Осоиштагии мансубият

Осоиштагии Моликият

Ишаиё 43:1-7

Аз ҷониби Биллӣ Демпси

Матни мо дар ин субҳ аз пегамати Ишаиё, боб 43, оятҳои 1 то 7 мебошад. Ва шумо онро дар саҳифа – агар шумо Библияи курсӣ истифода мебаред – саҳифаи 603 пайдо мекунед. Мавқеи фаврӣ барои он чизе, ки Ишаиё дар ин боб 43 мегӯяд; боб 42, албатта, мавзӯи васеътар; суруди Ходими азобдида – бобҳои 40 то 55 аз китоби Ишаиё. Боб 42, бобе, ки Худо дар бораи омадани ходими Худ, чизе, ки Ӯ дар Ӯ таҳия мекунад, хоҳиши Ӯ барои дидани нурҳои Ӯ аз ҷониби халқҳо мегӯяд. Лекин боб 42 бо ҳолати дӯстдоштаи мардуми Ӯ ба итмом мерасад. Онҳо нобино ва гӯш надоранд. Боб бо забон дар бораи Худо, ки хашми Ӯро мерезад, ба итмом мерасад. Ин анҷоми ғамгин аст, ва он марҳиларо барои оғози боб 43 дар он чизе, ки ман "Осоиштагии Моликият" меномам, таъмин мекунад.

Биёед, дуо кунем ва сипас боб 43, оятҳои 1 то 7-ро хонеем.

Эй Падар, ин Каломи Ту аст; мо мардуми Ту ҳастем. Сухан гӯй. Бигзор шунавед. Фахмидем. Ин ҳақиқатҳоро дар дилҳои мо ҷой диҳед. Ҷонҳои мо ро ғизо диҳед. Моро таъмин кунед. Эй Падар, наздик биёед. Ҳамчунон ки мо дар номи Исо ба дуо мешавем ва ба хотири Ӯ, амид.

Ишаиё боб 43, оғози оят 1:

Аммо, ҳоло Худованд чунин мегӯяд, Ӯ ки туро офарид, эй Яъқуб, Ӯ ки туро шакл дод, эй Исроил: «Натарс, зеро ки туро фидя кардааст; туро ба номи ту хондаам, ту аз они Ман ҳастӣ. Ҳангоме ки ту аз обҳо гузарӣ, Ман бо ту хоҳам буд; ва дар миёни дарёҳо, онҳо туро ғарқ нахоҳанд кард; ҳангоме ки ту аз оташ гузарӣ, ту сӯзонида нахоҳӣ шуд, ва шамъ туро фурӯ нахоҳад бурдан. Зеро ки Ман Худованди Худои ту, Муқаддаси Исроил, Наҷотдиҳандаи ту ҳастам. Ман Мисрро ба ҷои ту фидя медиҳам, Куш» (яъне, Эфиопия), «ва Себа ба ивази ту. Зеро ки ту дар чашмони Ман гаронбаҳоӣ ва иззатдор ҳастӣ, ва Ман туро дӯст медорам. Ман ба ҷои ту мардум медиҳам, халқро ба ивази ҷони ту. Натарс, зеро ки Ман бо ту ҳастам; Ман зуръаи туро аз шарқ меоварам, ва аз ғарб туро ҷамъ хоҳам кард. Ман ба шимол мегӯям: Таслим шав, ва ба ҷануб: Монеъ нашав; фарзандони Ману духтарони Моро аз дур овар, ва духтарони Моро аз ақсои замин, ҳар кӣ ба номи Ман ном гирифтааст, ки Ман барои ҷалоли Ман офаридаам, ки Ман шакл додаам ва кардааст.»

Ҳамаи одамон мисли алаф ҳастанд, ва тамоми ҷалоли онҳо мисли гулҳои саҳроӣ аст. Алаф пажмурда мешавад ва гул меафтад, аммо Каломи Худои мо то абад истодааст.

