ora kurang saka pati lan wunguné Yésus Kristus, Putraning Allah. Iku carane kita miskin tanpa Kristus. Iku carane larane kaslametan kita. Apa respon sing luwih pas tinimbang wedi lan gumun lan ngormati lan memuji marang Allah? Apa respon sing luwih pas tinimbang apa sing diomongake J.I. Packer, utawa nyilih saka judhul bukune, "njupuk Allah kanthi serius"? Kepiye carane kita bisa ngrasakake kepenak anané Roh Suci yen kita ora paringake devosi sing paling dhuwur marang Allah?

Aku mikir aman kanggo ngomong yen kita kabeh kepingin lan rindu marang pangayomaning Roh Suci, nanging apa kita njupuk Pangeran Allah kanthi serius? Aku mikir yen kita takon marang anak-anak kita, yen kita takon marang tanggane, kanca kerja, “Apa prioritas utama ing gesang kita?” Aku mikir apa sing bakal diomongake! Kita kabeh cenderung njupuk awake dhewe kanthi serius. Apa ora? Kita njupuk karya kita kanthi serius, kita njupuk olahraga kita kanthi serius, kita njupuk penampilan, panganan lan ombenan, hiburan kita, kita njupuk awake dhewe kanthi serius. Apa sing luwih jelas tinimbang akehnya selfie? Kita pengin njupuk gambar awake dhewe. Lan yen kita njupuk awake dhewe kanthi serius, kita pengin ngandhani wong liya babagan awake dhewe. Dadi kita ndeleng iku ing budaya kita. Nanging apa kita njupuk Pangeran Allah kanthi serius? Aku ngakui yen aku pengin Roh ngganti gesang, nanging apa aku tansah nindakake iku kanthi pangharapan lan kesenengan saka apa sing bisa ditindakake Pangeran Allah? Lan apa aku pengin njupuk sethithik pujian kanggo iku ing dalan? Aku mikir sepira kita pengin anak-anak kita, kita pengin para mudha tuwuh lan seneng marang pangayomaning Roh Suci, kanggo diwasa ing iman, kanggo tuwuh ing kadewasan, nanging mung yen dheweke seneng nindakake iku. Lan sepira kerep kita mencontoh rasa wedi marang Pangeran ing gesang kita dhewe lan prioritas sing kita pilih kanggo kulawarga kita? Kita kabeh gampang golek pangayomaning Roh Suci lan nglewati rasa wedi marang Pangeran. Nanging pangayomaning Roh Suci teka karo rasa wedi marang Pangeran.

Lan nalika aku ngomong babagan wedi marang Pangeran, aku ora ngomong babagan sikap sing sedhih utawa peteng. Ana anget, ana kabungahan ing wedi marang Pangeran. Ana kamardikan lan kasunyatan, pangarep-arep ing wektu pacoban; kapercayan ing wektu penderitaan. Kekuatan lan ambane lan kesatuan dibangun minangka gereja Kristus. Iki gambaran ayu saka gereja kang dibangun ing Kitab Tumindak pasal 9 ayat 31. Gereja iku rencana Allah kanggo kamulyaning Kristus lan kanggo apiké wong-wongé. Sampeyan ngerti, ing kulawarga kita, kita wis rada dadi edan manuk. Aku ora bakal ngomong akeh babagan iku amarga aku ora ngerti sepira aku pengin mbukak babagan sepira edané kita, nanging kita wis biasa karo kegiatan manuk-manuk ing pekarangan kita! Lan wingi aku nemokake susuh manuk. Kita ndeleng iki kabeh wektu, nanging mung kok ketokanku carane apik susuh manuk iki. Ing kene ana jerami lan lebu lan lemah lan manuk-manuk bisa nyusun lan nggawe susuh kanggo endhog lan kanggo awake dhéwé. Apa ora apik banget apa sing Allah tindakake ing mbangun gereja? Panjenengane njupuk wong Yahudi lan wong non-Yahudi, wong Galilea lan wong Samaria, abdi lan wong bebas, sugih lan mlarat, lan Panjenengane nyawijiake minangka gereja Panjenengane, minangka gereja Kristus kanggo kamulyané, gambaran ayu iki mlaku ing wedi marang Pangeran lan ing panglipur saka Roh Suci? Iku apa sing Allah tindakake ing mbangun gereja Panjenengane. Dadi gereja dibangun. Iku ditegakkan.

