احمقان برای مسیح

Абсурд барои Масеҳ

1 Корнифус 3:18-25

Муаллиф: Дэвид Стрейн

Лутфан, ҳоло китобҳои Каломи Худро гирифта, бо ман ба 1 Корнифус – муроҷиат кунед. Умедворам, ки ҳамаи шумо ҳушёред! Умедворам, ки ин хоб нест. Оё ҳамаи шумо маро мешунавед? Хуб. 1 Корнифус боби 3; саҳифаи 951 дар китобҳои калисо. 1 Корнифус боби 3. Чанд ҳафта пеш аз он ки мо дар 1 Корнифус будем. Биёед, ки пеш аз хондани матн, баҳси Паулро то ҳол ёд гирем. Ӯ, чунон ки шумо ёд доред, бо мушкилоти тақсимот дар Корнифус сарукор дошт. Онҳо ба гирди муҳаррирони дӯстдоштаашон тақсим шудаанд. Яке мегӯяд: «Ман Паулро пайравӣ мекунам», дигаре: «Ман Аполлосро пайравӣ мекунам», ва сеюм: «Ман Кифосро пайравӣ мекунам». Ва онҳо ба мардум так pride мекунанд. Ва паси мушкилоти тақсимот гуноҳи пинҳонӣ – ғурур – ҷойгир аст. Ва Паул бо роҳҳои гуногун дар баҳси худ то ҳол бо мушкилоти тақсимот ва нишонаи он – ғурур – мубориза мебурд. Ва аз нимаи дуюми боби 1 то ибтидои 5 аяти боби 2, Паул паёмдиҳии зоҳиран абсурди ба калисо супурдашуда – паёми салиб – ва аъзои зоҳиран абсурди, ки ин паёмро имони меоранд ва ба калисо ҳамроҳ мешаванд; ва сипас дар 5 аяти аввали боби 2, ҳатто паёмдиҳони зоҳиран абсурди, ки ин паёмро ба калисо мерасонанд. Кӣ метавонад дар мардум, дар роҳбарони калисо, ки метавонанд бо ғурур ва ҳикмати худ дарс бигӯянд, вақте ки паём абсурд ба назар мерасад, аъзое, ки онро ҷалб мекунад, ҳама нобистаҳои нокас – Паул онҳоро чунин меноманд – ва вазаирон, ки ин паёмро мерасонанд, ҳама абсурд ҳастанд? Ман бояд бисёр чизҳоро доне. Наҷоти ягон кас дар чунин система, дар чунин нақша, бояд комилан ва танҳо амали Худои мутаҳаррик бошад, на маҳсули ваъзгу, на ҳикмати касе, ки бидуни кӯмаки Вазоғи Муқаддас аст.

Ва сипас дар боби 2, Павлус ҳамлаи худро ба ғурури мо бо нишон додани он ки ҳикмати ҳақиқи Худо, паёғи Инҷил, ки дар Қутби Муқаддас ҳаст, худ комилан ғайрифаҳм барои шахси табиӣ аст, идома медиҳад. «Он ба мо аз ҷониби апостолҳо, яъне ваҳй, маълум шудааст», - мегӯяд ӯ дар айятҳои 6 то 10. Ва апостолҳо бо суханони, ки бо онҳо онро ба мо дар Қутби Муқаддас мебаён мекунанд, дода шудааст; ки ин илҳом аст - боби 2, айятҳои 11 то 13. Лекин то он даме, ки Рӯҳи Қудс гуноҳкоронро фаҳмидани он ҳақиқатро таъмин накунад, онҳо ҳеҷ гоҳ онро ҳамчун ҳикмат қабул нахоҳанд кард - ки ин равшанӣ аст, айятҳои 14 то 16. Пас, ба дигар суханон, кӣ метавонад боғозӣ кунад ё худро ба ҳикмати худӣ табрик гӯяд, вақте ки наҷот танҳо аз ҷониби ваҳй, илҳом ва равшании Рӯҳи Қудс меояд? Он комилан маҳсули истеъдоди инсонӣ ё тасаввури эҷодӣ нест. Он туҳфаи Худост.