Чӣ маъно дорад «Осойиши Моликият»? Шояд мо бо таърифи «Моликият чӣ маъно дорад»-ро оғоз кунем. Бигӯед, ки ман имрӯз дар ин хутба ба куҷо рафтан мехоҳам. Мо мехоҳем дар бораи моликият сӯҳбат кунем, мо мехоҳем сӯҳбат кунем, ки моликият чӣ гуна аст, ва сипас бо пурсиши савол: «Чаро ин муҳим аст?»

Моликият чӣ маъно дорад?

Чӣ маънои он дорад? Биёед, ки ба забоне, ки Ишаия дар ояти 1 истифода мебарад, назар андозем. “Аммо ҳоло Худованд чунин мегӯяд, Ӯ ки туро офарид, эй Яъқуб, Ӯ ки туро ташаккул дод, эй Исроил: 'Натарс, зеро ки туро фидяҳ палатаи наҷот додаам; туро ба номи худ даъват кардам, ту аз они Ман ҳастӣ.'” Шумо мӯътадилони бузурги Библияро дар он мешиносед – офарид; ташаккул дод; фидяҳ палатаи наҷот. Мо ба он хиҷрати бузург аз Миср фикр мекунем – Худо қавми Худро аз ғуломӣ наҷот дод ва онҳоро ба замини ваъда, замини ваъдакарда ба Иброҳим ҷой дод. “Фидяҳ палатаи наҷот” – он калимаи ибриӣ, “гаал,” “наҷотдиҳанда” аст – фикр кардан дар самти “наҷотдиҳанда, ҳимоятгар”, ҳамон тавре ки Бӯаз наҷотдиҳанда, ҳимоятгар барои Рут ва бибии ӯ, Нӯми буд; хешованди наҷотдиҳанда, ки ояндаи онҳоро бо амали наҷоти худ таъмин кард. Ин тасвири он аст, ки Худо барои Худ тавсиф мекунад; ки Ӯ туро наҷот додааст. Ӯ ояндаи қавми Худро бо амали наҷоти Худ дар ихтиёри онҳо таъмин кардааст.

“Ба номи шумо даъват кард” – бори дигар, дар бораи муносибати Ӯ бо Иброҳим фикр кунед; дар бораи муносибати Ӯ бо Сара, зани ӯ фикр кунед. Чӣ тавр Ӯ номи онҳоро дигар кард; Ӯ онҳоро ба номи даъват кард. Дар бораи Нӯҳ фикр кунед. Ӯ Нӯҳро ба номи даъват кард. Ӯ онҳоро, ки Ӯ ба номи даъват мекунад, ба муносибати наздик бо Ӯ қабул мекунад. Чӣ тавр волид ва фарзанд, Худо дарҳои қабулро мекушояд, қавми Ӯ дигар танҳо мавлуди Ӯ нестанд, балки писарон ва духтарони Ӯ ҳастанд. “Ман туро ба номи даъват кардам”. Ба муқоиса, ба он чӣ ки Ӯ дар Забур 1 мегӯяд, ки мо чанд ҳафта пеш хондем, гӯш кунед. “Рабби ҷалол роҳи росткоронро медонад, аммо роҳи фосиконро,” мегӯяд Ӯ, “ҳалок хоҳад шуд”. Он нобуд хоҳад шуд; он давом нахоҳад кард. Я ё ҳатто бештар аз он, он чӣ Исо дар Матто 7 аз аяти 21 мегӯяд. “Ҳар кӣ ба Ман бигӯяд: «Эй Худованд, эй Худованд», ба салтанати осмонӣ даро нахоҳад кард. Балки он ки иродаи Падари Ман, ки дар осмон аст, ба ҷо меорад”. Ба онҳое, ки мегӯянд: «Эй Худованд, эй Худованд», вале иродаи Падари Ӯро дар осмон ба ҷо намеоранд, Исо мегӯяд: «Ман ба онҳо хоҳам гуфт: «Ман ҳеҷ гоҳ шуморо нашинохтам. Ман ҳеҷ гоҳ шуморо нашинохтам. Аз Ман ҷудо шӯед»”. Худо дар бораи қавми Ӯ мегӯяд: “Ман туро ба номи даъват кардам. Ман туро медонам. Ман туро боэҳтиёт медонам. Ман туро ба номи даъват кардам”.