Kita uga diwulang ing tembung pungkasan saka ayat iki yen nalika iku dibangun, iku dibangun metu. Iki bakal dadi titik pungkasan kita bengi iki. Iki sing pasamuwan dibangun metu; pasamuwan saya akeh. Nalika pasamuwan saya dhuwur, pasamuwan saya akeh. Nyatane, kita bisa ngomong yen salah sawijining pratandha kekuwataning pasamuwan yaiku yen iku diarahake metu. Iki dibangun metu nalika iku dibangun lan iku dibangun nalika iku dibangun metu. Iki dudu awak statis wong-wong sing pracaya. Iki dudu klompok eksklusif. Iki persekutuan dinamis sing diceritakake ing kene. Salah sawijining tembung kunci ing pasamuwan saiki, ing budaya kita, aku mikir, yaiku “komunitas - nindakake urip bebarengan.” Lan iku mesthi salah sawijining prioritas saka pasaj iki; iku salah sawijining perkara sing ayu ing kene. Dheweke lagi ngalami komunitas bebarengan. Nanging salah sawijining bebaya saka ngangkat lan fokus marang komunitas yaiku fokus bisa dadi ing njero lan komunitas bisa dadi saya gedhe. Lan bisa dadi angel kanggo ngrangkul wong anyar utawa wong njaba. Lan aku yakin akeh kita wis ngalami iku ing kelompok cilik utawa Sekolah Minggu utawa perkara kaya ngono.

Dibangun Metu

Nanging kita weruh ing kene, yen fokus marang Gusti Allah lan nalika fokus marang prentahé Kristus kanggo mbangun Pasamuwané lan lunga lan nggawe murid, pasamuwan tekan metu lan wutahing pasamuwan nggawa kamulyaning jenengé Kristus. Lan apa sing kita weruh nalika pasamuwan tekan metu, kualitas sing nyedhiyakake kekuwatan kanggo pasamuwan yaiku kualitas sing padha sing nyedhiyakake wutah. Perkara-perkara sing ana lan katon ing ministri Kristus marang wong-wong - wedi marang Pangeran lan pangandikaning Roh Suci - iku loro perkara sing ngirimake wong-wong metu, nyurung wong-wong metu, lan nggawaake wutahing wong-wong njaba pasamuwan. Iki nalika wong-wong mlaku ana ing wedi marang Pangeran lan pangandikaning Roh Suci yen pasamuwan saya akeh. Iki dibangun metu.

Peningkatan Ndadekake Wutah

Inggih punika prinsip ingkang sampun sampeyan krungu saking Ed, bilih "ingkang paling jero mlebu ing ati, ingkang paling amba mlebu ing donya". Bilih gereja dipunbangun, punika dipunbangun metu. Kadospundi kita asring krungu ing Konferensi Misi, John Piper ngutip, "Misi ana amargi pangibadah boten ana!" Utawi kita saged ngandika bilih misi ana amargi pangibadah ana. Lan punika ingkang Piper ngandika ing khotbahipun, bilih pamujanipun ndadékaké pametasan. Lan alesanipun punika penting, amargi gereja maju dhateng panggonan-panggonan ingkang angel; punika dhateng tiyang-tiyang ingkang gadhé kabutuhan. Amargi punapa kahananipun donya? Punapa kahananipun tiyang-tiyang ingkang njawi gereja? Inggih, punika kosokwèn saking ingkang kita deleng ing ngriki. Mereké boten gadhé wedi dhumateng Pangeran lan boten gadhé pangayoman saking Roh Suci. Boten wonten rasa gumantung dhumateng Allah. Boten wonten pangharapan lan tentrem lan pangayoman, nanging mung gumunggung lan kesia-siaan. Aku boten mikir bilih kita kedah mènèhi contonipun kados pundi punika njlèntrèhaken donya ingkang kita tingali, nanging Kristus mènèhi kita sesuatu ingkang langkung saé. Panjenengané mènèhi kita Panjenengané piyambak. Lan ing Panjenengané, kita dipunceluk dhumateng kekuatan lan manunggalan lan kabungahan lan tentrem lan kagum lan katresnan. Kita dipunceluk dhumateng urip, urip langgeng ing Panjenengané.

Kados kita ngaharapaken hal-hal punika, kita ndedongaaken hal-hal punika, kita ngenteni hal-hal punika, salah satunggaling pangayoman ingkang kita ambil punika kita ndedongaaken tumraping kasucèn. Kita ndedongaaken tumraping pembaharuan, tumraping penyegaran, kateranyan. Apa sampeyan krungu "re" punika? Kita nyuwun dhumateng Allah supados nindakaken sesuatu ingkang sampun Panjenengané lakokaken rumiyin. Kita ndedongaaken supados Panjenengané nindakaken punika. Lan kita saged antusias amargi kita ningali bilih Panjenengané sampun nindakaken rumiyin. Lan bukti punika wonten ing Kitab Suci ingkang kita baca, ing Kitab Para Rasul pasal 9 ayat 31. Kita nyuwun dhumateng Allah supados nindakaken punika malih, kagem kamulyaning Kristus lan kagem kabecikanipun tiyang-tiyangipun.

Aku lagi maca buku saiki bab banjir Kali Mississippi taun 1927, Rising Tide. Buku iki pancen apik! Salah sawijining karakter utama ing buku iki yaiku Kali Mississippi. Iki salah sawijining karakter sing paling dominan ing buku iki. Lan pancen ngagumake krungu carane dheweke njlèntrèhake kekuwatan lan intensitas kali nalika mili mudhun lan nalika mundhak munggah. Lan ing saben titik ing dalan, kali iki tansah njoba nyuwil liwat bendungan. Iki tansah njoba mundhak liwat bendungan lan nyebar ing njaba pinggir kali. Koyo iku intensitas lan kekuwatan kali.