Ва он гоҳро дар хотир доред, ки дар боби 3, Паулус се метафора, се тасвирро истифода мебарад, то мушкилоти Корфуниро тавсиф кунад ва ба онҳо муроҷиат кунад, то нақшаи табобати худро таъмин кунад. Якум аз онҳо, дар айятҳои 1о то 4, шумо мебинед, ки ӯ онҳоро ҳамчун кӯдакон, ҳамчун маънавият нобалғро тавсиф мекунад. Онҳо аллакай бояд бо ғизои сахт, бо таълимоти бойи Библиявӣ ғизо мегирифтанд. Лекин дар ҳоли имрӯзаи онҳо, онҳо танҳо шир нӯшида метавонанд ва ғизои сахт нест. Онҳо нобалғ аст. Сипас дар айятҳои 5 то 9, ӯ метафораи дуюм, метафораи дигарро истифода мебарад. Ин дафъа он як киштзор аст. Ӯ мегӯяд: «Шумо майдони Худост», калисо майдони Худост. Вазирони Инҷил тухми Каломро мекоранд ва тухми Каломро обёрӣ мекунанд, лекин онро афзоиш намедиҳанд. Аз ин рӯ, чӣ қадар абсурд аст, ки дар вазирони Инҷил, дар худ боғлавӣ кунед, гӯё афзоиш аз онҳо ё аз шумо вобаста аст. Не, афзоиш танҳо аз Худо меояд. «Дар Ӯ боғлавӣ кунед», мегӯяд Паулус. Ва метафораи сеюм, дар айятҳои 10 то 17, мо дидем, тасвири бузурги як макони сохтмон аст. Худо калисои Худро дар метафораи маъбад месозд. Аз ҷонибҳои инсонӣ, ки бо лутфи Худо наҷот ёфтаанд, ки бар асоси Исо Масиҳ бунёд шудааст. Ва Паулус ба мо таъкид кард, ки мо бояд эҳтиёт бошем, ки чӣ тавр мо месозем. Мо барои абадият месозем; ба таври дигар созем, ки он давом кунад. Эҳтиёт бошед, ки чӣ кор мекунед, чӣ тавр зиндагӣ мекунед, ки корҳои шумо чӣ гунаанд, чӣ тавр месозем, зеро рӯзе меояд, ки корҳои шуморо санҷида, ошкор мекунад, ки онҳо чӣ гунаанд.

Ва ҳоло субҳи ин рӯз дар айятҳои 18 то 23, Паулус қисмати ин ҳаттро бо як қатор таъкидҳои хос ба итмом мерасонад. Ӯ ангушти худро мустақиман ба гуноҳи мардуми Қӯринф, ки онҳоро ба ташвиш меовард, ишора мекунад, аммо вақте ки мо онро якҷоя мехонем, ман мехоҳам, ки шумо ба роҳи аҷибе, ки Паулус-каҳин мекунад, на танҳо онҳоро таъкид мекунад ё дар бораи гуноҳи онҳо ҳушдор медиҳад. Ӯ ҳамчунин ба онҳо захираҳои рӯҳонӣ пешкаш мекунад, ки ба мо кӯмак мекунанд, ки бо гуноҳи онҳо мубориза кунем ва дар итоати нав зиндагӣ кунем. Вақте ки ман бори аввал аз волидони худ дар Глазго талабида шудам, ки алафи дар ҳавлии хонаи мо буттаро бибурам, ба ман гуфта шуд, ки аз як буркунандаи дастии оддӣ истифода кунам. Он чизе буд, ки ба назари ман як тонна вазн дошт ва бо як қади ночиз дар ҳавлӣ, якчанд давра дар атрофи он чизе, ки ба боло ва поён мебуд, ман хаста шудам! Рӯзи он гоҳ ки мо ниҳоят як буркунандаи нав бо муҳаррик харидем, рӯзи таҷлили бузург барои ман буд. Ман ҳанӯз ҳам бояд алафро бурда, аммо ҳоло муҳаррик маро бо қарибӣ ба боло ва поён кашид.

Вақте ки Худо масеҳиёнро ба мубориза бо гуноҳ даъват мекунад, Ӯ интизор аст, ки мо ба кор шурӯъ кунем, аммо амри Ӯ муҳаррик дорад. Он бо ваъдҳо муҷаҳҳаз аст, ки барои кӯмак ба мо барои итоат кардан пешкаш шудааст. Ва ҳоло, вақте ки мо айятҳои 18 то 23-ро мехонем, ман мехоҳам, ки шумо ба таъкидҳо диққат диҳед, ду таъкиди асосӣ ҳаст, ва ман мехоҳам, ки шумо махсусан ба захираҳои рӯҳонӣ, ки Паулус ба Қӯринфиён ёдовар мешавад, диққат диҳед, ки агар мо онҳоро бо имон қабул кунем, мо бисёртар итоат хоҳем кард.

Аммо пеш аз он ки мо матнро якҷоя бихонем, оё шумо метавонед сарҳои худро бо ман ҳамроҳ кунед, то ки мо якҷоя дуо гӯем?

Эй Худованд, мо медонем, ки алаф хушк мешавад ва гулҳо пажмурда мешаванд, вале Каломи Ту барои ҳамеша меистад. Ва ҳамин тавр, бо тавозеъ, мо ба Сӯфиён меоем, то худро зери Калом қарор диҳем ва аз Ту таълим бигирем. Оё Ту Рӯҳи Мукоддиси Худро фиристӣ, то Каломи Туро дар дилҳои мо истифода кунад, ки мо гуноҳ ва ниёзи худро бубинем ва ба Масиҳ, ки ҷавоби Ту барои ниёзҳои амиқи дилҳои мост, баргардем? Зеро мо аз номи Исо дархост мекунем, амин.