Ва сипас Ӯ ҳама чизро бо "шумо аз ман ҳастед" ба итмом мерасон. Боз фикр кунед, ки дар он манзарае, ки Худо мардуми Ӯро пас аз ҳамаи ҳодиёти кулминатии эхои исроилӣ ба сӯи худ дар Сино ҷамъ меоварад. Ӯ онҳоро ба сӯи худ дар Сино ҷамъ меоварад. Ӯ мегӯяд: «Шумо худатон дидед, ки ман бо Мисриён чӣ кардам, ки чӣ тавр ман шуморо бар боли думбаҳои уқобҳо бардорам ва шуморо ба сӯи худ овардам. Акнун, агар шумо воқеан овози манро итоат кунед ва паймони манро риоя кунед, шумо дар миёни ҳамаи халқҳо молу мулки гаронбаҳаи ман хоҳед буд. Зеро тамоми замин аз ман аст. Шумо барои ман як шоҳаншоҳи кӯҳиён ва як миллати муқаддас хоҳед буд. Шумо молу мулки гаронбаҳаи ман хоҳед буд». Ин бағоҷ аст; Ин боркашӣ аст, ки ҳангоме ки Ӯ мегӯяд: «Шумо аз ман ҳастед. Шумо аз ман ҳастед, ҳамчун ганҷ». Молу мулки гаронбаҳа. Ин аст, ки Худо мегӯяд: «Ман даъвои хосамро ба шумо дорам ва аз рӯи ваъда, шумо даъвои хосамро ба ман доред». Диққат диҳед, ки чӣ тавр Худо онҳоро муайян мекунад - «Ман шуморо бо номи шумо хондам; шумо аз ман ҳастед».

Ман ба шумо дар бораи анҷоми ғамангези боб 42 гуфтам. Худо мардуми Ӯро бо ҳолати ғамангези онҳоро, ки Ӯ дар анҷоми боб 42 тавсиф мекунад, муайян намекунад, балки Ӯ мардуми Ӯро бо ин ибора муайян мекунад: «Шумо аз ман ҳастед». Ин аст, ки Ӯ мардуми Ӯро муайян мекунад. На дар бӯҳрони боварӣ, ҳатто агар онҳо бошанд. Шумо ва ман бо гуноҳ мубориза мекунем. Шумо ва ман муборизаи худро бо гуноҳ ба таври мунтазам бохед мекунем. Вале Худо дар бораи мо эълон мекунад: «Шумо аз ман ҳастед. Ман шуморо бо номи шумо хондам. Ман бо шумо муносибати интиҳоиро оғоз кардам. Шумо молу мулки гаронбаҳаи ман ҳастед».

Чӣ гуна будани соҳибият чӣ аст?

Хуб, чӣ гунаи мансубият аст? Биёед, ки аз гузаргоҳ баъзе принсипҳоро истихроҷ кунем. Ва яке аз принсипҳое, ки мо мехоҳем бубинем, ин аст, ки мансубият ба манфиат бурдан, лаззат бурдан аз ҳузури Худо монанд аст. Ба оятҳои 2 ва 5 нигаред. Ояти 2, “Вақте ки шумо аз обҳо гузар мекунед, Ман бо шумо хоҳам буд.” Ояти 5, “Натарсед, зеро ки Ман бо шумоам.” Ин принсипи Эммануил аст – Худои қодир ва абадӣ бо қавми Худ. Худо бо шумо; Худо бо шумо! Ҳозир дар дардҳои мо. Фаъолона аз он барои мо некӣ мебарорад, чунон ки У ваъда кардааст. Таквият бахшӣ мекунад; ёрӣ мекунад; қудрат мебахшӣ мекунад; тавонистани мо. Ҳозир дар шодиҳои мо низ. Ёрӣ мекунад, ки мо ба ёд орем, ки ҳар некӣ, ки мо аз он лаззат мебарем, аз дасти меҳрубони У ба мо омадааст.