Koyo iku sing kita weruhi karo pasamuwan nalika pasamuwan dibangun, nalika iku mundhak, nalika iku tuwuh. Iki tansah njoba tekan lan mbangun lan tuwuh lan ngasilake kanggo kamulyaning Kristus. Koyo iku sing pasamuwan lakoni. Koyo iku sing kita weruhi lakoni ing kene ing Kitab Prajurit 9 ayat 31. Kita ndedonga supaya iku kelakon ing dina kita dhewe.

Urip Ingkang Prasaja

Aku arep rampung kanthi komentar loro kanggo kesimpulan. Sampeyan ngerti aku teka ing pasa kaya iki lan aku tansah nemu yen ng preach lan ngajar bab wedi marang Pangeran iku pancen angel. Aku kira iku amarga kamulyaning Allah; angel diucapake lan dijupuk ora mung wedi nanging aweh lan tresna ing wedi iku. Dadi apa iki koyo? Apa iki koyo duwe wedi marang Pangeran lan penenunganing Roh Suci? Sawetara tembung ana ing pikiran. Lan salah sijine, aku arep ngomong iku – iku urip ingkang prasaja. Sampeyan ngerti kita tansah diganggu lan kita sibuk banget. Kita ditarik kanggo ngisi wektu liyane kanthi swara utawa stimulasi visual. Nanging ana panggilan ing kene, aku mikir kanggo kita meneng. Aku mikir kaya Daud ndedonga sadurunge, "diam lan ngerti yen Aku iki Allah," lan njupuk wektu kanggo gumun lan kagum ing titahing Allah; kanggo eling marang berkahing, kanggo eling Prajanjian, lan kanggo matur nuwun marang Panjenengane. Kanggo tuwuh ing rasa syukur marang apa sing Panjenengane wis lakoni.

Ana uga kesederhanaan sing kita weruh ing pasamuwan ing Kitab Prajurit. Apa ora? Yen kita bali menyang bab 2, apa sing pasamuwan wis lakoni ing jaman pasamuwan wiwitan? Iku sejatine rada gampang. Dheweke setya memuji lan pandonga. Dheweke setya marang tembung lan sakramen. Lan dheweke nguwalake awake dhewe kanggo pasamuwan lan kanggo loman. Iku gampang nanging luar biasa. Apa ora? Lan nalika dheweke setya marang prekara-prekara iku, dheweke gelem katon beda karo jagad ing sakubenge, dadi uyah lan cahya ing jagade. Ana kesiapan saka pihak dheweke kanggo nanggung coba, kanggo nanggung liwat kasengsaran, kanggo nandhang sangsara, kanthi pangarep-arep, lan kanggo siyap menehi pitutur marang wong-wong sing weruh dheweke alesan kanggo pangarep-arepe. Yagene dheweke duwe pangarep-arep gedhe banget? Iku amarga wungune; iku amarga urip langgeng ing Kristus Yesus. Lan dheweke bebarengan nguatake siji lan sijine liwat wektu-wektu iku. Lan dheweke siyap dadi paseksi kanggo Kristus.

Lan bisa uga iku sing kita ukuran iki. Yen kita ora duwe kepinginan lan beban kanggo wong sing ilang, bisa uga kita durung kabungahanaken dening bekah saka wedi marang Pangeran lan pangandikaning Roh Suci. Mbok menawa kita durung kabungahanaken dening hak istimewa kang luar biasa saka pasamuwan, nanging uga kabutuhan kang luar biasa saka wong sing ilang. Lan bisa uga kita kudu bali menyang ngendi kita miwiti ibadah, Kitab Lamentasi bab 3, panggeran kanggo nyembah – “Ayo kita golek lan kita priksa cara-cara kita lan kita bali marang Pangeran lan ayo kita angkat atine lan tangan kita marang Gusti Allah ing swarga.” Ayo kita menyang marang Panjenengane kanthi pandonga!

Bapak, kita matur nuwun kanggo Panjalukan-Mu lan kanggo Dina Gusti iki sing bakal teka, esuk lan sore, kanggo krungu Panjalukan-Mu lan kanggo nyanyian pujian-Mu. Kita ndedonga supaya Panjenengan, kanthi Roh-Mu, nyambut gawe ing kita kanggo mbaharuake kita lan nggairahake kita lan kanggo menehi kita kabungahan ana ing Kristus lan menehi kita atine kanggo wong sing ilang lan menehi kita kesempatan kanggo nguluri. Lan nalika kita mbangun, supaya kita bisa mbangun metu, kanggo kamulyan-Mu, kanggo kamulyaning Kristus lan kanggo kabecikan kita sing langgeng. Lan kita ndedonga babagan iki ana ing jeneng Kristus, amen.