Қисми 3 аз Қуръишаи якум, аз ояти 18 то охири боб. Ин Каломи Худои Қодири Мутлақ аст:

Ҳеч кас худро фиреб надиҳад. Агар касе дар миёни шумо фикр кунад, ки ӯ дар ин аср ҳикмат дорад, бигзор ӯ аблаҳ шавад, то ҳикмат ёбад. Зеро ҳикмати ин ҷаҳон дар назди Худо гулӯл аст. Зеро навишта шудааст: «Ӯ ҳикматмандонро дар ҳилаи онҳо мегирад», ва боз: «Худованд фикрҳои ҳикматмандонро медонад, ки онҳо бефоида аст». Пас, ҳеч кас дар мардум боғ накунад. Зеро ҳама чизҳо аз они шумо ҳастанд, хоҳ Павлус, хоҳ Аполлос, хоҳ Қифас, хоҳ ҷаҳон, хоҳ ҳаёт, хоҳ марг, хоҳ ҳозир, хоҳ оянда - ҳама аз они шумо ҳастанд, ва шумо аз Масиҳ ҳастед, ва Масиҳ аз Худо аст.

Амин, ва мо Худоро ситоиш мекунем, ки Ӯ бо мо дар Каломи муқоддиси худ, ки беайб аст, сухан гуфт.

Шумо ҳангоми хондани матн диққат додед, ки қисмат ба ду қисми хуб тақсим мешавад, ҳар як қисм се оят дорад, ва ҳар ду қисм бо сухани тавсия шурӯъ мешаванд. Оё шумо инро дар матн мебинед? Ояти 18 - аввалин тавсия. «Ҳеч кас худро фиреб надиҳад». Сипас ояти 21, дуюмин тавсия - «Ҳеч кас дар мардум боғ накунад». Ин ду тавсия ҳастанд, ки агар хоҳед, ҳамчун сарлавҳаҳо дар ин ду блок матн истодаанд. Павлус воқеан бо мо рост аст. Ӯ мехоҳад равшан ва ростгоҳ бошад. Ӯ намехоҳад, ки касе сар ва сари дигаронро хароши кунад ва фикр кунад, ки нуқтаи Павлус чӣ аст. Ин аст, ки Ӯ мехоҳад. Ду чиз, ду хатар, ки бояд аз онҳо канорагирӣ кард - хатари фиребхӯрӣ ва хатари боғ кардан дар мардум.

Хатари Фатнавии Худ Нам бигзорем, ки дар бораи якуми онҳо чанд лаҳза фикр кунем. Ин, албатта, мушкили бузурги мост. Оё не? Фатнавии худ. Мо ҳама майл дорем, ки дарки худро аз худ дорем, ки каҷ ва вайрон ва ифлос аст. Аз нуқтаи назари худ, мо аксар вақт худро нодуруст мехонем. Роберт Бёрнс, шоири миллии Шотландия, ки бо диалекти шотландӣ менависад, ин гуна менависад. Оё шумо омодаед? У ин гуна менависад;

“О, кадом қудрат ба мо инто диҳа, То худро ҳамчунон бубинем, ки дигарон мебинӣ! Он аз бисёр хатоҳо мо ро ҳимоя мекард, Ва аз афкори беақл.”

Оё не? Оё инро равшан намекунад? Ин ҷо ягона ҷое аст, ки ман фикр мекунам, ки дар навиштаҳои Бёрнс ӯ ва Павлус розӣ ҳастанд. Ин ҷо ӯ мегӯяд. “О, кадом қудрат” - “О, кадом Худо ба мо инто диҳа, ки худро ҳамчунон бубинем, ки дигарон мебинӣ.” Чӣ қадар хатоҳо мо аз онҳо эмин мебудем, чӣ қадар хатоҳои беақлона мо аз онҳо канорагирӣ мекард, агар мо фақат худро бо объективӣ дида тавонистем ва аз фатнавии худ эмин бошем. Мо аксар вақт дар бораи худ беш аз ҳад фикр мекунем. Оё ин ҳақиқат нест? Ин бояд танҳо ман бошад. Мо аксар вақт дар бораи худ беш аз ҳад фикр мекунем, оё не? Мо аксар вақт худро фатна мекунем.

Мушкил дар Корфу

Акнун ба аяти 18 нигаред ва мушкилоти хоссро дар Корфуҳоро мушоҳида кунед. Ин ишқи онҳо ба он чизест, ки Паул онро «ҳикмати аср» меноманд. Аён аст, ки шумо дар ёд доред, ки мо аллакай дар ин бора сӯҳат крдем, онҳо риторикаи мураккаб ва намоишҳои барҷастагии фалсафиро, ки ораторҳои он рӯзро ишор мекунанд ва тавсиф мекунанд, қадр карданд. Ва онҳо кӯшиш мекарданд, ки ҳикмати ҷаҳон ва Инҷили Исоаи Масиҳро дар Корфӯҳо бо ҳам омехта кунанд. Албатта, онҳо Исои Масиҳро мехостанд, аммо онҳо Исои Масиҳи қобили қабул дар ҷомеаро мехостанд. Албатта, онҳо Инҷилро мехостанд, аммо онҳо мехостанд, ки кунҷҳои ноҳамворро ҳамвор кунанд, то он ба завқ ва афзалиятҳои фарҳанги онҳо мувофиқат кунад. Ва чун ки мо дидем, Паул дар қисмати аввали 1 Корфуҳо ба ин далел ишора мекунад. Вақте ки шумо ба паёми салиб мувофиқи рӯҳулқудси ҷаҳонӣ мутобиқат мекунед, шумо Инҷилро гум мекунед ва худро фиреб медиҳед. Ва ин аст, ки ӯ дар ин ҷо мегӯяд. Худро фиреб мадед! Шумо наметавонед Масиҳи Библияро эълон кунед ва ҳамду саноҳои фарҳангро ҳам ба даст оред.