Ҳифозат

Чӣ маънои онро дорад, ки шахс ба Худо тааллуқ дорад? Ин аст, ки ҳар рӯз аз ҳузури Худо баҳравар шавад. Ин ҳамчунин муҳофизат аст. Ба аяти 2 нигаред. “Вақте ки шумо аз обҳо мегузаред, Ман бо шумо хоҳам буд; ва ҳангоми гузаштан аз рӯдҳо, онҳо шуморо ғарқ нахоҳанд кард. Вақте ки шумо аз оташ мегузаред, сӯхта нахоҳед шуд ва шӯлаҳо шуморо фурӯ нахоҳанд бурд.” Ишаия ду хатар, ду хатари даҳшатборро, ки ба ҳамаи хатарҳо дахл доранд, иҷозат медиҳад. Ба ваъда диққат диҳед. Хатарҳо меоянд. Ӯ нагуфт: “Агар шумо аз обҳо гузаред” ва “Агар шумо аз оташ гузаред.” Вақте ки шумо мекунед - хатарҳо меоянд. Эҳтимол бисёре аз мо имрӯз худро дар миёни баъзе таҳдидҳо, баъзе хатарҳо, шояд ҳатто дар ҳамин ҷо дар ин калисои субҳ мебинем. Баъзе мусибат, баъзе аз рӯҳафтодагӣ, баъзе номуайянӣ, баъзе шакк, ноумедӣ, афсурдагӣ, дард ё талафот ё ғам. Номҳои инҳо метавонанд хеле вақт доимӣ бошанд, ҳатто ҳоло. Лекин имондор ба Исо, шумо ба Худои Падар, Қодири Мутлақ, Офаридгори осмон ва замин тааллуқ доред. Он Худое, ки шуморо офарид, Он Худое, ки шуморо ба вучуд овард ва Он Худое, ки шуморо фидя кард. Дар хатари мо, мо диққати бедағалгии Ӯ ва тамоми қудрати Ӯро ба сӯи ҳифозии ниҳоии мо дорем. Мо метавонем дард бошем, лекин мо бехатар ҳастем. Мо метавонием, ки бисёр озмуда шавем, лекин мо бехатар ҳастем. Мо метавонием, ки гӯем, ки мо ба зери об меравем, лекин мо бехатар ҳастем. Ӯ ба мо мегӯяд: “Шумо аз Малики ман ҳастед. Ҳамаи замин аз Малики ман аст ва шумо ганҷи ман ҳастед.”

Афзал

Чӣ гунаи мансубият аст? Он шундорад, ба ғайр аз ҳузури ва ҳифозат, он шундорад, ки афзалият. Гӯш кунед оятҳои 3 ва 4. “Зеро ки ман Худованди Худои шумо, Муқаддиси Исроил, Наҷотдиҳандаи шумо ҳастам. Ман Мисрро ба ҷои шумо фидя додам, Кӯш” (яъне, Эфиопия), “ва Себаро ба ивази шумо. Зеро ки шумо дар чашмони ман гаронбаҳо ҳастед, ва иззат доред, ва ман шуморо дӯст дорам. Ман одамонро ба ҷои шумо, халқонро ба ивази ҷони шумо додам." Агар шумо ба он оятҳо нигаред, ман мехоҳам, ки шумо чизе пай буред. Шумо дастгоҳи риторикии ибраниро дар кор доред. Шумо такрорро доред. Шумо такрори консепсияи фидяро доред. "Ман Мисрро ба ҷои шумо фидя додам." Ва баъд дар охири он, дар охири ояти 4, "Ман худро ба ҷои шумо додам." Ин таъкид кардани консепсия, дар ин маврид, консепсияи фидя. Ва ҳанӯз дар миёнаи онҳо, дар мавқеи барҷаста, "Зеро ки шумо дар чашмони ман гаронбаҳо ҳастед, ва иззат доред, ва ман шуморо дӯст дорам." Шумо наметавонед онро аз даст диҳед; шумо наметавонед онро аз даст диҳед. Шумо такрори пурқуввати консепсияи фидяро доред ва дар миёнаи он Худо эълон мекунад, ки "Ман шуморо дӯст дорам! Шумо барои ман гаронбаҳо ҳастед!” Калвин мегӯяд: “Рабб ба ҳамаи имондорон чунин ғамхорӣ мекунад, ки Ӯ онҳоро аз тамоми ҷаҳон бештар арзиш мекунад.” Ин ҷолиб аст.