Ҳамафzalии Ҳикмати Дунё

Ва Ӯ ба мо мегӯяд, ки чаро не. Ба аяти 18, аяти 19 нигаред. Ин аст, ки чаро не; «Ҳикмати ин ҷаҳон дар назди Худо ҳамафзалӣ аст». Меъёрҳои ҷаҳонӣ ҳамаашон нодуруст аст. Худо қадрҳои ҷаҳонро қадр намекунад. Ҳикмат барои Худо дар ҷисми шикастаи Марди Калвория ёфт мешавад. Ин аст ҳикмати Худо - Худованд Исои Масиҳ, ки байни ду ҷинояткор, дар сутуни румии берун аз деворҳои шаҳр овехта шудааст. Ягона Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон. Ин аст ҳикмати Худо. Аммо ҷаҳон ба салиб нигариста, мегӯяд: «Шумо шӯхӣ мекунед, дуруст? Ин аст Худои мо, ки ба поён омадааст? Ин аст умед, шодӣ ва осоиши ман? Ин шакли бадбахт? Чӣ шӯхӣ! Не, мо қудрат мехоҳем. Мо ҳалҳои сиёсӣ мехоҳем. Мо стратегияҳои худкӯмак мехоҳем. Мо ҳикмати ҷаҳонӣ мехоҳем». Аммо ҳар чӣ бошад, ки мо дар бораи ҳикмати аср фикр кунем, ҳар қадар ки мо баъзан онро ҷолиб мебинем, Паул ба мо дақиқан мегӯяд, ки Худо дар ин бора чӣ фикр мекунад. Оё Ӯ ин тавр намекунад?

Боз ба иқтибоси 19-ум нигаред. Ин дафъа Ӯ барои таъкид кардани баҳси худ, аз Қитоби Айюб, боб 15, иқтибоси 3-юм, ва аз Забур 94, иқтибоси 11-умро истифода мебарад. “Ӯ хирадмандонро дар ҳилаи онҳо дастгир мекунад” ва “Раб соҳиби фикрҳои хирадмандон аст, ки онҳо холӣ ҳастанд.” Эй Корфуниён, шумо аз Худо хирадмандтар нестед! Ва кадом вақте ки шумо ба паёмҳои Ӯ дар бораи Исои Масиҳ, ки дар салиб мурд, бо мақсади қабул кардани он ба завқи ҷаҳонӣ мутобиқат мекунед, шумо роҳи беҳтаре пайдо накардаед. Шумо танҳо худро фиреб додаед. Худо ҳақиқатро мебинад ва хирадмандонро дар ҳилаи онҳо дастгир мекунад. Ӯ холгии фикрҳои онҳоро, ки худро хирадманд мепиндоранд, мебинад.

Аз Ҳамашон барои Ҳикмат Гулӯлӣ шудан

Хуб, пас чӣ бояд кард? Боз ба иқтибоси 18-ум нигаред, мешунавед? Ин аст, ки чӣ бояд кард. Ин аст, ки ҳамаи мо бояд омӯзем! Ин дар ҳақиқат дардовар аст. Ин тавозеъ аст; ин сахт аст. Мебинед, ки Паул ҳамаи моро ба чӣ даъват мекунад? Иқтибоси 18-ум, “Агар касе дар миёни шумо фикр кунад, ки Ӯ хирадманд аст, бигзор гулӯлӣ шавад, то хирадманд шавад.” Акнун шумо паёми гулӯлии калисо, паёми салибро ба ёд меоред. Худо дар салиб; ин паёми гулӯлӣ дар назари ҷаҳон аст. Ва шумо аъзоҳои гулӯлии калисоро ба ёд меоред - “на бисёре хирадманд, на бисёре шоиста.” Ва шумо вазаирон гулӯлии калисоро ба ёд меоред. Паул ба мо гуфт, ки Ӯ бо сухани баланд ё хикмат башорат надод. Вале Паул ба мо нишон дод, ки Худо бар ин чизҳо такя мекунад - ин паёми гулӯлӣ, ин аъзоҳои гулӯлӣ, ин вазаирони гулӯлӣ. Ин аст, ки Ӯ барои ҷалоли худ ва хайри мардуми худ кор мекунад.

Паёми Гулӯлии Худоро Қабул кунед

Ва ҳамин тавр Паул мегӯяд, ки агар шумо хоҳед, ки баракати Худоро барои худ дошта бошед ва Худоро дар ҳаёти худ ва аз тариқи ҳаёти худ дар ҳаёти дигарон бубинед, пас шумо бояд дар миёни инҳо ҷой гирифта, кӯшишҳои худро дар ҳикмати ҷаҳонӣ гузоред. Ҳикмати ҷаҳонро рад кунед. Ҳамаи ҳикмати Инҷилро қабул кунед. Барои Масиҳ аблах шавед. Ҳамаи ҳикмати Инҷилро барои худ қабул кунед. Дар миёни аблаҳоне, ки ба он Инҷил боварӣ доранд, ки зери таълими аблаҳоне, ки он Инҷилро таълим медиҳанд, ҷой гиред. Барои Масиҳ аблах шавед. Ҳикмати ҷаҳонро рад кунед; ҳикмати Худоро, ки бо Марди Калвория, ягона Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон, Исо Масиҳи crucified ва эҳёёфта барои шумо алоқадор аст, қабул кунед. Ин аст, ки маънои шогирд буданро дорад. Масеҳӣ будан маънои аблах будан дар чашми ҷаҳон аст. Оё шумо омодаед, ки аблах бошед, аблах ба назар расед, то ки шумо дар ҷое, ки Худо мегӯяд, ҳикмати ҳақиқиро ёбед? Ба Исо Масиҳи Худ эътимод кунед, ба Ӯ такя кунед, ҳамаи умедҳои худро ба Ӯ ҳавола кунед. Пас, аввал Паул ба мо мегӯяд: «Худро фиреб надиҳед!»

Дар Мардон Фахр Накунед!

Вале баъд ӯ мегӯяд, ки ин exhortation дигар аст: «Дар мардон фахр накунед!» Аят 21: «Ҳеҷ кас дар мардон фахр накунад». Ин аст гуноҳи хоси Корнифиён. Ин аст, ки чӣ тавр ҳикмати ҷаҳонӣ, майли онҳо ба ҳикмати ҷаҳонӣ, худро дар калисоҳои онҳо зоҳир мекунад - онҳо дар мардон фахр мекунанд. Ин нест, ки онҳо ба баъзе муҳаррирон ёрӣ мерасонанд, ки дар ҳаёти рӯҳии худ бисёр муфид аст ва онҳо роҳи Худоро, ки аз тариқи ин мардон истифода бурдааст, таъкид мекунанд. Не, онҳо дар мардон фахр мекунанд. Ин аст, ки онҳо бо ғурур ҳама чизеро, ки дар бораи раҳбаронашон мегӯянд, пеш мебаранд. Онҳо бо кӯшиши худро хуб намузданд, ки ин раҳбар ё онро даъво мекунанд. Онҳо мегӯянд: «Марди ман аз марди шумо беҳтар аст, бинобар ин ман аз шумо ҳикматтар ҳастам». Ин аст ҳикмати ҷаҳонӣ, ки бо ғурур ҳавас мекунад.

Ва онгаҳ, чун Паулус мушкили доимии Корфуниёнро ҳал мекунад, ӯ ба пешниҳоди ду ҳақиқати аҷиб, ки барои он ки ҳамаи он боғайратро ғайри зарурӣ гардонад ва онро барои он чизе, ки воқеан аст, ошкор кунад - комилан абсурд. Дар ин ҷо, дар ин ду ҳақиқат, мо муҳаррики худро пайдо мекунем, ки моро ба итоат ба ҳушярии Худо ба мо дар Китоби Муқаддас имрӯз кашида мерасонад. Аввал, ӯ аз мо хоҳиш мекунад, ки он чизеро, ки дорем, ёд гирем, ва баъд аз он, ӯ аз мо хоҳиш мекунад, ки ки мо ҳастем. Агар шумо он чизеро, ки доред, ёд гиред ва агар шумо ки ҳастем, ёд гиред, ҳама чиз тағйир хоҳад ёфт. Боғайрат мемирад, фурутанӣ аз они шумо хоҳад буд, ва калисо баракати Худоро мешиносд.

Ёд гиред, ки чӣ дорем!

Аввал, мо бояд ёд гирем, ки чӣ дорем. Ба матн нигоҳ кунед. "Дар бораи мардум боғайрат макунед," мегӯяд Паулус. Хуб, чаро не? Ин ҷо ҷавоби ӯ меояд, "зеро ҳама чиз аз они шумост, хоҳ Паулус, хоҳ Аполлос, хоҳ Кефас, хоҳ ҷаҳон, хоҳ ҳаёт, хоҳ марг, хоҳ ҳозир, хоҳ оянда - ҳама аз они шумост." Корфуниён мисли ҷавоне буданд, ки мехоҳад ангуштарро барои дӯстдухтари худ аз дӯкони ҷавоҳироти амолаки худ бихарад. Ва ӯ бо амолаки худ дар бораи нархи ин ангуштар муҳокима мекунад, дар ҳоле ки вақт барои шунидани амолаки худ, ки мегӯяд: "Ҷияни, ту намефаҳми. Ту тамоми дӯконро мерос мегири! Ин ҳама аз они туст!" Онҳо дар бораи Паулус, ё Аполлос, ё Кефас муҳокима мекунанд, вақте ки онҳо ҳар се нафарро доранд. Ҳама чиз аз они шумост! Ҳамаи онҳое, ки Масиҳ барои таблиғи Каломи худ мефиристонад, ба тамоми калисо тааллуқ доранд. "Ту метавонед тамоми дӯконро дошта бошӣ!" Паулус мегӯяд. "Чаро шумо дар бораи яке аз гавҳарҳои Масиҳ ҷанг мекунед, вақте ки ҳамаи онҳо барои шумо ҳастанд?"