Якчанд ёддоштҳои таърихӣ дар ин ҷо. Яке аз онҳо ин аст. Подишшоҳи Ҳизқиё — агар диққат диҳед! Ин таърихи Исроил аст; он хушк нахоҳад буд. Моро аз ман дур накунед! Подишшоҳи Ҳизқиёи Яҳудо бо Миср бар зидди император Ассирия, Сенаҳериб, иттифоқ бастанд. Ҳоло боз истаед. Ман дар бисёр сабақҳо нишастаам, то ки ин номро, Сенаҳериб, дуруст бигӯям! Ва ман боз яке ёд гирифтам, “Тиглат-Пилесер." Шумо бояд таъсир кунед, зеро ман бисёр вақт сарф кардам, ки ин чизҳоро солҳои пеш омӯзам! Ва ӯ бо фараои Миср ва подишшоҳи Эфиопия иттифоқ бастааст. Ва шумо инро дар 2 Қисми Подишшоҳон 18 ва Қисми Ишаия бобҳои 30 ва 31 меёбед. Барои таъсиси ҷазои дуруст ва аниқи ӯ, подишшоҳи Ассирия бо лашкарҳои бузурги худ ба Яҳудои хурд ҳар ҳолат мекунад. Ҳангоме ки зарбаи сахт дар ҳаво аст ва Яҳудо ба ғубар мерасад, Сенаҳериб лашкарҳои худро шикаст дод, то ки лашкарҳои таҳдидовари Эфиопия ва Мисрро пеш кунад. Онҳо дар мағлубият афтоданд ва Сенаҳериб онҳоро то Миср таъқиб кард. Яҳудо наҷот ёфт, дар ҳоле ки Мисриён ва Эфиопён аз ҷониби лашкарҳои Ассирия фурӯ бурда шуданд. Ин нуқта аст. Яҳудо наҷот ёфт, зеро Худо ба душманони ӯ ҷонишине дод. Яҳудо наҷот ёфт, зеро Худо ба душманони ӯ, дар ин ҳолат, Ассириён, ҷонишине дод.

Қайдҳои таърихӣ дуюм. Дар вақти Фисҳ, тақрибан дар соли 30 ё милодӣ 30, ҳокими румии вилояти Юдея иҷоза дод, ки Исои Назарет, як ваъизгари сайёр ва коркуни мӯъҷизакор, ки ҳаёт ва кори Ӯ далели фаровоне буд, ки Ӯ воқеан Писари Худо ва Месиҳи деринтизор аст,ро ба васл кунанд. Се рӯз баъд, Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, Худо бо қудрат эълон кард, ки Ӯ воқеан Писари Худо ва Наҷотдиҳандаи гунаҳкорон аст. Худо Писари худро ҳамчун фидяи фидо кард, то ки мардуми гумшуда ва гунаҳкори худро наҷот диҳад. Худо Писари худро ҳамчун фидяи барои ту ва ман, имони Исо, фидо кард. Ӯ бештар аз Миср дод. Ӯ бештар аз Эфиопия дод. Ӯ бештар аз Себа дод. Ӯ Писари ягонаи худро дод. Мо аломатҳои ҷонишинии Ӯ, фидяи Ӯ, дар ин ҷо, дар пеши мо паҳн шудааст. Мо онҳоро чанд дақиқа пеш аз лаззат мебарем. Аломатҳои бадани шикаста ва хунризии Ӯ. Чӣ гунаи мансуб будан ба назар мерасад? Он ба назар мерасад, ки Худо афзалтар аст, ки мардуми худро ҳатто бо хатари ҳаёти Писари ягонаи худ наҷот диҳад.