Панҷ чизе, ки аз они мо дар Масиҳ ҳастанд

Онгагӯ, ба панҷ чизе дигар, ки Паулус номбар кардааст, ки аз они мо дар Масеҳ ҳастанд, нигоҳ кунед. Аяти 22; шумо онҳоро мебинед? Ҷаҳон, ҳаёт, марг, ҳозира ё оянда. Ба фикри ман, Дон Карсон дар ин ҷо фаҳмиши амиқ дорад, вақте ки ӯ пешниҳод мекунад, ки ин панҷ чиз, “Намояндагони ситамгариҳои асосии ҳаёт мебошанд.” Чизҳое, ки моро ба бандӣ мегиранд. Чизҳое, ки моро дар ғуломии худ доранд. Ҳамин тавр, ӯ аввал мегӯяд, ки ҷаҳон ҳаст, ки мекошад моро ба қолаби худ бифишонад. Сипас ҳаёти мо ҳаст, ки мо ба он чанбаридаем, “гоё аз он ҷо Библия ҳеҷ гоҳ ба мо нагӯфтааст, ки ҳаёти мо танҳо бухори ҳаст, ки зуд аз байн меравад, вақте ки нафаси аввали бод мегузарад!” Сипас марг, мегӯяд Карсон, “марг ситамгари ниҳоӣ аст. Марг ситамгарие аст, ки касе аз он раҳо намешавад.” Ва он, ба навбат, чорум, ба ташвиши доимии ҳозира меовад, мо бояд ба дастовардҳо бикӯшем ва аломати худро гузорем, пеш аз он ки дер шавад. Ва дар ҳоле, ки ноуэҳтиёҷоти даҳшатноки оянда панҷум, қадамҳои моро дар ҳар сурат ба ташвиш меандозанд. Инҳо ситамгариҳои ҳаёт мебошанд – чизҳое, ки моро ба бандӣ мегиранд, чизҳое, ки моро дар ғуломии худ доранд.

Аммо, Паул дар ин ҷо як дидгоҳи комилан дигареро пешниҳод мекунад, ки дар Исои Масиҳ барои мо дастрас аст. Фаҳмед, ки ӯ мегӯяд, ки ҳамчун масеҳиён, вақте ки шумо Исоиро мегиред, ҳамаи инҳо дигар тиранҳо нестанд, ки шуморо дар ғуломии худ нигоҳ медоранд ва онҳо ба туҳфаҳои Худо барои шумо, барои ситоиши Худо ва хайри ҷони шумо мешаванд. Ва вақте ки шумо ин корро мекунед, вақте ки шумо инро фаҳмед, ногаҳон ҷаҳон ба як театри барои ҷалоли Худо мешавад ва шумо шурӯъ мекунед, ки ба ваъдаи Худо, ки фурутанҳову мероси заминро ба даст меоранд, оромӣ пайдо кунед. Ҳаёт дигар чизе нест, ки бо тарсу ҳарос ба он чанг заданро давом диҳед, балки соҳаи хидмати шодии мо ҳамчун Худованд роҳбарӣ мекунад ва мо аз марг, ки дигар арвоҳи, ки қадамҳои моро таъқиб мекунад, ки мо ҳамеша кӯшиш мекунем, ки аз он гурезем, аммо барои имондорон дар айни замон дарвозаи ҷалол мешавад, ки дар он, гарчанде ки мо аз бадан ҷудо будем, ба ҳар ҳол, мо бо Худованд ҳастем, ки ин хеле беҳтар аст. Бинобар ин мо метавонем бо апостоли Паул гӯем: «Барои ман зиндагӣ кардан Масиҳ аст, мардан — фоида!» Ва вақте ки ҳамаи ин ба мо паст мешавад, пас ҳозир дигар бояд зиндагии харсидаро талаб накунед, мо ҳамеша иҷрои онро ба анҷом мерасонем. Акнун он имконияти хидматро пешниҳод мекунад, зеро мо дар ҳукумати хирадманди Падшоҳи Исо зиндагӣ мекунем, ки ҳама чизро барои некӯии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ба амал мерасонад. Ва ҳанӯз ки мо онро намебинем, мо Ӯро мешиносем, ки ояндаро медонад ва ҳама рӯзҳои муайяншуда барои мо дар китоби Ӯ навишта шудаанд, пеш аз он ки яке аз онҳо ба вуҷуд ояд. Ва ҳамин тавр мо бо боварӣ ба оянда нигоҳ мекунем, ки Он, ки ояндаро нигоҳ медорад, мо низ дар дасти Ӯ бехатар ҳастем. Ҳама чизҳо аз они шумо, вақте ки шумо Исоиро мегиред.