Барқароркунӣ

Янагӣ чизест, ки дар бораи он чӣ маънои аслият дорад, бигӯем. Он шакли барқароркунӣ дорад. Ба аятҳои 5, 6 ва 7 дар ин гузаргоҳи мо нигаред, ки дар он Ишаия мегӯяд: “Натарсед, зеро ман бо шумоам;” - ба сухан омадани Худованд. “Зартиёти шуморо аз шарқ биёрам, ва аз ғарб онҳоро ҷамъ кунам. Ба шимол бигӯям: Таслим шав, ва ба ҷануб: Мубодила макун; фарзандони манро аз дур биёред ва духтарони манро аз ақсои замин, ҳар кӣ бо номи ман ном гирифтааст, ки ман барои ҷалоли худ онҳоро офаридаам, ва онҳоро шакл додаам ва кардаам." Ваъизгарии Ишаия дар салтанати ҷанубии Яҳудо оғоз ёфт ва қариб панҷоҳ сол давом кард. Пеш аз он ки ваъизгарии ӯ бист сол мебуд, даҳ қабилаи шимолие, ки мо онҳоро Исроил медонем, аз ҷониби Ассурхониён ба асирӣ бурда шуданд. Мо дар бораи қабилаҳои гумшудаи Исроил сӯҳбат мекунем. Онҳо ҳамонҳоянд! Зеро онҳо ба дигар қисматҳои аҳолии Ассур кирида шуданд, онҳо ҳамчун мардум дигарбора дар замин ҷамъ нашуд. Ягонаҳое, ки наҷот меёфтанд, онҳое буданд, ки ба салтанати Яҳудо паноҳ бурданд, вақте ки мусибат ба онҳо наздик мешуд. Онҳо нопадид шуданд; онҳо гум шуданд. Аз он вақт то ба ҳол гумшудаи таърихӣ ҳастанд. Зарари даҳшатнок; ҳодисаи аҷиб. Ин вақте ки ба амал омад, ки ба сабаби боварӣ надоштан, сахтии дил аз ҷониби наслҳо, ва вафодорӣ ба аҳди паймонавии Худованд. Худованд, баъд аз наслҳо, онҳоро ба душманони онҳо таслим кард, зеро онҳо каломи Ӯро намешунид.

Барои Яҳудос ҳабсӣ омада истодааст. Ин қариб 150 сол пас аз марги Ишаия рӯй хоҳад дод. Бо сабаби ҳамон – боварӣ надоштан, сахтии дил, вафодорӣ ба паймон. Лекин бори дигар, ба ваъдаи Худо гӯш диҳед. Чӣ гунаи мансубият аст? Он мисли эҳёи навбаъ аз ҳукм, ки ба гуноҳ оварда шудааст, аст. Гуноҳ, гуноҳи онҳо, анҷоми ҳикояи онҳо нест. Лекин азбаски онҳо ба Худо, ки онҳоро молу мулки қиматбаҳои худ меҳисоб, тааллуқ доранд, Ӯ онҳоро нигоҳ мекунад. Ӯ онҳоро эҳё мекунад. Гуноҳи мо анҷоми ҳикояи мо нест; эҳёшавӣ аст! Ҳатто агар мо исрор кунем, ҳатто агар дилҳои худро сахт карда, дар гуноҳ исрор кунем, агар мо ба Исо боварӣ дошта бошем, Исо наҷотдиҳанда ва Парвардигори мо аст, Ӯ ба мо хоҳад расид. Ӯ он сахтии дилро мешиканад. Ӯ он вобастагӣ ба гуноҳро мешиканад. Ӯ мо ро эҳё мекунад. Гуноҳи мо анҷоми ҳикояи мо нест. Эҳёшавӣ аст. Азбаски мо тааллуқ дорем, ва азбаски Ӯ ҳаёти Писари худро барои мо додааст, Ӯ эҳё хоҳад кард, вайрон карда шударо аз гуноҳ эҳё мекунад. Ин аст, ки мансубият чӣ гуна аст. Он мисли эҳёшавӣ аст.