Ёд гиред, ки шумо чӣ доред!

Ва ин тавр ба мо мегӯяд: “Он чизҳоро, ки доред, ба ёд оред!” Касе ҳафтаи гузашта дар Феллоушип Twin Lakes иқтибос кард, гумон мекунам, ки он гофтаи Ҷон Оуэн буд, ки “Мушкилоти бузурги мо ҳамчун масеҳиён дар он аст, ки мо ба таври осон фаромӯш кардани имтиёзҳои худро дорем,” ки мо имтиёзҳои худро кам арзёбӣ мекунем. Бисёре аз ҳаёти масеҳӣ хеле хушбахттар, солимтар, беҳтар, бо шодии бештар, камтар ба гуногунӣ нисбат ба гуноҳ агар мо фақат фаҳмидем, ки ҳама чизҳо аз они мо ҳастанд, вақте ки шумо Исои Масиҳро ба даст меоред. “Масштаби ҳақиқии баракати худро бинед?” Паул ба мо мегӯяд. Мо аксар вақт ба он оила монанд ҳастем – шумо медонед, оиларо дар роҳи тӯлонӣ ба Гранд Каньон якҷоя тасаввур кунед, дар мошин барои як ё ду миля чандон ҷойи тӯлонӣ нест ва онҳо ҳама ба мубоҳиса ва ҷанҷол шурӯъ мекунанд. Ва дар баландӣи ихтилоф, модар ба падар нигоҳ мекунад, ки ӯ ба таври ман-сӯҳбат кардан оид ба он, ки ӯ ба самти дигар рафтанро дуруст кард, ва ӯ ба берун нигоҳ мекунад ва мебинад, ки “Мо омадем.” Ӯ ҷалол, манзараи зебоиро дар атрофи худ мебинад. Ва баъд аз он, яке дигаре пайравӣ мекунад, ва онҳо ҳама ба он нигоҳ мекунанд – ҷалоли Гранд Каньон дар атрофи. Ва мубоҳисаҳо мемиранд. Ҷанҷол ва ихтилоф қатъ мешавад.

Ин аст, ки Паул мегӯяд. Ӯ мегӯяд: “Ба ҷалол нигоҳ кунед. Ба манзараи васеи баракат, ки аз они шумост, нигоҳ кунед ва вақте ки шумо ба он нигоҳ мекунед ва мебинед ва ба ёд меоред, ки дар Масиҳ чӣ доред, шумо ба ёд меоред, ки дар аввал дар бораи чӣ ҷанҷол мекардед. Ва ба ҷои мубоҳиса ва ҷанҷол, шумо ибодат карданро шурӯъ мекунед ва шумо парастиш карданро шурӯъ мекунед.” Ба ёд оред, ки он чизҳоро, ки доред.

Ба ёд оред, ки шумо кистед!

Ва ниҳоят, Ӯ ба мо мегӯяд: «Бигиред, ки шумо кистед!» Бигиред, ки шумо кистед! Ба ибораи 23 нигаред, «Ҳамаи чизҳо аз они шумо ҳастанд, ва шумо аз Ӯ бошед, ва Ӯ аз Худост». На танҳо ҳамаи чизҳо ба шумо дар Масиҳ дода шудаанд, балки шумо ба Масиҳ дода шудаед, ва Масиҳе, ки ба Ӯ дода шудаед, аз Худост. Паул мекӯшад, ки моро ба як зиндагиномаи калонтар гузорад. Ӯ мекӯшад, ки фикрҳои моро такрор кунад, то ки дигар худ аз ҳама ҷиҳат пур набошад, балки мо худро дар дурнамо бубинем. Ҳама чиз аз они шумост, шумо аз Масиҳед, ва Масиҳ аз Худост, ки бар ҳама чиз ҳукмронӣ мекунад ва дар ҳама чиз ҳаст.

Шумо аз Исо Масиҳед!

Дар ин ҷо ҳақиқати асосии шумо имрӯз, агар шумо масеҳӣ бошед, ҳақиқати асосии шумо ин аст, ки шумо ба Исо Масиҳед. Шумо аз Ӯед! Шумо худро надоред. Шумо ба нарх харида шудаед. Шумо аз Ӯед. Ва Ӯ аз Худост, бинобар ин бар ҳар як дюйми ҳаёти шумо, ҳаёти ман, дар ҷаҳоне, ки мо зиндагӣ мекунем, даъвоҳои Худои зинда ва ҳуқуқи Мулоҳизаи Падшоҳи Исо Масиҳ навишта шудааст. Ва бар ҳама чиз, бар мо ҳама, Ӯ мегӯяд: «Аз они Ман!» Ва аз ин дурнамо, ғурур мемирад ва фурӯтанӣ пайдо мешавад.