Чаро муҳим аст?

Хуб, чаро муҳим аст? Мо бояд кӯтоҳ бошем. Чаро муҳим аст? Бари ояти 7 нигоҳ кунед. Ӯ киро эҳё мекунад? Киро Ӯ аз шарқ ва аз ғарб ва аз шимол ва аз ҷануб ҷамъ мекунад? “Ҳар кӣ, ки бо номи ман даъват шудааст, ки ман барои ҷалоли худ офаридаам”. Худо робитаи интимоиро байни ҷалоли Худ ва наҷоти мо барқарор мекунад. Худо робитаи интимоиро байни ҷалоли Худ ва наҷоти мо барқарор мекунад. Ӯ шӯҳрати Худро ба ин кор вобаста мекунад. Ӯ шӯҳрати Худро ба мо ва наҷоти ояндаи мо, ки осмон аст, дар ҳузури Ӯ вобаста мекунад. Ӯ шӯҳрати Худро ба наҷоти қавми Худ вобаста мекунад.

Ғалабаҳои Лутфи Худо

Гӯш кунед ба сураи Афсониён боби 2. “Вақте ки мо мурдагон будем дар гуноҳҳои худ, Худо моро зинда кард бо Масиҳ, ба лутфи Ӯ шумо наҷот ёфтаед, ва Ӯ моро бо Ӯ баланд кард ва моро бо Ӯ дар ҷойҳои осмонии Масиҳ Ҷисус нишаст кард, то ки дар асрҳои оянда Ӯ сарвати беандозаи лутфи худро дар меҳри худ нисбат ба мо дар Масиҳ Ҷисус нишон диҳад.” Худо худро бо лутфи афсонавӣ исбот мекунад, зеро Ӯ ба сӯрати раҳми худ, сӯрати лутфи худ - мардуми Ӯ ишора мекунад! Ту ва ман ва ҳамаи онҳое, ки пеш аз мо буданд ва онҳое, ки пас аз мо меоянд! Ӯ ба мо ишора мекунад, ки сӯрати лутфи афсонавии худ ҳастем. Ҳар зону бояд бикашад ва ҳар забони бояд иқрор кунад, ки Ҷисус Худованд аст. Ӯ ҷалоли худро ба наҷоти мардуми худ пайваст мекунад.

Чанд сол пеш, ба шарофати дӯстони азиз, ман ба сафари аввалини баҳрии худ рафтам. Мо ба Тортол, ҷазираҳои Вирҷинияи Британия парвоз кардем, ва ин рӯзҳо буданд, ки тамоми ҷазираҳо ва хонаҳои гумрукӣ биноҳои калон ва кушода буданд; деворҳои зиёде надошт. Онҳо намехостанд, ки шамолҳоро боздоранд. Ман дар ёд дорам, ки дар як давраи тӯлонӣ пас аз аломати, ки ба назар мерасад, бо дасти навишта шудааст: “Матлубот”. Ин ба ман маъно дошт; ман ҳамон чиз будам. Ман матлуб будам. Ва ман дар он ҷо истада, шамолро ҳис мекардам ва назари худро ба кунҷҳои хурмоӣ, ки гӯё ба замин ме‌афтанд, ва гӯё шунидани мавҷе, ки ба соҳил ме‌афтад, сад ё ду сад метр дуртар аз ман, стрессро аз худ дур мекардам ва оромии ояндаро мечашидам. Ва он гоҳ ман дидам, ки давраи дигар дар тарафи рости ман аст. Он кӯтоҳтар буд. Он аз давраи ман зудтар ҳаракат мекард, ва аломати, ки дар болои он навишта шуда буд, мегӯяд: “Сокинони”. Дили ман, гӯё он нафас кашид. Ман дар фикри худ мегуфтам: “Ман мехоҳам, ки дар ин ҷо сокин шавам! Ман мехоҳам, ки сокин шавам! Чӣ тавр ман метавонам сокин шавам? Ин ҷо аҷиб аст!”

Шумо метавонед сокин шавед

Шояд шумо имрӯз дар ин ҷо нишастаед, шояд шумо онҳое нестед, ки ба Худо тааллуқ доранд; шояд шумо меҳмони оилаи Худо ҳастед. Оё шумо медонед, ки шумо метавонед ба онҳое, ки ба Худо тааллуқ доранд, шавед? Ва ҳамаи ваъдаҳои аҷибе, ки Худо кардааст, ки мо дар бораи онҳо гап мезанем, метавонанд аз они шумо низ бошанд. Оё шумо худро гунаҳкор медонед, ки наметавонед худро наҷот диҳед? Оё шумо боварӣ доред, ки ба Наҷотдиҳанда ниёз доред? Оё шумо метавонед ба Исои Назарет, Писари Худо ва Наҷотдиҳандаи гунаҳкорон боварӣ кунед? Оё шумо метавонед боварӣ дошта бошед, ки Ӯ ҳамон аст, ки ба ҷои шумо истад, ҳамон аст, ки фидияи шумо шуд, ки ғазаби Худоро барои шумо ба худ гирифт ва шуморо бо адолати Ӯ либос кард? Ҳамин тавр мо ба онҳое, ки ба Худо тааллуқ доранд, табдил меёбем. Мо зарурати худро мебинем; мо гуноҳи худро мебинем. Мо аз гуноҳи худ ва аз қобилиятҳои худ, аз кӯшишҳои худ барои он ки худро дар назари Худо зебо гардоеем, рӯ мегардонем ва мо худро ба он касе, ки ба ҷои мо истад, меандозем. Мо худро ба раҳми Худо, ки дар Масиҳ зоҳир шудааст, меандозем. Ҳамин тавр шумо ба онҳое, ки ба Худо тааллуқ доранд, табдил меёбем.

Умедворам, ки шумо имрӯз ба дили худ нигаред. Ҳангоме ки мо барои идомаи хидмати худ дар Мизоҷи Раббӣ омода мешавем, умедворам, ки шумо ба дили худ нигаред ва муайян кунед, ки шумо меҳмон ҳастед ё ба Худо тааллуқ доред. Биёед, мо ба Раббӣ бо дуо рафтеем.

Эй Падар, шумо онҳоро, ки мардум не буданд, ба мардуми Худ табдил медиҳед. шумо онҳоро, ки раҳм нагирифта буданд, ба раҳм мерасонед. Кадом Худо ба мисли Шумо ҳаст, ки гуноҳро мебахшад ва ҷиноятро мепардозад? Кадом Худо ба мисли Шумо ҳаст, ки аз наҷоти гунаҳкорон шод мешавад? Ташаккур барои ваъдаҳое, ки мо танҳо фикр ва гап мезанем. Онҳоро дар дилҳои мо амиқ гардоед ва бигзор онҳо ба ҳаёти мо ва фаҳмиши мо аз Шумо, ба интихоби мо ва ба тарзи дидани мо ба ояндаи мо шакл диҳанд. Ва бештар аз ҳама, ба мо кӯмак кунед, ки онҳо ба тарзи фаҳмиши мо аз Шумо шакл диҳанд. Мо ба шумо, Эй Падар, дар номи Исо ва ба хотири Ӯ дуо мезанем. Амиан.