Ман ба наздикӣ суханони Нейл Армстронгро хондам. Ӯ дар бораи лаҳзае, ки Ӯ бар рӯи моҳ истада, ба замин нигаристааст, фикр мекард. Ва Ӯ инро гуфт: «Нафси ман ногаҳон зада шуд, ки он нахчири хурд, он чизе хурд, зебои кабуд, замин буд. Ман ангуштони худро баланд кардам ва як чашмамро бастам, ва ангуштони ман заминро пӯшонд». Он гоҳ Ӯ инро гуфт: «Ман худро гигант ҳис накардам; ман хеле, хеле хурд ҳис кардам».

Вақте ки Павлус боботи 3-умро ба итмом мерасад, ӯ мехоҳад, ки мо ҳамин тавр ҳис кунем бо васеъӣ ва ҷалоли атрофи мо – на боғайрат, на сина задаву аҳамияти хирадмандии худро эълон кардан, балки ногаҳон фурӯтан, агар огоҳ бошем, ки мо дар ҳақиқат чӣ қадар хурд ҳастем пеш аз васеъии бепоёни Худо ва Падари Рабби Исо Масиҳ, пеш аз манзараи беохири меҳри Ӯ нисбат ба мо дар Писари Ӯ. Ба ҷои даъвоҳои ғурурӣ ва тафриқавӣ, Павлус моро даъват мекунад, оё Ӯ моро даъват намекунад, ки чашмони худро ба Исо нигарем ва пурра ба рӯи аҷиби Ӯ нигарем, то ки чизҳои замин – боғайрат, ғурур, тафриқа – дар нури ҷалол ва меҳри Ӯ торатон тира шаванд. Бигиред, ки шумо кист ва бигиред, ки чӣ доред. Оё шумо имтиёзҳои худро фаромӯш кардед? Оё шумо худ шурӯъ кардед, ки ҳар кунҷи уфкро пур кунед, то ки шумо натавонед аз ниёзҳо ва талаботҳои хурди худ гузаштан?

Павлус мехоҳад, ки шуморо ба манзараи васеътар бубарад, то ки ба шумо нишон диҳад, ки чӣ тавр Рабб ҳама чизро бар шумо изҳор кардааст, то ки ҳама чиз бояд барои некӯии шумо кор кунад, вақте ки шумо дар зери ҳукмронии Падшоҳи Исо зиндагӣ мекунед. Он гоҳ Ӯ мехоҳад, ки шуморо ёдрас кунад: «Шумо ба худ тааллуқ надоред, бинобар ин шумо дигар наметавонед ба тариқи худ зиндагӣ кунед! Шумо ба Масиҳ тааллуқ доред, ки Хунро рехт, то ки шуморо ба худ созд». Ва дар маҷмӯъ ҳукмронии Худост – ки шумо кист – ва ба ки Ӯ ҳама чизро дорад, ба ки Ӯ ҷалол дорад. Бинобар ин, ин манзараи васеъро дида, худбинӣ мо ба таври аҷиб суст шуда истодааст – балки на суст, ҳақиқатан хандаовар. Ва дар фурӯтанӣ, ба ҷои ғурур ва мунозара ва ҷанҷол, ситоиш ва ҳамду сано ва ҳайрат ба Худое, ки моро фидя кардааст ва ҳама чизро ба мо дар Писари Ӯ ато кардааст, мо шурӯъ мекунем ба саҷда кардан ва ситоиш кардан. Ва ҳамин тавр, Рабб ба мо ёд диҳад, ки мо чӣ дорем ва кист, то ки мо фисқ намекунем ва на ба мардум боғайрат мекунем, балки ҳама ҷалолро ба Ӯ медиҳем.

Биёед, ки якҷоя дуо гӯем!

Эй Худованди мо, мо ба Ту шукр мекунем барои фарохии рахм, ки ҳама чизҳо аз они мост. Мо эътироф мекунем, ки мо намедонуем, ки ин чӣ маъно дорад. Ин чӣ маъно дорад? Оё мо ягон вақт ин манзараи бемаҳдудро дар давоми ҳамаи абадият таҳқиқ карда метавоем? Ҳама чизҳо аз они мост. Мо Туро баракат мекунем, ки ин ҳақиқат аст. Чӣ ваъдае! Ва мо Туро баракат мекунем, ки мо аз они худ нестем. Мо ба Наҷотдиҳандаи содиқи худ Исои Масиҳ тааллуқ дорем, ки Ӯ ба мо бо нуқра ва тилло фидя накард, балки бо хунҳои қиматбаҳои Худ, то ки ҳеҷ мӯи сар аз сараш набифта бошад, балки ҳама чизҳо бояд барои наҷоти мо кор кунанд. Ва аз ин рӯ Ӯ маро аз ҳоло то ҳамеша хоҳишманд месозад, ки барои Ӯ зиндагӣ кунам. Илоҳӣ, лутфан, ин корро дар миёни мо анҷом деҳ, вақте ки мо бори дигар имтиёзҳои худро ба ёд меорем ва меомӯзем, ки чун манзараи васеи рахмро дар атрофи мо мебинем, ки фахр ва худнамоии моро қатъ кунем ва ба ҷои он дар ситоиш ва ҳамду сано бӯйем. Зеро мо инро дар номи Исои Масиҳ пурсидем, амин.